ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கலேவரேऽஸ்மிந்கடகுட்யஸந்நிபே। நிரூடமாநோ நரதேவ இத்யஹம்। வ்ரு'தோ ரதேபாஶ்வபதாத்யநீகபைர்। காம் பர்யடம்ஸ்த்வாகணயந்ஸுதுர்மதஃ

இந்த உடல் ஒரு மண் பானை போல இருக்க, நான் 'மனிதர்களின் அரசன்' என்று எண்ணி, ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், படைகள், சேவகர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, பெருமையில் மற்றவர்களை எண்ணாமல் பூமியில் சுற்றினேன்.

ப்ரமத்தமுச்சைரிதிக்ரு'த்யசிந்தயா ப்ரவ்ரு'த்தலோபம் விஷயேஷு லாலஸம்। த்வமப்ரமத்தஃ ஸஹஸாபிபத்யஸே க்ஷுல்லேலிஹாநோऽஹிரிவாகுமந்தகஃ

நான் பித்துப்போய், எதைச் செய்ய வேண்டும் என்று பெருமூச்சாக எண்ணி, ஆசை அதிகரித்து, இன்பங்களை விரும்பி இருந்தபோது, நீ மட்டும் தெளிவாக இருந்து, மரணமே, எலி துளையைக் கையால் தொட்டுப் பார்க்கும் பாம்பு போல, திடீரென்று வந்து சேர்கிறாய்.

புரா ரதைர்ஹேமபரிஷ்க்ரு'தைஶ்சரந்। மதம்கஜைர்வா நரதேவஸம்ஜ்ஞிதஃ। ஸ ஏவ காலேந துரத்யயேந தே। கலேவரோ விட்க்ரு'மிபஸ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ

ஒருகாலத்தில் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதங்களில் ஏறி, பெரிய யானைகளில் பயணித்து, 'மனிதர்களின் அரசன்' என்று அழைக்கப்பட்டேன். ஆனால் கடக்க முடியாத காலத்தின் ஆளுமையில், இந்த உடலே இறுதியில் மலமாக, பூச்சியாக, சாம்பலாகி விடுகிறது.

நிர்ஜித்ய திக்சக்ரமபூதவிக்ரஹோ வராஸநஸ்தஃ ஸமராஜவந்திதஃ। க்ரு'ஹேஷு மைதுந்யஸுகேஷு யோஷிதாம் க்ரீடாம்ரு'கஃ பூருஷ ஈஶ நீயதே

திசைகளை வென்று, பூமியைப்போல் பெரிய உருவம் கொண்டு, உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மற்ற அரசர்களால் மதிக்கப்பட்டாலும், மனிதன் வீட்டில் பெண்கள் விளையாடும் ஒரு மிருகமாக, அவர்களது இன்பத்திற்கு ஆளாகின்றான், இறைவா.

கரோதி கர்மாணி தபஃஸுநிஷ்டிதோ நிவ்ரு'த்தபோகஸ்ததபேக்ஷயாததத்। புநஶ்ச பூயாஸமஹம் ஸ்வராடிதி ப்ரவ்ரு'த்ததர்ஷோ ந ஸுகாய கல்பதே

யாராவது தவம் செய்து, இன்பங்களை விட்டு விட்டு, தர்மப்படி தானம் செய்து வாழ்ந்தாலும், மீண்டும் 'நான் அரசன் ஆக வேண்டும்' என்று ஆசை கொண்டு, அந்த ஆசை அதிகரித்து, ஆனந்தத்தை அடைய முடியாமல் போகிறது.

பவாபவர்கோ ப்ரமதோ யதா பவேஜ்ஜநஸ்ய தர்ஹ்யச்யுத ஸத்ஸமாகமஃ। ஸத்ஸங்கமோ யர்ஹி ததைவ ஸத்கதௌ பராவரேஶே த்வயி ஜாயதே மதிஃ

இவ்வுலகில் அலைந்து திரிந்த பிறகு, ஒருவன் விடுதலை பெறும் போது தான், நல்லவர்களின் நட்பு கிடைக்கும், அச்சமயம் நல்லவருடன் சேரும் போது, உன்னை எல்லாம் உடையவராக எண்ணும் பக்தி உடனே பிறக்கிறது, தவறாதவனே.

மந்யே மமாநுக்ரஹ ஈஶ தே க்ரு'தோ ராஜ்யாநுபந்தாபகமோ யத்ரு'ச்சயா। யஃ ப்ரார்த்யதே ஸாதுபிரேகசர்யயா வநம் விவிக்ஷத்பிரகண்டபூமிபைஃ

இறைவா, என் மீது நீ செய்த அருளாகவே நான் எண்ணுகிறேன்; ஏனெனில், ராஜ்யத்தில் இருந்த பற்று தானாகவே நீங்கிவிட்டது. இது நல்லவர்கள், காட்டில் போக விரும்பி, எல்லா நிலத்தையும் விட்டு விட முயற்சிப்பவரால் வேண்டப்படுவது.

ந காமயேऽந்யம் தவ பாதஸேவநாதகிஞ்சநப்ரார்த்யதமாத்வரம் விபோ। ஆராத்ய கஸ்த்வாம் ஹ்யபவர்கதம் ஹரே வ்ரு'ணீத ஆர்யோ வரமாத்மபந்தநம்

ஐயா, உமது திருவடிகளை சேவிப்பதை தவிர, வேறு எந்த வரமும் நான் விரும்பவில்லை; ஏனெனில், எதுவும் இல்லாதவர்களும் இதையே நாடுகிறார்கள். விடுதலை தரும் உன்னை வழிபட்ட பிறகு, ஆன்மாவை கட்டிப்பிடிக்கும் வேறு எந்த வரத்தையும் யார் விரும்புவார்கள்?

தஸ்மாத்விஸ்ரு'ஜ்யாஶிஷ ஈஶ ஸர்வதோ ரஜஸ்தமஃஸத்த்வகுணாநுபந்தநாஃ। நிரஞ்ஜநம் நிர்குணமத்வயம் பரம் த்வாம் ஜ்ஞாப்திமாத்ரம் புருஷம் வ்ரஜாம்யஹம்

அதனால், இறைவா, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள ஆசைகளை, ரஜஸ், தமஸ், சத்துவம் என்ற குணங்களோடு கூடியவற்றை விட்டுவிட்டு, தூய்மை, குணமற்ற, இரண்டில்லாத, உயர்ந்த, அறிவே ஆன உன்னை நாடுகிறேன்.

சிரமிஹ வ்ரு'ஜிநார்தஸ்தப்யமாநோऽநுதாபைர்। அவித்ரு'ஷஷடமித்ரோऽலப்தஶாந்திஃ கதஞ்சித்। ஶரணத ஸமுபேதஸ்த்வத்பதாப்ஜம் பராத்மந்। அபயம்ரு'தமஶோகம் பாஹி மாபந்நமீஶ

இங்கே நீண்ட நாட்கள் துன்பத்தாலும், மனச்சோர்வாலும் சுடப்பட்டு, தாகம் போன்ற பகைவரால் வாட்டப்பட்டு, அமைதியில்லாமல், எப்படியோ உமது திருவடிகளை அடைந்துள்ளேன், சரணாகதி அளிப்பவனே, பரமாத்மா! அச்சமில்லாமல், மரணமில்லாமல், துயரம் இல்லாமல் என்னை காப்பாயாக, இறைவா.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ஸார்வபௌம மஹாராஜ மதிஸ்தே விமலோர்ஜிதா। வரைஃ ப்ரலோபிதஸ்யாபி ந காமைர்விஹதா யதஃ

பெரும் மன்னனே, பூமியின் ஆளே, உன் மனம் தூயதாகவும் உறுதியானதாகவும் உள்ளது; ஏனெனில், பல வரங்களால் சோதிக்கப்படினாலும், ஆசைகள் உன் மனதை குலைக்கவில்லை.

ப்ரலோபிதோ வரைர்யத்த்வமப்ரமாதாய வித்தி தத்। ந தீரேகாந்தபக்தாநாமாஶீர்பிர்பித்யதே க்வசித்

நீ வரங்களால் சோதிக்கப்பட்டது உன் கவனத்தை அறியத்தான். முழுமையான பக்தியுள்ளவர்களின் மனம், எந்த ஆசிகளாலும் ஒருபோதும் குலையாது.

யுஞ்ஜாநாநாமபக்தாநாம் ப்ராணாயாமாதிபிர்மநஃ। அக்ஷீணவாஸநம் ராஜந்த்ரு'ஶ்யதே புநருத்திதம்

பக்தி இல்லாதவர்கள், யோகா பயிற்சி செய்து, உயிர்வாயு கட்டுப்படுத்தினாலும், அவர்களின் ஆசைகள் குறையாமல், மனம் மீண்டும் எழுவது தெரிகிறது, மன்னனே.

விசரஸ்வ மஹீம் காமம் மய்யாவேஶிதமாநஸஃ। அஸ்த்வேவம் நித்யதா துப்யம் பக்திர்மய்யநபாயிநீ

உன் மனதை என்னில் முழுமையாக வைத்துக்கொண்டு, நீ விரும்பியபடி பூமியில் சுற்று; உனக்கு என்றும் என்னை விட்டு பிரியாத பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்.

க்ஷாத்ரதர்மஸ்திதோ ஜந்தூந்ந்யவதீர்ம்ரு'கயாதிபிஃ। ஸமாஹிதஸ்தத்தபஸா ஜஹ்யகம் மதுபாஶ்ரிதஃ

க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்து, வேட்டையிலும் பிற வழிகளிலும் உயிரினங்களை கொன்றாலும், இந்த தவத்தில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, என்னை சரணடைந்ததால், பாவங்களை நீக்கிக்கொள்.

ஜந்மந்யநந்தரே ராஜந்ஸர்வபூதஸுஹ்ரு'த்தமஃ। பூத்வா த்விஜவரஸ்த்வம் வை மாமுபைஷ்யஸி கேவலம்

அடுத்த பிறவியில், மன்னனே, நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் மிகச் சிறந்த நண்பனாக, சிறந்த பிராமணராக பிறந்து, என்னை மட்டுமே அடைவாய்.

அத த்விபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ 10.52 ஶ்ரீஶுக உவாச। இத்தம் ஸோऽநுக்ரஹீதோऽங்க க்ரு'ஷ்ணேநேக்ஷ்வாகு நந்தநஃ। தம் பரிக்ரம்ய ஸந்நம்ய நிஶ்சக்ராம குஹாமுகாத்

இப்போது, கண்ணன் அருளால் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்தவர், அவரை வலம் வந்து, பணிந்து, அந்தக் குகையின் வாயிலிலிருந்து வெளியேறினார் என்று ஶுகர் சொன்னார்.

ஸம்வீக்ஷ்ய க்ஷுல்லகாந்மர்த்யாந்பஶூந்வீருத்வநஸ்பதீந்। மத்வா கலியுகம் ப்ராப்தம் ஜகாம திஶமுத்தராம்

அங்கு சிறிய மனிதர்கள், மிருகங்கள், செடிகள், மரங்களைப் பார்த்து, கலியுகம் வந்துவிட்டது என்று உணர்ந்து, அவர் வடக்கு திசையை நோக்கி சென்றார்.

தபஃஶ்ரத்தாயுதோ தீரோ நிஃஸங்கோ முக்தஸம்ஶயஃ। ஸமாதாய மநஃ க்ரு'ஷ்ணே ப்ராவிஶத்கந்தமாதநம்

தவமும், நம்பிக்கையும் கொண்ட, மனம் உறுதியான, பற்றும் சந்தேகமும் இல்லாதவர், மனதை முழுவதும் கண்ணனில் நிலைநிறுத்தி, கந்தமாதன மலையினுள் நுழைந்தார்.

பதர்யாஶ்ரமமாஸாத்ய நரநாராயணாலயம்। ஸர்வத்வந்த்வஸஹஃ ஶாந்தஸ்தபஸாராதயத்தரிம்

பதரியாசிரமத்தை அடைந்து, நர-நாராயணரின் இல்லத்தில், எல்லா இரட்டைப் பிணிகளையும் சகித்து, அமைதியுடன் தவம் செய்து ஹரியை வழிபட்டார்.

பகவாந்புநராவ்ரஜ்ய புரீம் யவநவேஷ்டிதாம்। ஹத்வா ம்லேச்சபலம் நிந்யே ததீயம் த்வாரகாம் தநம்

பெருமான் மீண்டும் யவனர்கள் சூழ்ந்த நகரத்திற்கு வந்து, அந்த மிலேச்சர் படைகளை அழித்து, அவர்களுடைய செல்வத்தை துவாரகைக்கு கொண்டு சென்றார்.

நீயமாநே தநே கோபிர்ந்ரு'பிஶ்சாச்யுதசோதிதைஃ। ஆஜகாம ஜராஸந்தஸ்த்ரயோவிம்ஶத்யநீகபஃ

அந்த செல்வம், மாடுகள் மற்றும் மனிதர்களால், அச்சுதன் உத்தரவின்படி கொண்டு செல்லப்படும்போது, இருபத்தி மூன்று படைகளுடன் ஜராசந்தன் வந்தான்.

விலோக்ய வேகரபஸம் ரிபுஸைந்யஸ்ய மாதவௌ। மநுஷ்யசேஷ்டாமாபந்நௌ ராஜந்துத்ருவதுர்த்ருதம்

பகைவர் படை வேகமாக விரைந்து வருவதை பார்த்து, இரு மாதவர்கள் மனிதர்களைப் போல நடந்துகொண்டு, ராஜா, விரைவாக ஓடினர்.

விஹாய வித்தம் ப்ரசுரமபீதௌ பீருபீதவத்। பத்ப்யாம் பலாஶாப்யாம் சேலதுர்பஹுயோஜநம்

அருகில் நிறைய செல்வத்தை விட்டுவிட்டு, அவர்கள் அஞ்சாதவர்களாக இருந்தும், பயப்படுகிறவர்கள் போல நடித்து, தங்கள் தாமரை போன்ற கால்களால் பல யோஜனங்கள் நடந்தார்கள்.

பலாயமாநௌ தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா மாகதஃ ப்ரஹஸந்பலீ। அந்வதாவத்ரதாநீகைரீஶயோரப்ரமாணவித்

அவர்கள் ஓடிச் செல்வதைப் பார்த்து, மகத நாட்டின் வலிமைமிக்க அரசன் சிரித்துக் கொண்டு, தன் ரதப்படைகளுடன் அவர்களைத் தொடர்ந்து ஓடினான்; அவர்களின் உண்மை வலிமையை அறியாமல் இருந்தான்.

ப்ரத்ருத்ய தூரம் ஸம்ஶ்ராந்தௌ துங்கமாருஹதாம் கிரிம்। ப்ரவர்ஷணாக்யம் பகவாந்நித்யதா யத்ர வர்ஷதி

அவர்கள் தூரம் ஓடி, சோர்வடைந்து, எப்போதும் மழை பெய்யும் ப்ரவர்ஷண என்ற உயர்ந்த மலையை ஏறினர்.

கிரௌ நிலீநாவாஜ்ஞாய நாதிகம்ய பதம் ந்ரு'ப। ததாஹ கிரிமேதோபிஃ ஸமந்தாதக்நிமுத்ஸ்ரு'ஜந்

அந்த மலையில் அவர்களின் பாதச்சுவடுகளை காணாமல், அவர்கள் மறைந்துவிட்டார்கள் என்று நினைத்து, அரசன் அனைத்து பக்கங்களிலும் தீ மூட்டினான்.

தத உத்பத்ய தரஸா தஹ்யமாநதடாதுபௌ। தஶைகயோஜநாத்துங்காந்நிபேததுரதோ புவி

அப்போது, அந்த மலையின் எரியும் சரிவிலிருந்து இருவரும் வேகமாக பாய்ந்து, பத்து யோஜனை உயரமுள்ள அந்த மலையிலிருந்து கீழே பூமியில் விழுந்தனர்.

அலக்ஷ்யமாணௌ ரிபுணா ஸாநுகேந யதூத்தமௌ। ஸ்வபுரம் புநராயாதௌ ஸமுத்ர பரிகாம் ந்ரு'ப

பகைவரும் அவருடைய படையினரும் கவனிக்காமல், யாதவர்கள் இருவரும் மீண்டும் கடல் சூழ்ந்த தங்கள் நகரத்திற்கு வந்தார்கள், ராஜா.