ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வயம் து புருஷவ்யாக்ர ஐக்ஷ்வாகாஃ க்ஷத்ரபந்தவஃ। முசுகுந்த இதி ப்ரோக்தோ யௌவநாஶ்வாத்மஜஃ ப்ரபோ

மனிதர்களில் புலியே, நாங்கள் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த க்ஷத்திரியர்கள்; நான் யுவனாஷ்வனின் மகன் முசுகுந்தன் என்பவன்.

சிரப்ரஜாகரஶ்ராந்தோ நித்ரயாபஹதேந்த்ரியஃ। ஶயேऽஸ்மிந்விஜநே காமம் கேநாப்யுத்தாபிதோऽதுநா

நீண்ட நாட்கள் தூங்காமல் இருந்து, தூக்கத்தால் என் உணர்வுகள் மங்கிய நிலையில், இந்த வெறிச்சோடிய இடத்தில் நான் படுத்திருந்தேன்; இப்போது யாரோ என்னை எழுப்பிவிட்டார்கள்.

ஸோऽபி பஸ்மீக்ரு'தோ நூநமாத்மீயேநைவ பாப்மநா। அநந்தரம் பவாந்ஶ்ரீமாம்ல்லக்ஷிதோऽமித்ரஶாஸநஃ

அவன் தன் பாவத்தால் நிச்சயம் சாம்பலாகி விட்டான்; உடனே, பகைவரை வெல்லும் புகழுடன் நீயே இங்கு தோன்றினாய்.

தேஜஸா தேऽவிஷஹ்யேண பூரி த்ரஷ்டும் ந ஶக்நுமஃ। ஹதௌஜஸா மஹாபாக மாநநீயோऽஸி தேஹிநாம்

உங்கள் தாங்க முடியாத ஒளி மிக அதிகம்; அதனால் நாங்கள் உங்களை நேரில் பார்க்க முடியவில்லை. மகிழ்ச்சியுள்ளவரே, உயிருள்ள அனைவராலும் நீங்கள் மதிக்கப்படவேண்டியவர்.

ஏவம் ஸம்பாஷிதோ ராஜ்ஞா பகவாந்பூதபாவநஃ। ப்ரத்யாஹ ப்ரஹஸந்வாண்யா மேகநாதகபீரயா

இவ்வாறு அரசனால் கேட்டபோது, உயிர்களை உருவாக்கும் இறைவன், மேகங்கள் முழங்கும் போல் ஆழமான சிரிப்புடன் பதிலளித்தார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ஜந்மகர்மாபிதாநாநி ஸந்தி மேऽங்க ஸஹஸ்ரஶஃ। ந ஶக்யந்தேऽநுஸங்க்யாதுமநந்தத்வாந்மயாபி ஹி

பிரமன் சொன்னார்: என் பிறப்புகளும், செயல்களும், பெயர்களும் ஆயிரக்கணக்காக இருக்கின்றன; அவை எல்லாம் முடிவில்லாதவை, நான் கூட அவற்றை எண்ண முடியாது.

க்வசித்ரஜாம்ஸி விமமே பார்திவாந்யுருஜந்மபிஃ। குணகர்மாபிதாநாநி ந மே ஜந்மாநி கர்ஹிசித்

சில சமயம், பெரியவர்களுடன் சேர்ந்து பூமியில் பிறப்புகளை ஆராய்ந்திருக்கிறேன்; ஆனாலும் என் பிறப்புகள், குணம், செயல், பெயர் ஆகியவற்றால் ஒருபோதும் வரையறுக்கப்படுவதில்லை.

காலத்ரயோபபந்நாநி ஜந்மகர்மாணி மே ந்ரு'ப। அநுக்ரமந்தோ நைவாந்தம் கச்சந்தி பரமர்ஷயஃ

அரசே, என் பிறப்பும் செயல்களும் மூன்று காலங்களிலும் பரவியுள்ளன; பெரிய முனிவர்கள் அவற்றை வரிசையாக ஆராய்ந்தாலும் முடிவை அடைய முடியாது.

ததாப்யத்யதநாந்யங்க ஶ்ரு'ணுஷ்வ கததோ மம। விஜ்ஞாபிதோ விரிஞ்சேந புராஹம் தர்மகுப்தயே

இருந்தாலும், நண்பனே, இப்போது நான் பேசும் என் தற்போதைய பிறப்பை நீ கேள்; முன்பு பிரம்மா தர்மத்தை காப்பாற்ற என்னை வேண்டினார்.

பூமேர்பாராயமாணாநாமஸுராணாம் க்ஷயாய ச। அவதீர்ணோ யதுகுலே க்ரு'ஹ ஆநகதுந்துபேஃ। வதந்தி வாஸுதேவேதி வஸுதேவஸுதம் ஹி மாம்

பூமியின் பாரத்தை குறைக்கவும், அசுரர்களை அழிக்கவும், நான் யது குலத்தில், ஆனகதுண்டுபி வீட்டில் பிறந்தேன்; மக்கள் என்னை வசுதேவனின் மகன் வசுதேவன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

காலநேமிர்ஹதஃ கம்ஸஃ ப்ரலம்பாத்யாஶ்ச ஸத்த்விஷஃ। அயம் ச யவநோ தக்தோ ராஜம்ஸ்தே திக்மசக்ஷுஷா

காலநேமி, கம்சன், பிரலம்பன் போன்ற தீயவர்கள் அழிக்கப்பட்டனர்; இந்த யவனனும் உன்னுடைய கூர்ந்த பார்வையால் எரியப்பட்டான், அரசே.

ஸோऽஹம் தவாநுக்ரஹார்தம் குஹாமேதாமுபாகதஃ। ப்ரார்திதஃ ப்ரசுரம் பூர்வம் த்வயாஹம் பக்தவத்ஸலஃ

உனக்கு அருள் செய்யவே நான் இந்தக் குகைக்கு வந்தேன்; நீ முன்பே என்னை மிகவும் பிரார்த்தித்தாய், பக்தர்களை நான் எப்போதும் நேசிப்பவன்.

வராந்வ்ரு'ணீஷ்வ ராஜர்ஷே ஸர்வாந்காமாந்ததாமி தே। மாம் ப்ரஸந்நோ ஜநஃ கஶ்சிந்ந பூயோऽர்ஹதி ஶோசிதும்

அரச முனிவரே, உனக்கு விருப்பமான வரங்களைத் தேர்ந்தெடு; உன் எல்லா ஆசைகளையும் நான் வழங்குகிறேன். என் அருள் பெற்றவன் இனி ஒருபோதும் துக்கப்பட வேண்டியதில்லை.

ஶ்ரீஶுக உவாச। இத்யுக்தஸ்தம் ப்ரணம்யாஹ முசுகுந்தோ முதாந்விதஃ। ஜ்ஞாத்வா நாராயணம் தேவம் கர்கவாக்யமநுஸ்மரந்

இவ்வாறு கேட்டபின், முசுகுந்தன் மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, நாராயணனை உணர்ந்து, கர்க்க முனிவர் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தான்.

ஶ்ரீமுசுகுந்த உவாச। விமோஹிதோऽயம் ஜந ஈஶ மாயயா த்வதீயயா த்வாம் ந பஜத்யநர்தத்ரு'க்। ஸுகாய துஃகப்ரபவேஷு ஸஜ்ஜதே க்ரு'ஹேஷு யோஷித்புருஷஶ்ச வஞ்சிதஃ

முசுகுந்தன் சொன்னான்: இறைவா, உன்னுடைய மாயையால் மக்கள் மயங்குகிறார்கள்; அவர்கள் உன்னை வழிபடாமல், துன்பமே பார்க்கிறார்கள். சந்தோஷம் தேடி, வீடு, பெண்கள், ஆண்கள் ஆகியவற்றில் பற்றுகொண்டு ஏமாந்து போகிறார்கள்.

லப்த்வா ஜநோ துர்லபமத்ர மாநுஷம்। கதஞ்சிதவ்யங்கமயத்நதோऽநக। பாதாரவிந்தம் ந பஜத்யஸந்மதிர்। க்ரு'ஹாந்தகூபே பதிதோ யதா பஶுஃ

பெரிய பாவமில்லாதவரே, மனித பிறவி இங்கே எப்படியோ கிடைத்தாலும், உடலும் நன்றாக இருந்தும், எந்த முயற்சியும் இல்லாமல், தவறான மனதால் உமது திருவடிகளை வணங்காதவன், வீட்டு வாழ்க்கை என்ற இருண்ட கிணற்றில் விழும் ஒரு மாடு போல ஆகிறான்.

மமைஷ காலோऽஜித நிஷ்பலோ கதோ ராஜ்யஶ்ரியோந்நத்தமதஸ்ய பூபதேஃ। மர்த்யாத்மபுத்தேஃ ஸுததாரகோஶபூஷ்வாஸஜ்ஜமாநஸ்ய துரந்தசிந்தயா

ஓ வெல்ல முடியாத இறைவா, என் காலம் வீணாகப் போய்விட்டது. அரசருக்கான செல்வத்தில் மயங்கி, இந்த உடலை தான் என்று எண்ணி, பிள்ளைகள், மனைவி, செல்வம், பொருட்கள் ஆகியவற்றில் மிகுந்த பற்று கொண்டு, முடிவில்லாத கவலையில் சிக்கிக்கொண்டேன்.

கலேவரேऽஸ்மிந்கடகுட்யஸந்நிபே। நிரூடமாநோ நரதேவ இத்யஹம்। வ்ரு'தோ ரதேபாஶ்வபதாத்யநீகபைர்। காம் பர்யடம்ஸ்த்வாகணயந்ஸுதுர்மதஃ

இந்த உடல் ஒரு மண் பானை போல இருக்க, நான் 'மனிதர்களின் அரசன்' என்று எண்ணி, ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், படைகள், சேவகர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, பெருமையில் மற்றவர்களை எண்ணாமல் பூமியில் சுற்றினேன்.

ப்ரமத்தமுச்சைரிதிக்ரு'த்யசிந்தயா ப்ரவ்ரு'த்தலோபம் விஷயேஷு லாலஸம்। த்வமப்ரமத்தஃ ஸஹஸாபிபத்யஸே க்ஷுல்லேலிஹாநோऽஹிரிவாகுமந்தகஃ

நான் பித்துப்போய், எதைச் செய்ய வேண்டும் என்று பெருமூச்சாக எண்ணி, ஆசை அதிகரித்து, இன்பங்களை விரும்பி இருந்தபோது, நீ மட்டும் தெளிவாக இருந்து, மரணமே, எலி துளையைக் கையால் தொட்டுப் பார்க்கும் பாம்பு போல, திடீரென்று வந்து சேர்கிறாய்.

புரா ரதைர்ஹேமபரிஷ்க்ரு'தைஶ்சரந்। மதம்கஜைர்வா நரதேவஸம்ஜ்ஞிதஃ। ஸ ஏவ காலேந துரத்யயேந தே। கலேவரோ விட்க்ரு'மிபஸ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ

ஒருகாலத்தில் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதங்களில் ஏறி, பெரிய யானைகளில் பயணித்து, 'மனிதர்களின் அரசன்' என்று அழைக்கப்பட்டேன். ஆனால் கடக்க முடியாத காலத்தின் ஆளுமையில், இந்த உடலே இறுதியில் மலமாக, பூச்சியாக, சாம்பலாகி விடுகிறது.

நிர்ஜித்ய திக்சக்ரமபூதவிக்ரஹோ வராஸநஸ்தஃ ஸமராஜவந்திதஃ। க்ரு'ஹேஷு மைதுந்யஸுகேஷு யோஷிதாம் க்ரீடாம்ரு'கஃ பூருஷ ஈஶ நீயதே

திசைகளை வென்று, பூமியைப்போல் பெரிய உருவம் கொண்டு, உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மற்ற அரசர்களால் மதிக்கப்பட்டாலும், மனிதன் வீட்டில் பெண்கள் விளையாடும் ஒரு மிருகமாக, அவர்களது இன்பத்திற்கு ஆளாகின்றான், இறைவா.

கரோதி கர்மாணி தபஃஸுநிஷ்டிதோ நிவ்ரு'த்தபோகஸ்ததபேக்ஷயாததத்। புநஶ்ச பூயாஸமஹம் ஸ்வராடிதி ப்ரவ்ரு'த்ததர்ஷோ ந ஸுகாய கல்பதே

யாராவது தவம் செய்து, இன்பங்களை விட்டு விட்டு, தர்மப்படி தானம் செய்து வாழ்ந்தாலும், மீண்டும் 'நான் அரசன் ஆக வேண்டும்' என்று ஆசை கொண்டு, அந்த ஆசை அதிகரித்து, ஆனந்தத்தை அடைய முடியாமல் போகிறது.

பவாபவர்கோ ப்ரமதோ யதா பவேஜ்ஜநஸ்ய தர்ஹ்யச்யுத ஸத்ஸமாகமஃ। ஸத்ஸங்கமோ யர்ஹி ததைவ ஸத்கதௌ பராவரேஶே த்வயி ஜாயதே மதிஃ

இவ்வுலகில் அலைந்து திரிந்த பிறகு, ஒருவன் விடுதலை பெறும் போது தான், நல்லவர்களின் நட்பு கிடைக்கும், அச்சமயம் நல்லவருடன் சேரும் போது, உன்னை எல்லாம் உடையவராக எண்ணும் பக்தி உடனே பிறக்கிறது, தவறாதவனே.

மந்யே மமாநுக்ரஹ ஈஶ தே க்ரு'தோ ராஜ்யாநுபந்தாபகமோ யத்ரு'ச்சயா। யஃ ப்ரார்த்யதே ஸாதுபிரேகசர்யயா வநம் விவிக்ஷத்பிரகண்டபூமிபைஃ

இறைவா, என் மீது நீ செய்த அருளாகவே நான் எண்ணுகிறேன்; ஏனெனில், ராஜ்யத்தில் இருந்த பற்று தானாகவே நீங்கிவிட்டது. இது நல்லவர்கள், காட்டில் போக விரும்பி, எல்லா நிலத்தையும் விட்டு விட முயற்சிப்பவரால் வேண்டப்படுவது.

ந காமயேऽந்யம் தவ பாதஸேவநாதகிஞ்சநப்ரார்த்யதமாத்வரம் விபோ। ஆராத்ய கஸ்த்வாம் ஹ்யபவர்கதம் ஹரே வ்ரு'ணீத ஆர்யோ வரமாத்மபந்தநம்

ஐயா, உமது திருவடிகளை சேவிப்பதை தவிர, வேறு எந்த வரமும் நான் விரும்பவில்லை; ஏனெனில், எதுவும் இல்லாதவர்களும் இதையே நாடுகிறார்கள். விடுதலை தரும் உன்னை வழிபட்ட பிறகு, ஆன்மாவை கட்டிப்பிடிக்கும் வேறு எந்த வரத்தையும் யார் விரும்புவார்கள்?

தஸ்மாத்விஸ்ரு'ஜ்யாஶிஷ ஈஶ ஸர்வதோ ரஜஸ்தமஃஸத்த்வகுணாநுபந்தநாஃ। நிரஞ்ஜநம் நிர்குணமத்வயம் பரம் த்வாம் ஜ்ஞாப்திமாத்ரம் புருஷம் வ்ரஜாம்யஹம்

அதனால், இறைவா, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள ஆசைகளை, ரஜஸ், தமஸ், சத்துவம் என்ற குணங்களோடு கூடியவற்றை விட்டுவிட்டு, தூய்மை, குணமற்ற, இரண்டில்லாத, உயர்ந்த, அறிவே ஆன உன்னை நாடுகிறேன்.

சிரமிஹ வ்ரு'ஜிநார்தஸ்தப்யமாநோऽநுதாபைர்। அவித்ரு'ஷஷடமித்ரோऽலப்தஶாந்திஃ கதஞ்சித்। ஶரணத ஸமுபேதஸ்த்வத்பதாப்ஜம் பராத்மந்। அபயம்ரு'தமஶோகம் பாஹி மாபந்நமீஶ

இங்கே நீண்ட நாட்கள் துன்பத்தாலும், மனச்சோர்வாலும் சுடப்பட்டு, தாகம் போன்ற பகைவரால் வாட்டப்பட்டு, அமைதியில்லாமல், எப்படியோ உமது திருவடிகளை அடைந்துள்ளேன், சரணாகதி அளிப்பவனே, பரமாத்மா! அச்சமில்லாமல், மரணமில்லாமல், துயரம் இல்லாமல் என்னை காப்பாயாக, இறைவா.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ஸார்வபௌம மஹாராஜ மதிஸ்தே விமலோர்ஜிதா। வரைஃ ப்ரலோபிதஸ்யாபி ந காமைர்விஹதா யதஃ

பெரும் மன்னனே, பூமியின் ஆளே, உன் மனம் தூயதாகவும் உறுதியானதாகவும் உள்ளது; ஏனெனில், பல வரங்களால் சோதிக்கப்படினாலும், ஆசைகள் உன் மனதை குலைக்கவில்லை.

ப்ரலோபிதோ வரைர்யத்த்வமப்ரமாதாய வித்தி தத்। ந தீரேகாந்தபக்தாநாமாஶீர்பிர்பித்யதே க்வசித்

நீ வரங்களால் சோதிக்கப்பட்டது உன் கவனத்தை அறியத்தான். முழுமையான பக்தியுள்ளவர்களின் மனம், எந்த ஆசிகளாலும் ஒருபோதும் குலையாது.