ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸ்நாநஶௌசக்ரியாஹீநோ துர்பக்ஷீ க்ரோதவர்ஜிதஃ । துஷ்பரிக்ரஹகர்தா ச ஶவஹஸ்தேந போஜநம்

அவன் குளிப்பதும் தூய்மையும் பின்பற்றவில்லை, தவறான உணவுகளை உண்டான், கோபம் இல்லாதவன், தவறான பொருட்களை சேர்த்தவன், சாவு தொடும் கைகளால் உணவு உண்டான்.

சௌரஃ ஸர்வஜநத்வேஷீ பரவேஶ்மப்ரதீபகஃ । லாலநாயார்பகாந் த்ரு'த்வா ஸத்யஃ கூபே ந்யபாதயத்

அவன் திருடன், எல்லோராலும் வெறுக்கப்படுபவன், பிறர் வீடுகளில் தீ வைத்தவன், விளையாட்டுக்காக குழந்தைகளை பிடித்து உடனே கிணற்றில் தள்ளிவிடுவான்.

ஹிம்ஸகஃ ஶஸ்த்ரதாரீ ச தீநாந்தாநாம் ப்ரபீடகஃ । சாண்டாலாபிரதோ நித்யம் பாஶஹஸ்தஃ ஶ்வஸம்கதஃ

அவன் கொடூரன், ஆயுதம் வைத்தவன், ஏழை மற்றும் குருடர்களை சுரண்டுபவன், எப்போதும் சண்டாளர்களுடன் பழகுபவன், கயிறு பிடித்தவன், நாய்களுடன் நட்பாக இருப்பவன்.

தேந வேஶ்யாகுஸம்கேந பித்ர்யம் வித்தம் து நாஶிதம் । ஏகதா பிதரௌ தாட்ய பாத்ராணி ஸ்வயமாஹரத்

வெற்றிடம் பெண்களுடன் பழகியதால், அவன் தந்தையாரின் செல்வத்தை வீணடித்தான்; ஒருநாள் தந்தை, தாயை அடித்து, அவர்களது பாத்திரங்களைத் தானே எடுத்துக்கொண்டான்.

தத்பிதா க்ரு'பணஃ ப்ரோச்சைஃ தநஹீநோ ருரோத ஹ । வத்யதவம் து ஸமீசீநம் குபுத்ரோ துஃகதாயகஃ

அவன் தந்தை ஏழையாகி, உரக்க அழுதார்: 'இப்படி துன்பம் தரும் கெட்ட மகன் கொல்லப்படவேண்டும்.'

க்வ திஷ்டாமி க்வ கச்சாமி கோ மே துஃகம் வ்யபோஹயேத் । ப்ராணாந் த்யஜாமி துஃகேந ஹா கஷ்டம் மம ஸம்ஸ்திதம்

'நான் எங்கே தங்குவது, எங்கே போவது, என் துயரை யார் தீர்ப்பார்கள்? இந்த துயரத்தில் நான் உயிரை விட்டுவிடுகிறேன்—ஐயோ, என் நிலை எவ்வளவு துயரமானது!'

ததாநீம் து ஸமாகத்ய கோகர்ணோ ஜ்ஞாநஸம்யுதஃ । போதயாமாஸ ஜநகம் வைராக்யம் பரிதர்ஶயந்

அப்போது ஞானம் நிறைந்த கோகர்ணன் வந்து, தந்தைக்கு வைராக்கிய வழியை எடுத்துக்காட்டி அறிவுரை கூறினார்.

அஸாரஃ கலு ஸம்ஸாரோ துஃகரூபீ விமோஹகஃ । ஸுதஃ கஸ்ய தநம் கஸ்ய ஸ்நேஹவாந் ஜ்வலதேऽநிஶம்

இந்த உலக வாழ்க்கை உண்மையில் அர்த்தமற்றது, துயரமாய், மயக்கமூட்டும் ஒன்று; யாருக்கு மகன், யாருக்கு செல்வம், யாருடைய பாசம் எப்போதும் தீயாய் எரிகிறது?

ந சேந்த்ரஸ்ய ஸுகம் கிம்சித் ந ஸுகம் சக்ரவர்திநஃ । ஸுகமஸ்தி விரக்தஸ்ய முநேஃ ஏகாந்தஜீவிநஃ

இந்திரனுக்கே மகிழ்ச்சி இல்லை, உலகை ஆளும் மன்னனுக்கே மகிழ்ச்சி இல்லை; ஒருவன் பற்றினை விட்ட முனிவராக, தனிமையில் வாழும் போது மட்டுமே மகிழ்ச்சி உண்டு.

முஞ்ச அஜ்ஞாநம் ப்ரஜாரூபம் மோஹதோ நரகே கதிஃ । நிபதிஷ்யதி தேஹோऽயம் ஸர்வம் த்யக்த்வா வநம் வ்ரஜ

மகன் பற்றாகிய அறியாமையை விட்டுவிடு; மயக்கத்தால் நரக வழி வரும். இந்த உடல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு விழும்—அதற்கு முன்னர் காட்டுக்கு போ.

தத்வாக்யம் து ஸமாகர்ண்ய கந்துகாமஃ பிதாப்ரவீத் । கிம்கர்தவ்யம் வநே தாத தத்த்வம் வத ஸவிஸ்தரம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், போக விரும்பிய தந்தை, "கண்மணி, காட்டில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விரிவாகச் சொல்" என்று கேட்டார்.

அந்தகூபே ஸ்நேஹபாஶே பத்தஃ பம்குரஹம் ஶடஃ । கர்மணா பதிதோ நூநம் மாமுத்தர தயாநிதே

அன்பின் கட்டில் இருளில் கட்டப்பட்டு, நான் ஊனமுள்ளவன், வஞ்சகன், என் செயலால் கீழே விழுந்தவன்; கருணையின் பெருங்கடலே, என்னை உயர்த்தி விடு.

(வஸம்ததிலகா) தேஹேऽஸ்திமாம்ஸருதிரேऽபிமதிம் த்யஜ த்வம் ஜாயாஸுதாதிஷு ஸதா மமதாம் விமுஞ்ச । பஶ்யாநிஶம் ஜகதிதம் க்ஷணபம்கநிஷ்டம் வைராக்யராகரஸிகோ பவ பக்திநிஷ்டஃ

எலும்பும், மாம்சமும், இரத்தமும் ஆன இந்த உடலைப் பற்றிய அகம்பாவை நீக்கி, மனைவி, பிள்ளைகள் முதலியவர்களிடம் இருக்கும் பற்றை எப்போதும் விட்டுவிடு; இந்த உலகம் பொய்யும், உடனே அழியும் என்பதை எப்போதும் காண்பாய்; பற்றின்மையும் பக்தியும் கொண்டவனாக இரு.

தர்ம பஜஸ்வ ஸததம் த்யஜ லோகதர்மாந் ஸேவஸ்வ ஸாதுபுருஷாந் ‍ஜஹி காமத்ரு'ஷ்ணாம் । அந்யஸ்ய தோஷகுணசிந்தநமாஶு முக்த்வா ஸேவாகதாரஸமஹோ நிதராம் பிப த்வம்

உண்மையான தர்மத்தை எப்போதும் பின்பற்று; உலக வழக்குகளை விட்டு விடு; நல்லவர்களை சேவை செய்; ஆசையும் பேராசையும் கைவிடு; பிறருடைய குறையும், நன்மையும் பற்றி யோசிப்பதை விரைவில் விட்டுவிடு; சேவை மற்றும் புனிதக் கதைகளின் அமுதத்தை ஆழமாகக் குடி.

ஏவம் ஸுதோக்திவஶதோऽபி க்ரு'ஹம் விஹாய யாதோ வநம் ஸ்திரமதிர்கதஷஷ்டிவர்ஷஃ । யுக்தோ ஹரேரநுதிநம் பரிசர்யயாஸௌ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணமாப நியதம் தஶமஸ்ய பாடாத்

இவ்வாறு மகனின் வார்த்தைக்கு உடன்பட்டு, அறுபது வயதில் மனதை உறுதியாக்கி, வீட்டை விட்டு காட்டிற்குச் சென்றார்; அங்கு ஹரியை தினமும் சேவை செய்து, பத்தாம் ஸ்கந்தத்தை ஓதுவதால் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை நிச்சயமாக அடைந்தார்.

  தேவோத்யாநஶ்ரியா ஜுஷ்டம் அத்யாஸ்தே ஸ்ம த்ரிபிஷ்டபம் ।  மஹேந்த்ரபவநம் ஸாக்ஷாத் நிர்மிதம் விஶ்வகர்மணா ।  த்ரைலோக்யலக்ஷ்ம்யாயதநம் அத்யுவாஸாகிலர்த்திமத்

தேவர்களின் தோட்ட அழகால் ஒளிரும் நகரத்தில், விஸ்வகர்மா நேரடியாக கட்டிய இந்திரனின் அரண்மனையில், மூன்று உலகங்களின் ஐஸ்வர்யம் நிறைந்த இடத்தில், எல்லா செல்வங்களுடனும் வாழ்ந்தார்.

  வித்யார்தரூபஜந்மாட்யோ மாநஸ்தம்பவிவர்ஜிதஃ

அறிவிலும், செல்வத்திலும், உயர்ந்த பிறப்பிலும் வளமானவராக, பெருமையும் அகம்பாவும் இல்லாதவராக இருந்தார்.

ஶ்ரீமத்‌பாகவதமாஹாத்ம்யம் - பம்சமோऽத்யாயஃ துந்துகாரிணோ துர்ம்ரு'த்யுநிமித்தக ப்ரேதத்வப்ராப்திவர்ணநம் ததோ கோகர்ணாநுக்ரஹேணோத்தாரஶ்ச ஸூத உவாச - (அநுஷ்டுப்) பிதரி உபரதே தேந ஜநநீ தாடிதா ப்ரு'ஶம் । க்வ வித்தம் திஷ்டதி ப்ரூஹி ஹநிஷ்யே லத்தயா ந சேத்

தந்தை இறந்தபின், அவன் தாயை மிகக் கொடூரமாக அடித்தான்: "செல்வம் எங்கே இருக்கிறது என்று சொல்; இல்லையெனில் இந்தக் கம்பியால் உன்னை கொன்றுவிடுவேன்" என்று கூறினான்.

இதி தத்வாக்ய ஸம்த்ராஸாத் ஜநந்யா புத்ரதுஃகதஃ । கூபே பாதஃ க்ரு'தோ ராத்ரௌ தேந ஸா நிதநம் கதா

அந்த வார்த்தைகளால் பயந்து, மகனுக்காக வருந்திய தாய், இரவில் கிணற்றில் விழுந்து உயிரை இழந்தாள்.

கோகர்ணஃ தீர்தயாத்ரார்தம் நிர்கதோ யோகஸம்ஸ்திதஃ । ந துஃகம் ந ஸுகம் தஸ்ய ந வைரீ நாபி பாந்தவஃ

கோகர்ணன், யோகத்தில் நிலைபெற்று, தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டான்; அவனுக்கு neither துக்கமும் இல்லை, சந்தோஷமும் இல்லை; பகைவரும் இல்லை, நண்பர்களும் இல்லை.

துந்துகாரீ க்ரு'ஹேऽதிஷ்டத் பம்சபண்யவதூவ்ரு'தஃ । அத்யுக்ரகர்மகர்தா ச தத் போஷணவிமூடதீஃ

துண்டுகாரி வீட்டில் இருந்தான்; ஐந்து வேசிகளால் சூழப்பட்டவன்; மிகவும் கொடூரமான செயல்களை செய்தான்; அவர்களைப் போஷிக்க வேண்டும் என்ற மயக்கத்தில் இருந்தான்.

ஏகதா குலடாஸ்தாஸ்து பூஷணாந்யபிலிப்ஸவஃ । ததர்தம் நிர்கதோ கேஹாத் காமாந்தோ ம்ரு'த்யுமஸ்மரந்

ஒரு நாள், அந்த வேசிகள் ஆபரணங்களை விரும்பி, அவன் ஆசையில் கண்ணை மூடி, மரணத்தை மறந்து, அவற்றை வாங்க வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

யதஸ்ததஶ்ச ஸம்ஹ்ரு'த்ய வித்தம் வேஶ்ம புநர்கதஃ । தாப்யோऽயச்சத் ஸுவஸ்த்ராணி பூஷணாநி கியந்தி ச

இங்கும் அங்கும் சென்று செல்வத்தை சேர்த்து, வீடு திரும்பி, அந்த பெண்களுக்கு நல்ல உடைகள், ஆபரணங்கள் மற்றும் பல பொருட்கள் கொடுத்தான்.

பஹுவித்தசயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராத்ரௌ நார்யோ வ்யசாரயந் । சௌர்யம் கரோத்யஸௌ நித்யம் அதோ ராஜா க்ரஹீஷ்யதி

அதிக செல்வம் சேர்த்திருப்பதை பார்த்து, அந்த பெண்கள் இரவில் பேசினார்கள்: "இவன் தினமும் திருடுகிறான்; அதனால் அரசன் இவனை பிடிப்பான்."

வித்தம் ஹ்ரு'த்வா புநஶ்சைநம் மாரயிஷ்யதி நிஶ்சிதம் । அதோऽர்தகுப்தயே கூடம் அஸ்மாபிஃ கிம் ந ஹந்யதே

"அரசன் செல்வத்தை எடுத்துவிட்டு, நிச்சயம் இவனை கொன்றுவிடுவான்; எனவே நம்முடைய பொருளை காக்க, நாமே இவனை மறைவாக கொல்லலாமே?" என்று கூறினார்கள்.

நிஹத்யைநம் க்ரு'ஹீத்வார்தம் யாஸ்யாமோ யத்ர குத்ரசித் । இதி தா நிஶ்சயம் க்ரு'த்வா ஸுப்தம் ஸம்பத்த்ய ரஶ்மிபிஃ

அவர்கள் இப்படிச் தீர்மானித்து, அவன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் கயிற்றால் கட்டி, அவனை கொன்று, செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு எங்கேயோ சென்றார்கள்.

பாஶம் கண்டே நிதாயாஸ்ய தந்ம்ரு'த்யும் உபசக்ரமுஃ । த்வரிதம் ந மமாராஸௌ சிந்தாயுக்தாஃ ததாபவந்

அவன் கழுத்தில் பாசம் போட்டுத் தூக்க முயன்றார்கள்; விரைவாகச் செய்தும் அவன் இறக்கவில்லை; அதனால் அவர்கள் கவலையடைந்தார்கள்.

தப்தாம்காரஸமூஹாம்ஶ்ச தந்முகே ஹி விசிக்ஷிபுஃ । அக்நிஜ்வாலாதிதுஃகேந வ்யாகுலோ நிதநம் கதஃ

அவர்கள் எரியும் நெருப்புக்கல்லை அவன் வாயில் போட்டார்கள்; தீயின் கடும் வேதனையால் அவன் மிகவும் வலியுற்று உயிரை இழந்தான்.

தம் தேஹம் முமுசுர்கர்தே ப்ராயஃ ஸாஹஸிகாஃ ஸ்த்ரியஃ । ந ஜ்ஞாதம் தத்‌ரஹஸ்யம் து கேநாபீதம் ததைவ ச

அந்த பெண்கள் அவனை ஒரு பள்ளத்தில் விட்டுவிட்டு, தைரியமில்லாமல் தப்பிச் சென்றார்கள்; இதன் ரகசியம் யாருக்கும் தெரியவில்லை.