ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸிக்தமார்காம் ஹ்ரு'ஷ்டஜநாம் பதாகாபிரப்யலங்க்ரு'தாம்। நிர்குஷ்டாம் ப்ரஹ்மகோஷேண கௌதுகாபத்ததோரணாம்

வீதி நீர் தெளிக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியான மக்கள் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; வேத ஓசையால் முழங்க, அழகான தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

நிசீயமாநோ நாரீபிர்மால்யதத்யக்ஷதாங்குரைஃ। நிரீக்ஷ்யமாணஃ ஸஸ்நேஹம் ப்ரீத்யுத்கலிதலோசநைஃ

பெண்கள் மாலைகள், தயிர், முளைத்த தானியங்கள் கொண்டு மரியாதை செய்தனர்; அன்பும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த கண்களால் அவனை பார்த்தனர்.

ஆயோதநகதம் வித்தமநந்தம் வீரபூஷணம்। யதுராஜாய தத்ஸர்வமாஹ்ரு'தம் ப்ராதிஶத்ப்ரபுஃ

போரில் கிடைத்த எல்லா செல்வமும், வீரர்களின் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், முடிவில்லாததாகவும், யாதவ அரசனிடம் கொண்டு வந்து பகவான் அருளினார்.

ஏவம் ஸப்ததஶக்ரு'த்வஸ்தாவத்யக்ஷௌஹிணீபலஃ। யுயுதே மாகதோ ராஜா யதுபிஃ க்ரு'ஷ்ணபாலிதைஃ

இவ்வாறு, பதினேழு முறை, அவ்வளவு பெரிய படையுடன் மகத அரசன், கிருஷ்ணனால் பாதுகாக்கப்பட்ட யாதவர்களுடன் போரிட்டான்.

அக்ஷிண்வம்ஸ்தத்பலம் ஸர்வம் வ்ரு'ஷ்ணயஃ க்ரு'ஷ்ணதேஜஸா। ஹதேஷு ஸ்வேஷ்வநீகேஷு த்யக்தோऽகாதரிபிர்ந்ரு'பஃ

வ்ருஷ்ணிகள், கிருஷ்ணனின் ஒளியால் எல்லா அந்த படையையும் அழித்தார்கள்; தன் படைகள் அழிந்தபோது, அரசன் நண்பர்களால் விட்டு விடப்பட்டு சென்றான்.

அஷ்டாதஶம ஸங்க்ராம ஆகாமிநி ததந்தரா। நாரதப்ரேஷிதோ வீரோ யவநஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யத

பதினெட்டாவது போர் வர இருக்கையில், அந்த இடையில் நாரதனால் அனுப்பப்பட்ட வீரன், யவனன், தோன்றினான்.

ருரோத மதுராமேத்ய திஸ்ரு'பிர்ம்லேச்சகோடிபிஃ। ந்ரு'லோகே சாப்ரதித்வந்த்வோ வ்ரு'ஷ்ணீந்ஶ்ருத்வாத்மஸம்மிதாந்

அந்நியன், மூன்று கோடி மிலேச்சர் படைகளுடன் மதுரையை முற்றுகையிட்டான்; மனித உலகில் அவனுக்கு சமன் யாரும் இல்லை, வ்ருஷ்ணிகளைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வாசிந்தயத்க்ரு'ஷ்ணஃ ஸங்கர்ஷண ஸஹாயவாந்। அஹோ யதூநாம் வ்ரு'ஜிநம் ப்ராப்தம் ஹ்யுபயதோ மஹத்

அவனை பார்த்த கிருஷ்ணன், சங்கர்ஷணனுடன் சேர்ந்து, 'அய்யோ, இருபுறமும் யாதவர்களுக்கு பெரிய அபாயம் வந்துவிட்டது' என்று எண்ணினான்.

யவநோऽயம் நிருந்தேऽஸ்மாநத்ய தாவந்மஹாபலஃ। மாகதோऽப்யத்ய வா ஶ்வோ வா பரஶ்வோ வாகமிஷ்யதி

இந்த யவனன் இன்று மிகப்பெரும் பலத்துடன் நம்மை முற்றுகையிட்டிருக்கிறான்; மகத அரசன் இன்று, நாளை, அல்லது மறுநாளில் வரலாம்.

ஆவயோஃ யுத்யதோரஸ்ய யத்யாகந்தா ஜராஸுதஃ। பந்தூந்ஹநிஷ்யத்யத வா நேஷ்யதே ஸ்வபுரம் பலீ

நாம் இருவரும் போரிடும் போது, ஜராசந்தன் வந்தால், அவன் நம்முடைய உறவினர்களை கொல்லலாம், அல்லது தன் நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லலாம்.

தஸ்மாதத்ய விதாஸ்யாமோ துர்கம் த்விபததுர்கமம்। தத்ர ஜ்ஞாதீந்ஸமாதாய யவநம் காதயாமஹே

அதனால், இன்று மனிதர்களால் எட்ட முடியாத ஒரு கோட்டை அமைப்போம்; அங்கே நம் உறவினர்களை பாதுகாப்பாக வைத்து, பிறகு யவனனை அழிப்போம்.

இதி ஸம்மந்த்ர்ய பகவாந்துர்கம் த்வாதஶயோஜநம்। அந்தஃஸமுத்ரே நகரம் க்ரு'த்ஸ்நாத்புதமசீகரத்

இவ்வாறு ஆலோசித்து, அருளாளன் கடலுக்குள் பன்னிரண்டு யோஜனை அகலமான, அதிசயமான ஒரு நகரத்தை உருவாக்கினார்.

த்ரு'ஶ்யதே யத்ர ஹி த்வாஷ்ட்ரம் விஜ்ஞாநம் ஶில்பநைபுணம்। ரத்யாசத்வரவீதீபிர்யதாவாஸ்து விநிர்மிதம்

அங்கே, த்வஷ்ட்ருவின் சிறந்த கைவினைத் திறமையும், வீதிகள், சந்திகள், தெருக்கள் எல்லாம் முறையாக கட்டப்பட்டிருப்பதும் காணப்பட்டது.

ஸுரத்ருமலதோத்யாந விசித்ரோபவநாந்விதம்। ஹேமஶ்ரு'ங்கைர்திவிஸ்ப்ரு'க்பிஃ ஸ்படிகாட்டாலகோபுரைஃ

அந்த நகரம் தேவர்களின் மரங்களாலும், அழகான தோட்டங்களாலும், வானத்தைத் தொடும் பொன்னினால் ஆன கோபுரங்களாலும், முத்திரும் சுருங்கும் வீடுகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

ராஜதாரகுடைஃ கோஷ்டைர்ஹேமகும்பைரலங்க்ரு'தைஃ। ரத்நகூதைர்க்ரு'ஹைர்ஹேமைர்மஹாமாரகதஸ்தலைஃ

வெள்ளி, தங்கக் கோபுரங்கள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொக்கிஷங்கள், மாணிக்கங்கள் சூடிய வீடுகள், பெரிய பச்சை மணல் மேடுகள் ஆகியவையால் அந்த நகரம் ஒளிர்ந்தது.

வாஸ்தோஷ்பதீநாம் ச க்ரு'ஹைர்வல்லபீபிஶ்ச நிர்மிதம்। சாதுர்வர்ண்யஜநாகீர்ணம் யதுதேவக்ரு'ஹோல்லஸத்

திசைபாலர்களின் வீடுகளும், அன்புப் பெண்கள் குடியிருக்கும் இல்லங்களும் அமைக்கப்பட்டு, நான்கு வகை மக்களும் நிரம்பி, யது வம்சத்தின் வீடுகள் பிரகாசித்தன.

ஸுதர்மாம் பாரிஜாதம் ச மஹேந்த்ரஃ ப்ராஹிணோத்தரேஃ। யத்ர சாவஸ்திதோ மர்த்யோ மர்த்யதர்மைர்ந யுஜ்யதே

அங்கே இந்திரன் சுதர்மா மண்டபத்தையும், பாரிஜாத மரத்தையும் அனுப்பினார்; அங்கு வாழும் மனிதர்கள் சாதாரண மனிதர்களுக்குரிய எல்லைமைகளை எதுவும் அனுபவிக்கவில்லை.

ஶ்யாமைகவர்ணாந்வருணோ ஹயாந்ஶுக்லாந்மநோஜவாந்। அஷ்டௌ நிதிபதிஃ கோஶாந்லோகபாலோ நிஜோதயாந்

வருணன் கருப்பு நிறமான, வெண்மைத் தோற்றமும், மனதைப்போல் வேகமான குதிரைகளையும், நிதிபதி எட்டு பொக்கிஷங்களையும், திசைபாலர்கள் தங்கள் செல்வங்களையும் கொடுத்தனர்.

யத்யத்பகவதா தத்தமாதிபத்யம் ஸ்வஸித்தயே। ஸர்வம் ப்ரத்யர்பயாமாஸுர்ஹரௌ பூமிகதே ந்ரு'ப

அருளாளன் தங்கள் மேன்மைக்காக வழங்கிய எல்லா ஆட்சியும், அவர் பூமியில் வந்தபோது, அவர்கள் அனைத்தையும் ஹரிக்கு திருப்பிக் கொடுத்தனர்.

தத்ர யோகப்ரபாவேந நீத்வா ஸர்வஜநம் ஹரிஃ। ப்ரஜாபாலேந ராமேண க்ரு'ஷ்ணஃ ஸமநுமந்த்ரிதஃ। நிர்ஜகாம புரத்வாராத்பத்மமாலீ நிராயுதஃ

அங்கே, யோக சக்தியால் ஹரி எல்லா மக்களையும் அழைத்து, மக்களை பாதுகாக்கும் ராமனுடன் ஆலோசித்து, கண்ணன் தாமரை மாலையுடன், ஆயுதமின்றி நகரின் வாயிலில் இருந்து வெளியேறினார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। தம் விலோக்ய விநிஷ்க்ராந்தமுஜ்ஜிஹாநமிவோடுபம்। தர்ஶநீயதமம் ஶ்யாமம் பீதகௌஶேயவாஸஸம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: அவர் வெளியில் வரும்போது, எழும் சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்து, மிகவும் அழகாக, கருநிறத்துடன், மஞ்சள் பட்டு vasthiram அணிந்து தோன்றினார்.

ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷஸம் ப்ராஜத்கௌஸ்துபாமுக்தகந்தரம்। ப்ரு'துதீர்கசதுர்பாஹும் நவகஞ்ஜாருணேக்ஷணம்

அவரது மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், கழுத்தில் கவ்ஸ்துப மணியும் பிரகாசித்து, அகலமும் உயரமும் கொண்ட நான்கு கரங்களுடன், புதிதாக மலர்ந்த செம்பருத்தி போன்ற கண்களுடன் இருந்தார்.

நித்யப்ரமுதிதம் ஶ்ரீமத்ஸுகபோலம் ஶுசிஸ்மிதம்। முகாரவிந்தம் பிப்ராணம் ஸ்புரந்மகரகுண்டலம்

எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன், அழகான முழுமையான கன்னங்கள், தூய சிரிப்பும், தாமரை போன்ற முகமும், பிரகாசமான மகரக் குண்டலங்களும் அணிந்திருந்தார்.

வாஸுதேவோ ஹ்யயமிதி புமாந்ஶ்ரீவத்ஸலாஞ்சநஃ। சதுர்புஜோऽரவிந்தாக்ஷோ வநமால்யதிஸுந்தரஃ

இவர் தான் ஸ்ரீவத்ஸம் குறியிட்டு, நான்கு கரங்களுடன், தாமரை போன்ற கண்களும், வனமாலை அணிந்தும், மிக அழகாகத் தோன்றும் வாசுதேவன்.

லக்ஷணைர்நாரதப்ரோக்தைர்நாந்யோ பவிதுமர்ஹதி। நிராயுதஶ்சலந்பத்ப்யாம் யோத்ஸ்யேऽநேந நிராயுதஃ

நாரதர் கூறிய அடையாளங்களால், வேறு யாரும் இப்படி இருக்க முடியாது; ஆயுதமில்லாமல் நடந்து வருகிறேன், நானும் ஆயுதமின்றியே அவருடன் போரிடுவேன்.

இதி நிஶ்சித்ய யவநஃ ப்ராத்ரவந்தம் பராங்முகம்। அந்வதாவஜ்ஜிக்ரு'க்ஷுஸ்தம் துராபமபி யோகிநாம்

இவ்வாறு தீர்மானித்து, யவனன் அவரை பிடிக்க விரும்பி, அவர் தப்பிக்க ஓடும்போது, யோகிகளுக்கே எட்டாதவரை பின்தொடர்ந்தான்.

ஹஸ்தப்ராப்தமிவாத்மாநம் ஹரிணா ஸ பதே பதே। நீதோ தர்ஶயதா தூரம் யவநேஶோऽத்ரிகந்தரம்

தன் கையால் தன்னை பிடிப்பது போல, யவனர்களின் தலைவன், ஹரி தன்னை தூரத்தில் காட்டிக்கொண்டு, அடிக்கடி முன்னே சென்று, மலைக்குகைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்.

பலாயநம் யதுகுலே ஜாதஸ்ய தவ நோசிதம்। இதி க்ஷிபந்நநுகதோ நைநம் ப்ராபாஹதாஶுபஃ

“யது வம்சத்தில் பிறந்த உனக்கு ஓடிப்போகும் செயல் பொருந்தாது” என்று கேலி செய்து பின்தொடர்ந்தாலும், அதிருஷ்டம் இல்லாத அவன் அவரை எட்ட முடியவில்லை.

ஏவம் க்ஷிப்தோऽபி பகவாந்ப்ராவிஶத்கிரிகந்தரம்। ஸோऽபி ப்ரவிஷ்டஸ்தத்ராந்யம் ஶயாநம் தத்ரு'ஶே நரம்

அவ்வாறு கேலி செய்தபோதும், அருளாளன் அந்த மலைக்குகைக்குள் சென்றார்; அவனும் உள்ளே சென்று, அங்கே வேறு ஒருவன் படுத்திருப்பதைப் பார்த்தான்.