ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸபத்‍நமத்யே ஶோசந்தீம் வ்ரு'காநாம் ஹரிணீமிவ । ஸாந்த்வயிஷ்யதி மாம் வாக்யைஃ பித்ரு'ஹீநாம்ஶ்ச பாலகாந்

என் மற்ற மனைவிகளுக்கிடையில், ஓநாய்கள் நடுவே மான் போல் துக்கத்தில் மூழ்கிய என்னை, அவர் இனிய வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறுவார்; அத்துடன் தந்தையில்லாமல் தவிக்கும் என் பிள்ளைகளையும் அவர் சமாதானப்படுத்துவார்.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ண மஹாயோகிந் விஶ்வாத்மந் விஶ்வபாவந । ப்ரபந்நாம் பாஹி கோவிந்த ஶிஶுபிஶ்சாவஸீததீம்

கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, பெரிய யோகி, உலகத்தின் ஆத்மா, உலகத்தை உருவாக்குபவர், நான் என் பிள்ளைகளுடன் துயரில் மூழ்கி உம்மை அடைக்கலம் புகுந்துள்ளேன்; கோவிந்தா, எங்களை காப்பாற்றும்.

நாந்யத்தவ பதாம்போஜாத் பஶ்யாமி ஶரணம் ந்ரு'ணாம் । பிப்யதாம் ம்ரு'த்யுஸம்ஸாராத் ஈஸ்வரஸ்யாபவர்கிகாத்

ஓ இறைவா, பிறப்பு மரணத்தின் பயங்கரமான கடலைத் தாண்டி விடுவிக்கிறவரே, மனிதர்களுக்கு உமது திருவடிகளைத் தவிர வேறு எந்த அடைக்கலமும் நான் காணவில்லை.

நமஃ க்ரு'ஷ்ணாய ஶுத்தாய ப்ரஹ்மணே பரமாத்மநே । யோகேஶ்வராய யோகாய த்வாமஹம் ஶரணம் கதா

கிருஷ்ணருக்கு வணக்கம்; தூயவரே, பரம்பொருளே, ஆன்மாக்களில் உயர்ந்தவரே, யோகத்தின் தலைவரே, யோக வடிவமே, நான் உம்மை அடைக்கலம் புகுந்தேன்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - இத்யநுஸ்ம்ரு'த்ய ஸ்வஜநம் க்ரு'ஷ்ணம் ச ஜகதீஶ்வரம் । ப்ராருதத் துகிதா ராஜந் பவதாம் ப்ரபிதாமஹீ

ஶுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு தன் உறவினர்களையும், உலகத்தின் ஆண்டவரான கிருஷ்ணரையும் நினைவுகூர்ந்து, அரசே, உங்களது பெரிய பாட்டி துக்கத்தில் ஆழ்ந்து இறைவனை வேண்டத் தொடங்கினார்.

ஸமதுஃகஸுகோऽக்ரூரோ விதுரஶ்ச மஹாயஶாஃ । ஸாந்த்வயாமாஸதுஃ குந்தீம் தத்புத்ரோத்பத்திஹேதுபிஃ

இன்ப துயரில் சமமாக இருப்பவர், புகழ் பெற்ற விதுரரும், அக்குரூரரும், குந்தியை, அவளது மக்களின் பிறப்புக்கான காரணங்களைச் சொல்லி ஆறுதல் கூறினர்.

யாஸ்யந் ராஜாநமப்யேத்ய விஷமம் புத்ரலாலஸம் । அவதத்ஸுஹ்ரு'தாம் மத்யே பந்துபிஃ ஸௌஹ்ரு'தோதிதம்

அரசர் புறப்பட விரும்பியபோது, தன் பிள்ளைகளை அதிகம் நேசிக்கும் அரசரிடம் வந்து, நண்பர்களும் உறவினர்களும் நடுவில், நல்லெண்ணத்துடன் பேசினார்.

அக்ரூர உவாச - போ போ வைசித்ரவீர்ய த்வம் குரூணாம் கீர்திவர்தந । ப்ராதர்யுபரதே பாண்டௌ அதுநாऽऽஸநமாஸ்திதஃ

அக்குரூரர் சொன்னார்: ஓ வைசித்ரவீர்ய வம்சத்தவரே, குருக்களின் புகழை வளர்க்கிறவரே, இப்போது உமது சகோதரர் பாண்டு மறைந்ததால், நீர் அரசாசனத்தில் அமர்ந்துள்ளீர்.

தர்மேண பாலயந் உர்வீம் ப்ரஜாஃ ஶீலேந ரஞ்ஜயந் । வர்தமாநஃ ஸமஃ ஸ்வேஷு ஶ்ரேயஃ கீர்திமவாப்ஸ்யஸி

நீதி வழியில் பூமியை ஆளி, நல்லொழுக்கத்தால் மக்களை மகிழ்வித்து, உன் சொந்தவர்களுக்கு சமமாக நடந்து கொண்டால், நீர் சிறப்பும் புகழும் பெறுவீர்.

அந்யதா த்வாசரँல்லோகே கர்ஹிதோ யாஸ்யஸே தமஃ । தஸ்மாத்ஸமத்வே வர்தஸ்வ பாண்டவேஷ்வாத்மஜேஷு ச

இதற்கு மாறாக நீர் நடந்தால், உலகில் பழிக்கப்பட்டு இருளில் வீழ்வீர்; ஆகவே, பாண்டவர்களுக்கும் உமது பிள்ளைகளுக்கும் சமமாக இருங்கள்.

நேஹ சாத்யந்தஸம்வாஸஃ கஸ்யசித் கேநசித் ஸஹ । ராஜந் ஸ்வேநாபி தேஹேந கிமு ஜாயாத்மஜாதிபிஃ

இந்த உலகில், அரசே, யாருக்கும் யாருடனும் நிரந்தரமான உறவு இல்லை; தன் உடலோடு கூட இல்லை, பிறகு மனைவி, பிள்ளைகள் போன்றவர்களோடு எப்படி இருக்கும்?

ஏகஃ ப்ரஸூயதே ஜந்துஃ ஏக ஏவ ப்ரலீயதே । ஏகோऽநுபுங்‌க்தே ஸுக்ரு'தம் ஏக ஏவ ச துஷ்க்ரு'தம்

ஒரு உயிரும் தனியாகவே பிறக்கிறது, தனியாகவே இறக்கிறது; தனியே நன்மையின் பலனை அனுபவிக்கிறது, துன்மையின் பலனையும் தனியே அனுபவிக்கிறது.

அதர்மோபசிதம் வித்தம் ஹரந்த்யந்யேऽல்பமேதஸஃ । ஸம்போஜநீயாபதேஶைஃ ஜலாநீவ ஜலௌகஸஃ

நியாயமல்லாமல் சேர்த்த செல்வத்தை, குறைந்த அறிவுள்ள மற்றவர்கள், நட்பு என்ற பெயரில், ஜலௌகுகள் நீரை உறிஞ்சுவது போல் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

புஷ்ணாதி யாநதர்மேண ஸ்வபுத்த்யா தமபண்டிதம் । தேऽக்ரு'தார்தம் ப்ரஹிண்வந்தி ப்ராணா ராயஃ ஸுதாதயஃ

அறிவில்லாமல், தன் எண்ணத்தால், தவறான வழியில் பிறரைப் போஷிக்கிறவன், அவனது உயிரும், செல்வமும், பிள்ளைகளும், மற்றவர்களும் அவனை நிறைவேறாமல் விட்டு விலகிச் செல்கின்றனர்.

ஸ்வயம் கில்பிஷமாதாய தைஸ்த்யக்தோ நார்தகோவிதஃ । அஸித்தார்தோ விஶத்யந்தம் ஸ்வதர்மவிமுகஸ்தமஃ

தான் பாவத்தை ஏற்று, செல்வத்தில் புத்தி இல்லாதவர்களால் விட்டு விடப்பட்டு, குறிக்கோள் நிறைவேறாமல், தன் கடமையை விட்டு விலகி, அறியாமை இருளில் வீழ்கிறான்.

தஸ்மால்லோகமிமம் ராஜந் ஸ்வப்நமாயாமநோரதம் । வீக்ஷ்யாயம்யாத்மநாத்மாநம் ஸமஃ ஶாந்தோ பவ ப்ரபோ

ஆகையால், அரசே, இந்த உலகை கனவு, மாயை, மனக்கற்பனை என்று அறிந்து, நீர் நீயாக உன்னை உணர்ந்து, சமநிலையுடன் அமைதியாக இருங்கள், பிரபுவே.

த்ரு'தராஷ்ட்ர உவாச - யதா வததி கல்யாணீம் வாசம் தாநபதே பவாந் । ததாநயா ந த்ரு'ப்யாமி மர்த்யஃ ப்ராப்ய யதாம்ரு'தம்

த்ருதராஷ்டிரர் சொன்னார்: தானம் செய்யும் தலைவரே, நீங்கள் சொல்வது போல் நல்ல வார்த்தைகளை நான் எவ்வளவு கேட்டாலும் திருப்தி அடைவதில்லை; இறப்பு உடைய மனிதன் அமிர்தம் பெற்றாலும் திருப்தி அடையாதது போல்.

ததாபி ஸூந்ரு'தா ஸௌம்ய ஹ்ரு'தி ந ஸ்தீயதே சலே । புத்ராநுராகவிஷமே வித்யுத் ஸௌதாமநீ யதா

அன்புள்ளவரே, இனிய வார்த்தைகள் பேசினாலும், பிள்ளைகளிடம் உள்ள பற்றால் கலங்கும் இதயத்தில் அவை நிலைபெறுவதில்லை; அது வானில் மின்னல் தங்காமல் போவதைப் போலே.

ஈஶ்வரஸ்ய விதிம் கோ நு விதுநோத்யந்யதா புமாந் । பூமேர்பாராவதாராய யோऽவதீர்ணோ யதோஃ குலே

ஈஸ்வரனுடைய விருப்பத்தை யார் மாற்ற முடியும்? பூமியின் பாரத்தை அகற்ற யது குலத்தில் அவதரித்தவரே அந்த ஆண்டவர்.

( வஸம்ததிலகா ) யோ துர்விமர்ஶபதயா நிஜமாயயேதம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா குணாந் விபஜதே ததநுப்ரவிஷ்டஃ । தஸ்மை நமோ துரவபோதவிஹாரதந்த்ர ஸம்ஸாரசக்ரகதயே பரமேஶ்வராய

தன் ஆழமான மாயையால் இந்த உலகை உருவாக்கி, குணங்களை பிரித்து, பின்னர் அதில் நுழையும், அந்தப் புரிய முடியாத விளையாட்டை உடைய பரமேஸ்வரனுக்கு, உலகச் சக்கரத்தில் இயங்கும் அவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இத்யபிப்ரேத்ய ந்ரு'பதேஃ அபிப்ராயம் ஸ யாதவஃ । ஸுஹ்ரு'த்‌பிஃ ஸமநுஜ்ஞாதஃ புநர்யதுபுரீமகாத்

ஶுகர் சொன்னார்: அரசரின் எண்ணத்தை உணர்ந்த அந்த யாதவர், நண்பர்கள் அனுமதி அளித்தபின் மீண்டும் யது நகரத்திற்கு திரும்பினார்.

ஶஶம்ஸ ராமக்ரு'ஷ்ணாப்யாம் த்ரு'தராஷ்ட்ரவிசேஷ்டிதம் । பாண்டவாந் ப்ரதி கௌரவ்ய யதர்தம் ப்ரேஷிதஃ ஸ்வயம்

த்ரிதராஷ்டிரர் பாண்டவர்கள் குறித்து செய்த செயல்களை, தானே அனுப்பப்பட்ட காரணத்தைக் குறித்து, அவர் ராமனுக்கும் கிருஷ்ணருக்கும் எல்லாம் தெரிவித்தார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகோநபஞ்சாஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்ஸர்களுக்கான ஶ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் நாற்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ராமக்ரு'ஷ்ணயோர்ஜராஸந்தேந ஸஹ யுத்தம், த்வாரகாதுர்கநிர்மாணம்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச। அஸ்திஃ ப்ராப்திஶ்ச கம்ஸஸ்ய மஹிஷ்யௌ பரதர்ஷப। ம்ரு'தே பர்தரி துஃகார்தே ஈயதுஃ ஸ்ம பிதுர்க்ரு'ஹாந்

ஶுகர் சொன்னார்: பாரதர்களில் சிறந்தவரே, கம்சனின் மனைவிகள் அஸ்தி மற்றும் ப்ராப்தி, கணவர் இறந்த துக்கத்தில் தங்கள் தந்தை வீட்டிற்கு சென்றார்கள்.

பித்ரே மகதராஜாய ஜராஸந்தாய துஃகிதே। வேதயாம் சக்ரதுஃ ஸர்வமாத்மவைதவ்யகாரணம்

மகத நாட்டின் அரசரான ஜராசந்தர் துக்கத்தில் இருந்தபோது, தங்கள் விதவை நிலைக்கு காரணமான அனைத்தையும் அவர் முன்னிலையில் கூறினார்கள்.

ஸ ததப்ரியமாகர்ண்ய ஶோகாமர்ஷயுதோ ந்ரு'ப। அயாதவீம் மஹீம் கர்தும் சக்ரே பரமமுத்யமம்

அந்த துக்கமான செய்தியை கேட்ட அரசன், சோகம் மற்றும் கோபத்தில், யாதவர்கள் குலத்தை அழிக்க மிகுந்த முயற்சி எடுத்தான்.

அக்ஷௌஹிணீபிர்விம்ஶத்யா திஸ்ரு'பிஶ்சாபி ஸம்வ்ரு'தஃ। யதுராஜதாநீம் மதுராம் ந்யருதத்ஸர்வதோ திஶம்

இருபது அக்ஷௌஹிணிகளும், மேலும் மூன்றும் சேர்ந்த படைகளால் சூழப்பட்டு, ஜராசந்தர் யாதவர்களின் தலைநகர் மதுரையை எல்லா திசைகளிலும் முற்றுகையிட்டான்.

நிரீக்ஷ்ய தத்பலம் க்ரு'ஷ்ண உத்வேலமிவ ஸாகரம்। ஸ்வபுரம் தேந ஸம்ருத்தம் ஸ்வஜநம் ச பயாகுலம்

அந்தப் படை கடலைப் போல பெருகி, தன் நகரம் முற்றுகையிடப்பட்டு, தன் மக்கள் அச்சத்தில் உள்ளதை கிருஷ்ணர் பார்த்தார்.

சிந்தயாமாஸ பகவாந்ஹரிஃ காரணமாநுஷஃ। தத்தேஶகாலாநுகுணம் ஸ்வாவதாரப்ரயோஜநம்

மனித ரூபத்தில் வந்த பகவான் ஹரி, அந்த நிலை, காலம், இடம் ஆகியவற்றை எண்ணி தன் அவதார நோக்கத்தை சிந்தித்தார்.