ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி பஜதே நிர்குணோ குணாந்। க்ரீடந்நதீதோऽபி குணைஃ ஸ்ரு'ஜத்யவந்ஹந்த்யஜஃ

அவர் குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராக இருந்தாலும், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்களை ஏற்று, அவற்றுடன் விளையாடி, பிறப்பில்லாதவராக இருந்தும் படைக்கிறார், காப்பாற்றுகிறார், அழிக்கிறார்.

யதா ப்ரமரிகாத்ரு'ஷ்ட்யா ப்ராம்யதீவ மஹீயதே। சித்தே கர்தரி தத்ராத்மா கர்தேவாஹம்தியா ஸ்ம்ரு'தஃ

தேனீயை பார்த்தால் எதுவும் சுழன்று அசைந்து போவது போலத் தெரிகிறது; அதுபோல், மனதில், செய்பவன் என்ற எண்ணத்தால் ஆத்மாவை செய்பவன் என்று நினைக்கப்படுகிறது.

யுவயோரேவ நைவாயமாத்மஜோ பகவாந்ஹரிஃ। ஸர்வேஷாமாத்மஜோ ஹ்யாத்மா பிதா மாதா ஸ ஈஶ்வரஃ

பாக்கியசாலிகளே, அவர் உங்களுடைய மகன் மட்டும் அல்ல; ஹரி எல்லோருக்கும் மகன், ஆத்மா, தந்தை, தாய், ஆண்டவன்.

த்ரு'ஷ்டம் ஶ்ருதம் பூதபவத்பவிஷ்யத்। ஸ்தாஸ்நுஶ்சரிஷ்ணுர்மஹதல்பகம் ச। விநாச்யுதாத்வஸ்துதராம் ந வாச்யம்। ஸ ஏவ ஸர்வம் பரமாத்மபூதஃ

பார்க்கப்படும், கேட்கப்படும், கடந்தது, நிகழ்காலம், எதிர்காலம், நிலையானது, அசையும், பெரியது, சிறியது — தவிர, அசையாத உண்மை பொருளைத் தவிர வேறு எதுவும் பேசத் தகுதியில்லை; அவர் எல்லாமும், பரமாத்மாவாக இருக்கிறார்.

ஏவம் நிஶா ஸா ப்ருவதோர்வ்யதீதா நந்தஸ்ய க்ரு'ஷ்ணாநுசரஸ்ய ராஜந்। கோப்யஃ ஸமுத்தாய நிரூப்ய தீபாந்வாஸ்தூந்ஸமப்யர்ச்ய தௌதீந்யமந்துந்

இவ்வாறு அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, அந்த இரவு நந்தனும் கிருஷ்ணரின் தோழனும் கழிந்தது. கோபியர்கள் எழுந்து, விளக்குகளைப் பார்த்து, வீட்டு தேவதைகளை வழிபட்டு, தயிரை மோதத் தொடங்கினார்கள்.

தா தீபதீப்தைர்மணிபிர்விரேஜூ ரஜ்ஜூர்விகர்ஷத்புஜகங்கணஸ்ரஜஃ। சலந்நிதம்பஸ்தநஹாரகுண்டல த்விஷத்கபோலாருணகுங்குமாநநாஃ

அவர்கள் கைகளில் வளையல்கள், மாலைகள் ஜொலிக்க, கயிற்றை இழுத்தபோது, அவர்களின் இடுப்பு, மார்பு, ஹாரம், காது கம்பிகள் அசைந்து, கன்னங்கள் பிரகாசித்து, முகம் சிவப்பு குங்குமத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

உத்காயதீநாமரவிந்தலோசநம் வ்ரஜாங்கநாநாம் திவமஸ்ப்ரு'ஶத்த்வநிஃ। தத்நஶ்ச நிர்மந்தநஶப்தமிஶ்ரிதோ நிரஸ்யதே யேந திஶாமமங்கலம்

வ்ரஜத்தின் பெண்கள் தாமரைப்பாதக் கண்கள் உடையவரைப் பாட, அவர்களின் குரல் விண்ணைத் தொடும் போல இருந்தது; தயிர் மோதும் சப்தம் கலந்து, எல்லா திசைகளிலும் தீமையை நீக்கியது.

பகவத்யுதிதே ஸூர்யே நந்தத்வாரி வ்ரஜௌகஸஃ। த்ரு'ஷ்ட்வா ரதம் ஶாதகௌம்பம் கஸ்யாயமிதி சாப்ருவந்

பகவான் உதித்ததும், சூரியன் எழுந்ததும், நந்தனின் வீட்டின் முன் வ்ரஜவாசிகள் ஒரு பொன்னிற ரதத்தைப் பார்த்து, 'இது யாருடையது?' என்று கேட்டார்கள்.

அக்ரூர ஆகதஃ கிம் வா யஃ கம்ஸஸ்யார்தஸாதகஃ। யேந நீதோ மதுபுரீம் க்ரு'ஷ்ணஃ கமலலோசநஃ

அக்ரூரர் வந்தாரா, அல்லது கம்சனின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் வேறொருவர் வந்தாரா? இவரால் தாமரைப்பாதக் கண்கள் உடைய கிருஷ்ணர் மதுரைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

கிம் ஸாதயிஷ்யத்யஸ்மாபிர்பர்துஃ ப்ரீதஸ்ய நிஷ்க்ரு'திம்। ததஃ ஸ்த்ரீணாம் வதந்தீநாமுத்தவோऽகாத்க்ரு'தாஹ்நிகஃ

நம் ஆண்டவருக்குப் பிடிக்கும் வகையில், அவர் எங்களுக்கு என்ன பாவப்பரிகாரம் செய்யப்போகிறார்? பெண்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க, உதவா, காலை வழிபாடுகளை முடித்து, அங்கு வந்தார்.

உத்தவகோபீஸம்வாதஃ; ப்ரமரகீதம்; உத்தவஸ்ய மதுராகமநம்ச - அத ஸப்தசத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ 10.47 ஶ்ரீஶுக உவாச தம் வீக்ஷ்ய க்ரு'ஷாநுசரம் வ்ரஜஸ்த்ரியஃ ப்ரலம்பபாஹும் நவகஞ்ஜலோசநம்। பீதாம்பரம் புஷ்கரமாலிநம் லஸந் முகாரவிந்தம் பரிம்ரு'ஷ்டகுண்டலம் ॥௧ ஸுவிஸ்மிதாஃ கோऽயமபீவ்யதர்ஶநஃ குதஶ்ச கஸ்யாச்யுதவேஷபூஷணஃ। இதி ஸ்ம ஸர்வாஃ பரிவவ்ருருத்ஸுகாஸ் தமுத்தமஃஶ்லோகபதாம்புஜாஶ்ரயம் ॥௨ தம் ப்ரஶ்ரயேணாவநதாஃ ஸுஸத்க்ரு'தம் ஸவ்ரீடஹாஸேக்ஷணஸூந்ரு'தாதிபிஃ। ரஹஸ்யப்ரு'ச்சந்நுபவிஷ்டமாஸநே விஜ்ஞாய ஸந்தேஶஹரம் ரமாபதேஃ

கிருஷ்ணரின் தோழரைப் பார்த்து, வ்ரஜத்தின் பெண்கள் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள்; நீண்ட கை, புதிய தாமரைப் போல் கண்கள், மஞ்சள் vasthiram, தாமரை மாலை, மலர்ந்த தாமரை முகம், பிரகாசிக்கும் காது கம்பிகள் உடையவர்.

ஜாநீமஸ்த்வாம் யதுபதேஃ பார்ஷதம் ஸமுபாகதம்। பர்த்ரேஹ ப்ரேஷிதஃ பித்ரோர்பவாந்ப்ரியசிகீர்ஷயா

நாங்கள் உங்களை யாதவர்களின் ஆண்டவரின் தோழராக அறிகிறோம்; நீங்கள் அவருடைய பெற்றோர்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்ய வந்தவராக இருக்கிறீர்கள்.

அந்யதா கோவ்ரஜே தஸ்ய ஸ்மரணீயம் ந சக்ஷ்மஹே। ஸ்நேஹாநுபந்தோ பந்தூநாம் முநேரபி ஸுதுஸ்த்யஜஃ

இல்லையென்றால், அவரை இங்கு நினைவு கூறுவதற்குக் காரணம் எதுவும் நாங்கள் காணவில்லை; உறவினர்களுக்குள் உள்ள பாசத்தை, முனிவருக்குக்கூட விடுவது கடினம்.

அந்யேஷ்வர்தக்ரு'தா மைத்ரீ யாவதர்தவிடம்பநம்। பும்பிஃ ஸ்த்ரீஷு க்ரு'தா யத்வத்ஸுமநஃஸ்விவ ஷட்பதைஃ

பிறருடன் நட்பு என்பது ஏதோ ஒரு நோக்கத்துக்காகவே உருவாகிறது; அந்த நோக்கம் முடிந்ததும் அது முடிகிறது. ஆண்கள் பெண்களுடன் நட்புபோல், தேனீகள் மலர்களுடன் நட்புபோல்.

நிஃஸ்வம் த்யஜந்தி கணிகா அகல்பம் ந்ரு'பதிம் ப்ரஜாஃ। அதீதவித்யா ஆசார்யம்ரு'த்விஜோ தத்ததக்ஷிணம்

ஏழை ஆனவனை வேசிகள் விட்டு விடுகிறார்கள்; ஆட்சி செய்ய முடியாத அரசனை மக்கள் கைவிடுகிறார்கள்; கல்வி கற்ற மாணவர்கள் ஆசானை விட்டு விடுகிறார்கள்; தகுதி பெற்ற பரிசு பெற்ற பண்டிதர்கள் தங்கள் வேலையை முடித்தவுடன் போய் விடுகிறார்கள்.

ககா வீதபலம் வ்ரு'க்ஷம் புக்த்வா சாதிதயோ க்ரு'ஹம்। தக்தம் ம்ரு'காஸ்ததாரண்யம் ஜாரா புக்த்வா ரதாம் ஸ்த்ரியம்

கனி இல்லாத மரத்தை பறவைகள் விட்டு போகின்றன; விருந்தில் உண்ட பிறகு விருந்தினர்கள் வீடு விட்டு செல்கின்றனர்; காட்டை தீ பிடித்தால் மான்கள் விட்டு விடுகின்றன; ஆசை தீர்ந்த பின் காதலர்கள் பெண்களை விட்டு விடுகிறார்கள்.

இதி கோப்யோ ஹி கோவிந்தே கதவாக்காயமாநஸாஃ। க்ரு'ஷ்ணதூதே ஸமாயாதே உத்தவே த்யக்தலௌகிகாஃ

இவ்வாறு, கோவிந்தனில் வார்த்தை, உடல், மனம் அனைத்தும் முழுமையாக கலந்த கோபிகள், கிருஷ்ணனின் தூதன் உதவா வந்தபோது உலகப் பிணைப்புகளை எல்லாம் கைவிட்டார்கள்.

காயந்த்யஃ ப்ரீயகர்மாணி ருதந்த்யஶ்ச கதஹ்ரியஃ। தஸ்ய ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய யாநி கைஶோரபால்யயோஃ

அவர்கள், அவனது இனிய செயல்களைப் பாடி, அவனது சிறுவயது, இளமைச் செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, வெட்கம் இல்லாமல் அழுதார்கள்.

காசிந்மதுகரம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்யாயந்தீ க்ரு'ஷ்ணஸங்கமம்। ப்ரியப்ரஸ்தாபிதம் தூதம் கல்பயித்வேதமப்ரவீத்

ஒரு கோபி, தேனீயைக் கண்டு, கிருஷ்ணனுடன் சேரும் ஆசையில் மனதை மூழ்க வைத்து, அதைத் தன் காதலனின் தூதன் என்று எண்ணி, இவ்வாறு பேசினாள்:

கோப்யுவாச। மதுப கிதவபந்தோ மா ஸ்ப்ரு'ஶங்க்ரிம் ஸபத்ந்யாஃ। குசவிலுலிதமாலாகுங்குமஶ்மஶ்ருபிர்நஃ। வஹது மதுபதிஸ்தந்மாநிநீநாம் ப்ரஸாதம்। யதுஸதஸி விடம்ப்யம் யஸ்ய தூதஸ்த்வமீத்ரு'க்

கோபி சொன்னாள்: தேனீயே, வஞ்சகனின் தோழனே, என் போட்டியின் காலில் நீ தொடாதே. அவளது மார்பிலிருந்து வந்த குங்குமம் கலந்த மாலையால் உன் மீசை நிறைந்திருக்கிறது. தேனீகளின் தலைவனே, அவ்வளவு பெருமை கொண்ட பெண்களின் அருள் அவன் பெற்றுக்கொள்; நீ அவனுடைய தூதன், யாதவர்கள் கூட்டத்தில் கேலி செய்யப்பட வேண்டியவன்.

ஸக்ரு'ததரஸுதாம் ஸ்வாம் மோஹிநீம் பாயயித்வா। ஸுமநஸ இவ ஸத்யஸ்தத்யஜேऽஸ்மாந்பவாத்ரு'க்। பரிசரதி கதம் தத்பாதபத்மம் நு பத்மா। ஹ்யபி பத ஹ்ரு'தசேதா ஹ்யுத்தமஃஶ்லோகஜல்பைஃ

ஒரு முறை அவன் தன் உதட்டின் அமுதை எங்களுக்கு அளித்து, நம்மை மயக்கி விட்டான்; பிறகு பூவை போல் எங்களை விட்டு விட்டான். அவன் புகழை கேட்டு மனதை இழந்த பத்மா, அவனது தாமரை போன்ற பாதங்களை எப்படி சேவை செய்கிறாள்?

கிமிஹ பஹு ஷடங்க்ரே காயஸி த்வம் யதூநாம்। அதிபதிமக்ரு'ஹாணாமக்ரதோ நஃ புராணம்। விஜயஸகஸகீநாம் கீயதாம் தத்ப்ரஸங்கஃ। க்ஷபிதகுசருஜஸ்தே கல்பயந்தீஷ்டமிஷ்டாஃ

ஆறு கால்கள் கொண்டதே, இங்கு யாதவர்களின் தலைவனைப் பற்றி ஏன் பாடுகிறாய்? அவர் நம் வீடுகளின் பழைய உரிமையாளர். வெற்றி பெற்ற நண்பர்களிடம் போய், அவர்களுக்காக செய்த காரியங்களைப் பாடு; அவர் அவர்களின் மார்புவலியை நீக்கி, விருப்பங்களை நிறைவேற்றியுள்ளார்.

திவி புவி ச ரஸாயாம் காஃ ஸ்த்ரியஸ்தத்துராபாஃ। கபடருசிரஹாஸப்ரூவிஜ்ரு'ம்பஸ்ய யாஃ ஸ்யுஃ। சரணரஜ உபாஸ்தே யஸ்ய பூதிர்வயம் கா। அபி ச க்ரு'பணபக்ஷே ஹ்யுத்தமஶ்லோகஶப்தஃ

வானிலும், பூமியிலும், கீழ் உலகிலும், அவனது கபடமான அழகு, புன்னகை, கண் சிமிட்டல் மூலம் கிடைக்க முடியாத பெண்கள் யார்? அவனது பாத தூளுக்கு வணங்கும் நாங்கள் எவ்வளவு தாழ்ந்தவர்கள்! ஏழைகளிடையே கூட அவனது புகழ் பெயர் கேட்கப்படுகிறது.

விஸ்ரு'ஜ ஶிரஸி பாதம் வேத்ம்யஹம் சாடுகாரைர்। அநுநயவிதுஷஸ்தேऽப்யேத்ய தௌத்யைர்முகுந்தாத்। ஸ்வக்ரு'த இஹ விஸ்ரு'ஷ்டாபத்யபத்யந்யலோகா। வ்யஸ்ரு'ஜதக்ரு'தசேதாஃ கிம் நு ஸந்தேயமஸ்மிந்

உன் தலையில் அவனது பாதத்தை வைக்காதே; அவன் இனிமையான வார்த்தைகளை நான் அறிவேன். மனதை மாற்ற வல்ல தூதனாக உன்னை அனுப்புகிறான். இங்கே தானே அவன் தன் மனைவியும் பிள்ளைகளையும் உருவாக்கி, அவர்களை கவலை இல்லாமல் விட்டுவிட்டான். அவனை எப்படி நம்ப முடியும்?

ம்ரு'கயுரிவ கபீந்த்ரம் விவ்யதே லுப்ததர்மா। ஸ்த்ரியமக்ரு'த விரூபாம் ஸ்த்ரீஜிதஃ காமயாநாம்। பலிமபி பலிமத்த்வாவேஷ்டயத்த்வாங்க்ஷவத்யஸ்। ததலமஸிதஸக்யைர்துஸ்த்யஜஸ்தத்கதார்தஃ

வேட்டையாடிகள் குரங்கின் அரசனைத் துரத்துவது போல், காதல் காரணமாக பாதுகாப்பில்லாமல் ஆன பெண்களை அவன் காயப்படுத்தினான்; ஆசையில் வென்று விட்டான். பலி, பலம் கொண்டவராக இருந்தும், பறவையைப் போல கட்டப்பட்டான். அந்த இருண்டவனுடன் நட்பு போதும்; அவனது செயல்களின் கதைகள் விட்டுவிட முடியாதவை.

யதநுசரிதலீலாகர்ணபீயூஷவிப்ருட்। ஸக்ரு'ததநவிதூதத்வந்த்வதர்மா விநஷ்டாஃ। ஸபதி க்ரு'ஹகுடும்பம் தீநமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய தீநா। பஹவ இஹ விஹங்கா பிக்ஷுசர்யாம் சரந்தி

அவனது விளையாட்டு செயல்களின் அமுதம் போன்ற சொற்களை ஒருமுறை கேட்டவர்கள், எல்லா இரட்டைப் பிணைப்புகளும் நீங்கி, தங்கள் வீடும் குடும்பத்தையும் விட்டு, ஏழையாக இருந்தும், இங்கு பறவைகள் போல் பலர் பிச்சை எடுத்து திரிகின்றனர்.

வயம்ரு'தமிவ ஜிஹ்மவ்யாஹ்ரு'தம் ஶ்ரத்ததாநாஃ। குலிகருதமிவாஜ்ஞாஃ க்ரு'ஷ்ணவத்வோ ஹரிண்யஃ। தத்ரு'ஶுரஸக்ரு'தேதத்தந்நகஸ்பர்ஶதீவ்ர। ஸ்மரருஜ உபமந்த்ரிந்பண்யதாமந்யவார்தா

நாங்கள் அவனது வளைந்த சொற்களை அமுதம் என்று நம்பியோம்; தாயின் கூவலைக் கேட்கும் குஞ்சுகள் போல் அறியாமை கொண்டவர்கள்; கிருஷ்ணனின் மனைவிகள், மான் போல். அவன் நகங்கள் தொடும் வலியை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கிறோம். தூதனே, வேறு செய்திகளை சொல்.

ப்ரியஸக புநராகாஃ ப்ரேயஸா ப்ரேஷிதஃ கிம்। வரய கிமநுருந்தே மாநநீயோऽஸி மேऽங்க। நயஸி கதமிஹாஸ்மாந்துஸ்த்யஜத்வந்த்வபார்ஶ்வம்। ஸததமுரஸி ஸௌம்ய ஶ்ரீர்வதூஃ ஸாகமாஸ்தே

அன்புத் தோழனே, நீ மீண்டும் வந்துள்ளாயா? உன் பிரியமானவர் அனுப்பினாரா? என்ன வேண்டும் என்று கேள்; நீ மரியாதை பெற வேண்டியவன். எங்களை எப்படித் தள்ளி விட முடியாதவனின் அருகே அழைத்து செல்கிறாய்? அவனது மார்பில் எப்போதும் திருமகள் இருக்கிறாள்.

அபி பத மதுபுர்யாமார்யபுத்ரோऽதுநாஸ்தே। ஸ்மரதி ஸ பித்ரு'கேஹாந்ஸௌம்ய பந்தூம்ஶ்ச கோபாந்। க்வசிதபி ஸ கதா நஃ கிங்கரீணாம் க்ரு'ணீதே। புஜமகுருஸுகந்தம் மூர்த்ந்யதாஸ்யத்கதா நு

மதுரையில் அந்த நல்லவன் இப்போது இருக்கிறானா? அவன் தன் தந்தையின் வீடு, உறவினர்கள், கோபர்கள் எல்லாம் நினைவில் வைத்துள்ளானா? எங்களை, அவன் பணியாளர்களை, அவன் எப்போதாவது பேசுகிறானா? அவன் வலிமைமிக்க, மணம் பரப்பும் தோளை எப்போது நம் தலையில் வைப்பான்?