ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தாவாக்நேர்வாதவர்ஷாச்ச வ்ரு'ஷஸர்பாச்ச ரக்ஷிதாஃ। துரத்யயேப்யோ ம்ரு'த்யுப்யஃ க்ரு'ஷ்ணேந ஸுமஹாத்மநா

காடு தீயிலிருந்தும், புயலும் மழையிலிருந்தும், காட்டு காளைகளும் பாம்புகளாலும், கடக்க முடியாத அபாயங்களாலும், மரணத்திலிருந்தும் கூட, கிருஷ்ணன் அந்த பெரிய ஆன்மா நம்மை காத்தான்.

ஸ்மரதாம் க்ரு'ஷ்ணவீர்யாணி லீலாபாங்கநிரீக்ஷிதம்। ஹஸிதம் பாஷிதம் சாங்க ஸர்வா நஃ ஶிதிலாஃ க்ரியாஃ

கிருஷ்ணனுடைய வீரச் செயல்களையும், அவன் விளையாட்டு பார்வையையும், சிரிப்பையும், பேச்சையும் நினைத்தால், அன்பே, நம்முடைய எல்லா செயல்களும் தளர்ந்து போய்விடுகின்றன.

ஸரிச்சைலவநோத்தேஶாந்முகுந்தபதபூஷிதாந்। ஆக்ரீடாநீக்ஷ்யமாணாநாம் மநோ யாதி ததாத்மதாம்

முகுந்தனுடைய பாதங்கள் பதிந்த நதிகள், மலைகள், காடுகள் போன்ற இடங்களில் அவனை விளையாடும் போது பார்த்த நினைவில் நம்முடைய மனம் முழுவதும் அங்கேயே சென்று கலந்துவிடுகிறது.

மந்யே க்ரு'ஷ்ணம் ச ராமம் ச ப்ராப்தாவிஹ ஸுரோத்தமௌ। ஸுராணாம் மஹதர்தாய கர்கஸ்ய வசநம் யதா

கிருஷ்ணனும் ராமனும் தேவர்களில் சிறந்தவர்கள், இந்த உலகிற்கு பெரிய காரியத்திற்காக வந்திருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது; இது கர்கர் சொன்னதுபோலவே.

கம்ஸம் நாகாயுதப்ராணம் மல்லௌ கஜபதிம் யதா। அவதிஷ்டாம் லீலயைவ பஶூநிவ ம்ரு'காதிபஃ

பத்தாயிரம் யானைகளுக்கு சமமான பலம் கொண்ட கம்சனையும், மல்யுத்த வீரர்களையும், யானை அரசனையும், ஒரு சிங்கம் மற்ற விலங்குகளை அழிப்பதுபோல், அவன் எளிதாக அழித்தான்.

தாலத்ரயம் மஹாஸாரம் தநுர்யஷ்டிமிவேபராட்। பபஞ்ஜைகேந ஹஸ்தேந ஸப்தாஹமததாத்கிரிம்

மிகவும் வலிமையான மூன்று பனைமரங்களை, ஒரு பெரிய வில்லைப் போல இருந்ததை, ஒரே கையால் உடைத்தான்; ஏழு நாட்கள் அந்த மலையையும் தூக்கி வைத்தான்.

ப்ரலம்போ தேநுகோऽரிஷ்டஸ்த்ரு'ணாவர்தோ பகாதயஃ। தைத்யாஃ ஸுராஸுரஜிதோ ஹதா யேநேஹ லீலயா

பிரலம்பன், தேனுகன், அரிஷ்டன், திருணாவர்த்தன், பகன் மற்றும் பிற அசுரர்கள் — தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வென்றவர்கள் — இங்கே அவன் விளையாட்டாகவே அழித்தான்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। இதி ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய நந்தஃ க்ரு'ஷ்ணாநுரக்ததீஃ। அத்யுத்கண்டோऽபவத்தூஷ்ணீம் ப்ரேமப்ரஸரவிஹ்வலஃ

ஶுகர் சொன்னான்: இப்படிச் தொடர்ந்து நினைத்து நினைத்து, கிருஷ்ணனை மிகவும் நேசித்த மனம் கொண்ட நந்தன், பேராசையில் மௌனமாக இருந்து, அன்பு பெருக்கத்தில் மூழ்கி விட்டான்.

யஶோதா வர்ண்யமாநாநி புத்ரஸ்ய சரிதாநி ச। ஶ்ரு'ண்வந்த்யஶ்ரூண்யவாஸ்ராக்ஷீத்ஸ்நேஹஸ்நுதபயோதரா

யசோதா, தன் மகனின் செயல்கள் கூறப்படும்போது கேட்கும் போது, அவளது கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி, அன்பால் அவளது மார்பகம் நனையச் செய்தது.

தயோரித்தம் பகவதி க்ரு'ஷ்ணே நந்தயஶோதயோஃ। வீக்ஷ்யாநுராகம் பரமம் நந்தமாஹோத்தவோ முதா

நந்தனும் யசோதையும் கிருஷ்ணனுக்காக காட்டும் அந்த உயர்ந்த பாசத்தை பார்த்து, உட்தவன் மகிழ்ச்சியில் நந்தனை நோக்கி பேசினான்.

ஶ்ரீஉத்தவ உவாச। யுவாம் ஶ்லாக்யதமௌ நூநம் தேஹிநாமிஹ மாநத। நாராயணேऽகிலகுரௌ யத்க்ரு'தா மதிரீத்ரு'ஶீ

உங்களைப் போல உடல் கொண்டவர்களில் மிகவும் புகழப்படவேண்டியவர்கள் வேறு யாரும் இல்லை; எல்லாவற்றுக்கும் ஆசானான நாராயணனை இப்படிப் பற்றிக் கொண்டிருப்பது மிகப் பெரும் பாக்கியம்.

ஏதௌ ஹி விஶ்வஸ்ய ச பீஜயோநீ ராமோ முகுந்தஃ புருஷஃ ப்ரதாநம்। அந்வீய பூதேஷு விலக்ஷணஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய சேஶாத இமௌ புராணௌ

இந்த இருவரும் — ராமனும் முகுந்தனும் — இந்த உலகத்தின் விதையும், கருவும்; புருஷனும், முதன்மை பொருளும். எல்லா உயிர்களிலும், அறிவும், ஆட்சி சக்தியும் கொண்ட பழமையான இறைவர்கள் இவர்களே.

யஸ்மிந்ஜநஃ ப்ராணவியோககாலே க்ஷணம் ஸமாவேஶ்ய மநோऽவிஶுத்தம்। நிர்ஹ்ரு'த்ய கர்மாஶயமாஶு யாதி பராம் கதிம் ப்ரஹ்மமயோऽர்கவர்ணஃ

மரண நேரத்தில், ஒருவன் சுத்தமில்லாத மனத்தாலும் ஒரு கணம் அவனிடம் மனதை செலுத்தினாலும், அவன் உடனே பாவங்களை நீக்கி, சூரியனைப் போல பிரகாசித்து, பரம்பதத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறான்.

தஸ்மிந்பவந்தாவகிலாத்மஹேதௌ நாராயணே காரணமர்த்யமூர்தௌ। பாவம் விதத்தாம் நிதராம் மஹாத்மந்கிம் வாவஶிஷ்டம் யுவயோஃ ஸுக்ரு'த்யம்

அனைவருக்கும் காரணமாக, எல்லா ஆத்மாக்களுக்காக மனித உருவம் எடுத்த நாராயணனில் உங்கள் மனதை இவ்வளவு ஆழமாக வைத்திருக்கும் போது, உங்களுக்குப் பெரிய புண்ணியம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

ஆகமிஷ்யத்யதீர்கேண காலேந வ்ரஜமச்யுதஃ। ப்ரியம் விதாஸ்யதே பித்ரோர்பகவாந்ஸாத்வதாம் பதிஃ

சிறிது காலத்திலேயே, அச்யுதன், சாத்த்வதர்களின் தலைவன், வ்ரஜாவுக்கு வந்து தன் பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி தருவான்.

ஹத்வா கம்ஸம் ரங்கமத்யே ப்ரதீபம் ஸர்வஸாத்வதாம்। யதாஹ வஃ ஸமாகத்ய க்ரு'ஷ்ணஃ ஸத்யம் கரோதி தத்

அவன் கம்சனை, எல்லா சாத்த்வதர்களுக்கும் எதிரியானவனை, அரங்கத்தில் கொன்ற பிறகு, கிருஷ்ணன் உங்களிடம் வந்து சொன்னதை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவான்.

மா கித்யதம் மஹாபாகௌ த்ரக்ஷ்யதஃ க்ரு'ஷ்ணமந்திகே। அந்தர்ஹ்ரு'தி ஸ பூதாநாமாஸ்தே ஜ்யோதிரிவைதஸி

மிகுந்த பாக்கியசாலிகளே, கவலைப்பட வேண்டாம்; நீங்கள் கிருஷ்ணரை அருகில் காண்பீர்கள். அவர் எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில், ஆகாயத்தில் ஒளி போல வாழ்கிறார்.

ந ஹ்யஸ்யாஸ்தி ப்ரியஃ கஶ்சிந்நாப்ரியோ வாஸ்த்யமாநிநஃ। நோத்தமோ நாதமோ வாபி ஸமாநஸ்யாஸமோऽபி வா

உண்மையில் இருப்பவருக்கு யாரும் மிகவும் பிடித்தவரோ, வெறுப்பவரோ இல்லை; உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர், சமமானவர், வேறுபட்டவர் என்று எதுவும் இல்லை; அவர் எல்லோரிடமும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறார்.

ந மாதா ந பிதா தஸ்ய ந பார்யா ந ஸுதாதயஃ। நாத்மீயோ ந பரஶ்சாபி ந தேஹோ ஜந்ம ஏவ ச

அவருக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, மனைவி இல்லை, பிள்ளைகள் இல்லை; தன் சொந்தம், பிறர், உடல், பிறப்பு எதுவும் இல்லை.

ந சாஸ்ய கர்ம வா லோகே ஸதஸந்மிஶ்ரயோநிஷு। க்ரீடார்தம் ஸோऽபி ஸாதூநாம் பரித்ராணாய கல்பதே

இவ்வுலகில் நல்லது, கெட்டது கலந்த பிறப்புகளில் அவருக்கு எந்தச் செயலும் இல்லை; ஆனாலும், நல்லவர்களை காப்பாற்றும் பொருட்டு, விளையாட்டாக அவர் தோன்றுகிறார்.

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி பஜதே நிர்குணோ குணாந்। க்ரீடந்நதீதோऽபி குணைஃ ஸ்ரு'ஜத்யவந்ஹந்த்யஜஃ

அவர் குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராக இருந்தாலும், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்களை ஏற்று, அவற்றுடன் விளையாடி, பிறப்பில்லாதவராக இருந்தும் படைக்கிறார், காப்பாற்றுகிறார், அழிக்கிறார்.

யதா ப்ரமரிகாத்ரு'ஷ்ட்யா ப்ராம்யதீவ மஹீயதே। சித்தே கர்தரி தத்ராத்மா கர்தேவாஹம்தியா ஸ்ம்ரு'தஃ

தேனீயை பார்த்தால் எதுவும் சுழன்று அசைந்து போவது போலத் தெரிகிறது; அதுபோல், மனதில், செய்பவன் என்ற எண்ணத்தால் ஆத்மாவை செய்பவன் என்று நினைக்கப்படுகிறது.

யுவயோரேவ நைவாயமாத்மஜோ பகவாந்ஹரிஃ। ஸர்வேஷாமாத்மஜோ ஹ்யாத்மா பிதா மாதா ஸ ஈஶ்வரஃ

பாக்கியசாலிகளே, அவர் உங்களுடைய மகன் மட்டும் அல்ல; ஹரி எல்லோருக்கும் மகன், ஆத்மா, தந்தை, தாய், ஆண்டவன்.

த்ரு'ஷ்டம் ஶ்ருதம் பூதபவத்பவிஷ்யத்। ஸ்தாஸ்நுஶ்சரிஷ்ணுர்மஹதல்பகம் ச। விநாச்யுதாத்வஸ்துதராம் ந வாச்யம்। ஸ ஏவ ஸர்வம் பரமாத்மபூதஃ

பார்க்கப்படும், கேட்கப்படும், கடந்தது, நிகழ்காலம், எதிர்காலம், நிலையானது, அசையும், பெரியது, சிறியது — தவிர, அசையாத உண்மை பொருளைத் தவிர வேறு எதுவும் பேசத் தகுதியில்லை; அவர் எல்லாமும், பரமாத்மாவாக இருக்கிறார்.

ஏவம் நிஶா ஸா ப்ருவதோர்வ்யதீதா நந்தஸ்ய க்ரு'ஷ்ணாநுசரஸ்ய ராஜந்। கோப்யஃ ஸமுத்தாய நிரூப்ய தீபாந்வாஸ்தூந்ஸமப்யர்ச்ய தௌதீந்யமந்துந்

இவ்வாறு அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, அந்த இரவு நந்தனும் கிருஷ்ணரின் தோழனும் கழிந்தது. கோபியர்கள் எழுந்து, விளக்குகளைப் பார்த்து, வீட்டு தேவதைகளை வழிபட்டு, தயிரை மோதத் தொடங்கினார்கள்.

தா தீபதீப்தைர்மணிபிர்விரேஜூ ரஜ்ஜூர்விகர்ஷத்புஜகங்கணஸ்ரஜஃ। சலந்நிதம்பஸ்தநஹாரகுண்டல த்விஷத்கபோலாருணகுங்குமாநநாஃ

அவர்கள் கைகளில் வளையல்கள், மாலைகள் ஜொலிக்க, கயிற்றை இழுத்தபோது, அவர்களின் இடுப்பு, மார்பு, ஹாரம், காது கம்பிகள் அசைந்து, கன்னங்கள் பிரகாசித்து, முகம் சிவப்பு குங்குமத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

உத்காயதீநாமரவிந்தலோசநம் வ்ரஜாங்கநாநாம் திவமஸ்ப்ரு'ஶத்த்வநிஃ। தத்நஶ்ச நிர்மந்தநஶப்தமிஶ்ரிதோ நிரஸ்யதே யேந திஶாமமங்கலம்

வ்ரஜத்தின் பெண்கள் தாமரைப்பாதக் கண்கள் உடையவரைப் பாட, அவர்களின் குரல் விண்ணைத் தொடும் போல இருந்தது; தயிர் மோதும் சப்தம் கலந்து, எல்லா திசைகளிலும் தீமையை நீக்கியது.

பகவத்யுதிதே ஸூர்யே நந்தத்வாரி வ்ரஜௌகஸஃ। த்ரு'ஷ்ட்வா ரதம் ஶாதகௌம்பம் கஸ்யாயமிதி சாப்ருவந்

பகவான் உதித்ததும், சூரியன் எழுந்ததும், நந்தனின் வீட்டின் முன் வ்ரஜவாசிகள் ஒரு பொன்னிற ரதத்தைப் பார்த்து, 'இது யாருடையது?' என்று கேட்டார்கள்.

அக்ரூர ஆகதஃ கிம் வா யஃ கம்ஸஸ்யார்தஸாதகஃ। யேந நீதோ மதுபுரீம் க்ரு'ஷ்ணஃ கமலலோசநஃ

அக்ரூரர் வந்தாரா, அல்லது கம்சனின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் வேறொருவர் வந்தாரா? இவரால் தாமரைப்பாதக் கண்கள் உடைய கிருஷ்ணர் மதுரைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.