ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தயோஃ ஸபர்யாம் மஹதீம் சக்ரே பக்த்யுபப்ரு'ம்ஹிதாம்। உவாசாவநதஃ க்ரு'ஷ்ணம் ஸர்வபூதாஶயாலயம் । லீலாமநுஷ்யயோர்விஷ்ணோ யுவயோஃ கரவாம கிம்

யமன், அவர்களுக்கு பக்தியுடன் மிகுந்த மரியாதை செய்து, கிருஷ்ணனை வணங்கி, 'மனித வடிவில் விளையாடும் விஷ்ணுவே, உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। குருபுத்ரமிஹாநீதம் நிஜகர்மநிபந்தநம்। ஆநயஸ்வ மஹாராஜ மச்சாஸநபுரஸ்க்ரு'தஃ

பகவான் கூறினார்: 'எங்கள் ஆசிரியரின் மகன், தன் கர்மத்தின் காரணமாக இங்கு வந்துள்ளான். என் கட்டளையின்படி, அவனை கொண்டு வா, மன்னா.'

ததேதி தேநோபாநீதம் குருபுத்ரம் யதூத்தமௌ। தத்த்வா ஸ்வகுரவே பூயோ வ்ரு'ணீஷ்வேதி தமூசதுஃ

'அப்படியே' என்று சம்மதித்து, யமன் அந்த ஆசிரியரின் மகனை யாதவர்களில் சிறந்தவர்களுக்கு கொண்டு வந்தான். அவர்களும், அந்த பையனை ஆசிரியரிடம் ஒப்படைத்து, மீண்டும் ஒரு வரம் தேர்ந்தெடுக்குமாறு கேட்டனர்.

ஶ்ரீகுருருவாச। ஸம்யக்ஸம்பாதிதோ வத்ஸ பவத்ப்யாம் குருநிஷ்க்ரயஃ। கோ நு யுஷ்மத்விதகுரோஃ காமாநாமவஶிஷ்யதே

ஆசிரியர் கூறினார்: 'என் செல்லப்பிள்ளைகளே, நீங்கள் குருதக்ஷிணையை முழுமையாக நிறைவேற்றிவிட்டீர்கள். உங்களைப் போன்ற மாணவர்களுக்கு இன்னும் என்ன ஆசை இருக்க முடியும்?'

கச்சதம் ஸ்வக்ரு'ஹம் வீரௌ கீர்திர்வாமஸ்து பாவநீ। சந்தாம்ஸ்யயாதயாமாநி பவந்த்விஹ பரத்ர ச

'வீரர்களே, உங்கள் வீடு திரும்புங்கள். உங்கள் புகழ் தூய்மையாக இருக்கட்டும். நீங்கள் கற்ற வேதங்கள் இங்கு, மறுபிறவியிலும் உங்களுடன் நிலைத்திருக்கட்டும்.'

குருணைவமநுஜ்ஞாதௌ ரதேநாநிலரம்ஹஸா। ஆயாதௌ ஸ்வபுரம் தாத பர்ஜந்யநிநதேந வை

ஆசிரியர் அனுமதி அளித்தபின், அவர்கள் காற்று வேகத்தில் ஓடும் ரதத்தில், மேகக் குரல் போன்ற ஒலியுடன் தங்கள் நகரத்திற்கு திரும்பினர்.

ஸமநந்தந்ப்ரஜாஃ ஸர்வா த்ரு'ஷ்ட்வா ராமஜநார்தநௌ। அபஶ்யந்த்யோ பஹ்வஹாநி நஷ்டலப்ததநா இவ

பல நாட்கள் காணாமல் இருந்த ராமா, ஜனார்த்தனரை மீண்டும் பார்த்த மக்களெல்லாம், இழந்த செல்வத்தை மீண்டும் பெற்றவர்கள் போல் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

ஸ்வவிரஹார்தகோபகோபீநாம் ஸாந்த்வநாய பகவதோத்தவஸ்ய ப்ரஸ்தாபநம், நந்தோத்தவஸம்வாதஶ்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச। வ்ரு'ஷ்ணீநாம் ப்ரவரோ மந்த்ரீ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய தயிதஃ ஸகா। ஶிஷ்யோ ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ ஸாக்ஷாதுத்தவோ புத்திஸத்தமஃ

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: வ்ருஷ்ணி குலத்தில் சிறந்தவர், கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் நெருக்கமான நண்பர், நேரடியாக பிருஹஸ்பதியின் சீடர், மிகுந்த புத்திசாலி, அவர் தான் உத்தவன்.

தமாஹ பகவாந்ப்ரேஷ்டம் பக்தமேகாந்திநம் க்வசித்। க்ரு'ஹீத்வா பாணிநா பாணிம் ப்ரபந்நார்திஹரோ ஹரிஃ

அவரிடம், பக்தர்களின் துயரை நீக்கும் ஹரி, ஒருநாள் உத்தவனின் கையைத் தன் கையில் பிடித்து, மிகவும் நேசத்துடன் பேசினார்.

கச்சோத்தவ வ்ரஜம் ஸௌம்ய பித்ரோர்நௌ ப்ரீதிமாவஹ। கோபீநாம் மத்வியோகாதிம் மத்ஸந்தேஶைர்விமோசய

நல்ல மனம் கொண்ட உத்தவா, நீ வ்ரஜாவுக்கு சென்று என் தந்தை, தாயாருக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து, என் பிரிவால் வாடும் கோபிகைகளின் துயரை என் செய்திகளைச் சொல்லி நீக்கு.

தா மந்மநஸ்கா மத்ப்ராணா மதர்தே த்யக்ததைஹிகாஃ। மாமேவ தயிதம் ப்ரேஷ்டமாத்மாநம் மநஸா கதாஃ । யே த்யக்தலோகதர்மாஶ்ச மதர்தே தாந்பிபர்ம்யஹம்

அந்த பெண்கள், தங்கள் மனதை என்னில் நிலைநிறுத்தி, உயிரையே எனக்கு அர்ப்பணித்து, உடல் சுகங்களை விட்டுவிட்டு, என்னை தங்கள் உயிராக, அன்பாக கருதி, உலக வழக்கை விட்டுவிட்டு எனக்காக வாழ்கிறார்கள். அவர்களை நான் காத்து வருகிறேன்.

மயி தாஃ ப்ரேயஸாம் ப்ரேஷ்டே தூரஸ்தே கோகுலஸ்த்ரியஃ। ஸ்மரந்த்யோऽங்க விமுஹ்யந்தி விரஹௌத்கண்ட்யவிஹ்வலாஃ

நான் அவர்களுக்கு மிகவும் நேசமானவன் என்றாலும், தூரத்தில் இருந்தாலும், கோகுலத்து பெண்கள் என் நினைவில் முழுமையாக மூழ்கி, பிரிவால் வருந்தி, துயரத்தில் மயங்குகிறார்கள்.

தாரயந்த்யதிக்ரு'ச்ச்ரேண ப்ராயஃ ப்ராணாந்கதஞ்சந। ப்ரத்யாகமநஸந்தேஶைர்பல்லவ்யோ மே மதாத்மிகாஃ

என் மீது மனம் ஒன்றாக இணைந்துள்ள என் ஆயர்கள் பெண்கள், என் திரும்பும் நம்பிக்கையாலும், நான் அனுப்பும் செய்திகளாலும், மிகுந்த சிரமத்திலும் உயிரை எப்படியோ தாங்கிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। இத்யுக்த உத்தவோ ராஜந்ஸந்தேஶம் பர்துராத்ரு'தஃ। ஆதாய ரதமாருஹ்ய ப்ரயயௌ நந்தகோகுலம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: இப்படிச் சொன்னபின், உத்தவன் தன் ஆண்டவரின் கட்டளையை மரியாதையுடன் ஏற்று, ரதத்தில் ஏறி நந்தனின் கோபுலத்துக்குச் சென்றார்.

ப்ராப்தோ நந்தவ்ரஜம் ஶ்ரீமாந்நிம்லோசதி விபாவஸௌ। சந்நயாநஃ ப்ரவிஶதாம் பஶூநாம் குரரேணுபிஃ

பிரகாசமான உத்தவன், சூரியன் மறையும் வேளையில் நந்தவ்ரஜாவை அடைந்து, மாடுகள் திரும்பும் போது எழும் தூசியில் அவரது ரதம் மறைந்தபடி உள்ளே நுழைந்தார்.

வாஸிதார்தேऽபியுத்யத்பிர்நாதிதம் ஶுஷ்மிபிர்வ்ரு'ஷைஃ। தாவந்தீபிஶ்ச வாஸ்ராபிரூதோபாரைஃ ஸ்வவத்ஸகாந்

அங்கு, வலிமைமிக்க காளைகள், பசுக்களின் அருகில் செல்ல முயன்று முழங்கும் ஓசையாலும், பால் நிறைந்த தாய்பசுக்களை நோக்கி ஓடும் கன்றுகளின் குரலாலும், அந்த இடம் முழுவதும் ஒலித்தது.

இதஸ்ததோ விலங்கத்பிர்கோவத்ஸைர்மண்டிதம் ஸிதைஃ। கோதோஹஶப்தாபிரவம் வேணூநாம் நிஃஸ்வநேந ச

இங்கும் அங்கும் வெண்மையான கன்றுகள் துள்ளிக்கொண்டிருந்தன; பசுக்களை பால் கறக்கும் ஓசை, புல்லாங்குழல் இசை எல்லாம் அந்த இடத்தை முழுமையாக நிரப்பின.

காயந்தீபிஶ்ச கர்மாணி ஶுபாநி பலக்ரு'ஷ்ணயோஃ। ஸ்வலங்க்ரு'தாபிர்கோபீபிர்கோபைஶ்ச ஸுவிராஜிதம்

அங்கே, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட கோபிகைகள் மற்றும் ஆயர்கள், பாலராமரும் கிருஷ்ணரும் செய்த புண்ணிய செயல்களைப் பாடி, அந்த கிராமத்தை அழகாக மாற்றினார்கள்.

அக்ந்யர்காதிதிகோவிப்ர பித்ரு'தேவார்சநாந்விதைஃ। தூபதீபைஶ்ச மால்யைஶ்ச கோபாவாஸைர்மநோரமம்

அந்த கோபர் குடியில், அக்னி, சூரியன், விருந்தினர், பசுக்கள், பிராமணர்கள், முன்னோர்கள், தேவர்கள் ஆகியோருக்கான பூஜைகள், தூபம், விளக்கு, மாலைகள் ஆகியவை நிறைந்திருந்தன.

ஸர்வதஃ புஷ்பிதவநம் த்விஜாலிகுலநாதிதம்। ஹம்ஸகாரண்டவாகீர்ணைஃ பத்மஷண்டைஶ்ச மண்டிதம்

எல்லா பக்கமும் மலர்கள் மலர்ந்த தோப்புகள், பறவைகள் கூட்டமாக பாடும் ஓசை, அன்னங்கள், கொக்குகள், தாமரைகள் நிறைந்த குளங்கள் ஆகியவை அந்த இடத்தை அலங்கரித்தன.

தமாகதம் ஸமாகம்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்யாநுசரம் ப்ரியம்। நந்தஃ ப்ரீதஃ பரிஷ்வஜ்ய வாஸுதேவதியார்சயத்

அங்கே வந்த உத்தவனை, கிருஷ்ணரின் நெருங்கிய தோழராகக் கண்ட நந்தன், மகிழ்ச்சியுடன் அணைத்து, வாசுதேவருக்காக உள்ள பக்தியோடு மரியாதை செய்தார்.

போஜிதம் பரமாந்நேந ஸம்விஷ்டம் கஶிபௌ ஸுகம்। கதஶ்ரமம் பர்யப்ரு'ச்சத்பாதஸம்வாஹநாதிபிஃ

அவரை சிறந்த உணவால் போசித்து, மென்மையான படுக்கையில் அமர வைத்து, சோர்வு தீர்ந்த பிறகு, பாதங்களை அழுத்தி மற்ற சேவைகளும் செய்து, நலம் விசாரித்தார்.

கச்சிதங்க மஹாபாக ஸகா நஃ ஶூரநந்தநஃ। ஆஸ்தே குஶல்யபத்யாத்யைர்யுக்தோ முக்தஃ ஸுஹ்ரு'த்வ்ரதஃ

அன்புள்ளவரே, நம் நண்பர் சூரனின் மகன் நலமாக இருக்கிறாரா? அவர் குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக, கவலையின்றி, நட்பில் உறுதியாக இருக்கிறாரா?

திஷ்ட்யா கம்ஸோ ஹதஃ பாபஃ ஸாநுகஃ ஸ்வேந பாப்மநா। ஸாதூநாம் தர்மஶீலாநாம் யதூநாம் த்வேஷ்டி யஃ ஸதா

நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், எப்போதும் நல்லவர்களையும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் யாதவர்களையும் வெறுத்த பாவி கம்சன், தன் பாவத்தால் தானும், தன் கூட்டத்தாரும் அழிந்தான்.

அபி ஸ்மரதி நஃ க்ரு'ஷ்ணோ மாதரம் ஸுஹ்ரு'தஃ ஸகீந்। கோபாந்வ்ரஜம் சாத்மநாதம் காவோ வ்ரு'ந்தாவநம் கிரிம்

கிருஷ்ணன் இன்னும் நம்மையும், அவன் தாயையும், நண்பர்களையும், கோபர்களையும், இந்த கிராமத்தையும், அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தவர்களையும், மாடுகளையும், வ்ரிந்தாவனத்தையும், அந்த மலையையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறானா?

அப்யாயாஸ்யதி கோவிந்தஃ ஸ்வஜநாந்ஸக்ரு'தீக்ஷிதும்। தர்ஹி த்ரக்ஷ்யாம தத்வக்த்ரம் ஸுநஸம் ஸுஸ்மிதேக்ஷணம்

கோவிந்தன் ஒருமுறை கூட அவன் சொந்தமானவர்களை வந்து பார்ப்பானா? அப்போது அவன் அழகான மூக்கும், புன்னகை மிகுந்த கண்களும் கொண்ட முகத்தை நாம் காண முடியும்.

தாவாக்நேர்வாதவர்ஷாச்ச வ்ரு'ஷஸர்பாச்ச ரக்ஷிதாஃ। துரத்யயேப்யோ ம்ரு'த்யுப்யஃ க்ரு'ஷ்ணேந ஸுமஹாத்மநா

காடு தீயிலிருந்தும், புயலும் மழையிலிருந்தும், காட்டு காளைகளும் பாம்புகளாலும், கடக்க முடியாத அபாயங்களாலும், மரணத்திலிருந்தும் கூட, கிருஷ்ணன் அந்த பெரிய ஆன்மா நம்மை காத்தான்.

ஸ்மரதாம் க்ரு'ஷ்ணவீர்யாணி லீலாபாங்கநிரீக்ஷிதம்। ஹஸிதம் பாஷிதம் சாங்க ஸர்வா நஃ ஶிதிலாஃ க்ரியாஃ

கிருஷ்ணனுடைய வீரச் செயல்களையும், அவன் விளையாட்டு பார்வையையும், சிரிப்பையும், பேச்சையும் நினைத்தால், அன்பே, நம்முடைய எல்லா செயல்களும் தளர்ந்து போய்விடுகின்றன.