ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பிதர்யுவாப்யாம் ஸ்நிக்தாப்யாம் போஷிதௌ லாலிதௌ ப்ரு'ஶம்। பித்ரோரப்யதிகா ப்ரீதிராத்மஜேஷ்வாத்மநோऽபி ஹி

அன்புள்ள தந்தையே, நீங்கள் எங்களை வளர்த்துப் பாதுகாத்தீர்கள்; பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை தங்களைவிட அதிகமாக நேசிப்பார்கள்.

ஸ பிதா ஸா ச ஜநநீ யௌ புஷ்ணீதாம் ஸ்வபுத்ரவத்। ஶிஶூந்பந்துபிருத்ஸ்ரு'ஷ்டாநகல்பைஃ போஷரக்ஷணே

உறவினர்கள் கவனிக்க முடியாத குழந்தைகளை, தந்தையும் தாயும் தங்கள் பிள்ளைகளைப் போல் வளர்த்து பாதுகாப்பார்கள்.

யாத யூயம் வ்ரஜம் தாத வயம் ச ஸ்நேஹதுஃகிதாந்। ஜ்ஞாதீந்வோ த்ரஷ்டுமேஷ்யாமோ விதாய ஸுஹ்ரு'தாம் ஸுகம்

அப்பா, நீங்கள் வ்ரஜாவுக்கு திரும்புங்கள்; நாங்கள் இங்கு நண்பர்களை மகிழ்வாக்கி, பின்னர் உங்களையும், அன்பால் வாடும் உறவினர்களையும் பார்க்க வருவோம்.

ஏவம் ஸாந்த்வய்ய பகவாந்நந்தம் ஸவ்ரஜமச்யுதஃ। வாஸோऽலங்காரகுப்யாத்யைரர்ஹயாமாஸ ஸாதரம்

இவ்வாறு நந்தனையும் வ்ரஜ மக்கள் அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி, அச்யுதன் அவர்களுக்கு உடை, ஆபரணம், பாத்திரம் மற்றும் பல பரிசுகளை மரியாதையுடன் அளித்தான்.

இத்யுக்தஸ்தௌ பரிஷ்வஜ்ய நந்தஃ ப்ரணயவிஹ்வலஃ। பூரயந்நஶ்ருபிர்நேத்ரே ஸஹ கோபைர்வ்ரஜம் யயௌ

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், நந்தன் மிகுந்த பாசத்துடன் இருவரையும் கட்டிப்பிடித்து, கண்ணீரால் கண்கள் நிரம்பி, கோபர்களுடன் வ்ரஜாவுக்கு புறப்பட்டான்.

அத ஶூரஸுதோ ராஜந்புத்ரயோஃ ஸமகாரயத்। புரோதஸா ப்ராஹ்மணைஶ்ச யதாவத்த்விஜஸம்ஸ்க்ரு'திம்

பின்னர், ராஜா, சூரனின் மகன் வசுதேவன், தன் இரு மகன்களுக்காக, வேதமுறைப்படி புரோகிதர்களும் பிராமணர்களும் சேர்ந்து உபநயனம் செய்தார்.

தேப்யோऽதாத்தக்ஷிணா காவோ ருக்மமாலாஃ ஸ்வலங்க்ரு'தாஃ। ஸ்வலங்க்ரு'தேப்யஃ ஸம்பூஜ்ய ஸவத்ஸாஃ க்ஷௌமமாலிநீஃ

அவர்களுக்கு பரிசாக, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட தங்கமாலை அணிந்த பசுக்கள், கன்றுகளுடன், நறுமணமான துணிகள் அணிந்த பசுக்கள், மற்றும் அப்படி அலங்கரிக்கப்பட்ட புரோகிதர்களும் மரியாதையுடன் பெற்றார்கள்.

யாஃ க்ரு'ஷ்ணராமஜந்மர்க்ஷே மநோதத்தா மஹாமதிஃ। தாஶ்சாததாதநுஸ்ம்ரு'த்ய கம்ஸேநாதர்மதோ ஹ்ரு'தாஃ

கிருஷ்ணரும் பாலராமரும் பிறந்தபோது மனதில் அர்ப்பணித்த பசுக்களை, கம்சன் 부சடையாக எடுத்ததை நினைத்து, வசுதேவன் இப்போது அவற்றை வழங்கினார்.

ததஶ்ச லப்தஸம்ஸ்காரௌ த்விஜத்வம் ப்ராப்ய ஸுவ்ரதௌ। கர்காத்யதுகுலாசார்யாத்காயத்ரம் வ்ரதமாஸ்திதௌ

இவ்வாறு உபநயனம் செய்து, இருவரும் நல்ல ஒழுக்கத்துடன், குலாசாரியர்களான கார்கர் முதலியோரிடம் காயத்ரி வ்ரதம் மேற்கொண்டார்கள்.

ப்ரபவௌ ஸர்வவித்யாநாம் ஸர்வஜ்ஞௌ ஜகதீஶ்வரௌ। நாந்யஸித்தாமலம் ஜ்ஞாநம் கூஹமாநௌ நரேஹிதைஃ

அனைத்து அறிவுக்கும் மூலமாகவும், எல்லாம் அறிந்தவர்களாகவும், உலகின் ஆண்டவர்களாகவும் இருந்தும், அவர்கள் தங்கள் தூய அறிவை மறைத்து, சாதாரண மனிதர்களைப் போல நடந்தார்கள்.

அதோ குருகுலே வாஸமிச்சந்தாவுபஜக்மதுஃ। காஶ்யம் ஸாந்தீபநிம் நாம ஹ்யவந்திபுரவாஸிநம்

ஆசிரியை வீட்டில் தங்க விரும்பி, அவர்கள் அவந்தி நகரில் வாழ்ந்த காசியச் சந்தீபனியை அணுகினார்கள்.

யதோபஸாத்ய தௌ தாந்தௌ குரௌ வ்ரு'த்திமநிந்திதாம்। க்ராஹயந்தாவுபேதௌ ஸ்ம பக்த்யா தேவமிவாத்ரு'தௌ

அவர்கள் தம்மை கட்டுப்படுத்தி, ஆசிரியை முறையாக அணுகி, குறைபாடில்லாமல் சேவை செய்து, பக்தியுடன், தேவனைப் போல் மரியாதையுடன் கற்றார்கள்.

தயோர்த்விஜவரஸ்துஷ்டஃ ஶுத்தபாவாநுவ்ரு'த்திபிஃ। ப்ரோவாச வேதாநகிலாந் ஸாங்கோபநிஷதோ குருஃ

அந்த இருவரின் தூய்மையான, பக்தியுள்ள நடத்தை பார்த்து, அந்த உயர்ந்த பிராமணர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஆசிரியராக அவர், வேதங்களையும் அவற்றின் அனைத்து பிரிவுகளையும், உபநிஷத்துகளையும் முழுமையாக அவர்களுக்கு கற்பித்தார்.

ஸரஹஸ்யம் தநுர்வேதம் தர்மாந்ந்யாயபதாம்ஸ்ததா। ததா சாந்வீக்ஷிகீம் வித்யாம் ராஜநீதிம் ச ஷட்விதாம்

அவர் இரகசியமான தனுர்வேதத்தையும், தர்மம் மற்றும் நீதியின் பாதைகளையும், ஆய்வு அறிவையும், ஆறு வகை அரசாட்சித் திறமைகளையும் கற்றுத்தந்தார்.

ஸர்வம் நரவரஶ்ரேஷ்டௌ ஸர்வவித்யாப்ரவர்தகௌ। ஸக்ரு'ந்நிகதமாத்ரேண தௌ ஸஞ்ஜக்ரு'ஹதுர்ந்ரு'ப

அந்த இருவரும் மனிதர்களில் சிறந்தவர்களாக, எல்லா அறிவையும் பரப்புபவர்களாக, ஆசிரியர் சொன்ன ஒரே முறையிலேயே அனைத்தையும் உடனே புரிந்துகொண்டார்கள்.

அஹோராத்ரைஶ்சதுஃஷஷ்ட்யா ஸம்யத்தௌ தாவதீஃ கலாஃ*। குருதக்ஷிணயாசார்யம் சந்தயாமாஸதுர்ந்ரு'ப

அவர்கள் அறுபத்து நான்கு நாள், இரவு ஆகிய காலத்தில் அந்த எல்லா கலைகளையும் முழுமையாக கற்றுக்கொண்டார்கள். பிறகு, ஆசிரியருக்கு குருதக்ஷிணை அளிக்க, அவர் விரும்புவதை கேட்டனர்.

த்விஜஸ்தயோஸ்தம் மஹிமாநமத்புதம் ஸம்லக்ஷ்ய ராஜந்நதிமாநுஷீம் மதிம்। ஸம்மந்த்ர்ய பத்ந்யா ஸ மஹார்ணவே ம்ரு'தம் பாலம் ப்ரபாஸே வரயாம் பபூவ ஹ

அந்த இருவரின் அதிசயமான, மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட அறிவை கவனித்து, அந்த பிராமணர் தன் மனைவியுடன் ஆலோசித்து, ப்ரபாஸத்தில் பெரும் கடலில் இறந்த தன் மகனை திரும்பக் கொடுக்குமாறு விருப்பம் தெரிவித்தார்.

ததேத்யதாருஹ்ய மஹாரதௌ ரதம் ப்ரபாஸமாஸாத்ய துரந்தவிக்ரமௌ। வேலாமுபவ்ரஜ்ய நிஷீததுஃ க்ஷணம் ஸிந்துர்விதித்வார்ஹணமாஹரத்தயோஃ

அவர்கள் உடனே சம்மதித்து, பெரிய ரதத்தில் ஏறி, ப்ரபாஸம் சென்றார்கள். கடற்கரை அடைந்து, சிறிது நேரம் அமர்ந்தனர். அப்போது, கடல் அவர்களை அறிந்து, மரியாதையாக அர்ப்பணிப்புகளை கொண்டு வந்தது.

தமாஹ பகவாநாஶு குருபுத்ரஃ ப்ரதீயதாம்। யோऽஸாவிஹ த்வயா க்ரஸ்தோ பாலகோ மஹதோர்மிணா

அப்பொழுது பகவான் கூறினார்: 'கடலே, இங்கு நீ பெரிய அலைகளால் விழுங்கிய அந்த ஆசிரியரின் மகனை விரைவாக கொண்டு வா.'

ஶ்ரீஸமுத்ர உவாச। ந சாஹார்ஷமஹம் தேவ தைத்யஃ பஞ்சஜநோ மஹாந்। அந்தர்ஜலசரஃ க்ரு'ஷ்ண ஶங்கரூபதரோऽஸுரஃ

கடல் பதிலளித்தது: 'ஓ ஆண்டவரே, நான் அவனை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை; பெரிய அசுரன் பஞ்சஜனன், சங்கு வடிவில் நீரில் வாழும் அவன் தான் அந்த பையனை எடுத்தான், கிருஷ்ணா.'

ஆஸ்தே தேநாஹ்ரு'தோ நூநம் தச்ச்ருத்வா ஸத்வரம் ப்ரபுஃ। ஜலமாவிஶ்ய தம் ஹத்வா நாபஶ்யதுதரேऽர்பகம்

இதை கேட்டதும், ஆண்டவர் விரைவாக நீரில் இறங்கி, அந்த அசுரனை அழித்தார். ஆனால், அவன் வயிற்றில் அந்த பையனை காணவில்லை.

ததங்கப்ரபவம் ஶங்கமாதாய ரதமாகமத்। ததஃ ஸம்யமநீம் நாம யமஸ்ய தயிதாம் புரீம்

அந்த அசுரனின் உடலில் இருந்து தோன்றிய சங்கை எடுத்துக் கொண்டு, ரதத்துக்கு திரும்பினார். பின்னர், யமனுக்கு பிரியமான சம்யமனி என்னும் நகரத்திற்குச் சென்றார்.

கத்வா ஜநார்தநஃ ஶங்கம் ப்ரதத்மௌ ஸஹலாயுதஃ। ஶங்கநிர்ஹ்ராதமாகர்ண்ய ப்ரஜாஸம்யமநோ யமஃ

அங்கு சென்றதும், ஜனார்த்தனன் தன் ஆயுதங்களுடன் சங்கை ஊதினார். அந்த சங்கத்தின் பெரும் ஒலியை கேட்டு, உயிர்களை கட்டுப்படுத்தும் யமன் கவனித்தான்.

தயோஃ ஸபர்யாம் மஹதீம் சக்ரே பக்த்யுபப்ரு'ம்ஹிதாம்। உவாசாவநதஃ க்ரு'ஷ்ணம் ஸர்வபூதாஶயாலயம் । லீலாமநுஷ்யயோர்விஷ்ணோ யுவயோஃ கரவாம கிம்

யமன், அவர்களுக்கு பக்தியுடன் மிகுந்த மரியாதை செய்து, கிருஷ்ணனை வணங்கி, 'மனித வடிவில் விளையாடும் விஷ்ணுவே, உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। குருபுத்ரமிஹாநீதம் நிஜகர்மநிபந்தநம்। ஆநயஸ்வ மஹாராஜ மச்சாஸநபுரஸ்க்ரு'தஃ

பகவான் கூறினார்: 'எங்கள் ஆசிரியரின் மகன், தன் கர்மத்தின் காரணமாக இங்கு வந்துள்ளான். என் கட்டளையின்படி, அவனை கொண்டு வா, மன்னா.'

ததேதி தேநோபாநீதம் குருபுத்ரம் யதூத்தமௌ। தத்த்வா ஸ்வகுரவே பூயோ வ்ரு'ணீஷ்வேதி தமூசதுஃ

'அப்படியே' என்று சம்மதித்து, யமன் அந்த ஆசிரியரின் மகனை யாதவர்களில் சிறந்தவர்களுக்கு கொண்டு வந்தான். அவர்களும், அந்த பையனை ஆசிரியரிடம் ஒப்படைத்து, மீண்டும் ஒரு வரம் தேர்ந்தெடுக்குமாறு கேட்டனர்.

ஶ்ரீகுருருவாச। ஸம்யக்ஸம்பாதிதோ வத்ஸ பவத்ப்யாம் குருநிஷ்க்ரயஃ। கோ நு யுஷ்மத்விதகுரோஃ காமாநாமவஶிஷ்யதே

ஆசிரியர் கூறினார்: 'என் செல்லப்பிள்ளைகளே, நீங்கள் குருதக்ஷிணையை முழுமையாக நிறைவேற்றிவிட்டீர்கள். உங்களைப் போன்ற மாணவர்களுக்கு இன்னும் என்ன ஆசை இருக்க முடியும்?'

கச்சதம் ஸ்வக்ரு'ஹம் வீரௌ கீர்திர்வாமஸ்து பாவநீ। சந்தாம்ஸ்யயாதயாமாநி பவந்த்விஹ பரத்ர ச

'வீரர்களே, உங்கள் வீடு திரும்புங்கள். உங்கள் புகழ் தூய்மையாக இருக்கட்டும். நீங்கள் கற்ற வேதங்கள் இங்கு, மறுபிறவியிலும் உங்களுடன் நிலைத்திருக்கட்டும்.'

குருணைவமநுஜ்ஞாதௌ ரதேநாநிலரம்ஹஸா। ஆயாதௌ ஸ்வபுரம் தாத பர்ஜந்யநிநதேந வை

ஆசிரியர் அனுமதி அளித்தபின், அவர்கள் காற்று வேகத்தில் ஓடும் ரதத்தில், மேகக் குரல் போன்ற ஒலியுடன் தங்கள் நகரத்திற்கு திரும்பினர்.