ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ப்ரவேபிதஃ ஸ ருதிரம் உத்‌வமந் முகதோऽர்திதஃ । வ்யஸுஃ பபாதோர்வ்யுபஸ்தே வாதாஹத இவாங்‌க்ரிபஃ

அவன் நடுங்கி, வாயிலிருந்து இரத்தம் சிந்தி, துன்புறுத்தப்பட்டான்; உயிர் விட்டு, காற்றால் விழும் மரம்போல் தரையில் விழுந்தான்.

ததஃ கூடமநுப்ராப்தம் ராமஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । அவதீத் லீலயா ராஜந் ஸாவஜ்ஞம் வாமமுஷ்டிநா

பின்னர், போரில் சிறந்த ராமன், கூடன் அருகில் வந்தபோது, அவனை இடது கை முஷ்டியால் இகழ்ச்சியுடன் எளிதாக அடித்து கொன்றான், அரசே.

தர்ஹ்யேவ ஹி ஶலஃ க்ரு'ஷ்ண ப்ரபதாஹதஶீர்ஷகஃ । த்விதா விதீர்ணஸ்தோஶலக உபாவபி நிபேததுஃ

அதே நேரத்தில், சாளன் கிருஷ்ணனின் காலால் தலையில் அடிபட்டு, தோஷலகனும், இருவரும் இரண்டாகப் பிளந்து கீழே விழுந்தார்கள்.

சாணூரே முஷ்டிகே கூடே ஶலே தோஶலகே ஹதே । ஶேஷாஃ ப்ரதுத்ருவுர்மல்லாஃ ஸர்வே ப்ராணபரீப்ஸவஃ

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சாளன், தோஷலகன் ஆகியோர் வீழ்ந்ததும், மீதமுள்ள மல்லர்கள் எல்லோரும் உயிரைக் காப்பாற்ற விரைந்து ஓடினர்.

கோபாந் வயஸ்யாந் ஆக்ரு'ஷ்ய தைஃ ஸம்ஸ்ரு'ஜ்ய விஜஹ்ரதுஃ । வாத்யமாநேஷு தூர்யேஷு வல்கந்தௌ ருதநூபுரௌ

பசுக்களைக் காப்பாற்றும் நண்பர்களை அழைத்து, அவர்கள் அனைவரும் இசைக்கருவிகள் முழங்க, கால் மணிகள் ஒலிக்க, மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.

ஜநாஃ ப்ரஜஹ்ரு'ஷுஃ ஸர்வே கர்மணா ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ । ரு'தே கம்ஸம் விப்ரமுக்யாஃ ஸாதவஃ ஸாது ஸாத்விதி

ராமனும் கிருஷ்ணனும் செய்த காரியத்தை எல்லா மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடினார்கள்; கம்சனைத் தவிர, முன்னணி பிராமணர்களும் நல்லவர்கள் எல்லோரும் 'நன்றாக செய்தீர்கள்! நன்றாக செய்தீர்கள்!' என்று பாராட்டினார்கள்.

ஹதேஷு மல்லவர்யேஷு வித்ருதேஷு ச போஜராட் । ந்யவாரயத் ஸ்வதூர்யாணி வாக்யம் சேதமுவாச ஹ

மல்லர்களில் சிறந்தவர்கள் வீழ்ந்ததும், போஜர் மன்னன் கலங்கியதும், அவன் தன் இசைக்காரர்களை நிறுத்தி, இவ்வாறு சொன்னான்.

நிஃஸாரயத துர்வ்ரு'த்தௌ வஸுதேவாத்மஜௌ புராத் । தநம் ஹரத கோபாநாம் நந்தம் பத்நீத துர்மதிம்

வசுதேவரின் அந்த இரு தீய புத்திசாலிகளை நகரத்திலிருந்து விரட்டிவிடுங்கள்; கோபர்களின் செல்வத்தை பறிக்கவும்; நந்தனை, அந்த கெட்ட மனத்தவரை கட்டிவையுங்கள்.

வஸுதேவஸ்து துர்மேதா ஹந்யதாமாஶ்வஸத்தமஃ । உக்ரஸேநஃ பிதா சாபி ஸாநுகஃ பரபக்ஷகஃ

வசுதேவனை, அந்த தீய எண்ணம் கொண்டவனை உடனே கொல்லுங்கள்; சிறந்த குதிரையையும்; மேலும், என் தந்தை உக்ரசேனனும் எதிர்பார்வையுடன் இருப்பவர்களும் உட்பட அவரைச் சுற்றியவர்களையும் அழிக்க வேண்டும்.

ஏவம் விகத்தமாநே வை கம்ஸே ப்ரகுபிதோऽவ்யயஃ । லகிம்நோத்பத்ய தரஸா மஞ்சமுத்துங்‌கமாருஹத்

இவ்வாறு கம்சன் பெருமை பேசிக் கொண்டிருக்க, அழியாதவன் கோபத்துடன் விரைவாக எழுந்து, உயர்ந்த மேடையில் ஏறினான்.

தம் ஆவிஶந்தமாலோக்ய ம்ரு'த்யுமாத்மந ஆஸநாத் । மநஸ்வீ ஸஹஸோத்தாய ஜக்ரு'ஹே ஸோऽஸிசர்மணீ

தனக்கு மரணமே எதிரே வந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்த கம்சன், மனதார எழுந்து, தனது இருக்கையிலிருந்து பாய்ந்து, கவசமும் வாளையும் எடுத்தான்.

( மிஶ்ர ) தம் கட்கபாணிம் விசரந்தமாஶு ஶ்யேநம் யதா தக்ஷிணஸவ்யமம்பரே । ஸமக்ரஹீத் துர்விஷஹோக்ரதேஜா யதோரகம் தார்க்ஷ்யஸுதஃ ப்ரஸஹ்ய

வாளை பிடித்து வேகமாக சுற்றிய கம்சன், வானில் வலப்புறமும் இடப்புறமும் பறக்கும் கழுகைப் போல இருந்தான்; ஆனால், தாங்க முடியாத வீரத்துடன் இருந்தவன் அவனை, கருடன் பாம்பை பிடிப்பதுபோல், வலியுடன் பிடித்தான்.

ப்ரக்ரு'ஹ்ய கேஶேஷு சலத்கிரீதம் நிபாத்ய ரங்‌கோபரி துங்‌கமஞ்சாத் । தஸ்யோபரிஷ்டாத் ஸ்வத்ஸ்வயமப்ஜநாபஃ பபாத விஶ்வாஶ்ரய ஆத்மதந்த்ரஃ

அவனை முடி ஆடிக்கொண்டிருந்த தலைமுடியில் பிடித்து, உயர்ந்த மேடையிலிருந்து அரங்கில் கீழே வீசினான்; பின்னர், தாமரைக் குடலையுடைய உலகின் ஆதரவான இறைவன், தானாகவே மேலிருந்து அவன் மீது விழுந்தான்.

தம் ஸம்பரேதம் விசகர்ஷ பூமௌ ஹரிர்யதேபம் ஜகதோ விபஶ்யதஃ । ஹா ஹேதி ஶப்தஃ ஸுமஹாந் ததாபூத் உதீரிதஃ ஸர்வஜநைர்நரேந்த்ர

ஹரிம் அவனது உயிரற்ற உடலை பூமியில் இழுத்துச் சென்றான், யானையை இழுப்பதைப் போல, உலகமெங்கும் மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அப்போது, 'அய்யோ! அய்யோ!' என்ற பெரும் அழுகை எல்லோரிடமும் எழுந்தது, மன்னா.

ஸ நித்யதோத்விக்நதியா தமீஶ்வரம் பிபந் வதந் வா விசரந் ஸ்வபந்ஶ்வஸந் । ததர்ஶ சக்ராயுதமக்ரதோ யதஃ ததேவ ரூபம் துரவாபமாப

எப்போதும் கவலையுடன் இருந்த அவன், சாப்பிடும்போதும் பேசும்போதும் நடக்கும்போதும் உறங்கும்போதும் மூச்சுவிடும்போதும், தன் முன் சக்கராயுதம் உடைய இறைவனை பார்த்தான்; அதனால், பெற இயலாத அந்த வடிவையே அடைந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) தஸ்யாநுஜா ப்ராதரோऽஷ்டௌ கம்கந்யக்ரோதகாதயஃ । அப்யதாவந் அதிக்ருத்தா ப்ராதுர்நிர்வேஶகாரிணஃ

அவனது எட்டு சகோதரர்கள்—கங்கன், ந்யக்ரோதகன் மற்றும் மற்றவர்கள்—அதிக கோபத்துடன், தங்கள் அண்ணனுக்கு பழிவாங்க விரைந்து ஓடினர்.

ததாதிரபஸாம்ஸ்தாம்ஸ்து ஸம்யத்தாத் ரோஹிணீஸுதஃ । அஹந் பரிகமுத்யம்ய பஶூநிவ ம்ரு'காதிபஃ

அப்போது ரோகிணியின் மகன், மிக வேகமாக, தன் பரிகையைக் கொண்டு அவர்களை அடித்தான், மிருகங்களைச் சிங்கம் அடிப்பதைப் போல.

நேதுர்துந்துபயோ வ்யோம்நி ப்ரஹ்மேஶாத்யா விபூதயஃ । புஷ்பைஃ கிரந்தஸ்தம் ப்ரீதாஃ ஶஶம்ஸுர்நந்ரு'துஃ ஸ்த்ரியஃ

வானில் துந்துபி முழங்கியது; பிரம்மா, ஈசன் முதலிய தெய்வீக சக்திகள் மகிழ்ச்சியுடன் மலர்கள் பொழிந்து, அவரை புகழ்ந்தார்கள்; பெண்கள் ஆடினார்கள்.

தேஷாம் ஸ்த்ரியோ மஹாராஜ ஸுஹ்ரு'ந்மரணதுஃகிதாஃ । தத்ராபீயுர்விநிக்நந்த்யஃ ஶீர்ஷாண்யஶ்ருவிலோசநாஃ

அவர்களின் பெண்கள், மன்னா, தங்களது அன்புக்குரியவர்களின் மரண துயரால் வாடி, கண்களில் கண்ணீருடன், தலையை அடித்துக்கொண்டு அங்கு வந்தார்கள்.

ஶயாநாந் ந்வீரஶய்யாயாம் பதீந் ஆலிங்‌க்ய ஶோசதீஃ । விலேபுஃ ஸுஸ்வரம் நார்யோ விஸ்ரு'ஜந்த்யோ முஹுஃ ஶுசஃ

வீரர்களின் படுக்கையில் படுத்திருந்த கணவர்களை அணைத்துக்கொண்டு, அந்த பெண்கள் இனிய குரலில் அழுது, மீண்டும் மீண்டும் துயரை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

ஹா நாத ப்ரிய தர்மஜ்ஞ கருணாநாதவத்ஸல । த்வயா ஹதேந நிஹதா வயம் தே ஸக்ரு'ஹப்ரஜாஃ

'அய்யோ, ஆண்டவரே, பிரியமானவரே, தர்மத்தை அறிந்தவரே, இரக்கமுள்ளவரே! நீ உயிரிழந்ததால், நாங்களும் எங்கள் பிள்ளைகளும் குடும்பமும் அழிந்தோம்.'

த்வயா விரஹிதா பத்யா புரீயம் புருஷர்ஷப । ந ஶோபதே வயமிவ நிவ்ரு'த்தோத்ஸவமங்‌கலா

'நீ இல்லாமல், எங்கள் கணவரே, இந்த நகரமும் அழகை இழந்துவிட்டது; நாங்களும், எல்லா விழாக்களும் நல்ல நிகழ்ச்சிகளும் முடிந்துவிட்டது போல, அழகு இழந்தோம்.'

அநாகஸாம் த்வம் பூதாநாம் க்ரு'தவாந் த்ரோஹமுல்பணம் । தேநேமாம் போ தஶாம் நீதோ பூதத்ருக் கோ லபேத ஶம்

'அப்பாவி உயிர்களுக்கு நீ பெரிய தீங்கு செய்தாய்; அதனால், உயிர்களை அழித்தவனே, எங்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்தபின் யாருக்கு அமைதி கிடைக்கும்?'

ஸர்வேஷாமிஹ பூதாநாம் ஏஷ ஹி ப்ரபவாப்யயஃ । கோப்தா ச ததவத்யாயீ ந க்வசித் ஸுகமேததே

இங்கு உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் இதுவே பிறப்பு மற்றும் அழிவின் காரணம்; பாதுகாப்பவராக இருப்பவர் இதை கவனிக்காமல் விட்டால் எங்கும் சந்தோஷம் அடைய முடியாது.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ராஜயோஷித ஆஶ்வாஸ்ய பகவாந் லோகபாவநஃ । யாமாஹுர்லௌகிகீம் ஸம்ஸ்தாம் ஹதாநாம் ஸமகாரயத்

ஶுகர் சொன்னார்: உலகங்களை உருவாக்கும் ஆண்டவர், அந்த அரசிய பெண்களைத் தாங்கி, உயிரிழந்தவர்களுக்கு உலக வழக்கப்படி இறுதி கிரியைகள் செய்தார்.

மாதரம் பிதரம் சைவ மோசயித்வாத பந்தநாத் । க்ரு'ஷ்ணராமௌ வவந்தாதே ஶிரஸா ஸ்ப்ரு'ஶ்ய பாதயோஃ

பின்னர், தாயும் தந்தையும் சிறைப்பட்டிருந்ததை விடுவித்து, கிருஷ்ணரும் ராமரும் அவர்களது கால்களைத் தலையால் தொடந்து வணங்கினர்.

தேவகீ வஸுதேவஶ்ச விஜ்ஞாய ஜகதீஶ்வரௌ । க்ரு'தஸம்வந்தநௌ புத்ரௌ ஸஸ்வஜாதே ந ஶங்‌கிதௌ

தேவகியும் வசுதேவரும் தங்கள் மகன்கள் உலகத்தின் ஆண்டவர்கள் என அறிந்து, அவர்களது வணக்கத்தைப் பெற்றபின், பயமின்றி அவர்களை அணைத்துக்கொண்டார்கள்.

வஸுதேவதேவகீ ஸாந்த்வநம்; உக்ரஸேநஸ்ய ராஜ்யாபிஷேகஃ; ராமக்ரு'ஷ்ணயோருபநயநம் வித்யாத்யயநம், குருர்ம்ரு'தபுத்ரஸ்யாநயநம் ச - அத பஞ்சசத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ। ஶ்ரீஶுக உவாச। பிதராவுபலப்தார்தௌ விதித்வா புருஷோத்தமஃ। மா பூதிதி நிஜாம் மாயாம் ததாந ஜநமோஹிநீம்

ஶுகர் சொன்னார்: தன் பெற்றோர்களின் விருப்பம் நிறைவேறியதை புரிந்த பரமபுருஷன், 'கவலைப்பட வேண்டாம்' என்று சொல்கிறபோது, தன் மாயையை விரித்து, மக்களின் மனதை மயக்கினார்.

உவாச பிதராவேத்ய ஸாக்ரஜஃ ஸாத்வர்ஷபஃ। ப்ரஶ்ரயாவநதஃ ப்ரீணந்நம்ப தாதேதி ஸாதரம்

தன் அண்ணனுடன் பெற்றோர்களிடம் சென்று, அந்த சாத்வத குலத்தில் சிறந்தவர், பணிவுடன் வணங்கி, மகிழ்வூட்டும் வகையில் அன்புடன் 'அம்மா', 'அப்பா' என்று அழைத்தார்.