ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நாசலத் தத்ப்ரஹாரேண மாலாஹத இவ த்விபஃ । பாஹ்வோர்நிக்ரு'ஹ்ய சாணூரம் பஹுஶோ ப்ராமயந் ஹரிஃ

அந்த அடியால் பெருமாள் அசையவே இல்லை; அது பூமாலை அடிக்கப்பட்ட யானை போலிருந்தது. ஹரி, சாணூரனை இரண்டு கைகளால் பிடித்து பலமுறை சுற்றி வீசினான்.

பூப்ரு'ஷ்டே போதயாமாஸ தரஸா க்ஷீண ஜீவிதம் । விஸ்ரஸ்தாகல்பகேஶஸ்ரக் இந்த்ரத்வஜ இவாபதத்

பெருமாள் அவனை மிக வலிமையாக தரையில் வீசினார்; உயிர் hampir போனது. அவனது முடியும் மாலையும் சிதறி, இந்திரனின் கொடி விழும் போல் கீழே விழுந்தான்.

ததைவ முஷ்டிகஃ பூர்வம் ஸ்வமுஷ்ட்யாபிஹதேந வை । பலபத்ரேண பலிநா தலேநாபிஹதோ ப்ரு'ஶம்

அதேபோல், முஷ்டிகனும் முதலில் பலமுள்ள பலபத்ரனின் முஷ்டியால் பலமாக அடிபட்டான்; பிறகு அவன் கையால் கடுமையாக அடிபட்டான்.

ப்ரவேபிதஃ ஸ ருதிரம் உத்‌வமந் முகதோऽர்திதஃ । வ்யஸுஃ பபாதோர்வ்யுபஸ்தே வாதாஹத இவாங்‌க்ரிபஃ

அவன் நடுங்கி, வாயிலிருந்து இரத்தம் சிந்தி, துன்புறுத்தப்பட்டான்; உயிர் விட்டு, காற்றால் விழும் மரம்போல் தரையில் விழுந்தான்.

ததஃ கூடமநுப்ராப்தம் ராமஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । அவதீத் லீலயா ராஜந் ஸாவஜ்ஞம் வாமமுஷ்டிநா

பின்னர், போரில் சிறந்த ராமன், கூடன் அருகில் வந்தபோது, அவனை இடது கை முஷ்டியால் இகழ்ச்சியுடன் எளிதாக அடித்து கொன்றான், அரசே.

தர்ஹ்யேவ ஹி ஶலஃ க்ரு'ஷ்ண ப்ரபதாஹதஶீர்ஷகஃ । த்விதா விதீர்ணஸ்தோஶலக உபாவபி நிபேததுஃ

அதே நேரத்தில், சாளன் கிருஷ்ணனின் காலால் தலையில் அடிபட்டு, தோஷலகனும், இருவரும் இரண்டாகப் பிளந்து கீழே விழுந்தார்கள்.

சாணூரே முஷ்டிகே கூடே ஶலே தோஶலகே ஹதே । ஶேஷாஃ ப்ரதுத்ருவுர்மல்லாஃ ஸர்வே ப்ராணபரீப்ஸவஃ

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சாளன், தோஷலகன் ஆகியோர் வீழ்ந்ததும், மீதமுள்ள மல்லர்கள் எல்லோரும் உயிரைக் காப்பாற்ற விரைந்து ஓடினர்.

கோபாந் வயஸ்யாந் ஆக்ரு'ஷ்ய தைஃ ஸம்ஸ்ரு'ஜ்ய விஜஹ்ரதுஃ । வாத்யமாநேஷு தூர்யேஷு வல்கந்தௌ ருதநூபுரௌ

பசுக்களைக் காப்பாற்றும் நண்பர்களை அழைத்து, அவர்கள் அனைவரும் இசைக்கருவிகள் முழங்க, கால் மணிகள் ஒலிக்க, மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.

ஜநாஃ ப்ரஜஹ்ரு'ஷுஃ ஸர்வே கர்மணா ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ । ரு'தே கம்ஸம் விப்ரமுக்யாஃ ஸாதவஃ ஸாது ஸாத்விதி

ராமனும் கிருஷ்ணனும் செய்த காரியத்தை எல்லா மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடினார்கள்; கம்சனைத் தவிர, முன்னணி பிராமணர்களும் நல்லவர்கள் எல்லோரும் 'நன்றாக செய்தீர்கள்! நன்றாக செய்தீர்கள்!' என்று பாராட்டினார்கள்.

ஹதேஷு மல்லவர்யேஷு வித்ருதேஷு ச போஜராட் । ந்யவாரயத் ஸ்வதூர்யாணி வாக்யம் சேதமுவாச ஹ

மல்லர்களில் சிறந்தவர்கள் வீழ்ந்ததும், போஜர் மன்னன் கலங்கியதும், அவன் தன் இசைக்காரர்களை நிறுத்தி, இவ்வாறு சொன்னான்.

நிஃஸாரயத துர்வ்ரு'த்தௌ வஸுதேவாத்மஜௌ புராத் । தநம் ஹரத கோபாநாம் நந்தம் பத்நீத துர்மதிம்

வசுதேவரின் அந்த இரு தீய புத்திசாலிகளை நகரத்திலிருந்து விரட்டிவிடுங்கள்; கோபர்களின் செல்வத்தை பறிக்கவும்; நந்தனை, அந்த கெட்ட மனத்தவரை கட்டிவையுங்கள்.

வஸுதேவஸ்து துர்மேதா ஹந்யதாமாஶ்வஸத்தமஃ । உக்ரஸேநஃ பிதா சாபி ஸாநுகஃ பரபக்ஷகஃ

வசுதேவனை, அந்த தீய எண்ணம் கொண்டவனை உடனே கொல்லுங்கள்; சிறந்த குதிரையையும்; மேலும், என் தந்தை உக்ரசேனனும் எதிர்பார்வையுடன் இருப்பவர்களும் உட்பட அவரைச் சுற்றியவர்களையும் அழிக்க வேண்டும்.

ஏவம் விகத்தமாநே வை கம்ஸே ப்ரகுபிதோऽவ்யயஃ । லகிம்நோத்பத்ய தரஸா மஞ்சமுத்துங்‌கமாருஹத்

இவ்வாறு கம்சன் பெருமை பேசிக் கொண்டிருக்க, அழியாதவன் கோபத்துடன் விரைவாக எழுந்து, உயர்ந்த மேடையில் ஏறினான்.

தம் ஆவிஶந்தமாலோக்ய ம்ரு'த்யுமாத்மந ஆஸநாத் । மநஸ்வீ ஸஹஸோத்தாய ஜக்ரு'ஹே ஸோऽஸிசர்மணீ

தனக்கு மரணமே எதிரே வந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்த கம்சன், மனதார எழுந்து, தனது இருக்கையிலிருந்து பாய்ந்து, கவசமும் வாளையும் எடுத்தான்.

( மிஶ்ர ) தம் கட்கபாணிம் விசரந்தமாஶு ஶ்யேநம் யதா தக்ஷிணஸவ்யமம்பரே । ஸமக்ரஹீத் துர்விஷஹோக்ரதேஜா யதோரகம் தார்க்ஷ்யஸுதஃ ப்ரஸஹ்ய

வாளை பிடித்து வேகமாக சுற்றிய கம்சன், வானில் வலப்புறமும் இடப்புறமும் பறக்கும் கழுகைப் போல இருந்தான்; ஆனால், தாங்க முடியாத வீரத்துடன் இருந்தவன் அவனை, கருடன் பாம்பை பிடிப்பதுபோல், வலியுடன் பிடித்தான்.

ப்ரக்ரு'ஹ்ய கேஶேஷு சலத்கிரீதம் நிபாத்ய ரங்‌கோபரி துங்‌கமஞ்சாத் । தஸ்யோபரிஷ்டாத் ஸ்வத்ஸ்வயமப்ஜநாபஃ பபாத விஶ்வாஶ்ரய ஆத்மதந்த்ரஃ

அவனை முடி ஆடிக்கொண்டிருந்த தலைமுடியில் பிடித்து, உயர்ந்த மேடையிலிருந்து அரங்கில் கீழே வீசினான்; பின்னர், தாமரைக் குடலையுடைய உலகின் ஆதரவான இறைவன், தானாகவே மேலிருந்து அவன் மீது விழுந்தான்.

தம் ஸம்பரேதம் விசகர்ஷ பூமௌ ஹரிர்யதேபம் ஜகதோ விபஶ்யதஃ । ஹா ஹேதி ஶப்தஃ ஸுமஹாந் ததாபூத் உதீரிதஃ ஸர்வஜநைர்நரேந்த்ர

ஹரிம் அவனது உயிரற்ற உடலை பூமியில் இழுத்துச் சென்றான், யானையை இழுப்பதைப் போல, உலகமெங்கும் மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அப்போது, 'அய்யோ! அய்யோ!' என்ற பெரும் அழுகை எல்லோரிடமும் எழுந்தது, மன்னா.

ஸ நித்யதோத்விக்நதியா தமீஶ்வரம் பிபந் வதந் வா விசரந் ஸ்வபந்ஶ்வஸந் । ததர்ஶ சக்ராயுதமக்ரதோ யதஃ ததேவ ரூபம் துரவாபமாப

எப்போதும் கவலையுடன் இருந்த அவன், சாப்பிடும்போதும் பேசும்போதும் நடக்கும்போதும் உறங்கும்போதும் மூச்சுவிடும்போதும், தன் முன் சக்கராயுதம் உடைய இறைவனை பார்த்தான்; அதனால், பெற இயலாத அந்த வடிவையே அடைந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) தஸ்யாநுஜா ப்ராதரோऽஷ்டௌ கம்கந்யக்ரோதகாதயஃ । அப்யதாவந் அதிக்ருத்தா ப்ராதுர்நிர்வேஶகாரிணஃ

அவனது எட்டு சகோதரர்கள்—கங்கன், ந்யக்ரோதகன் மற்றும் மற்றவர்கள்—அதிக கோபத்துடன், தங்கள் அண்ணனுக்கு பழிவாங்க விரைந்து ஓடினர்.

ததாதிரபஸாம்ஸ்தாம்ஸ்து ஸம்யத்தாத் ரோஹிணீஸுதஃ । அஹந் பரிகமுத்யம்ய பஶூநிவ ம்ரு'காதிபஃ

அப்போது ரோகிணியின் மகன், மிக வேகமாக, தன் பரிகையைக் கொண்டு அவர்களை அடித்தான், மிருகங்களைச் சிங்கம் அடிப்பதைப் போல.

நேதுர்துந்துபயோ வ்யோம்நி ப்ரஹ்மேஶாத்யா விபூதயஃ । புஷ்பைஃ கிரந்தஸ்தம் ப்ரீதாஃ ஶஶம்ஸுர்நந்ரு'துஃ ஸ்த்ரியஃ

வானில் துந்துபி முழங்கியது; பிரம்மா, ஈசன் முதலிய தெய்வீக சக்திகள் மகிழ்ச்சியுடன் மலர்கள் பொழிந்து, அவரை புகழ்ந்தார்கள்; பெண்கள் ஆடினார்கள்.

தேஷாம் ஸ்த்ரியோ மஹாராஜ ஸுஹ்ரு'ந்மரணதுஃகிதாஃ । தத்ராபீயுர்விநிக்நந்த்யஃ ஶீர்ஷாண்யஶ்ருவிலோசநாஃ

அவர்களின் பெண்கள், மன்னா, தங்களது அன்புக்குரியவர்களின் மரண துயரால் வாடி, கண்களில் கண்ணீருடன், தலையை அடித்துக்கொண்டு அங்கு வந்தார்கள்.

ஶயாநாந் ந்வீரஶய்யாயாம் பதீந் ஆலிங்‌க்ய ஶோசதீஃ । விலேபுஃ ஸுஸ்வரம் நார்யோ விஸ்ரு'ஜந்த்யோ முஹுஃ ஶுசஃ

வீரர்களின் படுக்கையில் படுத்திருந்த கணவர்களை அணைத்துக்கொண்டு, அந்த பெண்கள் இனிய குரலில் அழுது, மீண்டும் மீண்டும் துயரை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

ஹா நாத ப்ரிய தர்மஜ்ஞ கருணாநாதவத்ஸல । த்வயா ஹதேந நிஹதா வயம் தே ஸக்ரு'ஹப்ரஜாஃ

'அய்யோ, ஆண்டவரே, பிரியமானவரே, தர்மத்தை அறிந்தவரே, இரக்கமுள்ளவரே! நீ உயிரிழந்ததால், நாங்களும் எங்கள் பிள்ளைகளும் குடும்பமும் அழிந்தோம்.'

த்வயா விரஹிதா பத்யா புரீயம் புருஷர்ஷப । ந ஶோபதே வயமிவ நிவ்ரு'த்தோத்ஸவமங்‌கலா

'நீ இல்லாமல், எங்கள் கணவரே, இந்த நகரமும் அழகை இழந்துவிட்டது; நாங்களும், எல்லா விழாக்களும் நல்ல நிகழ்ச்சிகளும் முடிந்துவிட்டது போல, அழகு இழந்தோம்.'

அநாகஸாம் த்வம் பூதாநாம் க்ரு'தவாந் த்ரோஹமுல்பணம் । தேநேமாம் போ தஶாம் நீதோ பூதத்ருக் கோ லபேத ஶம்

'அப்பாவி உயிர்களுக்கு நீ பெரிய தீங்கு செய்தாய்; அதனால், உயிர்களை அழித்தவனே, எங்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்தபின் யாருக்கு அமைதி கிடைக்கும்?'

ஸர்வேஷாமிஹ பூதாநாம் ஏஷ ஹி ப்ரபவாப்யயஃ । கோப்தா ச ததவத்யாயீ ந க்வசித் ஸுகமேததே

இங்கு உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் இதுவே பிறப்பு மற்றும் அழிவின் காரணம்; பாதுகாப்பவராக இருப்பவர் இதை கவனிக்காமல் விட்டால் எங்கும் சந்தோஷம் அடைய முடியாது.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ராஜயோஷித ஆஶ்வாஸ்ய பகவாந் லோகபாவநஃ । யாமாஹுர்லௌகிகீம் ஸம்ஸ்தாம் ஹதாநாம் ஸமகாரயத்

ஶுகர் சொன்னார்: உலகங்களை உருவாக்கும் ஆண்டவர், அந்த அரசிய பெண்களைத் தாங்கி, உயிரிழந்தவர்களுக்கு உலக வழக்கப்படி இறுதி கிரியைகள் செய்தார்.

மாதரம் பிதரம் சைவ மோசயித்வாத பந்தநாத் । க்ரு'ஷ்ணராமௌ வவந்தாதே ஶிரஸா ஸ்ப்ரு'ஶ்ய பாதயோஃ

பின்னர், தாயும் தந்தையும் சிறைப்பட்டிருந்ததை விடுவித்து, கிருஷ்ணரும் ராமரும் அவர்களது கால்களைத் தலையால் தொடந்து வணங்கினர்.