ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யா தோஹநேऽவஹநநே மதநோபலேப ப்ரேங்‌கேங்‌கநார்பருதிதோ-க்ஷணமார்ஜநாதௌ । காயந்தி சைநமநுரக்ததியோऽஶ்ருகண்ட்யோ தந்யா வ்ரஜஸ்த்ரிய உருக்ரமசித்தயாநாஃ

வ்ரஜத்து பெண்கள் மிகப் பாக்கியசாலிகள். அவர்கள் உள்ளம் பெருமாளில் லயித்திருக்கிறது. பசு பண்ணும், பசு மலம் சேகரிப்பது, மத்து இடுவது, தரை பூசுவது, குழந்தைகளை ஆட்டுவது, வீடு சுத்தம் செய்வது—எந்த வேலையிலும் இருந்தாலும், கண்ணீர் கலந்த குரலில் அவனைப் பாடுகிறார்கள்.

ப்ராதர்வ்ரஜாத் வ்ரஜத ஆவிஶதஶ்ச ஸாயம் கோபிஃ ஸமம் க்வணயதோऽஸ்ய நிஶம்ய வேணும் । நிர்கம்ய தூர்ணமபலாஃ பதி பூரிபுண்யாஃ பஶ்யந்தி ஸஸ்மிதமுகம் ஸதயாவலோகம்

காலை பசுக்களுடன் மேய்ச்சலுக்கு போகும்போதும், மாலை திரும்பும்போதும், அவன் புல்லாங்குழல் ஊதும் ஒலியை கேட்டு, பாக்கியசாலி பெண்கள் விரைவாக வெளியில் வந்து, அவன் சிரிப்பும் கருணை பார்வையும் காண்கிறார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் ப்ரபாஷமாணாஸு ஸ்த்ரீஷு யோகேஶ்வரோ ஹரிஃ । ஶத்ரும் ஹந்தும் மநஶ்சக்ரே பகவாந் பரதர்ஷப

பெண்கள் இப்படிச் சொன்னபோது, பாரதர்களில் சிறந்தவரே, யோகத்தில் நிபுணரான ஹரியும், பகவானும், தன் பகைவரை அழிக்க மனதில் தீர்மானித்தான்.

ஸபயாஃ ஸ்த்ரீகிரஃ ஶ்ருத்வா புத்ரஸ்நேஹஶுசாऽऽதுரௌ । பிதரௌ அந்வதப்யேதாம் புத்ரயோரபுதௌ பலம்

பெண்கள் பயமுறுத்தும் வார்த்தைகளை கேட்ட பிள்ளைகளை நேசித்து துயருற்ற பெற்றோர்கள், தங்கள் மகன்களின் வலிமையை அறியாமல், அவர்களுக்காக மிகுந்த வேதனையடைந்தார்கள்.

தைஸ்தைர்நியுத்தவிதிபிஃ விவிதைரச்யுதேதரௌ । யுயுதாதே யதாந்யோந்யம் ததைவ பலமுஷ்டிகௌ

பல்வேறு மல்லர் யுத்த முறைகளைப் பயன்படுத்தி, அசுதனும் அவனது எதிரியும், பாலரும் முஷ்டிகனும் ஒருவரையொருவர் போரிட்டார்கள்.

பகவத்‍காத்ரநிஷ்பாதைஃ வஜ்ரநீஷ்பேஷநிஷ்டுரைஃ । சாணூரோ பஜ்யமாநாங்‌கோ முஹுர்க்லாநிமவாப ஹ

பெருமாளின் உடலால் விழும் அடி, இடியால் அரைக்கும் போல் கடுமையாக இருந்தது. அந்த அடிகளால் சாணூரனின் உடல் பலமுறை சிதைந்தது; அவன் மிகவும் சோர்ந்துவிட்டான்.

ஸ ஶ்யேநவேக உத்பத்ய முஷ்டீக்ரு'த்ய கராவுபௌ । பகவந்தம் வாஸுதேவம் க்ருத்தோ வக்ஷஸ்யபாதத

சாணூரன் பறவையின் வேகத்தில் பாய்ந்து, இரு கைகளையும் முஷ்டியாக்கி, கோபத்துடன் வாசுதேவனை மார்பில் அடித்தான்.

நாசலத் தத்ப்ரஹாரேண மாலாஹத இவ த்விபஃ । பாஹ்வோர்நிக்ரு'ஹ்ய சாணூரம் பஹுஶோ ப்ராமயந் ஹரிஃ

அந்த அடியால் பெருமாள் அசையவே இல்லை; அது பூமாலை அடிக்கப்பட்ட யானை போலிருந்தது. ஹரி, சாணூரனை இரண்டு கைகளால் பிடித்து பலமுறை சுற்றி வீசினான்.

பூப்ரு'ஷ்டே போதயாமாஸ தரஸா க்ஷீண ஜீவிதம் । விஸ்ரஸ்தாகல்பகேஶஸ்ரக் இந்த்ரத்வஜ இவாபதத்

பெருமாள் அவனை மிக வலிமையாக தரையில் வீசினார்; உயிர் hampir போனது. அவனது முடியும் மாலையும் சிதறி, இந்திரனின் கொடி விழும் போல் கீழே விழுந்தான்.

ததைவ முஷ்டிகஃ பூர்வம் ஸ்வமுஷ்ட்யாபிஹதேந வை । பலபத்ரேண பலிநா தலேநாபிஹதோ ப்ரு'ஶம்

அதேபோல், முஷ்டிகனும் முதலில் பலமுள்ள பலபத்ரனின் முஷ்டியால் பலமாக அடிபட்டான்; பிறகு அவன் கையால் கடுமையாக அடிபட்டான்.

ப்ரவேபிதஃ ஸ ருதிரம் உத்‌வமந் முகதோऽர்திதஃ । வ்யஸுஃ பபாதோர்வ்யுபஸ்தே வாதாஹத இவாங்‌க்ரிபஃ

அவன் நடுங்கி, வாயிலிருந்து இரத்தம் சிந்தி, துன்புறுத்தப்பட்டான்; உயிர் விட்டு, காற்றால் விழும் மரம்போல் தரையில் விழுந்தான்.

ததஃ கூடமநுப்ராப்தம் ராமஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । அவதீத் லீலயா ராஜந் ஸாவஜ்ஞம் வாமமுஷ்டிநா

பின்னர், போரில் சிறந்த ராமன், கூடன் அருகில் வந்தபோது, அவனை இடது கை முஷ்டியால் இகழ்ச்சியுடன் எளிதாக அடித்து கொன்றான், அரசே.

தர்ஹ்யேவ ஹி ஶலஃ க்ரு'ஷ்ண ப்ரபதாஹதஶீர்ஷகஃ । த்விதா விதீர்ணஸ்தோஶலக உபாவபி நிபேததுஃ

அதே நேரத்தில், சாளன் கிருஷ்ணனின் காலால் தலையில் அடிபட்டு, தோஷலகனும், இருவரும் இரண்டாகப் பிளந்து கீழே விழுந்தார்கள்.

சாணூரே முஷ்டிகே கூடே ஶலே தோஶலகே ஹதே । ஶேஷாஃ ப்ரதுத்ருவுர்மல்லாஃ ஸர்வே ப்ராணபரீப்ஸவஃ

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சாளன், தோஷலகன் ஆகியோர் வீழ்ந்ததும், மீதமுள்ள மல்லர்கள் எல்லோரும் உயிரைக் காப்பாற்ற விரைந்து ஓடினர்.

கோபாந் வயஸ்யாந் ஆக்ரு'ஷ்ய தைஃ ஸம்ஸ்ரு'ஜ்ய விஜஹ்ரதுஃ । வாத்யமாநேஷு தூர்யேஷு வல்கந்தௌ ருதநூபுரௌ

பசுக்களைக் காப்பாற்றும் நண்பர்களை அழைத்து, அவர்கள் அனைவரும் இசைக்கருவிகள் முழங்க, கால் மணிகள் ஒலிக்க, மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.

ஜநாஃ ப்ரஜஹ்ரு'ஷுஃ ஸர்வே கர்மணா ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ । ரு'தே கம்ஸம் விப்ரமுக்யாஃ ஸாதவஃ ஸாது ஸாத்விதி

ராமனும் கிருஷ்ணனும் செய்த காரியத்தை எல்லா மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடினார்கள்; கம்சனைத் தவிர, முன்னணி பிராமணர்களும் நல்லவர்கள் எல்லோரும் 'நன்றாக செய்தீர்கள்! நன்றாக செய்தீர்கள்!' என்று பாராட்டினார்கள்.

ஹதேஷு மல்லவர்யேஷு வித்ருதேஷு ச போஜராட் । ந்யவாரயத் ஸ்வதூர்யாணி வாக்யம் சேதமுவாச ஹ

மல்லர்களில் சிறந்தவர்கள் வீழ்ந்ததும், போஜர் மன்னன் கலங்கியதும், அவன் தன் இசைக்காரர்களை நிறுத்தி, இவ்வாறு சொன்னான்.

நிஃஸாரயத துர்வ்ரு'த்தௌ வஸுதேவாத்மஜௌ புராத் । தநம் ஹரத கோபாநாம் நந்தம் பத்நீத துர்மதிம்

வசுதேவரின் அந்த இரு தீய புத்திசாலிகளை நகரத்திலிருந்து விரட்டிவிடுங்கள்; கோபர்களின் செல்வத்தை பறிக்கவும்; நந்தனை, அந்த கெட்ட மனத்தவரை கட்டிவையுங்கள்.

வஸுதேவஸ்து துர்மேதா ஹந்யதாமாஶ்வஸத்தமஃ । உக்ரஸேநஃ பிதா சாபி ஸாநுகஃ பரபக்ஷகஃ

வசுதேவனை, அந்த தீய எண்ணம் கொண்டவனை உடனே கொல்லுங்கள்; சிறந்த குதிரையையும்; மேலும், என் தந்தை உக்ரசேனனும் எதிர்பார்வையுடன் இருப்பவர்களும் உட்பட அவரைச் சுற்றியவர்களையும் அழிக்க வேண்டும்.

ஏவம் விகத்தமாநே வை கம்ஸே ப்ரகுபிதோऽவ்யயஃ । லகிம்நோத்பத்ய தரஸா மஞ்சமுத்துங்‌கமாருஹத்

இவ்வாறு கம்சன் பெருமை பேசிக் கொண்டிருக்க, அழியாதவன் கோபத்துடன் விரைவாக எழுந்து, உயர்ந்த மேடையில் ஏறினான்.

தம் ஆவிஶந்தமாலோக்ய ம்ரு'த்யுமாத்மந ஆஸநாத் । மநஸ்வீ ஸஹஸோத்தாய ஜக்ரு'ஹே ஸோऽஸிசர்மணீ

தனக்கு மரணமே எதிரே வந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்த கம்சன், மனதார எழுந்து, தனது இருக்கையிலிருந்து பாய்ந்து, கவசமும் வாளையும் எடுத்தான்.

( மிஶ்ர ) தம் கட்கபாணிம் விசரந்தமாஶு ஶ்யேநம் யதா தக்ஷிணஸவ்யமம்பரே । ஸமக்ரஹீத் துர்விஷஹோக்ரதேஜா யதோரகம் தார்க்ஷ்யஸுதஃ ப்ரஸஹ்ய

வாளை பிடித்து வேகமாக சுற்றிய கம்சன், வானில் வலப்புறமும் இடப்புறமும் பறக்கும் கழுகைப் போல இருந்தான்; ஆனால், தாங்க முடியாத வீரத்துடன் இருந்தவன் அவனை, கருடன் பாம்பை பிடிப்பதுபோல், வலியுடன் பிடித்தான்.

ப்ரக்ரு'ஹ்ய கேஶேஷு சலத்கிரீதம் நிபாத்ய ரங்‌கோபரி துங்‌கமஞ்சாத் । தஸ்யோபரிஷ்டாத் ஸ்வத்ஸ்வயமப்ஜநாபஃ பபாத விஶ்வாஶ்ரய ஆத்மதந்த்ரஃ

அவனை முடி ஆடிக்கொண்டிருந்த தலைமுடியில் பிடித்து, உயர்ந்த மேடையிலிருந்து அரங்கில் கீழே வீசினான்; பின்னர், தாமரைக் குடலையுடைய உலகின் ஆதரவான இறைவன், தானாகவே மேலிருந்து அவன் மீது விழுந்தான்.

தம் ஸம்பரேதம் விசகர்ஷ பூமௌ ஹரிர்யதேபம் ஜகதோ விபஶ்யதஃ । ஹா ஹேதி ஶப்தஃ ஸுமஹாந் ததாபூத் உதீரிதஃ ஸர்வஜநைர்நரேந்த்ர

ஹரிம் அவனது உயிரற்ற உடலை பூமியில் இழுத்துச் சென்றான், யானையை இழுப்பதைப் போல, உலகமெங்கும் மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அப்போது, 'அய்யோ! அய்யோ!' என்ற பெரும் அழுகை எல்லோரிடமும் எழுந்தது, மன்னா.

ஸ நித்யதோத்விக்நதியா தமீஶ்வரம் பிபந் வதந் வா விசரந் ஸ்வபந்ஶ்வஸந் । ததர்ஶ சக்ராயுதமக்ரதோ யதஃ ததேவ ரூபம் துரவாபமாப

எப்போதும் கவலையுடன் இருந்த அவன், சாப்பிடும்போதும் பேசும்போதும் நடக்கும்போதும் உறங்கும்போதும் மூச்சுவிடும்போதும், தன் முன் சக்கராயுதம் உடைய இறைவனை பார்த்தான்; அதனால், பெற இயலாத அந்த வடிவையே அடைந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) தஸ்யாநுஜா ப்ராதரோऽஷ்டௌ கம்கந்யக்ரோதகாதயஃ । அப்யதாவந் அதிக்ருத்தா ப்ராதுர்நிர்வேஶகாரிணஃ

அவனது எட்டு சகோதரர்கள்—கங்கன், ந்யக்ரோதகன் மற்றும் மற்றவர்கள்—அதிக கோபத்துடன், தங்கள் அண்ணனுக்கு பழிவாங்க விரைந்து ஓடினர்.

ததாதிரபஸாம்ஸ்தாம்ஸ்து ஸம்யத்தாத் ரோஹிணீஸுதஃ । அஹந் பரிகமுத்யம்ய பஶூநிவ ம்ரு'காதிபஃ

அப்போது ரோகிணியின் மகன், மிக வேகமாக, தன் பரிகையைக் கொண்டு அவர்களை அடித்தான், மிருகங்களைச் சிங்கம் அடிப்பதைப் போல.

நேதுர்துந்துபயோ வ்யோம்நி ப்ரஹ்மேஶாத்யா விபூதயஃ । புஷ்பைஃ கிரந்தஸ்தம் ப்ரீதாஃ ஶஶம்ஸுர்நந்ரு'துஃ ஸ்த்ரியஃ

வானில் துந்துபி முழங்கியது; பிரம்மா, ஈசன் முதலிய தெய்வீக சக்திகள் மகிழ்ச்சியுடன் மலர்கள் பொழிந்து, அவரை புகழ்ந்தார்கள்; பெண்கள் ஆடினார்கள்.

தேஷாம் ஸ்த்ரியோ மஹாராஜ ஸுஹ்ரு'ந்மரணதுஃகிதாஃ । தத்ராபீயுர்விநிக்நந்த்யஃ ஶீர்ஷாண்யஶ்ருவிலோசநாஃ

அவர்களின் பெண்கள், மன்னா, தங்களது அன்புக்குரியவர்களின் மரண துயரால் வாடி, கண்களில் கண்ணீருடன், தலையை அடித்துக்கொண்டு அங்கு வந்தார்கள்.