ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வ்யுஷ்டாயாம் நிஶி கௌரவ்ய ஸூர்யே சாத்‍ப்யஃ ஸமுத்திதே । காரயாமாஸ வை கம்ஸோ மல்லக்ரீடாமஹோத்ஸவம்

இரவு முடிந்து, சூரியன் உதித்தபோது, கம்சன் பெரிய மல்லர் போட்டி திருவிழாவை நடத்த ஏற்பாடு செய்தான்.

ஆநர்சுஃ புருஷா ரங்‌கம் தூர்யபேர்யஶ்ச ஜக்நிரே । மஞ்சாஶ்சாலங்‌க்ரு'தாஃ ஸ்ரக்பிஃ பதாகாசைலதோரணைஃ

மக்கள் அரங்கத்தை அலங்கரித்தார்கள், பறை மற்றும் முழவுகள் முழங்கின, மேடைகள் மலர் மாலைகள், கொடிகள், துணிகள், தோரணங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன.

தேஷு பௌரா ஜாநபதா ப்ரஹ்மக்ஷத்ரபுரோகமாஃ । யதோபஜோஷம் விவிஶூ ராஜாநஶ்ச க்ரு'தாஸநாஃ

அங்கே நகரவாசிகள், கிராமவாசிகள், பிராமணர், சத்திரியர் தலைவர்கள் தங்கள் தரத்திற்கு ஏற்ப உள்ளே சென்றார்கள்; அரசர்கள் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தார்கள்.

கம்ஸஃ பரிவ்ரு'தோऽமாத்யை ராஜமஞ்ச உபாவிஶத் । மண்டலேஶ்வரமத்யஸ்தோ ஹ்ரு'தயேந விதூயதா

அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட கம்சன், மண்டல அரசர்களின் நடுவில் உள்ள ராஜ மேடையில் அமர்ந்தான்; அவன் இதயம் கலக்கமடைந்திருந்தது.

வாத்யமாநேஸு தூர்யேஷு மல்லதாலோத்தரேஷு ச । மல்லாஃ ஸ்வலங்‌க்ரு'தாஃ த்ரு'ப்தாஃ ஸோபாத்யாயாஃ ஸமாவிஶந்

பறை மற்றும் இசைக்கருவிகள் முழங்க, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, பெருமிதம் கொண்ட மல்லர்கள், தங்கள் ஆசான்களுடன் உள்ளே வந்தார்கள்.

சாணூரோ முஷ்டிகஃ கூதஃ ஶலஸ்தோஶல ஏவ ச । த ஆஸேதுருபஸ்தாநம் வல்குவாத்யப்ரஹர்ஷிதாஃ

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சாலன், தோஷலன் ஆகியோர் இனிமையான இசையில் மகிழ்ந்து மேடையை நோக்கி வந்தார்கள்.

நந்தகோபாதயோ கோபா போஜராஜஸமாஹுதாஃ । நிவேதிதோபாயநாஸ்தே ஏகஸ்மிந் மஞ்ச ஆவிஶந்

நந்தகோபர் தலைமையில் வந்த கோபர்கள், போஜராஜாவால் அழைக்கப்பட்டு, தங்கள் காணிக்கைகளை சமர்ப்பித்து, அனைவரும் ஒன்றாக ஒரு மேடையில் பிரவேசித்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே மல்லரஙோபவர்ணநம் நாம த்விசத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் உள்ள மல்லரங்கத்தின் விவரிப்பு என்ற நாற்பத்திரண்டாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குவலயாபீடவதஃ; பகவதோ மல்லஶாகாயாம் ப்ரவேஶஃ; சாணூரேணஸஹ ஸம்வாதஶ்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அத க்ரு'ஷ்ணஶ்ச ராமஶ்ச க்ரு'தஶௌசௌ பரந்தப । மல்லதுந்துபிநிர்கோஷம் ஶ்ருத்வா த்ரஷ்டுமுபேயதுஃ

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: பகைவரை வெல்வோர்களே, பின்னர் கிருஷ்ணரும் பாலராமரும் சுத்தம் செய்து கொண்டு, மல்லரங்கத்தில் முழங்கும் பறை ஒலியை கேட்டு, அதை காண அங்கு சென்றார்கள்.

ரங்‌கத்வாரம் ஸமாஸாத்ய தஸ்மிந் நாகமவஸ்திதம் । அபஶ்யத்குவலயாபீடம் க்ரு'ஷ்ணோऽம்பஷ்டப்ரசோதிதம்

அவர்கள் அரங்கின் வாசலை அடைந்து, அங்கே யானைபிடியை காப்பாளன் தூண்டி நிறுத்தியிருப்பதை கிருஷ்ணர் பார்த்தார்.

பத்த்வா பரிகரம் ஶௌரிஃ ஸமுஹ்ய குடிலாலகாந் । உவாச ஹஸ்திபம் வாசா மேகநாதகபீரயா

சௌரி தன் இடுப்புப் பட்டையை இறுக்கி, சுருள்முடியை ஒதுக்கி, மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழமான குரலில் யானைபிடி காவலரிடம் பேசினார்.

அம்பஷ்டாம்பஷ்ட மார்கம் நௌ தேஹ்யபக்ரம மா சிரம் । நோ சேத்ஸகுஞ்ஜரம் த்வாத்ய நயாமி யமஸாதநம்

யானை காவலரே, எங்களுக்கு வழி விடு, தாமதிக்காதே; இல்லையெனில் இன்று உன்னையும் உன் யானையையும் இறப்பின் இல்லத்திற்கு அனுப்பிவிடுவேன்.

ஏவம் நிர்பர்த்ஸிதோऽம்பஷ்டஃ குபிதஃ கோபிதம் கஜம் । சோதயாமாஸ க்ரு'ஷ்ணாய காலாந்தக யமோபமம்

இவ்வாறு கடுமையாக கூறப்பட்ட யானை காவலன் கோபத்தில், கோபமடைந்த யானையை கிருஷ்ணரிடம் தூண்டினான்; அது இறப்பு போல் பயங்கரமானது.

கரீந்த்ரஸ்தமபித்ருத்ய கரேண தரஸாக்ரஹீத் । கராத் விகலிதஃ ஸோऽமும் நிஹத்யாங்‌க்ரிஷ்வலீயத

அந்த பெரும் யானை வேகமாக வந்து தன் தும்பிக்கையால் கிருஷ்ணரை பிடித்தது; ஆனால் அவர் அதன் பிடியில் இருந்து தப்பி, அதை அடித்து, அதன் காலடியில் சென்றார்.

ஸங்‌க்ருத்தஸ்தமசக்ஷாணோ க்ராணத்ரு'ஷ்டிஃ ஸ கேஶவம் । பராம்ரு'ஶத் புஷ்கரேண ஸ ப்ரஸஹ்ய விநிர்கதஃ

கோபமடைந்த யானை, தன் கண், மூக்கால் கேசவனை நோக்கி, தும்பிக்கையால் தொட்ந்தது; ஆனால் அவர் அதன் பிடியில் சிக்காமல் தப்பினார்.

புச்சே ப்ரக்ரு'ஹ்யாதிபலம் தநுஷஃ பஞ்சவிம்ஶதிம் । விசகர்ஷ யதா நாகம் ஸுபர்ண இவ லீலயா

அவர் அதன் வாலைப் பிடித்து, அந்த வலிமையான யானையை இருபத்தைந்து வில் நீளத்திற்கு இழுத்துச் சென்றார்; அது போல, கருடன் பாம்பை விளையாட்டாக இழுப்பதைப் போன்று இருந்தது.

ஸ பர்யாவர்தமாநேந ஸவ்யதக்ஷிணதோऽச்யுதஃ । பப்ராம ப்ராம்யமாணேந கோவத்ஸேநேவ பாலகஃ

அச்ச்யுதன், அந்த யானையை இடது, வலது என திருப்பி, ஒரு பசுக்குட்டியை குழந்தை சுற்றும் போல் அதைச் சுற்றச் செய்தார்.

ததோऽபிமகமப்யேத்ய பாணிநாऽऽஹத்ய வாரணம் । ப்ராத்ரவந் பாதயாமாஸ ஸ்ப்ரு'ஶ்யமாநஃ பதே பதே

பின்னர் அவர் நேருக்கு நேர் சென்று, தன் கையால் யானையை அடித்து, அது தடுமாறி விழும் படி, ஒவ்வொரு அடியிலும் தொடினார்.

ஸ தாவந் க்ரீடயா பூமௌ பதித்வா ஸஹஸோத்திதஃ । தம் மத்வா பதிதம் க்ருத்தோ தந்தாப்யாம் ஸோऽஹநத் க்ஷிதிம்

யானை விளையாட்டாக ஓடி, தரையில் விழுந்து, உடனே எழுந்தது; அது விழுந்துவிட்டதாக எண்ணி, கோபத்தில் தன் பற்களால் மண்ணைத் தாக்கியது.

ஸ்வவிக்ரமே ப்ரதிஹதே கும்ஜரேந்த்ரோऽத்யமர்ஷிதஃ । சோத்யமாநோ மஹாமாத்ரைஃ க்ரு'ஷ்ணமப்யத்ரவத் ருஷா

தன் வலிமை தடுக்கப்பட்டதும், அந்த பெரிய யானை மிகுந்த கோபத்தில், காவலர்கள் தூண்ட, கிருஷ்ணரை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்தது.

தமாபதந்தமாஸாத்ய பகவாந் மதுஸூதநஃ । நிக்ரு'ஹ்ய பாணிநா ஹஸ்தம் பாதயாமாஸ பூதலே

அது பாய்ந்து வந்தபோது, பகவான் மதுசூதனன் அதன் தும்பிக்கையை கையால் பிடித்து, தரையில் வீசினார்.

பதிதஸ்ய பதாऽऽக்ரம்ய ம்ரு'கேந்த்ர இவ லீலயா । தந்தமுத்பாட்ய தேநேபம் ஹஸ்திபாம்ஶ்சாஹநத்தரிஃ

விழுந்த யானையின் மீது சிங்கம் விளையாடும் போல் காலால் மிதித்து, அதன் பல்லை பிடுங்கி, அதனால் யானை காவலனை அடித்தார்.

ம்ரு'தகம் த்விபமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய தந்தபாணிஃ ஸமாவிஶத் । அம்ஸந்யஸ்தவிஷாணோऽஸ்ரு'ங்‌ மதபிந்துபிரங்‌கிதஃ । விரூடஸ்வேதகணிகா வதநாம்புருஹோ பபௌ

மறைந்த யானையை அங்கே விட்டுவிட்டு, பல்லை கையில் பிடித்து, அதை தோளில் சாய்த்து, இரத்தமும் மதமும் துளிகள் விழ, முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள் மின்ன, அவர் உள்ளே நுழைந்தார்.

வ்ரு'தௌ கோபைஃ கதிபயைஃ பலதேவஜநார்தநௌ । ரங்‌கம் விவிஶதூ ராஜந் கஜதந்தவராயுதௌ

சில கோபர்களுடன் சேர்ந்து, பலராமரும் ஜனார்த்தனனும், யானையின் பல்லை ஆயுதமாகக் கொண்டு, அரங்கத்தில் பிரவேசித்தார்கள், மன்னனே.

( அநுஷ்டுப் ) ஹதம் குவலயாபீடம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாவபி துர்ஜயௌ । கம்ஸோ மநஸ்வ்யபி ததா ப்ரு'ஶமுத்விவிஜே ந்ரு'ப

குவலயாபீடம் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்ததும், அந்த இருவரும் வெல்ல முடியாதவர்களாக இருந்தும், மனம் உறுதியான கம்சனும் மிகவும் கலங்கினார்.

( மிஶ்ர ) தௌ ரேஜதூ ரங்‌ககதௌ மஹாபுஜௌ விசித்ரவேஷாபரணஸ்ரகம்பரௌ । யதா நடாவுத்தமவேஷதாரிணௌ மநஃ க்ஷிபந்தௌ ப்ரபயா நிரீக்ஷதாம்

பெரும் புயலோடு, பலவீணங்களோடு, வண்ணமயமான ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மாலைகள், துணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அரங்கத்தில் வந்த அந்த இருவரும், சிறந்த நடிப்பாளர்கள் போல, தங்கள் ஒளியால் பார்த்த அனைவரின் மனதையும் கவர்ந்தனர்.

நிரீக்ஷ்ய தாவுத்தமபூருஷௌ ஜநா மஞ்சஸ்திதா நாகரராஷ்ட்ரகா ந்ரு'ப । ப்ரஹர்ஷவேகோத்கலிதேக்ஷணாநநாஃ பபுர்ந த்ரு'ப்தா நயநைஸ்ததாநநம்

அந்த இரு தலைசிறந்த மனிதர்களைப் பார்த்த மக்கள், நகரமும் கிராமமும், மேடையில் அமர்ந்திருந்தவர்கள், பேரானந்தத்தில் கண்களும் முகங்களும் மலர்ந்து, அவர்களின் முகத்தைப் பார்க்க கண்கள் திருப்தி அடையவில்லை.

( அநுஷ்டுப் ) பிபந்த இவ சக்ஷுர்ப்யாம் லிஹந்த இவ ஜிஹ்வயா । ஜிக்ரந்த இவ நாஸாப்யாம் ஶ்லிஷ்யந்த இவ பாஹுபிஃ

அவர்கள் கண்களால் அருந்தும் போல், நாக்கால் ருசிப்பது போல், மூக்கால் மணம் புகும் போல், கைபிடித்து அணைப்பது போல் இருந்தது.