ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ததஃ பௌராந் ப்ரு'ச்சமாநோ தநுஷஃ ஸ்தாநமச்யுதஃ । தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டோ தத்ரு'ஶே தநுரைந்த்ரம் இவாத்‍புதம்

பின்னர் அச்யுதன் நகரில் உள்ளவர்கள் இடத்தில் வில்லின் இடம் எங்கே என்று கேட்டுத் தெரிந்து, அங்கு சென்று, இந்திரனுடையது போல் அதிசயமான வில்லைக் கண்டான்.

புருஷைர்பஹுபிர்குப்தம் அர்சிதம் பரமர்த்திமத் । வார்யமாணோ ந்ரு'பிஃ க்ரு'ஷ்ணஃ ப்ரஸஹ்ய தநுராததே

அந்த வில் பலர் காப்பாற்றி, மரியாதை செய்து, பெரும் ஒளியுடன் இருந்தது. காவலர்கள் தடுக்க, கிருஷ்ணன் வலியுடன் அந்த வில்லைக் கைப்பற்றினான்.

( வம்ஶஸ்தா ) கரேண வாமேந ஸலீலமுத்‌த்ரு'தம் ஸஜ்யம் ச க்ரு'த்வா நிமிஷேண பஶ்யதாம் । ந்ரு'ணாம் விக்ரு'ஷ்ய ப்ரபபஞ்ஜ மத்யதோ யதேக்ஷுதண்டம் மதகர்யுருக்ரமஃ

இடது கையால் விளையாட்டாக வில்லைக் கையிலெடுத்து, கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் அதை நூலிட்டு, அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, வலிமைமிக்க கிருஷ்ணன், யானை கரும்பை உடைப்பது போல நடுவில் உடைத்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) தநுஷோ பஜ்யமாநஸ்ய ஶப்தஃ கம் ரோதஸீ திஶஃ । பூரயாமாஸ யம் ஶ்ருத்வா கம்ஸஸ்த்ராஸமுபாகமத்

அந்த வில் உடைந்த சப்தம் ஆகாயம், பூமி, எல்லா திசைகளையும் நிரப்பியது; அதை கேட்ட கம்சன் பயத்தில் நடுங்கினான்.

தத் ரக்ஷிணஃ ஸாநுசரம் குபிதா ஆததாயிநஃ । க்ரு'ஹீதுகாமா ஆவவ்ருஃ க்ரு'ஹ்யதாம் வத்யதாமிதி

உடனே கோபமடைந்த காவலர்கள், தங்கள் கூட்டத்துடன், 'அவனைப் பிடியுங்கள்! கொன்றுவிடுங்கள்!' என்று கூச்சலிட்டு, கிருஷ்ணனைப் பிடிக்க ஓடினார்கள்.

அத தாந் துரபிப்ராயாந் விலோக்ய பலகேஶவௌ । க்ருத்தௌ தந்வந ஆதாய ஶகலே தாம்ஶ்ச ஜக்நதுஃ

அப்போது, அந்த பையர்கள் தீய எண்ணத்துடன் இருப்பதை பார்த்து, பலராமனும் கிருஷ்ணனும் கோபமடைந்தார்கள்; வில்லின் துண்டுகளை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களை அடித்து வீழ்த்தினார்கள்.

பலம் ச கம்ஸப்ரஹிதம் ஹத்வா ஶாலாமுகாத்ததஃ । நிஷ்க்ரம்ய சேரதுர்ஹ்ரு'ஷ்டௌ நிரீக்ஷ்ய புரஸம்பதஃ

கம்சன் அனுப்பிய படையை அழித்த பிறகு, அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வந்து, நகரத்தின் அழகை ரசித்தார்கள்.

தயோஸ்ததத்‍புதம் வீர்யம் நிஶாம்ய புரவாஸிநஃ । தேஜஃ ப்ராகல்ப்யம் ரூபம் ச மேநிரே விபுதோத்தமௌ

அவர்களின் அதிசயமான வீரம், ஒளி, தைரியம், அழகை நகரவாசிகள் பார்த்து, அவர்களை தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் என நினைத்தார்கள்.

தயோர்விசரதோஃ ஸ்வைரம் ஆதித்யோऽஸ்தமுபேயிவாந் । க்ரு'ஷ்ணராமௌ வ்ரு'தௌ கோபைஃ புராச்சகடமீயதுஃ

அவர்கள் சுதந்திரமாகச் சுற்றியபோது, சூரியன் மறைந்தது; கிருஷ்ணனும் பலராமனும், கோபர்களுடன் நகரத்திலிருந்து வண்டிக்குப் பின்சென்றார்கள்.

( வஸம்ததிலகா ) கோப்யோ முகுந்தவிகமே விரஹாதுரா யா ஆஶாஸதாஶிஷ ரு'தா மதுபுர்யபூவந் । ஸம்பஶ்யதாம் புருஷபூஷணகாத்ரலக்ஷ்மீம் ஹித்வேதராந் நு பஜதஶ்சகமேऽயநம் ஶ்ரீஃ

முகுந்தனிடம் பிரிவால் கவலையடைந்த கோபிகள், மதுரையில் உள்ளபோது உண்மையான ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினர்; ஆண்களில் சிறந்தவரான அவரை பார்த்து, லட்சுமி மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு அவரையே விரும்பினாள்.

( அநுஷ்டுப் ) அவநிக்தாங்‌க்ரியுகலௌ புக்த்வா க்ஷீரோபஸேசநம் । ஊஷதுஸ்தாம் ஸுகம் ராத்ரிம் ஜ்ஞாத்வா கம்ஸசிகீர்ஷிதம்

அவர்கள் கால்கள் கழுவப்பட்டு, பாலை கலந்த உணவு உண்டு, கம்சன் என்ன செய்யப்போகிறான் என்பதை அறிந்து, அந்த இரவை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார்கள்.

கம்ஸஸ்து தநுஷோ பங்‌கம் ரக்ஷிணாம் ஸ்வபலஸ்ய ச । வதம் நிஶம்ய கோவிந்த ராமவிக்ரீடிதம் பரம்

கம்சன், வில் உடைந்ததும், தனது காவலர்கள் அழிக்கப்பட்டதும், கோவிந்தனும் ராமனும் செய்த அதிசய செயல்களையும் கேட்டு, மிகுந்த கலக்கத்துடன் இருந்தான்.

தீர்கப்ரஜாகரோ பீதோ துர்நிமித்தாநி துர்மதிஃ । பஹூந்யசஷ்டோபயதா ம்ரு'த்யோர்தௌத்யகராணி ச

அவன் நீண்ட நேரம் தூங்காமல், பயத்தில், மனம் குழப்பமடைந்து, பல தீய அறிகுறிகளையும், உண்மையோ பொய்யோ பல மரண அறிகுறிகளையும் கூறினான்.

அதர்ஶநம் ஸ்வஶிரஸஃ ப்ரதிரூபே ச ஸத்யபி । அஸத்யபி த்விதீயே ச த்வைரூப்யம் ஜ்யோதிஷாம் ததா

தன் பிரதிபிம்பத்தில் தன் தலை தெரியாமல் போனதையும், சில சமயம் இரட்டை தலை தெரிந்ததையும், விண்மீன்களில் இரட்டை வடிவம் தெரிந்ததையும் அவன் கண்டான்.

சித்ரப்ரதீதிஶ்சாயாயாம் ப்ராணகோஷாநுபஶ்ருதிஃ । ஸ்வர்ணப்ரதீதிர்வ்ரு'க்ஷேஷு ஸ்வபதாநாமதர்ஶநம்

தன் நிழலில் இடைவெளி இருப்பதையும், தன் மூச்சு ஒலி கேட்காமல் போனதையும், மரங்களில் பொன் தெரிந்ததையும், தன் பாதச்சுவடுகள் மறைந்ததையும் அவன் உணர்ந்தான்.

ஸ்வப்நே ப்ரேதபரிஷ்வங்‌கஃ கரயாநம் விஷாதநம் । யாயாந்நலதமால்யேகஃ தைலாப்யக்தோ திகம்பரஃ

கனவில், இறந்தவர்களை அணைத்ததும், கழுதை மீது ஏறியதும், துக்கம் அடைந்ததும், நலத மலர் மாலைகள் அணிந்ததும், எண்ணெய் பூசப்பட்டதும், நிர்வாணமாக சுற்றியதும் அவன் கண்டான்.

அந்யாநி சேத்தம் பூதாநி ஸ்வப்நஜாகரிதாநி ச । பஶ்யந் மரணஸந்த்ரஸ்தோ நித்ராம் லேபே ந சிந்தயா

இவ்வாறு கனவும் விழிப்பிலும் பல அறிகுறிகளை பார்த்து, மரணத்தை நினைத்து பயந்தவன், மனம் கவலையில் ஆழ்ந்து தூங்க முடியவில்லை.

வ்யுஷ்டாயாம் நிஶி கௌரவ்ய ஸூர்யே சாத்‍ப்யஃ ஸமுத்திதே । காரயாமாஸ வை கம்ஸோ மல்லக்ரீடாமஹோத்ஸவம்

இரவு முடிந்து, சூரியன் உதித்தபோது, கம்சன் பெரிய மல்லர் போட்டி திருவிழாவை நடத்த ஏற்பாடு செய்தான்.

ஆநர்சுஃ புருஷா ரங்‌கம் தூர்யபேர்யஶ்ச ஜக்நிரே । மஞ்சாஶ்சாலங்‌க்ரு'தாஃ ஸ்ரக்பிஃ பதாகாசைலதோரணைஃ

மக்கள் அரங்கத்தை அலங்கரித்தார்கள், பறை மற்றும் முழவுகள் முழங்கின, மேடைகள் மலர் மாலைகள், கொடிகள், துணிகள், தோரணங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன.

தேஷு பௌரா ஜாநபதா ப்ரஹ்மக்ஷத்ரபுரோகமாஃ । யதோபஜோஷம் விவிஶூ ராஜாநஶ்ச க்ரு'தாஸநாஃ

அங்கே நகரவாசிகள், கிராமவாசிகள், பிராமணர், சத்திரியர் தலைவர்கள் தங்கள் தரத்திற்கு ஏற்ப உள்ளே சென்றார்கள்; அரசர்கள் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தார்கள்.

கம்ஸஃ பரிவ்ரு'தோऽமாத்யை ராஜமஞ்ச உபாவிஶத் । மண்டலேஶ்வரமத்யஸ்தோ ஹ்ரு'தயேந விதூயதா

அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட கம்சன், மண்டல அரசர்களின் நடுவில் உள்ள ராஜ மேடையில் அமர்ந்தான்; அவன் இதயம் கலக்கமடைந்திருந்தது.

வாத்யமாநேஸு தூர்யேஷு மல்லதாலோத்தரேஷு ச । மல்லாஃ ஸ்வலங்‌க்ரு'தாஃ த்ரு'ப்தாஃ ஸோபாத்யாயாஃ ஸமாவிஶந்

பறை மற்றும் இசைக்கருவிகள் முழங்க, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, பெருமிதம் கொண்ட மல்லர்கள், தங்கள் ஆசான்களுடன் உள்ளே வந்தார்கள்.

சாணூரோ முஷ்டிகஃ கூதஃ ஶலஸ்தோஶல ஏவ ச । த ஆஸேதுருபஸ்தாநம் வல்குவாத்யப்ரஹர்ஷிதாஃ

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சாலன், தோஷலன் ஆகியோர் இனிமையான இசையில் மகிழ்ந்து மேடையை நோக்கி வந்தார்கள்.

நந்தகோபாதயோ கோபா போஜராஜஸமாஹுதாஃ । நிவேதிதோபாயநாஸ்தே ஏகஸ்மிந் மஞ்ச ஆவிஶந்

நந்தகோபர் தலைமையில் வந்த கோபர்கள், போஜராஜாவால் அழைக்கப்பட்டு, தங்கள் காணிக்கைகளை சமர்ப்பித்து, அனைவரும் ஒன்றாக ஒரு மேடையில் பிரவேசித்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே மல்லரஙோபவர்ணநம் நாம த்விசத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் உள்ள மல்லரங்கத்தின் விவரிப்பு என்ற நாற்பத்திரண்டாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குவலயாபீடவதஃ; பகவதோ மல்லஶாகாயாம் ப்ரவேஶஃ; சாணூரேணஸஹ ஸம்வாதஶ்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அத க்ரு'ஷ்ணஶ்ச ராமஶ்ச க்ரு'தஶௌசௌ பரந்தப । மல்லதுந்துபிநிர்கோஷம் ஶ்ருத்வா த்ரஷ்டுமுபேயதுஃ

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: பகைவரை வெல்வோர்களே, பின்னர் கிருஷ்ணரும் பாலராமரும் சுத்தம் செய்து கொண்டு, மல்லரங்கத்தில் முழங்கும் பறை ஒலியை கேட்டு, அதை காண அங்கு சென்றார்கள்.

ரங்‌கத்வாரம் ஸமாஸாத்ய தஸ்மிந் நாகமவஸ்திதம் । அபஶ்யத்குவலயாபீடம் க்ரு'ஷ்ணோऽம்பஷ்டப்ரசோதிதம்

அவர்கள் அரங்கின் வாசலை அடைந்து, அங்கே யானைபிடியை காப்பாளன் தூண்டி நிறுத்தியிருப்பதை கிருஷ்ணர் பார்த்தார்.

பத்த்வா பரிகரம் ஶௌரிஃ ஸமுஹ்ய குடிலாலகாந் । உவாச ஹஸ்திபம் வாசா மேகநாதகபீரயா

சௌரி தன் இடுப்புப் பட்டையை இறுக்கி, சுருள்முடியை ஒதுக்கி, மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழமான குரலில் யானைபிடி காவலரிடம் பேசினார்.

அம்பஷ்டாம்பஷ்ட மார்கம் நௌ தேஹ்யபக்ரம மா சிரம் । நோ சேத்ஸகுஞ்ஜரம் த்வாத்ய நயாமி யமஸாதநம்

யானை காவலரே, எங்களுக்கு வழி விடு, தாமதிக்காதே; இல்லையெனில் இன்று உன்னையும் உன் யானையையும் இறப்பின் இல்லத்திற்கு அனுப்பிவிடுவேன்.