ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ப்ராஹ நஃ ஸார்தகம் ஜந்ம பாவிதம் ச குலம் ப்ரபோ । பித்ரு'தேவர்ஷயோ மஹ்யம் துஷ்டா ஹ்யாகமநேந வாம்

அவர் கூறினார்: 'ஐயா, என் பிறப்பு அர்த்தமடைந்தது; என் குலம் தூய்மையடைந்தது; உங்கள் வருகையால் என் முன்னோர்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் மகிழ்ந்தனர்.'

பவந்தௌ கில விஶ்வஸ்ய ஜகதஃ காரணம் பரம் । அவதீர்ணாவிஹாம்ஶேந க்ஷேமாய ச பவாய ச

நீங்கள் இருவரும் இந்த உலகத்தின் காரணமாக, உலக நலனுக்காக, ஒரு பகுதி வடிவில் இங்கு பிறந்தவர்கள்.

ந ஹி வாம் விஷமா த்ரு'ஷ்டிஃ ஸுஹ்ரு'தோர்ஜகதாத்மநோஃ । ஸமயோஃ ஸர்வபூதேஷு பஜந்தம் பஜதோரபி

உங்கள் பார்வை ஒருபோதும் பாகுபாடில்லாதது, உலகத்தின் நண்பர்களும் ஆத்மாக்களும் நீங்கள்; உங்களை வழிபடுவோருக்கும், உங்களால் வழிபடப்படுவோருக்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் நீங்கள் சமமானவர்கள்.

தாவஜ்ஞாபயதம் ப்ரு'த்யம் கிமஹம் கரவாணி வாம் । பும்ஸோऽத்யநுக்ரஹோ ஹ்யேஷ பவத்‌பிஃ யந்நியுஜ்யதே

இப்போது உங்கள் பணியாளரிடம் கட்டளையிடுங்கள்; நான் உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் என்னைச் செயற்படுத்துவது மனிதனுக்கு கிடைக்கும் மிக உயர்ந்த அருளாகும்.

இத்யபிப்ரேத்ய ராஜேந்த்ர ஸுதாமா ப்ரீதமாநஸஃ । ஶஸ்தைஃ ஸுகந்தைஃ குஸுமைம் மாலா விரசிதா ததௌ

இவ்வாறு எண்ணி, மகாராஜா, சுதாமா மகிழ்ச்சியுடன், அருமையான மணம் வீசும் மலர்களால் செய்த மாலைகளை வழங்கினார்.

தாபிஃ ஸ்வலங்‌க்ரு'தௌ ப்ரீதௌ க்ரு'ஷ்ணராமௌ ஸஹாநுகௌ । ப்ரணதாய ப்ரபந்நாய தததுர்வரதௌ வராந்

அந்த மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன், கிருஷ்ணரும் பாலராமனும் தோழர்களுடன், வணங்கியவருக்கும் சரணடைந்தவருக்கும் விருப்பமான வரங்களை வழங்கினர்.

ஸோऽபி வவ்ரேऽசலாம் பக்திம் தஸ்மிந் ஏவாகிலாத்மநி । தத்‍பக்தேஷு ச ஸௌஹார்தம் பூதேஷு ச தயாம் பராம்

அவர், அந்த எல்லாம் நிறைந்த ஆத்மாவிடம் நிலையான பக்தியும், அவன் பக்தர்களிடம் நட்பும், எல்லா உயிர்களிடமும் பரிபூரண தயையும் வேண்டினார்.

இதி தஸ்மை வரம் தத்த்வா ஶ்ரியம் சாந்வயவர்திநீம் । பலமாயுர்யஶஃ காந்திம் நிர்ஜகாம ஸஹாக்ரஜஃ

இவ்வாறு, அவருக்கு வேண்டிய வரங்களும், குலம் வளரச் செய்யும் செல்வமும், பலம், ஆயுள், புகழ், ஒளி ஆகியவற்றையும் அளித்து, இறைவன் தன் அண்ணனுடன் வெளியேறினார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே புரப்ரவேஶோ நாம ஏகசத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'நகரத்தில் நுழைவு' என்ற நாற்பத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குப்ஜாயாமநுக்ரஹஃ; தநுஷோ பங்கஃ; மல்லஶாலாஸஜ்ஜீகரணம் ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( மிஶ்ர ) அத வ்ரஜந்ராஜபதேந மாதவஃ ஸ்த்ரியம் க்ரு'ஹீதாங்‌கவிலேபபாஜநாம் । விலோக்ய குப்ஜாம் யுவதீம் வராநநாம் பப்ரச்ச யாந்தீம் ப்ரஹஸந் ரஸப்ரதஃ

கா த்வம் வரோர்வேதது ஹாநுலேபநம் கஸ்யாங்‌கநே வா கதயஸ்வ ஸாது நஃ । தேஹ்யாவயோரங்‌கவிலேபமுத்தமம் ஶ்ரேயஃ ததஸ்தே ந சிராத் பவிஷ்யதி

நீ யார், அழகியவளே? இந்த வாசனைமிக்க எண்ணெய் என்ன? நீ யாருடைய வேலைக்காரி? எங்களுக்குச் சொல். இந்த சிறந்த எண்ணெயை எங்கள் உடலில் பூசு; இதனால் உனக்கு விரைவில் நல்ல அதிர்ஷ்டம் கிடைக்கும்.

ஸைரந்த்ரி உவாச - தாஸ்யஸ்ம்யஹம் ஸுந்தர கம்ஸஸம்மதா த்ரிவக்ரநாமா ஹ்யநுலேபகர்மணி । மத்‍பாவிதம் போஜபதேரதிப்ரியம் விநா யுவாம் கோऽந்யதமஸ்ததர்ஹதி

சைரந்தரி சொன்னாள்: அழகனே, நான் கம்சனுக்கு பிடித்த வேலைக்காரி. எனது பெயர் திரிவக்ரா. எண்ணெய் தயாரிப்பது என் வேலை. நான் செய்யும் எண்ணெய் போஜராஜாவுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். உங்களைத் தவிர வேறு யார் இதற்கு தகுதி பெறுவார்கள்?

( அநுஷ்டுப் ) ரூபபேஶலமாதுர்ய ஹஸிதாலாபவீக்ஷிதைஃ । தர்ஷிதாத்மா ததௌ ஸாந்த்ரம் உபயோரநுலேபநம்

அவர்களின் அழகு, இனிமை, சிரிப்பு, மென்மையான பேச்சு, பார்வை ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்ட திரிவக்ரா, இருவருக்கும் மணமுள்ள எண்ணெயை விருப்பத்துடன் பூசினாள்.

ததஸ்தாவங்‌கராகேண ஸ்வவர்ணேதரஶோபிநா । ஸம்ப்ராப்தபரபாகேந ஶுஶுபாதேऽநுரஞ்ஜிதௌ

பிற நிறம் கொண்ட அந்த அழகிய எண்ணெயால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மற்றவரிடமிருந்து பெற்ற சிறப்பால், அவர்கள் இருவரும் இன்னும் அழகாக ஒளிர்ந்தார்கள்.

ப்ரஸந்நோ பகவாந் குப்ஜாம் த்ரிவக்ராம் ருசிராநநாம் । ரு'ஜ்வீம் கர்தும் மநஶ்சக்ரே தர்ஶயந் தர்ஶநே பலம்

பகவான் திரிவக்ராவின் அழகான முகத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்து, அவளது உடலை நேராக மாற்ற நினைத்தார்; தன்னைப் பார்த்தவளுக்கு இது கிடைக்கும் பயன் என்பதை அவர் காட்டினார்.

பத்‍ப்யாமாக்ரம்ய ப்ரபதே த்ர்யங்‌குல்யுத்தாந பாணிநா । ப்ரக்ரு'ஹ்ய சிபுகேऽத்யாத்மம் உதநீநமதச்யுதஃ

அவரது கால்களை அவளது கால்களுக்கு மேல் வைத்து, கை விரலால் அவளது தாடையை உயர்த்தி, அச்யுதன் அவளை நேராக எழுப்பினார்.

ஸா ததர்ஜுஸமாநாங்‌கீ ப்ரு'ஹச்ச்ரோணிபயோதரா । முகுந்தஸ்பர்ஶநாத் ஸத்யோ பபூவ ப்ரமதோத்தமா

முகுந்தனின் தொடுதலால் உடனே திரிவக்ராவின் உடல் நேராகவும் அழகாகவும், அகன்ற இடுப்பும் பூரணமான மார்பும் கொண்டவளாகவும் மாறி, சிறந்த பெண்ணாக ஆனாள்.

ததோ ரூபகுணௌதார்ய ஸம்பந்நா ப்ராஹ கேஶவம் । உத்தரீயாந் தமக்ரு'ஷ்ய ஸ்மயந்தீ ஜாதஹ்ரு'ச்சயா

அழகு, நல்ல குணங்கள், பெருமை ஆகியவற்றால் நிரம்பிய அவள், கிருஷ்ணனின் மேலாடையை இழுத்து, மனதில் காதல் எழுந்து, புன்னகையுடன் கேசவனிடம் பேசினாள்.

ஏஹி வீர க்ரு'ஹம் யாமோ ந த்வாம் த்யக்துமிஹோத்ஸஹே । த்வயோந்மதிதசித்தாயாஃ ப்ரஸீத புருஷர்ஷப

வீரனே, என் வீட்டுக்கு வாரும்; உன்னை விட முடியவில்லை. என் மனம் உன்னால் கலங்கியுள்ளது; மனிதர்களில் சிறந்தவரே, தயவு செய்து எனக்கு அருள் செய்.

ஏவம் ஸ்த்ரியா யாச்யமாநஃ க்ரு'ஷ்ணோ ராமஸ்ய பஶ்யதஃ । முகம் வீக்ஷ்யாநுகாநாம் ச ப்ரஹஸந் தாமுவாச ஹ

அந்த பெண் இப்படிச் கேட்டபோது, பாலராமனும் மற்றவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கிருஷ்ணன் சிரித்துக்கொண்டு அவளிடம் பதில் சொன்னான்.

ஏஷ்யாமி தே க்ரு'ஹம் ஸுப்ரு பும்ஸாமாதிவிகர்ஶநம் । ஸாதிதார்தோऽக்ரு'ஹாணாம் நஃ பாந்தாநாம் த்வம் பராயணம்

அழகான புருவமுள்ளவளே, ஆண்களின் மனதை ஈர்க்கும் நீ, உன் வீட்டுக்கு நான் வருவேன். எங்கள் காரியம் முடிந்ததும், எங்களைப் போல் சுற்றும்வர்களுக்கு நீ தாங்கும் இடமாக இருப்பாய்.

விஸ்ரு'ஜ்ய மாத்வ்யா வாண்யா தாம் வ்ரஜந் மார்கே வணிக்பதைஃ । நாநோபாயநதாம்பூல ஸ்ரக்கந்தைஃ ஸாக்ரஜோऽர்சிதஃ

இனிமையான வார்த்தைகளுடன் அவளை விட்டுவிட்டு, கிருஷ்ணன் வணிகர்கள் செல்லும் பாதையில் சென்றான்; பாலராமனுடன் பலர் பலவிதமான பரிசுகள், பாக்கு, மாலைகள், வாசனைப்பொருட்கள் கொண்டு வர அவனை மரியாதை செய்தார்கள்.

தத்தர்ஶநஸ்மரக்ஷோபாத் ஆத்மாநம் நாவிதந் ஸ்த்ரியஃ । விஸ்ரஸ்தவாஸஃகபர வலயா லேக்யமூர்தயஃ

அவரை பார்த்து நினைத்து மனம் கலங்கிய பெண்கள், தங்களை மறந்து, உடை, முடி, வளையல் எல்லாம் சிதறி, ஓவியப் பெண்ணைப் போல நிலைபெற்றனர்.

ததஃ பௌராந் ப்ரு'ச்சமாநோ தநுஷஃ ஸ்தாநமச்யுதஃ । தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டோ தத்ரு'ஶே தநுரைந்த்ரம் இவாத்‍புதம்

பின்னர் அச்யுதன் நகரில் உள்ளவர்கள் இடத்தில் வில்லின் இடம் எங்கே என்று கேட்டுத் தெரிந்து, அங்கு சென்று, இந்திரனுடையது போல் அதிசயமான வில்லைக் கண்டான்.

புருஷைர்பஹுபிர்குப்தம் அர்சிதம் பரமர்த்திமத் । வார்யமாணோ ந்ரு'பிஃ க்ரு'ஷ்ணஃ ப்ரஸஹ்ய தநுராததே

அந்த வில் பலர் காப்பாற்றி, மரியாதை செய்து, பெரும் ஒளியுடன் இருந்தது. காவலர்கள் தடுக்க, கிருஷ்ணன் வலியுடன் அந்த வில்லைக் கைப்பற்றினான்.

( வம்ஶஸ்தா ) கரேண வாமேந ஸலீலமுத்‌த்ரு'தம் ஸஜ்யம் ச க்ரு'த்வா நிமிஷேண பஶ்யதாம் । ந்ரு'ணாம் விக்ரு'ஷ்ய ப்ரபபஞ்ஜ மத்யதோ யதேக்ஷுதண்டம் மதகர்யுருக்ரமஃ

இடது கையால் விளையாட்டாக வில்லைக் கையிலெடுத்து, கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் அதை நூலிட்டு, அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, வலிமைமிக்க கிருஷ்ணன், யானை கரும்பை உடைப்பது போல நடுவில் உடைத்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) தநுஷோ பஜ்யமாநஸ்ய ஶப்தஃ கம் ரோதஸீ திஶஃ । பூரயாமாஸ யம் ஶ்ருத்வா கம்ஸஸ்த்ராஸமுபாகமத்

அந்த வில் உடைந்த சப்தம் ஆகாயம், பூமி, எல்லா திசைகளையும் நிரப்பியது; அதை கேட்ட கம்சன் பயத்தில் நடுங்கினான்.

தத் ரக்ஷிணஃ ஸாநுசரம் குபிதா ஆததாயிநஃ । க்ரு'ஹீதுகாமா ஆவவ்ருஃ க்ரு'ஹ்யதாம் வத்யதாமிதி

உடனே கோபமடைந்த காவலர்கள், தங்கள் கூட்டத்துடன், 'அவனைப் பிடியுங்கள்! கொன்றுவிடுங்கள்!' என்று கூச்சலிட்டு, கிருஷ்ணனைப் பிடிக்க ஓடினார்கள்.

அத தாந் துரபிப்ராயாந் விலோக்ய பலகேஶவௌ । க்ருத்தௌ தந்வந ஆதாய ஶகலே தாம்ஶ்ச ஜக்நதுஃ

அப்போது, அந்த பையர்கள் தீய எண்ணத்துடன் இருப்பதை பார்த்து, பலராமனும் கிருஷ்ணனும் கோபமடைந்தார்கள்; வில்லின் துண்டுகளை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களை அடித்து வீழ்த்தினார்கள்.