ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மநாம்ஸி தாஸாமரவிந்தலோசநஃ ப்ரகல்பலீலாஹஸிதாவலோகநைஃ । ஜஹார மத்தத்விரதேந்த்ரவிக்ரமோ த்ரு'ஶாம் ததச்ச்ரீரமணாத்மநோத்ஸவம்

அவரது தாமரை போன்ற கண்கள், தைரியமான விளையாட்டு பார்வைகள், மென்மையான புன்னகைகள் ஆகியவற்றால், அவர் அந்த பெண்களின் மனதை ஒரு மதமுள்ள யானை போல் கவர்ந்தார்; அவர்களின் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சி, உள்ளத்திற்கு ஆனந்தம் அளித்தார்.

( வஸம்ததிலகா ) த்ரு'ஷ்ட்வா முஹுஃ ஶ்ருதமநுத்ருதசேதஸஸ்தம் । தத்ப்ரேக்ஷணோத்ஸ்மிதஸுதோக்ஷணலப்தமாநாஃ । ஆநந்தமூர்திமுபகுஹ்ய த்ரு'ஶாத்மலப்தம் । ஹ்ரு'ஷ்யத்த்வசோ ஜஹுரநந்தமரிந்தமாதிம்

அவரை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, கேள்விப்பட்டபடி மனம் ஈர்க்கப்பட்ட பெண்கள், அவருடைய புன்னகை பார்வையால் பெருமை எழுந்து, ஆனந்த உருவான அவரை கண்களால் அணைத்து, மகிழ்ச்சியில் உடல் புளகித்து, தங்கள் துயரை மறந்துவிட்டனர்.

( அநுஷ்டுப் ) ப்ராஸாதஶிகராரூடாஃ ப்ரீத்யுத்புல்லமுகாம்புஜாஃ । அப்யவர்ஷந் ஸௌமநஸ்யைஃ ப்ரமதா பலகேஶவௌ

மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்த பெண்கள் அரண்மனைகளின் மேல்மாடிக்கு ஏறி, கிருஷ்ணர் மற்றும் பலராமருக்கு நல்லாசி மலர்களை தூவினர்.

தத்யக்ஷதைஃ ஸோதபாத்ரைஃ ஸ்ரக்கந்தைரப்யுபாயநைஃ । தாவாநர்சுஃ ப்ரமுதிதாஃ தத்ர தத்ர த்விஜாதயஃ

மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த பிராமணர்கள் பல இடங்களில் தயிர், அகண்ட அரிசி, தண்ணீர் குடங்கள், மலர் மாலைகள், வாசனை பொருட்கள் மற்றும் பல பரிசுகளால் அவர்களை வழிபட்டனர்.

ஊசுஃ பௌரா அஹோ கோப்யஃ தபஃ கிமசரந் மஹத் । யா ஹ்யேதாவநுபஶ்யந்தி நரலோகமஹோத்ஸவௌ

நகர மக்கள்: ஐயோ, அந்த கோபியர்கள் என்ன பெரிய தவம் செய்தார்கள்! மனித உலகின் பெருவிழாவான இந்த இருவரையும் அவர்கள் பார்க்க முடிகிறது.

ரஜகம் கஞ்சிதாயாந்தம் ரங்‌ககாரம் கதாக்ரஜஃ । த்ரு'ஷ்ட்வாயாசத வாஸாம்ஸி தௌதாந்யத்யுத்தமாநி ச

போய்க்கொண்டிருந்தபோது, கிருஷ்ணர் (கதையின் மூத்த சகோதரர்) ஒரு வண்ணாடை கழுவுபவரை பார்த்து, அவனிடம் சுத்தமான நல்ல vastrangal கொடுக்குமாறு கேட்டார்.

தேஹ்யாவயோஃ ஸமுசிதாநி அங்‌க வாஸாம்ஸி சார்ஹதோஃ । பவிஷ்யதி பரம் ஶ்ரேயோ தாதுஸ்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அவர் சொன்னார்: நல்லவரே, எங்களுக்கு பொருத்தமான vastrangal கொடுங்கள்; நாங்கள் பெற தகுதியானவர்கள். நீங்கள் கொடுத்தால் உங்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை கிடைக்கும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸ யாசிதோ பகவதா பரிபூர்ணேந ஸர்வதஃ । ஸாக்ஷேபம் ருஷிதஃ ப்ராஹ ப்ரு'த்யோ ராஜ்ஞஃ ஸுதுர்மதஃ

பூரணமான எல்லா சிறப்பும் உடைய பகவான் கேட்டபோது, அந்த அரசனின் ஊழியன் பெருமையில், கோபத்துடன், அவமதித்து பதில் சொன்னான்.

ஈத்ரு'ஶாந்யேவ வாஸாம்ஸீ நித்யம் கிரிவநேசராஃ । பரிதத்த கிமுத்‌வ்ரு'த்தா ராஜத்ரவ்யாண்யபீப்ஸத

அவன் சொன்னான்: இப்படி இருக்கும் vastrangal எப்போதும் காடு மலையில் வாழ்பவர்களுக்கு மட்டுமே; நீங்கள் இவ்வளவு துணிச்சலாக அரசனுடைய பொருளை ஏன் விரும்புகிறீர்கள்?

யாதாஶு பாலிஶா மைவம் ப்ரார்த்யம் யதி ஜிஜீவீஷா । பத்நந்தி க்நந்தி லும்பந்தி த்ரு'ப்தம் ராஜகுலாநி வை

நீங்கள் குழந்தைகளே, விரைவாகப் போங்கள்; உயிரோடு இருக்க விரும்பினால் இப்படிப் பேச வேண்டாம். பெருமை கொண்ட அரச குடும்பங்கள் கட்டி, கொன்று, கொள்ளையடிக்கின்றன.

ஏவம் விகத்தமாநஸ்ய குபிதோ தேவகீஸுதஃ । ரஜகஸ்ய கராக்ரேண ஶிரஃ காயாதபாதயத்

அப்படிப் பெருமை பேசும் அந்தத் துப்பட்டிக்காரனை, தேவகியின் மகன் கோபத்துடன், கை கொண்டு அவன் தலையை உடம்பிலிருந்து பிரித்தான்.

தஸ்யாநுஜீவிநஃ ஸர்வே வாஸஃகோஶாந் விஸ்ரு'ஜ்ய வை । துத்ருவுஃ ஸர்வதோ மார்கம் வாஸாம்ஸி ஜக்ரு'ஹேऽச்யுதஃ

அவனுடன் இருந்த எல்லோரும் தங்கள் உடை மூட்டைகளை விட்டுவிட்டு, எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்; அச்சுதன் அந்த உடைகளை எடுத்தான்.

வஸித்வாऽऽத்மப்ரியே வஸ்த்ரே க்ரு'ஷ்ணஃ ஸங்‌கர்ஷணஸ்ததா । ஶேஷாண்யாதத்த கோபேப்யோ விஸ்ரு'ஜ்ய புவி காநிசித்

கிருஷ்ணனும் சங்கர்ஷணனும் தமக்குப் பிடித்த உடைகளை அணிந்து, மீதமுள்ளவற்றை கோபர்களுக்கு கொடுத்து, சிலவற்றை தரையில் விட்டனர்.

ததஸ்து வாயகஃ ப்ரீதஃ தயோர்வேஷமகல்பயத் । விசித்ரவர்ணைஶ்சைலேயைஃ ஆகல்பைரநுரூபதஃ

பின்னர் ஒரு தையல்காரன் மகிழ்ச்சியுடன், இருவருக்கும் பலவிதமான நிறங்களும் வடிவங்களும் கொண்ட அழகான உடைகளைத் தயாரித்தான்.

நாநாலக்ஷணவேஷாப்யாம் க்ரு'ஷ்ணராமௌ விரேஜதுஃ । ஸ்வலங்‌க்ரு'தௌ பாலகஜௌ பர்வணீவ ஸிதேதரௌ தஸ்ய ப்ரஸந்நோ பகவாந் ப்ராதாத் ஸாரூப்யமாத்மநஃ । ஶ்ரியம் ச பரமாம் லோகே பலைஶ்வர்யஸ்ம்ரு'தீந்த்ரியம்

வித்தியாசமான ஆடைகளில், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறு யானைகள் போல், ஒரு பச்சை, ஒரு கருப்பாக, கிருஷ்ணரும் பாலராமனும் பிரகாசித்தனர். அந்தத் தையல்காரன் மீது பரிவுடன், இறைவன் தன்னைப் போல உருவும், உலகில் உயர்ந்த செல்வமும், பலமும், ஆட்சி, ஞாபகம், உணர்வுகளின் கட்டுப்பாடும் அருளினார்.

ததஃ ஸுதாம்நோ பவநம் மாலாகாரஸ்ய ஜக்மதுஃ । தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ஸமுத்தாய நநாம ஶிரஸா புவி

பின்னர் அவர்கள் சுதாமன் என்ற மாலைக்காரரின் வீட்டுக்குச் சென்றார்கள்; அவர்களைப் பார்த்தவுடன், அவர் எழுந்து, தலையை தரையில் வணங்கினார்.

தயோராஸநமாநீய பாத்யம் சார்க்யார்ஹணாதிபிஃ । பூஜாம் ஸாநுகயோஶ்சக்ரே ஸ்ரக்‌தாம்பூலாநுலேபநைஃ

இருவருக்கும் இருக்கை கொண்டு வந்து, பாதம் கழுவ நீர், அர்ச்சனைக்கு பொருட்கள் கொண்டு, அவர்களும் தோழர்களும் மலர் மாலைகள், பாக்கு, சாந்து கொண்டு மரியாதையுடன் பூஜை செய்தார்.

ப்ராஹ நஃ ஸார்தகம் ஜந்ம பாவிதம் ச குலம் ப்ரபோ । பித்ரு'தேவர்ஷயோ மஹ்யம் துஷ்டா ஹ்யாகமநேந வாம்

அவர் கூறினார்: 'ஐயா, என் பிறப்பு அர்த்தமடைந்தது; என் குலம் தூய்மையடைந்தது; உங்கள் வருகையால் என் முன்னோர்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் மகிழ்ந்தனர்.'

பவந்தௌ கில விஶ்வஸ்ய ஜகதஃ காரணம் பரம் । அவதீர்ணாவிஹாம்ஶேந க்ஷேமாய ச பவாய ச

நீங்கள் இருவரும் இந்த உலகத்தின் காரணமாக, உலக நலனுக்காக, ஒரு பகுதி வடிவில் இங்கு பிறந்தவர்கள்.

ந ஹி வாம் விஷமா த்ரு'ஷ்டிஃ ஸுஹ்ரு'தோர்ஜகதாத்மநோஃ । ஸமயோஃ ஸர்வபூதேஷு பஜந்தம் பஜதோரபி

உங்கள் பார்வை ஒருபோதும் பாகுபாடில்லாதது, உலகத்தின் நண்பர்களும் ஆத்மாக்களும் நீங்கள்; உங்களை வழிபடுவோருக்கும், உங்களால் வழிபடப்படுவோருக்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் நீங்கள் சமமானவர்கள்.

தாவஜ்ஞாபயதம் ப்ரு'த்யம் கிமஹம் கரவாணி வாம் । பும்ஸோऽத்யநுக்ரஹோ ஹ்யேஷ பவத்‌பிஃ யந்நியுஜ்யதே

இப்போது உங்கள் பணியாளரிடம் கட்டளையிடுங்கள்; நான் உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் என்னைச் செயற்படுத்துவது மனிதனுக்கு கிடைக்கும் மிக உயர்ந்த அருளாகும்.

இத்யபிப்ரேத்ய ராஜேந்த்ர ஸுதாமா ப்ரீதமாநஸஃ । ஶஸ்தைஃ ஸுகந்தைஃ குஸுமைம் மாலா விரசிதா ததௌ

இவ்வாறு எண்ணி, மகாராஜா, சுதாமா மகிழ்ச்சியுடன், அருமையான மணம் வீசும் மலர்களால் செய்த மாலைகளை வழங்கினார்.

தாபிஃ ஸ்வலங்‌க்ரு'தௌ ப்ரீதௌ க்ரு'ஷ்ணராமௌ ஸஹாநுகௌ । ப்ரணதாய ப்ரபந்நாய தததுர்வரதௌ வராந்

அந்த மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன், கிருஷ்ணரும் பாலராமனும் தோழர்களுடன், வணங்கியவருக்கும் சரணடைந்தவருக்கும் விருப்பமான வரங்களை வழங்கினர்.

ஸோऽபி வவ்ரேऽசலாம் பக்திம் தஸ்மிந் ஏவாகிலாத்மநி । தத்‍பக்தேஷு ச ஸௌஹார்தம் பூதேஷு ச தயாம் பராம்

அவர், அந்த எல்லாம் நிறைந்த ஆத்மாவிடம் நிலையான பக்தியும், அவன் பக்தர்களிடம் நட்பும், எல்லா உயிர்களிடமும் பரிபூரண தயையும் வேண்டினார்.

இதி தஸ்மை வரம் தத்த்வா ஶ்ரியம் சாந்வயவர்திநீம் । பலமாயுர்யஶஃ காந்திம் நிர்ஜகாம ஸஹாக்ரஜஃ

இவ்வாறு, அவருக்கு வேண்டிய வரங்களும், குலம் வளரச் செய்யும் செல்வமும், பலம், ஆயுள், புகழ், ஒளி ஆகியவற்றையும் அளித்து, இறைவன் தன் அண்ணனுடன் வெளியேறினார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே புரப்ரவேஶோ நாம ஏகசத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'நகரத்தில் நுழைவு' என்ற நாற்பத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குப்ஜாயாமநுக்ரஹஃ; தநுஷோ பங்கஃ; மல்லஶாலாஸஜ்ஜீகரணம் ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( மிஶ்ர ) அத வ்ரஜந்ராஜபதேந மாதவஃ ஸ்த்ரியம் க்ரு'ஹீதாங்‌கவிலேபபாஜநாம் । விலோக்ய குப்ஜாம் யுவதீம் வராநநாம் பப்ரச்ச யாந்தீம் ப்ரஹஸந் ரஸப்ரதஃ

கா த்வம் வரோர்வேதது ஹாநுலேபநம் கஸ்யாங்‌கநே வா கதயஸ்வ ஸாது நஃ । தேஹ்யாவயோரங்‌கவிலேபமுத்தமம் ஶ்ரேயஃ ததஸ்தே ந சிராத் பவிஷ்யதி

நீ யார், அழகியவளே? இந்த வாசனைமிக்க எண்ணெய் என்ன? நீ யாருடைய வேலைக்காரி? எங்களுக்குச் சொல். இந்த சிறந்த எண்ணெயை எங்கள் உடலில் பூசு; இதனால் உனக்கு விரைவில் நல்ல அதிர்ஷ்டம் கிடைக்கும்.

ஸைரந்த்ரி உவாச - தாஸ்யஸ்ம்யஹம் ஸுந்தர கம்ஸஸம்மதா த்ரிவக்ரநாமா ஹ்யநுலேபகர்மணி । மத்‍பாவிதம் போஜபதேரதிப்ரியம் விநா யுவாம் கோऽந்யதமஸ்ததர்ஹதி

சைரந்தரி சொன்னாள்: அழகனே, நான் கம்சனுக்கு பிடித்த வேலைக்காரி. எனது பெயர் திரிவக்ரா. எண்ணெய் தயாரிப்பது என் வேலை. நான் செய்யும் எண்ணெய் போஜராஜாவுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். உங்களைத் தவிர வேறு யார் இதற்கு தகுதி பெறுவார்கள்?