ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பவாந் ப்ரவிஶதாமக்ரே ஸஹயாநஃ புரீம் க்ரு'ஹம் । வயம் த்விஹாவமுச்யாத ததோ த்ரக்ஷ்யாமஹே புரீம்

நீங்கள் உங்கள் ரதத்துடன் நகரத்திலும் வீட்டிலும் முதலில் செல்லுங்கள்; நாங்கள் இங்கேயே இருக்கிறோம், பிறகு நகரத்தைப் பார்ப்போம்.

ஶ்ரீஅக்ரூர உவாச - நாஹம் பவத்‍ப்யாம் ரஹிதஃ ப்ரவேக்ஷ்யே மதுராம் ப்ரபோ । த்யக்தும் நார்ஹஸி மாம் நாத பக்தம் தே பக்தவத்ஸல

அக்ரூரர் சொன்னார்: 'பிரபுவே, உங்களிருவரைத் தவிர்த்து நான் மதுரைக்கு செல்லமாட்டேன். பக்தவத்ஸலனே, உங்கள் பக்தனாகிய என்னை விட்டுவிட வேண்டாம்.'

ஆகச்ச யாம கேஹாந் நஃ ஸநாதாந் குர்வதோக்ஷஜ । ஸஹாக்ரஜஃ ஸகோபாலைஃ ஸுஹ்ரு'த்‌பிஶ்ச ஸுஹ்ரு'த்தம

வாருங்கள், நம் வீடுகளுக்கு சென்று, உங்களது அண்ணனும், கோபர்களும், நெருங்கிய நண்பர்களும் சேர்ந்து, நம் வீடுகளை பாக்கியமாக்குங்கள், அச்சுதா.

புநீஹி பாதரஜஸா க்ரு'ஹாந்நோ க்ரு'ஹமேதிநாம் । யச்சௌசேநாநுத்ரு'ப்யந்தி பிதரஃ ஸாக்நயஃ ஸுராஃ

உங்கள் பாத தூசியால் எங்கள் வீடுகளைத் தூய்மையாக்குங்கள்; அந்த தூய்மையால் பிதாக்கள், யாகங்கள், தேவர்கள் கூட திருப்தி அடைய முடியவில்லை.

அவநிஜ்யாங்‌க்ரியுகலம் ஆஸீத் ஶ்லோக்யோ பலிர்மஹாந் । ஐஶ்வர்யம் அதுலம் லேபே கதிம் சைகாந்திநாம் து யா

உங்கள் இரு பாதங்களைத் துவைத்து, மகான் மகாபலி புகழ் பெற்றவராகி, ஒப்பற்ற ஐஸ்வர்யத்தையும், பக்தர்களுக்கே கிடைக்கும் உயர்ந்த பாதையையும் அடைந்தார்.

ஆபஸ்தேऽங்‌க்ர்யவநேஜந்யஃ த்ரீம்ல்லோகாந் ஶுசயோऽபுநந் । ஶிரஸாதத்த யாஃ ஶர்வஃ ஸ்வர்யாதாஃ ஸகராத்மஜாஃ

உங்கள் பாதங்களைத் துவைத்த நீர் மூன்று உலகையும் தூய்மையாக்கியது; அந்த நீரை சிவபெருமான் தன் தலை மீது வைத்தார்; சகரபுத்திரர்கள் சொர்க்கத்திற்கு சென்றனர்.

தேவதேவ ஜகந்நாத புண்யஶ்ரவணகீர்தந । யதூத்தமோத்தமஃஶ்லோக நாராயண நமோऽஸ்து தே

தேவர்களின் தேவனே, உலகத்தின் நாதனே, உம்மை பற்றிய கேள்வியும் புகழும் புண்ணியம் தரும்; யாதவரில் சிறந்தவரே, உயர்ந்த பாடல்களில் புகழப்படும் நாராயணா, உமக்கு என் வணக்கம்.

ஶ்ரீபகவநுவாச । ஆயாஸ்யே பவதோ கேஹம் அஹமார்யஸமந்விதஃ । யதுசக்ரத்ருஹம் ஹத்வா விதரிஷ்யே ஸுஹ்ரு'த்ப்ரியம்

பகவான் சொன்னார்: நான் ஆரியர்களுடன் சேர்ந்து உங்கள் வீட்டிற்கு வருவேன்; யாது வம்சத்தில் உள்ள தீயவரை அழித்த பின், என் நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவேன்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஏவமுக்தோ பகவதா ஸோऽக்ரூரோ விமநா இவ । புரீம் ப்ரவிஷ்டஃ கம்ஸாய கர்மாவேத்ய க்ரு'ஹம் யயௌ

ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: பகவான் இப்படிச் சொன்னபின், அக்ரூரன் மனதில் கவலையுடன் நகரத்துக்குள் சென்றான், தன் பணியை கம்சனிடம் தெரிவித்தான், பிறகு வீட்டிற்குப் போனான்.

அதாபராஹ்நே பகவாந் க்ரு'ஷ்ணஃ ஸங்‌கர்ஷணாந்விதஃ । மதுராம் ப்ராவிஶத் கோபைஃ தித்ரு'க்ஷுஃ பரிவாரிதஃ

பிற்பகலில், பகவான் கிருஷ்ணர் சங்கர்ஷணருடன், அவரைப் பார்க்க ஆவலுடன் வந்த கோபர்களால் சூழப்பட்டு, மதுரையில் நுழைந்தார்.

( மிஶ்ர ) ததர்ஶ தாம் ஸ்பாடிகதுங்க கோபுர த்வாராம் ப்ரு'ஹத் ஹேமகபாடதோரணாம் । தாம்ராரகோஷ்டாம் பரிகாதுராஸதாம் உத்யாந ரம்யோப வநோபஶோபிதாம்

அவர் அந்த நகரத்தை உயர்ந்த சாம்பல் வாசல்கள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய கதவுகள், செம்பு பூசப்பட்ட மதில்கள், கடக்க முடியாத ஆழமான அகழிகள், அழகான தோட்டங்கள் மற்றும் காடுகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டதாகக் கண்டார்.

ஸௌவர்ணஶ்ரு'ங்‌காடகஹர்ம்யநிஷ்குடைஃ ஶ்ரேணீஸபாபிஃ பவநைருபஸ்க்ரு'தாம் । வைதூர்யவஜ்ராமலநீலவித்ருமைஃ முக்தாஹரித்‌பிர்வலபீஷு வேதிஷு

பொன்னால் செய்யப்பட்ட கோபுரங்கள், பலகணங்கள், சபைகள், அரண்மனைகள், வைடூரியம், வைரம், நீலம், பவளம், முத்து, பச்சைமணிகள் ஆகியவை பதிக்கப்பட்ட பீடங்கள், ஜன்னல்கள் கொண்டு அந்த நகரம் ஒளிர்ந்தது.

ஜுஷ்டேஷு ஜாலாமுகரந்த்ரகுட்டிமேஷு ஆவிஷ்டபாராவதபர்ஹிநாதிதாம் । ஸம்ஸிக்தரத்யாபணமார்கசத்வராம் ப்ரகீர்ணமால்யாங்‌குரலாஜதண்டுலாம்

ஜன்னல்கள், கதவுகள், தரைகள் எல்லாம் புறாக்கள், மயில்கள் ஒலியால் நிரம்பி இருந்தன; வீதிகள், சந்தைகள், சாலைமுகப்புகள் எல்லாம் தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டு, மலர் மாலைகள், சந்தனம் தூள், அரிசி பரவியிருந்தன.

ஆபூர்ணகும்பைர்ததிசந்தநோக்ஷிதைஃ ப்ரஸூநதீபாவலிபிஃ ஸபல்லவைஃ । ஸவ்ரு'ந்தரம்பாக்ரமுகைஃ ஸகேதுபிஃ ஸ்வலங்‌க்ரு'தத் த்வாரக்ரு'ஹாம் ஸபட்டிகைஃ

வீடுகளும் வாசல்களும் தயிரும் சந்தனமும் பூசப்பட்ட நிரம்பிய குடங்கள், மலர் வரிசைகள், விளக்குகள், இளங்கீறிகள், வாழை மரக்கொத்துகள், துணிப் பந்தல்கள் கொண்டு அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

தாம் ஸம்ப்ரவிஷ்டௌ வஸுதேவநந்தநௌ வ்ரு'தௌ வயஸ்யைர்நரதேவவர்த்மநா । த்ரஷ்டும் ஸமீயுஸ்த்வரிதாஃ புரஸ்த்ரியோ ஹர்ம்யாணி சைவாருருஹுர்ந்ரு'போத்ஸுகாஃ

வசுதேவரின் இரு மகன்கள் நண்பர்களுடன் அரசர் செல்லும் பாதையில் நகரத்துக்குள் நுழைந்தபோது, நகரின் பெண்கள் அவர்களைப் பார்க்க ஆவலுடன் விரைந்து வந்து, அரண்மனைகளின் மேல்மாடிகளுக்கு ஏறினர்.

காஶ்சிக் விபர்யக்த்ரு'தவஸ்த்ரபூஷணா விஸ்ம்ரு'த்ய சைகம் யுகலேஷ்வதாபராஃ । க்ரு'தைகபத்ரஶ்ரவணைகநூபுரா நாங்‌க்த்வா த்விதீயம் த்வபராஶ்ச லோசநம்

சிலர் அவசரத்தில் தங்கள் vastrangalum ஆபரணங்களும் தவறாக அணிந்தனர்; சிலர் ஒரே காதணியோ, ஒரே பாயலோ மட்டும் அணிந்தனர்; மற்றவர்கள் ஒரு கண் மட்டும் காஜல் பூசினர்.

அஶ்நந்த்ய ஏகாஸ்ததபாஸ்ய ஸோத்ஸவா அப்யஜ்யமாநா அக்ரு'தோபமஜ்ஜநாஃ । ஸ்வபந்த்ய உத்தாய நிஶம்ய நிஃஸ்வநம் ப்ரபாயயந்த்யோऽர்பமபோஹ்ய மாதரஃ

சிலர் உணவை முடிக்காமல், விழாவையும் விட்டுவிட்டு, குளிக்காமலே வந்தனர்; சிலர் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது சத்தம் கேட்டதும் எழுந்து, தங்கள் குழந்தைகளைப் பசிக்க விடுத்து, தாய்மார்களும் விரைந்து வந்தனர்.

மநாம்ஸி தாஸாமரவிந்தலோசநஃ ப்ரகல்பலீலாஹஸிதாவலோகநைஃ । ஜஹார மத்தத்விரதேந்த்ரவிக்ரமோ த்ரு'ஶாம் ததச்ச்ரீரமணாத்மநோத்ஸவம்

அவரது தாமரை போன்ற கண்கள், தைரியமான விளையாட்டு பார்வைகள், மென்மையான புன்னகைகள் ஆகியவற்றால், அவர் அந்த பெண்களின் மனதை ஒரு மதமுள்ள யானை போல் கவர்ந்தார்; அவர்களின் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சி, உள்ளத்திற்கு ஆனந்தம் அளித்தார்.

( வஸம்ததிலகா ) த்ரு'ஷ்ட்வா முஹுஃ ஶ்ருதமநுத்ருதசேதஸஸ்தம் । தத்ப்ரேக்ஷணோத்ஸ்மிதஸுதோக்ஷணலப்தமாநாஃ । ஆநந்தமூர்திமுபகுஹ்ய த்ரு'ஶாத்மலப்தம் । ஹ்ரு'ஷ்யத்த்வசோ ஜஹுரநந்தமரிந்தமாதிம்

அவரை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, கேள்விப்பட்டபடி மனம் ஈர்க்கப்பட்ட பெண்கள், அவருடைய புன்னகை பார்வையால் பெருமை எழுந்து, ஆனந்த உருவான அவரை கண்களால் அணைத்து, மகிழ்ச்சியில் உடல் புளகித்து, தங்கள் துயரை மறந்துவிட்டனர்.

( அநுஷ்டுப் ) ப்ராஸாதஶிகராரூடாஃ ப்ரீத்யுத்புல்லமுகாம்புஜாஃ । அப்யவர்ஷந் ஸௌமநஸ்யைஃ ப்ரமதா பலகேஶவௌ

மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்த பெண்கள் அரண்மனைகளின் மேல்மாடிக்கு ஏறி, கிருஷ்ணர் மற்றும் பலராமருக்கு நல்லாசி மலர்களை தூவினர்.

தத்யக்ஷதைஃ ஸோதபாத்ரைஃ ஸ்ரக்கந்தைரப்யுபாயநைஃ । தாவாநர்சுஃ ப்ரமுதிதாஃ தத்ர தத்ர த்விஜாதயஃ

மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த பிராமணர்கள் பல இடங்களில் தயிர், அகண்ட அரிசி, தண்ணீர் குடங்கள், மலர் மாலைகள், வாசனை பொருட்கள் மற்றும் பல பரிசுகளால் அவர்களை வழிபட்டனர்.

ஊசுஃ பௌரா அஹோ கோப்யஃ தபஃ கிமசரந் மஹத் । யா ஹ்யேதாவநுபஶ்யந்தி நரலோகமஹோத்ஸவௌ

நகர மக்கள்: ஐயோ, அந்த கோபியர்கள் என்ன பெரிய தவம் செய்தார்கள்! மனித உலகின் பெருவிழாவான இந்த இருவரையும் அவர்கள் பார்க்க முடிகிறது.

ரஜகம் கஞ்சிதாயாந்தம் ரங்‌ககாரம் கதாக்ரஜஃ । த்ரு'ஷ்ட்வாயாசத வாஸாம்ஸி தௌதாந்யத்யுத்தமாநி ச

போய்க்கொண்டிருந்தபோது, கிருஷ்ணர் (கதையின் மூத்த சகோதரர்) ஒரு வண்ணாடை கழுவுபவரை பார்த்து, அவனிடம் சுத்தமான நல்ல vastrangal கொடுக்குமாறு கேட்டார்.

தேஹ்யாவயோஃ ஸமுசிதாநி அங்‌க வாஸாம்ஸி சார்ஹதோஃ । பவிஷ்யதி பரம் ஶ்ரேயோ தாதுஸ்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அவர் சொன்னார்: நல்லவரே, எங்களுக்கு பொருத்தமான vastrangal கொடுங்கள்; நாங்கள் பெற தகுதியானவர்கள். நீங்கள் கொடுத்தால் உங்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை கிடைக்கும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸ யாசிதோ பகவதா பரிபூர்ணேந ஸர்வதஃ । ஸாக்ஷேபம் ருஷிதஃ ப்ராஹ ப்ரு'த்யோ ராஜ்ஞஃ ஸுதுர்மதஃ

பூரணமான எல்லா சிறப்பும் உடைய பகவான் கேட்டபோது, அந்த அரசனின் ஊழியன் பெருமையில், கோபத்துடன், அவமதித்து பதில் சொன்னான்.

ஈத்ரு'ஶாந்யேவ வாஸாம்ஸீ நித்யம் கிரிவநேசராஃ । பரிதத்த கிமுத்‌வ்ரு'த்தா ராஜத்ரவ்யாண்யபீப்ஸத

அவன் சொன்னான்: இப்படி இருக்கும் vastrangal எப்போதும் காடு மலையில் வாழ்பவர்களுக்கு மட்டுமே; நீங்கள் இவ்வளவு துணிச்சலாக அரசனுடைய பொருளை ஏன் விரும்புகிறீர்கள்?

யாதாஶு பாலிஶா மைவம் ப்ரார்த்யம் யதி ஜிஜீவீஷா । பத்நந்தி க்நந்தி லும்பந்தி த்ரு'ப்தம் ராஜகுலாநி வை

நீங்கள் குழந்தைகளே, விரைவாகப் போங்கள்; உயிரோடு இருக்க விரும்பினால் இப்படிப் பேச வேண்டாம். பெருமை கொண்ட அரச குடும்பங்கள் கட்டி, கொன்று, கொள்ளையடிக்கின்றன.

ஏவம் விகத்தமாநஸ்ய குபிதோ தேவகீஸுதஃ । ரஜகஸ்ய கராக்ரேண ஶிரஃ காயாதபாதயத்

அப்படிப் பெருமை பேசும் அந்தத் துப்பட்டிக்காரனை, தேவகியின் மகன் கோபத்துடன், கை கொண்டு அவன் தலையை உடம்பிலிருந்து பிரித்தான்.

தஸ்யாநுஜீவிநஃ ஸர்வே வாஸஃகோஶாந் விஸ்ரு'ஜ்ய வை । துத்ருவுஃ ஸர்வதோ மார்கம் வாஸாம்ஸி ஜக்ரு'ஹேऽச்யுதஃ

அவனுடன் இருந்த எல்லோரும் தங்கள் உடை மூட்டைகளை விட்டுவிட்டு, எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்; அச்சுதன் அந்த உடைகளை எடுத்தான்.