ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அத்ய த்ருவம் தத்ர த்ரு'ஶோ பவிஷ்யதே தாஶார்ஹபோஜாந்தக வ்ரு'ஷ்ணிஸாத்வதாம் । மஹோத்ஸவஃ ஶ்ரீரமணம் குணாஸ்பதம் த்ரக்ஷ்யந்தி யே சாத்வநி தேவகீஸுதம்

இன்று நிச்சயமாக, தசாரர்கள், போஜர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், சாத்த்வதர்கள் அனைவருக்கும் பெரிய திருவிழா இருக்கும்; வழியில் செல்லும் அனைவரும் தேவகியின் மகன், எல்லா நல்ல பண்புகளும் நிறைந்த அழகான ஆண்டவரை காண்பார்கள்.

மைதத்விதஸ்யாகருணஸ்ய நாம பூத் அக்ரூர இத்யேதததீவ தாருணஃ । யோऽஸாவநாஶ்வாஸ்ய ஸுதுஃகிதம் ஜநம் ப்ரியாத்ப்ரியம் நேஷ்யதி பாரமத்வநஃ

இவ்வளவு இரக்கம் இல்லாதவருக்கு 'அக்ரூரன்' என்ற பெயர் பொருத்தமாகும்! எங்களை ஆறுதல் கூறாமல், நம் ஆழ்ந்த துயரத்தில், நம் மிகவும் நேசிப்பவரை தூரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் இந்த செயல் எவ்வளவு கொடூரமானது!

அநார்த்ரதீரேஷ ஸமாஸ்திதோ ரதம் தமந்வமீ ச த்வரயந்தி துர்மதாஃ । கோபா அநோபிஃ ஸ்தவிரைருபேக்ஷிதம் தைவம் ச நோऽத்ய ப்ரதிகூலமீஹதே

அன்பு இல்லாத மனத்துடன் அவர் ரதத்தில் ஏறி விட்டார்; அறிவில்லாதவர்கள் அவரை விரைவாக செல்ல தூண்டுகிறார்கள். கோபர்கள், பெரியவர்கள் கவனிக்காமல், தங்கள் மாடுகளுடன் பின்தொடர்கிறார்கள்; இன்று நம்மை எதிர்த்து விதியும் செயல்படுகிறது.

நிவாரயாமஃ ஸமுபேத்ய மாதவம் கிம் நோऽகரிஷ்யந் குலவ்ரு'த்தபாந்தவாஃ । முகுந்தஸங்‌காந்நிமிஷார்ததுஸ்த்யஜாத் தைவேந வித்வம்ஸிததீநசேதஸாம்

நாம் சென்று மாதவனைத் தடுத்து நிறுத்துவோம்! நம் பெரியோர்களும் உறவினர்களும் எங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? முகுந்தனிடமிருந்து கண் இமைப்பின் பாதி நேரம் கூட பிரிய முடியாத நம் மனம், இப்போது விதியின் விளைவால் முற்றிலும் உடைந்துவிட்டது.

( வஸம்ததிலகா ) யஸ்யாநுராகலலிதஸ்மிதவல்குமந்த்ர லீலாவலோகபரிரம்பணராஸகோஷ்டாம் । நீதாஃ ஸ்ம நஃ க்ஷணமிவ க்ஷணதா விநா தம் கோப்யஃ கதம் ந்வதிதரேம தமோ துரந்தம்

அவரது அன்பு நிறைந்த புன்னகை, இனிய சொற்கள், விளையாட்டான பார்வை, அணைப்பு, ராச நடனத்தின் மகிழ்ச்சி—இவை எல்லாம் நம் மனதை இழுத்து விட்டது. இப்போது அவர் இல்லாமல், இந்த முடிவில்லாத இருள் போன்ற பிரிவை நாங்கள் ஒரு கணம் கூட எப்படி தாங்குவோம்?

யோऽஹ்நஃ க்ஷயே வ்ரஜமநந்தஸகஃ பரீதோ கோபைர்விஶந் குரரஜஶ்சுரிதாலகஸ்ரக் । வேணும் க்வணந் ஸ்மிதகடாக்ஷநிரீக்ஷணேந சித்தம் க்ஷிணோத்யமும்ரு'தே நு கதம் பவேம

ஒரு நாள் முடிவில், அனந்தனின் நண்பன், கோபர்களால் சூழப்பட்டு, குதிரைகளின் தூசியில் கூந்தல் படிந்தபடி, புல்லாங்குழலை இசைத்து, புன்னகை கலந்த பார்வையுடன் வ்ரஜாவுக்கு திரும்பும் போது, அவர் இல்லாமல் நாங்கள் எப்படி உயிர்வாழ முடியும்?

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( மிஶ்ர ) ஏவம் ப்ருவாணா விரஹாதுரா ப்ரு'ஶம் வ்ரஜஸ்த்ரியஃ க்ரு'ஷ்ணவிஷக்தமாநஸாஃ । விஸ்ரு'ஜ்ய லஜ்ஜாம் ருருதுஃ ஸ்ம ஸுஸ்வரம் கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி

ஶுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு கூறிய வ்ரஜ பெண்கள், கண்ணனை நினைத்து பிரிவால் மிகுந்த வேதனையுடன், வெட்கத்தை விட்டு விட்டு, 'கோவிந்தா! தாமோதரா! மாதவா!' என்று உருக்கமாக அழுதார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) ஸ்த்ரீணாமேவம் ருதந்தீநாம் உதிதே ஸவிதர்யத । அக்ரூரஶ்சோதயாமாஸ க்ரு'தமைத்ராதிகோ ரதம்

பெண்கள் இவ்வாறு அழுது கொண்டிருக்க, சூரியன் எழுந்ததும், அக்ரூரன், நட்புக்காக செய்த கடமைகளை முடித்துவிட்டு, ரதத்தை முன்னோக்கி செலுத்தினார்.

கோபாஸ்தமந்வஸஜ்ஜந்த நந்தாத்யாஃ ஶகடைஸ்ததஃ । ஆதாயோபாயநம் பூரி கும்பாந் கோரஸஸம்ப்ரு'தாந்

நந்தன் முதலான கோபர்கள், பல பானைகளில் பசுமாட்டுப் பொருட்கள் நிரப்பி, பரிசுகளாக எடுத்துச் சென்று, தங்கள் வண்டிகளுடன் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

கோப்யஶ்ச தயிதம் க்ரு'ஷ்ணம் அநுவ்ரஜ்யாநுரஞ்ஜிதாஃ । ப்ரத்யாதேஶம் பகவதஃ காங்‌க்ஷந்த்யஶ்சாவதஸ்திரே

கோபியர்கள் தங்கள் பிரியமான கிருஷ்ணனை விரும்பி, அவரை பின்தொடர்ந்தார்கள்; பகவானிடமிருந்து ஒரு குறியீடு கிடைக்குமோ என்று ஆவலுடன் காத்திருந்தார்கள்.

தாஸ்ததா தப்யதீர்வீக்ஷ்ய ஸ்வப்ரஸ்தாணே யதூத்தமஃ । ஸாந்த்வயாமஸ ஸப்ரேமைஃ ஆயாஸ்ய இதி தௌத்யகைஃ

அவர்கள் இவ்வாறு துயரத்தில் இருப்பதை யதூவர்களில் சிறந்தவன் பார்த்தபோது, அன்பும் பரிவும் கொண்ட வார்த்தைகளால், 'நான் மீண்டும் வருவேன்' என்று தூதர்களின் மூலம் அவர்களை ஆறுதல் கூறினார்.

யாவதாலக்ஷ்யதே கேதுஃ யாவத்ரேணூ ரதஸ்ய ச । அநுப்ரஸ்தாபிதாத்மாநோ லேக்யாநீவோபலக்ஷிதாஃ

கொடி தெரியும் வரை, ரதத்தின் தூசி பறக்கும் வரை, அவர்கள் மனதை அவரிடம் வைத்து, ஓவியத்தில் வரையப்பட்டபடி ஈர்க்கப்பட்டவர்கள் போல் தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்தார்கள்.

தா நிராஶா நிவவ்ரு'துஃ கோவிந்தவிநிவர்தநே । விஶோகா அஹநீ நிந்யுஃ காயந்த்யஃ ப்ரியசேஷ்டிதம்

கோவிந்தன் திரும்ப வருவார் என்ற நம்பிக்கை இல்லாமல் போனபோது, அவர்கள் திரும்பிப் போனார்கள்; துயரம் இல்லாமல், தங்கள் பிரியமானவரின் செயல்களை பாடி நாட்களை கழித்தார்கள்.

பகவாநபி ஸம்ப்ராப்தோ ராமாக்ரூரயுதோ ந்ரு'ப । ரதேந வாயுவேகேந காலிந்தீம் அகநாஶிநீம்

மன்னா, பகவான் ராமரும் அக்ரூரரும் உடன், வானம் போல வேகமாக செல்லும் ரதத்தில் ஏறி, பாவங்களை நீக்கும் யமுனை ஆற்றை அடைந்தார்.

தத்ரோபஸ்ப்ரு'ஶ்ய பாநீயம் பீத்வா ம்ரு'ஷ்டம் மணிப்ரபம் । வ்ரு'க்ஷஷண்டமுபவ்ரஜ்ய ஸராமோ ரதமாவிஶத் அக்ரூரஸ்தாவுபாமந்த்ர்ய நிவேஶ்ய ச ரதோபரி । காலிந்த்யா ஹ்ரதமாகத்ய ஸ்நாநம் விதிவதாசரத்

அங்கே, தண்ணீரால் வாயை கழுவி, தெளிவாக ஜொலிக்கும் நீரை குடித்து, ராமருடன் மரவனத்தை அடைந்து, மீண்டும் ரதத்தில் ஏறினார். அக்ரூரர் அவர்களை வணங்கி, ரதத்தின் மேல் அமர்ந்து, காலிந்தியின் குளத்தில் சென்று, விதிப்படி ஸ்நானம் செய்தார்.

நிமஜ்ஜ்ய தஸ்மிந் ஸலிலே ஜபந் ப்ரஹ்ம ஸநாதநம் । தாவேவ தத்ரு'ஶேऽக்ரூரோ ராமக்ரு'ஷ்ணௌ ஸமந்விதௌ

அந்த நீரில் முழுகி, சனாதன பிரம்மனை ஜபித்தபோது, அக்ரூரர் ராமனும் கிருஷ்ணனும் ஒன்றாக இருப்பதை கண்டார்.

தௌ ரதஸ்தௌ கதமிஹ ஸுதௌ ஆநகதுந்துபேஃ । தர்ஹி ஸ்வித் ஸ்யந்தநே ந ஸ்த இத்யுந்மஜ்ஜ்ய வ்யசஷ்ட ஸஃ

தேவகியின் மகன்கள் எப்படி இங்கே நீரில் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் ரதத்தில் இருக்க வேண்டியவர்கள் அல்லவா என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டு, நீரிலிருந்து எழுந்து பார்த்தார்.

தத்ராபி ச யதாபூர்வம் ஆஸீநௌ புநரேவ ஸஃ । ந்யமஜ்ஜத் தர்ஶநம் யந்மே ம்ரு'ஷா கிம் ஸலிலே தயோஃ

அங்கேயும், முந்தையபோல் அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்திருப்பதை அவர் கண்டார்; மீண்டும் நீரில் மூழ்கி, இந்த தரிசனம் உண்மையா என்று சந்தேகித்தார்.

பூயஸ்தத்ராபி ஸோऽத்ராக்ஷீத் ஸ்தூயமாநமஹீஶ்வரம் । ஸித்தசாரணகந்தர்வைஃ அஸுரைர்நதகந்தரைஃ

மீண்டும், அவர் அங்கேயும், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், வணங்கும் அசுரர்கள் இசைக்கருவிகளுடன் புகழும் பெரிய இறைவனை கண்டார்.

ஸஹஸ்ரஶிரஸம் தேவம் ஸஹஸ்ரபணமௌலிநம் । நீலாம்பரம் விஸஶ்வேதம் ஶ்ரு'ங்‌கைஃ ஶ்வேதமிவ ஸ்திதம்

ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் பாம்பு முடிகளும் கொண்ட தெய்வத்தை, நீல vasthiram அணிந்தவனை, வெண்மையான மலைப்பொக்கிஷம் போல் பிரகாசிப்பவனை அவர் கண்டார்.

தஸ்யோத்ஸங்‌கே கநஶ்யாமம் பீதகௌஶேயவாஸஸம் । புருஷம் சதுர்புஜம் ஶாந்தம் பத்மபத்ராருணேக்ஷணம்

அவரது மடியில், மேகத்தைப் போல் இருண்ட நிறம் கொண்ட, மஞ்சள் பட்டு vasthiram அணிந்த, நான்கு கரங்களும், அமைதியும் கொண்ட, தாமரை இதழ் போல் சிவந்த கண்கள் உடைய ஒருவன் இருந்தான்.

சாருப்ரஸந்நவதநம் சாருஹாஸநிரீக்ஷணம் । ஸுப்ரூந்நஸம் சருகர்ணம் ஸுகபோலாருணாதரம்

அவரது முகம் அழகாக அமைதியாக இருந்தது; இனிமையான புன்னகையுடன் பார்வை, அழகான புருவம், மூக்கு, செவி, கன்னம், சிவந்த உதடு ஆகியவை எல்லாம் அழகாக இருந்தன.

ப்ரலம்பபீவரபுஜம் துங்‌காம்ஸோரஃஸ்தலஶ்ரியம் । கம்புகண்டம் நிம்நநாபிம் வலிமத்பல்லவோதரம்

அவரது கரங்கள் நீளமும் பலமும் கொண்டவை, மார்பு அகலமும் ஒளிவுமாக இருந்தது; கழுத்து சங்குபோல், நாபி ஆழமானது, வயிறு இளம்கொடி போல மடிப்புகளுடன் இருந்தது.

ப்ரு'ஹத்கதிததஶ்ரோணி கரபோருத்வயாந்விதம் । சாருஜாநுயுகம் சாரு ஜங்‌காயுகலஸம்யுதம்

அவரது இடுப்பு, தொடைகள் பெரிதும், கரங்கள், முழங்கால் அழகாக, கால்கள் அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன.

துங்‌ககுல்பாருணநக வ்ராததீதிதிபிர்வ்ரு'தம் । நவாங்‌குல்யங்‌குஷ்டதலைஃ விலஸத் பாதபங்‌கஜம்

அவரது குதிகால் உயரமாக, நகங்கள் சிவப்பாக, ஒளிக்கதிர்களை வீசின; ஒன்பது விரல்கள் மற்றும் பெருவிரல் போன்ற விரல்களுடன், அவரது பாதங்கள் தாமரைப்பூ போல ஜொலித்தன.

ஸுமஹார்ஹமணிவ்ராத கிரீடகடகாங்‌கதைஃ । கடிஸூத்ரப்ரஹ்மஸூத்ர ஹாரநூபுரகுண்டலைஃ

மிக விலையுயர்ந்த மாணிக்க கிரீடம், வளையல், கைமணி, பூணூல், இடுப்புப் பட்டு, மாலை, சிலம்பு, காது குண்டலம் ஆகிய ஆபரணங்களால் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

ப்ராஜமாநம் பத்மகரம் ஶங்‌கசக்ரகதாதரம் । ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷஸம் ப்ராஜத் கௌஸ்துபம் வநமாலிநம்

அவரது தாமரைபோல் கரங்கள் ஜொலித்தன; சங்கும் சக்கரமும் கதைமும் ஏந்தியிருந்தார்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், பிரகாசமான கவ்ஸ்துபம், காடுபூ மாலை ஆகியவை இருந்தன.

ஸுநந்தநந்தப்ரமுகைஃ பர்ஷதைஃ ஸநகாதிபிஃ । ஸுரேஶைர்ப்ரஹ்மருத்ராத்யைஃ நவபிஶ்ச த்விஜோத்தமைஃ

சுனந்தன், நந்தன் ஆகிய தோழர்கள், சனகர் முதலான முனிவர்கள், பிரமா, ருத்ரன் போன்ற தேவர்கள், மேலும் ஒன்பது சிறந்த இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள் ஆகியோர் அவரைச் சூழ்ந்து இருந்தார்கள்.

ப்ரஹ்ராதநாரதவஸு ப்ரமுகைர்பாகவதோத்தமைஃ । ஸ்தூயமாநம் ப்ரு'தக்பாவைஃ வசோபிரமலாத்மபிஃ

பிரஹ்லாதன், நாரதர், வசு ஆகிய சிறந்த பக்தர்கள், தங்கள் தனித்துணர்வோடு, தூய உள்ளத்துடன், அவரை இனிய சொற்களால் பாடி மகிழ்ந்தார்கள்.