ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிம் நு நஃ குஶலம் ப்ரு'ச்சே ஏதமாநே குலாமயே । கம்ஸே மாதுலநாம்ந்யங்‌க ஸ்வாநாம் நஸ்தத்ப்ரஜாஸு ச

"நம் குடும்பம் துன்பத்தில் இருக்கையில், கன்சன், நம் மாமனாக, நம்மையும் நம் மக்களையும் ஆட்சி செய்கிறான். இப்படியிருக்க, நமக்கே நலம் விசாரிப்பது எப்படி சாத்தியம்?"

அஹோ அஸ்மதபூத் பூரி பித்ரோர்வ்ரு'ஜிநமார்யயோஃ । யத்தேதோஃ புத்ரமரணம் யத்தேதோர்பந்தநம் தயோஃ

"ஐயோ, நம்மால் என் நல்ல பெற்றோர்களுக்கு எவ்வளவு துன்பம் ஏற்பட்டது! நம்மைக் காரணமாக வைத்து அவர்களது பிள்ளைகள் கொல்லப்பட்டார்கள்; நம்மைக் காரணமாக வைத்து அவர்களைச் சிறையில் அடைத்தார்கள்."

திஷ்ட்யாத்ய தர்ஶநம் ஸ்வாநாம் மஹ்யம் வஃ ஸௌம்ய காங்‌க்ஷிதம் । ஸஞ்ஜாதம் வர்ண்யதாம் தாத தவாகமநகாரணம்

"இன்று என் சொந்த மக்களைப் பார்க்கும் ஆசை நிறைவேறியது, இது என் பாக்கியம். இனி, அன்புள்ளவரே, நீங்கள் வந்த காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்."

ஶ்ரீஶுக உவாச - ப்ரு'ஷ்டோ பகவதா ஸர்வம் வர்ணயாமாஸ மாதவஃ । வைராநுபந்தம் யதுஷு வஸுதேவவதோத்யமம்

ஶுகர் சொன்னார்: பகவான் கேட்டபோது, மாதவன் யாதவர்கள் இடையே உள்ள பகைமை மற்றும் வசுதேவரை கொல்ல கன்சன் திட்டமிட்டதை எல்லாம் விவரித்தார்.

யத்ஸந்தேஶோ யதர்தம் வா தூதஃ ஸம்ப்ரேஷிதஃ ஸ்வயம் । யதுக்தம் நாரதேநாஸ்ய ஸ்வஜந்மாநகதுந்துபேஃ

அவர் தூதராக தன்னை அனுப்பிய காரணமும், நாரதர் கன்சனிடம் அனகதுந்துபியின் மகன் பிறந்ததைப் பற்றி சொன்ன செய்தியையும் விளக்கியார்.

ஶ்ருத்வாக்ரூரவசஃ க்ரு'ஷ்ணோ பலஶ்ச பரவீரஹா । ப்ரஹஸ்ய நந்தம் பிதரம் ராஜ்ஞா திஷ்டம் விஜஜ்ஞதுஃ

அக்குரூரரின் வார்த்தைகளை கேட்ட கிருஷ்ணரும் பாலராமரும், எதிரிகளை அழிப்பவர்கள், சிரித்தபடி தங்கள் தந்தை நந்தனிடம் அரசனின் கட்டளையை அறிவித்தார்கள்.

கோபாந் ஸமாதிஶத் ஸோऽபி க்ரு'ஹ்யதாம் ஸர்வகோரஸஃ । உபாயநாநி க்ரு'ஹ்ணீத்வம் யுஜ்யந்தாம் ஶகடாநி ச

அவர் பசு மேய்ப்பவர்களிடம், "எல்லா பால், தயிர், வெண்ணெய் ஆகியவற்றையும் சேகரியுங்கள். கொடுப்பனவுகளையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். வண்டிகளை தயார் செய்யுங்கள்," என்று உத்தரவிட்டார்.

யாஸ்யாமஃ ஶ்வோ மதுபுரீம் தாஸ்யாமோ ந்ரு'பதே ரஸாந் । த்ரக்ஷ்யாமஃ ஸுமஹத்பர்வ யாந்தி ஜாநபதாஃ கில । ஏவமாகோஷயத்க்ஷத்ரா நந்தகோபஃ ஸ்வகோகுலே

"நாளை நாம் மதுரைக்கு சென்று, நம் பண்ணை விளைபொருட்களை அரசனிடம் கொடுத்து, பெரிய திருவிழாவைக் காணப்போகிறோம். கிராமங்களில் இருந்து எல்லோரும் அங்கே செல்கிறார்கள் என்று சொல்கிறார்கள்," என்று நந்தகோபன் தன் ஊரில் அறிவித்தார்.

கோப்யஸ்தாஸ்தத் உபஶ்ருத்ய பபூவுர்வ்யதிதா ப்ரு'ஶம் । ராமக்ரு'ஷ்ணௌ புரீம் நேதும் அக்ரூரம் வ்ரஜமாகதம்

இதை கேட்ட பசுமாடு மேய்க்கும் பெண்கள் மிகவும் கவலையடைந்தார்கள்; ஏனெனில் அக்குரூரர் ராமனையும் கிருஷ்ணனையும் நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வ்ரஜாவுக்கு வந்திருந்தார்.

காஶ்சித் தத்க்ரு'தஹ்ரு'த்தாப ஶ்வாஸம்லாநமுகஶ்ரியஃ । ஸ்ரம்ஸத்‌துத்துகூலவலய கேஶக்ரம்த்யஶ்ச காஶ்சந

இதனால் சில பெண்கள் மனம் துன்பத்தில் மூழ்கி, ஆழ்ந்தためசுவாசத்தால் முகம் வாடியது; சிலர் தங்கள் உடை, வளையல், முடி முடிச்சை கூட கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டார்கள்.

அந்யாஶ்ச ததநுத்யாந நிவ்ரு'த்தாஶேஷவ்ரு'த்தயஃ । நாப்யஜாநந் இமம் லோகம் ஆத்மலோகம் கதா இவ

மற்ற சிலர் அவரை நினைத்து முழுமையாக மூழ்கி, தங்கள் எல்லா வேலைகளையும் விட்டுவிட்டு, இந்த உலகத்தை மறந்து, தங்கள் உள்ளத்தின் உலகில் சென்றவர்கள் போல இருந்தார்கள்.

ஸ்மரந்த்யஶ்சாபராஃ ஶௌரேஃ அநுராகஸ்மிதேரிதாஃ । ஹ்ரு'திஸ்ப்ரு'ஶஶ்சித்ரபதா கிரஃ ஸம்முமுஹுஃ ஸ்த்ரியஃ

மற்ற பெண்கள், ஶௌரி அவருடைய அன்பான புன்னகையும் இனிய வார்த்தைகளையும் நினைத்து, அந்த அழகான சொற்கள் அவர்களது இதயத்தைத் தொட்டு, அவர்கள் குழம்பி நின்றார்கள்.

கதிம் ஸுலலிதாம் சேஷ்டாம் ஸ்நிக்தஹாஸாவலோகநம் । ஶோகாபஹாநி நர்மாணி ப்ரோத்தாமசரிதாநி ச

அவர்கள் அவருடைய அழகான நடையும், நடையிலும், அன்போடு சிரித்துப் பார்ப்பதும், துன்பத்தை போக்கும் நகைச்சுவைச் சொற்களும், விளையாட்டான செயல்களும் நினைவுகூர்ந்தார்கள்.

சிந்தயந்த்யோ முகுந்தஸ்ய பீதா விரஹகாதராஃ । ஸமேதாஃ ஸங்‌கஶஃ ப்ரோசுஃ அஶ்ருமுக்யோऽச்யுதாஶயாஃ

முகுந்தனை நினைத்து, பிரிவால் பயமும் வருத்தமும் கொண்ட அவர்கள், குழுக்களாகச் சேர்ந்து, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், அச்யுதனை மனதில் வைத்தபடி பேசினார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( மிஶ்ர ) அஹோ விதாதஸ்தவ ந க்வசித் தயா ஸம்யோஜ்ய மைத்ர்யா ப்ரணயேந தேஹிநஃ । தாம்ஶ்சாக்ரு'தார்தாந் வியுநங்‌க்ஷ்யபார்தகம் விக்ரீடிதம் தேऽர்பகசேஷ்டிதம் யதா

கோபிகள் கூறினார்கள்: படைத்தவனே, உனக்கு எங்கே தயவு? உயிருள்ளவர்களை நட்பும் அன்பும் கொண்டு சேர்த்துவிட்டு, அவர்கள் ஆசைகள் நிறைவேறுவதற்கு முன்பே பிரிக்கிறாய்; இது குழந்தைகள் விளையாடும் பொம்மைகளை எடுத்துக்கொள்வதைப் போலத்தான்.

யஸ்த்வம் ப்ரதர்ஶ்யாஸிதகுந்தலாவ்ரு'தம் முகுந்தவக்த்ரம் ஸுகபோலமுந்நஸம் । ஶோகாபநோதஸ்மிதலேஶஸுந்தரம் கரோஷி பாரோக்ஷ்யமஸாது தே க்ரு'தம்

நீ எங்களுக்கு முகுந்தனின் கருங் கூந்தல் சூழ்ந்த முகத்தையும், அழகான கன்னமும் உயர்ந்த மூக்கும், துன்பத்தை போக்கும் புன்னகை கலந்த முகத்தையும் காண்பித்துவிட்டு, இப்போது அவரை எங்களிடமிருந்து பிரித்துவிட்டாய்; இது நியாயமல்ல.

க்ரூரஸ்த்வமக்ரூரஸமாக்யயா ஸ்ம நஃ சக்ஷுர்ஹி தத்தம் ஹரஸே பதாஜ்ஞவத் । யேநைகதேஶேऽகிலஸர்கஸௌஷ்டவம் த்வதீயமத்ராக்ஷ்ம வயம் மதுத்விஷஃ

நீ கொடூரன், உண்மையில் 'அக்ரூரன்' என்ற பெயருக்கு பொருத்தமானவன்! எங்களுக்கு பார்வை கொடுத்துவிட்டு, அதையே இப்போது கட்டாயமாகப் பறிக்கிறாய்; ஏனெனில், உன்னால்தான் நாங்கள் மதுவை எதிர்க்கும் ஆண்டவரின் அழகை ஒரே இடத்தில் பார்த்தோம்.

ந நந்தஸூநுஃ க்ஷணபங்‌கஸௌஹ்ரு'தஃ ஸமீக்ஷதே நஃ ஸ்வக்ரு'தாதுரா பத । விஹாய கேஹாந் ஸ்வஜநாந் தாந் பதீந் தத்தாஸ்யமத்தோபகதா நவப்ரியஃ

நந்தனின் மகன், எப்போதும் நிலைத்த அன்பில்லாதவன், இப்போது நம்மை நோக்குவதில்லை; நாங்கள் தாங்களாகவே செய்த பாவத்தால் வருந்தி, வீடும் உறவினரும் கணவர்களும் எல்லாம் விட்டு, அவருக்கு பணிய வந்தோம்; ஆனால் அவர் இப்போது புதிய அன்பாளர்களை அடைந்துவிட்டார்.

ஸுகம் ப்ரபாதா ரஜநீயமாஶிஷஃ ஸத்யா பபூவுஃ புரயோஷிதாம் த்ருவம் । யாஃ ஸம்ப்ரவிஷ்டஸ்ய முகம் வ்ரஜஸ்பதேஃ பாஸ்யந்த்யபாங்‌கோத் கலிதஸ்மிதாஸவம்

அந்த நகரின் பெண்களுக்கு இந்த இரவு மகிழ்ச்சியாகக் கழிந்திருக்கும்; அவர்களின் ஆசைகள் நிறைவேறியிருக்கும்; ஏனெனில், அவர்கள் வ்ரஜபதியின் முகத்தை, அவர் நுழையும்போது, பக்கவாட்டில் புன்னகை கலந்த பார்வையால் அமுதம் போல் ரசிப்பார்கள்.

தாஸாம் முகுந்தோ மதுமஞ்ஜுபாஷிதைரஃ க்ரு'ஹீதசித்தஃ பரவாந் மநஸ்வ்யபி । கதம் புநர்நஃ ப்ரதியாஸ்யதேऽபலா க்ராம்யாஃ ஸலஜ்ஜஸ்மிதவிப்ரமைர்ப்ரமந்

முகுந்தன், அவர்களின் இனிமை நிறைந்த வார்த்தைகளால் மனம் கவரப்பட்டு, இப்போது அவர்களது வசப்படுகிறார், அவர் மனதில் உறுதியானவராக இருந்தாலும். நாங்கள் கிராமத்து பெண்கள், வெட்கத்துடனும் காதலில் குழம்பியும் இருக்கிறோம்; அவர் எப்போது எங்களிடம் திரும்ப வருவார்?

அத்ய த்ருவம் தத்ர த்ரு'ஶோ பவிஷ்யதே தாஶார்ஹபோஜாந்தக வ்ரு'ஷ்ணிஸாத்வதாம் । மஹோத்ஸவஃ ஶ்ரீரமணம் குணாஸ்பதம் த்ரக்ஷ்யந்தி யே சாத்வநி தேவகீஸுதம்

இன்று நிச்சயமாக, தசாரர்கள், போஜர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், சாத்த்வதர்கள் அனைவருக்கும் பெரிய திருவிழா இருக்கும்; வழியில் செல்லும் அனைவரும் தேவகியின் மகன், எல்லா நல்ல பண்புகளும் நிறைந்த அழகான ஆண்டவரை காண்பார்கள்.

மைதத்விதஸ்யாகருணஸ்ய நாம பூத் அக்ரூர இத்யேதததீவ தாருணஃ । யோऽஸாவநாஶ்வாஸ்ய ஸுதுஃகிதம் ஜநம் ப்ரியாத்ப்ரியம் நேஷ்யதி பாரமத்வநஃ

இவ்வளவு இரக்கம் இல்லாதவருக்கு 'அக்ரூரன்' என்ற பெயர் பொருத்தமாகும்! எங்களை ஆறுதல் கூறாமல், நம் ஆழ்ந்த துயரத்தில், நம் மிகவும் நேசிப்பவரை தூரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் இந்த செயல் எவ்வளவு கொடூரமானது!

அநார்த்ரதீரேஷ ஸமாஸ்திதோ ரதம் தமந்வமீ ச த்வரயந்தி துர்மதாஃ । கோபா அநோபிஃ ஸ்தவிரைருபேக்ஷிதம் தைவம் ச நோऽத்ய ப்ரதிகூலமீஹதே

அன்பு இல்லாத மனத்துடன் அவர் ரதத்தில் ஏறி விட்டார்; அறிவில்லாதவர்கள் அவரை விரைவாக செல்ல தூண்டுகிறார்கள். கோபர்கள், பெரியவர்கள் கவனிக்காமல், தங்கள் மாடுகளுடன் பின்தொடர்கிறார்கள்; இன்று நம்மை எதிர்த்து விதியும் செயல்படுகிறது.

நிவாரயாமஃ ஸமுபேத்ய மாதவம் கிம் நோऽகரிஷ்யந் குலவ்ரு'த்தபாந்தவாஃ । முகுந்தஸங்‌காந்நிமிஷார்ததுஸ்த்யஜாத் தைவேந வித்வம்ஸிததீநசேதஸாம்

நாம் சென்று மாதவனைத் தடுத்து நிறுத்துவோம்! நம் பெரியோர்களும் உறவினர்களும் எங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? முகுந்தனிடமிருந்து கண் இமைப்பின் பாதி நேரம் கூட பிரிய முடியாத நம் மனம், இப்போது விதியின் விளைவால் முற்றிலும் உடைந்துவிட்டது.

( வஸம்ததிலகா ) யஸ்யாநுராகலலிதஸ்மிதவல்குமந்த்ர லீலாவலோகபரிரம்பணராஸகோஷ்டாம் । நீதாஃ ஸ்ம நஃ க்ஷணமிவ க்ஷணதா விநா தம் கோப்யஃ கதம் ந்வதிதரேம தமோ துரந்தம்

அவரது அன்பு நிறைந்த புன்னகை, இனிய சொற்கள், விளையாட்டான பார்வை, அணைப்பு, ராச நடனத்தின் மகிழ்ச்சி—இவை எல்லாம் நம் மனதை இழுத்து விட்டது. இப்போது அவர் இல்லாமல், இந்த முடிவில்லாத இருள் போன்ற பிரிவை நாங்கள் ஒரு கணம் கூட எப்படி தாங்குவோம்?

யோऽஹ்நஃ க்ஷயே வ்ரஜமநந்தஸகஃ பரீதோ கோபைர்விஶந் குரரஜஶ்சுரிதாலகஸ்ரக் । வேணும் க்வணந் ஸ்மிதகடாக்ஷநிரீக்ஷணேந சித்தம் க்ஷிணோத்யமும்ரு'தே நு கதம் பவேம

ஒரு நாள் முடிவில், அனந்தனின் நண்பன், கோபர்களால் சூழப்பட்டு, குதிரைகளின் தூசியில் கூந்தல் படிந்தபடி, புல்லாங்குழலை இசைத்து, புன்னகை கலந்த பார்வையுடன் வ்ரஜாவுக்கு திரும்பும் போது, அவர் இல்லாமல் நாங்கள் எப்படி உயிர்வாழ முடியும்?

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( மிஶ்ர ) ஏவம் ப்ருவாணா விரஹாதுரா ப்ரு'ஶம் வ்ரஜஸ்த்ரியஃ க்ரு'ஷ்ணவிஷக்தமாநஸாஃ । விஸ்ரு'ஜ்ய லஜ்ஜாம் ருருதுஃ ஸ்ம ஸுஸ்வரம் கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி

ஶுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு கூறிய வ்ரஜ பெண்கள், கண்ணனை நினைத்து பிரிவால் மிகுந்த வேதனையுடன், வெட்கத்தை விட்டு விட்டு, 'கோவிந்தா! தாமோதரா! மாதவா!' என்று உருக்கமாக அழுதார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) ஸ்த்ரீணாமேவம் ருதந்தீநாம் உதிதே ஸவிதர்யத । அக்ரூரஶ்சோதயாமாஸ க்ரு'தமைத்ராதிகோ ரதம்

பெண்கள் இவ்வாறு அழுது கொண்டிருக்க, சூரியன் எழுந்ததும், அக்ரூரன், நட்புக்காக செய்த கடமைகளை முடித்துவிட்டு, ரதத்தை முன்னோக்கி செலுத்தினார்.

கோபாஸ்தமந்வஸஜ்ஜந்த நந்தாத்யாஃ ஶகடைஸ்ததஃ । ஆதாயோபாயநம் பூரி கும்பாந் கோரஸஸம்ப்ரு'தாந்

நந்தன் முதலான கோபர்கள், பல பானைகளில் பசுமாட்டுப் பொருட்கள் நிரப்பி, பரிசுகளாக எடுத்துச் சென்று, தங்கள் வண்டிகளுடன் பின்தொடர்ந்தார்கள்.