ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யதர்சிதம் ப்ரஹ்மபவாதிபிஃ ஸுரைஃ ஶ்ரியா ச தேவ்யா முநிபிஃ ஸஸாத்வதைஃ । கோசாரணாயாநுசரைஶ்சரத்‌வநே யத்‍கோபிகாநாம் குசகுங்‌குமாங்‌கிதம்

பிரமா, சிவன், மற்ற தேவர்கள், லட்சுமி, முனிவர்கள், சாத்த்வதர்கள் ஆகியோர் வழிபடும் அந்த பாதங்கள், நண்பர்களுடன் காடில் மாடுகளை மேய்த்தபோது, கோபிகைகளின் மார்பில் இருந்த குங்குமத்தால் அழகுபெற்றது.

த்ரக்ஷ்யாமி நூநம் ஸுகபோலநாஸிகம் ஸ்மிதாவலோகாருணகஞ்ஜலோசநம் । முகம் முகுந்தஸ்ய குடாலகாவ்ரு'தம் ப்ரதக்ஷிணம் மே ப்ரசரந்தி வை ம்ரு'காஃ

நிச்சயம் முகுந்தனின் அழகான கன்னமும் மூக்கும், சிரிப்பும், சிவப்பான தாமரை போன்ற கண்களும், சுருள்முடியால் மூடப்பட்ட முகமும், அதன் சுற்றிலும் மிருகங்கள் வலம் வரும் அந்த முகத்தையும் நான் காணப்போகிறேன்.

அப்யத்ய விஷ்ணோர்மநுஜத்வமீயுஷோ பாராவதாராய புவோ நிஜேச்சயா । லாவண்யதாம்நோ பவிதோபலம்பநம் மஹ்யம் ந ந ஸ்யாத் பலமஞ்ஜஸா த்ரு'ஶஃ

இன்று என் கண்கள் நேரடியாக காணும் பாக்கியம் கிடைக்கும் என நினைக்கிறேன்; பூமியின் பாரத்தை தானாகக் குறைக்க மனித உருவில் வந்த அழகின் நிறைவு ஆன விஷ்ணுவை காணும் பாக்கியம்.

ய ஈக்ஷிதாஹம்ரஹிதோऽப்யஸத்ஸதோஃ ஸ்வதேஜஸாபாஸ்ததமோபிதாப்ரமஃ । ஸ்வமாயயாऽऽத்மந் ரசிதைஸ்ததீக்ஷயா ப்ராணாக்ஷதீபிஃ ஸதநேஷ்வபீயதே

நான் காணப்போகும் அவர், அகந்தை, இரட்டைத் தன்மை எதுவும் இல்லாதவர்; தன் ஒளியால் அறியாமை இருளை நீக்குபவர்; தன் மாயையால் உயிர்கள், அறிவு, உணர்வுகள் மூலமாக வீடுகளில் தன்னை காட்டுபவர்.

யஸ்யாகிலாமீவஹபிஃ ஸுமங்‌கலைஃ வாசோ விமிஶ்ரா குணகர்மஜந்மபிஃ । ப்ராணந்தி ஶும்பந்தி புநந்தி வை ஜகத் யாஸ்தத்விரக்தாஃ ஶவஶோபநா மதாஃ

அவரது சொற்கள், நல்ல குணம், செயல், பிறப்பு ஆகியவற்றால் கலந்தவை; அவை உலகின் எல்லா தீமைகளையும் போக்கி, உயிர் ஊட்டி, தூய்மையாக்கும்; அவற்றில் அக்கறை இல்லாதவர்கள் அழகான பிணங்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள்.

ஸ சாவதீர்ணஃ கில ஸத்வதாந்வயே ஸ்வஸேதுபாலாமரவர்யஶர்மக்ரு'த் । யஶோ விதந்வந் வ்ரஜ ஆஸ்த ஈஶ்வரோ காயந்தி தேவா யதஶேஷமங்‌கலம்

அவர் சாத்த்வத வம்சத்தில் அவதரித்தார்; தம் உலகங்களை காப்பாற்றும் சிறந்த தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தந்தார்; புகழை பரப்பி, வ்ரஜாவில் வாழ்கிறார்; அங்கு தேவர்கள் அவருடைய எல்லா நன்மைகளையும் பாடுகின்றனர்.

தம் த்வத்ய நூநம் மஹதாம் கதிம் குரும் த்ரைலோக்யகாந்தம் த்ரு'ஶிமந்மஹோத்ஸவம் । ரூபம் ததாநம் ஶ்ரிய ஈப்ஸிதாஸ்பதம் த்ரக்ஷ்யே மமாஸந்நுஷஸஃ ஸுதர்ஶநாஃ

இன்று நிச்சயம், பெரியோரின் குறிக்கோளும், குருவும், மூன்று உலகுக்கும் இன்பமும், கண்களுக்கு விழாகும், லட்சுமி விரும்பும் உருவத்தையும், நான் என் கண்களால் விடியற்காலையில் காணப்போகிறேன்.

அதாவரூடஃ ஸபதீஶயோ ரதாத் ப்ரதாநபும்ஸோஶ்சரணம் ஸ்வலப்தயே । தியா த்ரு'தம் யோகிபிரப்யஹம் த்ருவம் நமஸ்ய ஆப்யாம் ச ஸகீந் வநௌகஸஃ

பின்னர், அவர் இறங்கும் போது, நான், யோகிகள் மனதில் தாங்கும் அந்த பாதங்களை பெறுவேன்; நானும், அவருடைய நண்பர்களும், காட்டு வாசிகளும், அந்த பாதங்களை வணங்குவோம்.

அப்யங்‌க்ரிமூலே பதிதஸ்ய மே விபுஃ ஶிரஸ்யதாஸ்யந் நிஜஹஸ்தபங்‌கஜம் । தத்தாபயம் காலபுஜாங்‌கரம்ஹஸா ப்ரோத்வேஜிதாநாம் ஶரணைஷிணாம் ண்ரு'நாம்

நான் அவரது பாதங்களில் விழும் போது, அவர் தன் தாமரை போன்ற கையை என் தலையில் வைப்பாரோ? காலம் என்னும் பாம்பால் பயந்தவர்களுக்கு அவர் அபயம் தருபவர்.

ஸமர்ஹணம் யத்ர நிதாய கௌஶிகஃ ததா பலிஶ்சாப ஜகத்த்ரயேந்த்ரதாம் । யத்வா விஹாரே வ்ரஜயோஷிதாம் ஶ்ரமம் ஸ்பர்ஶேந ஸௌகந்திககந்த்யபாநுதத்

அந்தத் தொடுதலால், கவுசிகன், பாலி ஆகியோர் வழிபாடு செய்து மூன்று உலகுக்கும் அதிபதியாக ஆனார்கள்; அல்லது, விளையாட்டில், வ்ரஜாவின் பெண்களின் சோர்வை தன் மணம் வீசும் கையால் நீக்கினார்.

ந மய்யுபைஷ்யத்யரிபுத்திமச்யுதஃ கம்ஸஸ்ய தூதஃ ப்ரஹிதோऽபி விஶ்வத்ரு'க் । யோऽந்தர்பஹிஶ்சேதஸ ஏததீஹிதம் க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஈக்ஷத்யமலேந சக்ஷுஷா

நான் கம்சனின் தூதராக வந்தாலும், அச்யுதன் என்னை பகைவராக எண்ணமாட்டான்; ஏனெனில், உள்ளும் புறமும் மனதில் நிகழ்வதை, அந்தக் க்ஷேத்ரஞ் ஞானி தூய பார்வையால் அறிகிறார்.

அப்யங்‌க்ரிமூலேऽவஹிதம் க்ரு'தாஞ்ஜலிம் மாமீக்ஷிதா ஸஸ்மிதமார்த்ரயா த்ரு'ஶா । ஸபத்யபத்வஸ்தஸமஸ்தகில்பிஷோ வோடா முதம் வீதவிஶங்‌க ஊர்ஜிதாம்

நான் அவரது பாதங்களில் விழுந்து கையைக் கூப்பி நிற்கும் போது, அவர் என்மேல் மென்மையான, சிரிப்பும் கருணையும் நிறைந்த பார்வை வைப்பாரோ? உடனே என் பாவங்கள் எல்லாம் அழிந்து, நான் பயமில்லா மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பேன்.

ஸுஹ்ரு'த்தமம் ஜ்ஞாதிமநந்யதைவதம் தோர்ப்யாம் ப்ரு'ஹத்‍ப்யாம் பரிரப்ஸ்யதேऽத மாம் । ஆத்மா ஹி தீர்தீக்ரியதே ததைவ மே பந்தஶ்ச கர்மாத்மக உச்ச்வஸித்யதஃ

பிறகு, எனக்கு மிகச் சிறந்த நண்பனும், உறவினனும், ஒரே தெய்வமும் ஆனவர், தன் விரிந்த கைபிடியால் என்னை அணைத்துக்கொள்வார்; அப்போது அவர் என்னைத் தூய்மையாக்குவார், என் கர்ம பந்தம் உடனே களைவிடும்.

லப்த்வாங்‌கஸங்‌கம் ப்ரணதம் க்ரு'தாஞ்ஜலிம் மாம் வக்ஷ்யதேऽக்ரூர ததேத்யுருஶ்ரவாஃ । ததா வயம் ஜந்மப்ரு'தோ மஹீயஸா நைவாத்ரு'தோ யோ திகமுஷ்ய ஜந்ம தத்

நான் கையைக் கூப்பி வணங்கி, அவரது உடலைத் தொடும் போது, அவர், அக்ரூரா, என்னிடம் பேசுவார்; அப்போது நாம் மனிதராகப் பிறந்தாலும், அவர் மதிப்பளிக்கவில்லை என்றால், அந்தப் பிறப்பு பழிக்கத்தக்கது.

ந தஸ்ய கஶ்சித் தயிதஃ ஸுஹ்ரு'த்தமோ ந சாப்ரியோ த்வேஷ்ய உபேக்ஷ்ய ஏவ வா । ததாபி பக்தாந் பஜதே யதா ததா ஸுரத்ருமோ யத்வதுபாஶ்ரிதோऽர்ததஃ

அவருக்கு யாரும் மிகவும் நேசிக்கப்படுபவரும், சிறந்த நண்பரும் இல்லை; யாரும் வெறுக்கப்படுபவரோ, புறக்கணிக்கப்படுபவரோ இல்லை; இருந்தாலும், தேவ விருட்சம் அருகில் வந்தவருக்கு பலன் தருவது போல, அவர் பக்தர்களை அருளால் பாராட்டுகிறார்.

கிம் சாக்ரஜோ மாவநதம் யதூத்தமஃ ஸ்மயந் பரிஷ்வஜ்ய க்ரு'ஹீதமஞ்ஜலௌ । க்ரு'ஹம் ப்ரவேஷ்யாப்தஸமஸ்தஸத்க்ரு'தம் ஸம்ப்ரக்ஷ்யதே கம்ஸக்ரு'தம் ஸ்வபந்துஷு

மேலும், யாதவர்களில் சிறந்தவரும் மூத்தவருமானவர், அவன் வணங்கி கைகூப்பி நின்றபோது, சிரித்தபடியே அவனை அணைத்துக் கொண்டு, வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். அங்கு எல்லா மரியாதைகளும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தன. பின்னர், கம்சன் ஏற்படுத்திய துன்பங்களை உறவினர்களிடம் விசாரித்தார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி ஸஞ்சிந்தயந்க்ரு'ஷ்ணம் ஶ்வபல்கதநயோऽத்வநி । ரதேந கோகுலம் ப்ராப்தஃ ஸூர்யஶ்சாஸ்தகிரிம் ந்ரு'ப

ஶுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு கிருஷ்ணரை நினைத்தபடியே, ஶ்வபால்கன் மகன், தேரில் பயணித்து, கோகுலத்துக்கு வந்தான். அது போலவே, சூரியன் மேற்கு மலைக்கு செல்லும் நேரம் வந்தது, அரசே.

( மிஶ்ர ) பதாநி தஸ்யாகிலலோகபால கிரீடஜுஷ்டாமலபாதரேணோஃ । ததர்ஶ கோஷ்டே க்ஷிதிகௌதுகாநி விலக்ஷிதாந்யப்ஜயவாங்‌குஶாத்யைஃ

அவன், கோபுரத்தில், உலகின் எல்லா அரசர்களும் தங்கள் கிரீடத்தில் பூசும் தூசுடன் கூடியவர், தாமரை, அரிசி, அங்குசம் போன்ற குறியீடுகளால் தனித்துவமாக தெரியும் பாதச்சுவடுகளை கண்டான்.

தத்தர்ஶநாஹ்லாதவிவ்ரு'த்தஸம்ப்ரமஃ ப்ரேம்ணோர்த்வரோமாஶ்ருகலாகுலேக்ஷணஃ । ரதாதவஸ்கந்த்ய ஸ தேஷ்வசேஷ்டத ப்ரபோரமூந்யங்‌க்ரிரஜாம்ஸ்யஹோ இதி

அந்தக் காட்சியைக் கண்டதும், ஆனந்தமும் பக்தியும் பெருகி, காதலால் உடம்பு புளகிதமாகி, கண்களில் கண்ணீர் மல்க, தேரிலிருந்து இறங்கி, அந்த இடங்களில் நடந்து, 'அஹோ! இது பிரபுவின் பாத தூசு!' என்று உருக்கத்துடன் சொன்னான்.

( அநுஷ்டுப் ) தேஹம்ப்ரு'தாமியாநர்தோ ஹித்வா தம்பம் பியம் ஶுசம் । ஸந்தேஶாத்யோ ஹரேர்லிங்‌க தர்ஶநஶ்ரவணாதிபிஃ

உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு மிக உயர்ந்த பயன் என்னவென்றால், பெருமை, பயம், துயரம் ஆகியவற்றை விட்டு விடுவது. அது முதலில் ஹரியின் அடையாளங்களைப் பார்க்கவும் கேட்கவும் செய்வதினால் கிடைக்கும்.

ததர்ஶ க்ரு'ஷ்ணம் ராமம் ச வ்ரஜே கோதோஹநம் கதௌ । பீதநீலாம்பரதரௌ ஶரதம்புரஹேக்ஷணௌ

அவன், கிருஷ்ணரும் ராமரும் வ்ரஜத்தில், பசு பண்ணையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது, மஞ்சள் மற்றும் நீல ஆடைகள் அணிந்து, கண்கள் அகில்பொழுதுபோன்றவர்களாக இருந்ததைப் பார்த்தான்.

கிஶோரௌ ஶ்யாமலஶ்வேதௌ ஶ்ரீநிகேதௌ ப்ரு'ஹத்‍புஜௌ । ஸுமுகௌ ஸுந்தரவரௌ பலத்விரதவிக்ரமௌ

அவர்கள் இருவரும் இளமையில், ஒருவர் கருப்பும் ஒருவர் வெள்ளையும், அழகின் இருப்பிடமாகவும், அகலமான தோள்களுடன், அழகான முகத்துடன், சிறந்த வடிவத்துடன், இளம் யானைகளைப் போல வலிமையும் நடைப்போக்கும் உடையவர்களாக இருந்தனர்.

த்வஜவஜ்ராங்‌குஶாம்போஜைஃ சிஹ்நிதைரங்‌க்ரிபிர்வ்ரஜம் । ஶோபயந்தௌ மஹாத்மாநௌ ஸாநுக்ரோஶஸ்மிதேக்ஷணௌ

படகு, வஜ்ரம், அங்குசம், தாமரை போன்ற குறியீடுகள் உள்ள பாதங்களால், அந்த மகான்கள் வ்ரஜத்தை அலங்கரித்தார்கள். அவர்களின் பார்வை எப்போதும் கருணையுடனும் சிரிப்புடனும் இருந்தது.

உதாரருசிரக்ரீடௌ ஸ்ரக்விணௌ வநமாலிநௌ । புண்யகந்தாநுலிப்தாங்‌கௌ ஸ்நாதௌ விரஜவாஸஸௌ

அவர்கள் உயர்ந்தவர்களாகவும், அழகாக விளையாடுபவர்களாகவும், மாலையும் காடுமாலையும் அணிந்து, புனிதமான வாசனைத் திரவியங்கள் பூசப்பட்ட உடலுடன், குளித்து, தூய ஆடைகள் அணிந்திருந்தார்கள்.

ப்ரதாநபுருஷாவாத்யௌ ஜகத்தேதூ ஜகத்பதீ । அவதீர்ணௌ ஜகத்யர்தே ஸ்வாம்ஶேந பலகேஶவௌ

இந்த இருவரும், முதன்மை புருஷர்கள், உலகிற்கு காரணமும் அதின் ஆண்டவர்களும், பூமிக்காக தங்களின் பகுதியுடன், பலராமனும் கேசவரும் ஆகி அவதரித்திருந்தார்கள்.

திஶோ விதிமிரா ராஜந் குர்வாணௌ ப்ரபயா ஸ்வயா । யதா மாரகதஃ ஶைலோ ரௌப்யஶ்ச கநகாசிதௌ

அரசே, அவர்கள் தங்கள் ஒளியால் எல்லா திசைகளிலும் இருளை அகற்றினார்கள். அது போல, பச்சை மரகத மலை மற்றும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வெள்ளி மலை போன்றவர்களாக இருந்தார்கள்.

ரதாத் தூர்ணம் அவப்லுத்ய ஸோऽக்ரூரஃ ஸ்நேஹவிஹ்வலஃ । பபாத சரணோபாந்தே தண்டவத் ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ

அக்ரூரன், அன்பால் மனம் நிறைந்து, தேரிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, ராமனும் கிருஷ்ணனும் இருவரின் பாதத்தரையில் வீழ்ந்து வணங்கினான்.

பகவத்தர்ஶநாஹ்லாத பாஷ்பபர்யாகுலேக்ஷணஃ । புலகசிதாங்‌க ஔத்கண்ட்யாத் ஸ்வாக்யாநே நாஶகந் ந்ரு'ப

பகவானை நேரில் பார்த்த மகிழ்ச்சியில், கண்களில் கண்ணீர் பெருகி, உடல் புளகிதமாக, அவன் மிகுந்த ஆவலால் தன் பெயரையே சொல்ல முடியாமல் இருந்தான், அரசே.

பகவாந் தமபிப்ரேத்ய ரதாங்‌காங்‌கிதபாணிநா । பரிரேபேऽப்யுபாக்ரு'ஷ்ய ப்ரீதஃ ப்ரணதவத்ஸலஃ

பகவான், தேரின் சக்கரத்தின் குறியீடு உள்ள கை கொண்டு அவனை அணுகி, அன்புடன் அருகில் இழுத்து, வணங்குபவர்களுக்கு அருள்புரிவோராக அவனை அணைத்தார்.