ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிரிதர்யாம் விநிக்ஷிப்ய நீதம் நீதம் மஹாஸுரஃ । ஶிலயா பிததே த்வாரம் சதுஃபஞ்சாவஶேஷிதாஃ

அந்த மகாசுரன், அவர்களை அழைத்துச் சென்று, ஒரு மலைக்குகையில் அடைத்து, நான்கு அல்லது ஐந்து பேரை மட்டும் விட்டு, குகை வாயிலை ஒரு பெரிய கல்லால் மூடினான்.

தஸ்ய தத்கர்ம விஜ்ஞாய க்ரு'ஷ்ணஃ ஶரணதஃ ஸதாம் । கோபாந் நயந்தம் ஜக்ராஹ வ்ரு'கம் ஹரிரிவௌஜஸா

அவன் செய்த காரியத்தை அறிந்த கிருஷ்ணர், நல்லவர்களுக்கு தஞ்சம் அளிப்பவர், அந்த ஆயர்களை அழைத்துச் செல்லும் அசுரனை, சிங்கம் ஓநாயை பிடிப்பதுபோல் வலிமையுடன் பிடித்தார்.

ஸ நிஜம் ரூபமாஸ்தாய கிரீந்த்ரஸத்ரு'ஶம் பலீ । இச்சந் விமோக்துமாத்மாநம் நாஶக்நோத் க்ரஹணாதுரஃ

அந்த அசுரன், பெரிய மலை போல தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு தப்பிக்க முயன்றாலும், கிருஷ்ணரின் பிடியில் இருந்து விடுபட முடியவில்லை.

தம் நிக்ரு'ஹ்யாச்யுதோ தோர்ப்யாம் பாதயித்வா மஹீதலே । பஶ்யதாம் திவி தேவாநாம் பஶுமாரமமாரயத்

அசுரனை அச்யுதன் தன் கரங்களால் கட்டிப் பிடித்து நிலத்தில் வீழ்த்தி, வானில் தேவதைகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, மாடுகளை கொன்ற அசுரனை அழித்தார்.

குஹாபிதாநம் நிர்பித்ய கோபாந் நிஃஸார்ய க்ரு'ச்ச்ரதஃ । ஸ்தூயமாநஃ ஸுரைர்கோபைஃ ப்ரவிவேஶ ஸ்வகோகுலம்

குகை வாயிலை உடைத்து, ஆயர்களை கடினமாக வெளியே கொண்டு வந்து, தேவதைகளும் ஆயர்களும் புகழ்ந்தபடி, தன் வ்ரஜத்திற்கு கிருஷ்ணர் திரும்பினார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே வ்யோமாஸுரவதோ நாம ஸப்தத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'வ்யோமாஸுரன் வதம்' எனும் முப்பத்தேழாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

கம்ஸாஜ்ஞயா ராமக்ரு'ஷ்ணௌ மதுராம் ஆநேதும் அக்ரூரஸ்ய நந்தகோகுலம் ப்ரதி கமநம் தத்ர ராமக்ரு'ஷ்ணத்வாரா தஸ்ய ஸத்காரஶ்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அக்ரூரோऽபி ச தாம் ராத்ரிம் மதுபுர்யாம் மஹாமதிஃ । உஷித்வா ரதமாஸ்தாய ப்ரயயௌ நந்தகோகுலம்

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: அக்ரூரன், அந்த இரவு மதுரையில் கழித்துப் பின்பு, காலையில் தேரில் ஏறி நந்தகோகுலத்தை நோக்கி புறப்பட்டான்.

கச்சந் பதி மஹாபாகோ பகவத்யம்புஜேக்ஷணே । பக்திம் பராமுபகத ஏவமேததசிந்தயத்

பெரும் பாக்கியசாலியான அவன், பாதையில் பயணிக்கையில், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட பகவானை நோக்கி, ஆழ்ந்த பக்தியில் மூழ்கி, இப்படிச் சிந்தித்தான்.

கிம் மயாऽऽசரிதம் பத்ரம் கிம் தப்தம் பரமம் தபஃ । கிம் வாதாப்யர்ஹதே தத்தம் யத் த்ரக்ஷ்யாம்யத்ய கேஶவம்

நான் என்ன நல்ல செயல் செய்தேன்? என்ன பெரிய தவம் செய்தேன்? அல்லது என்ன மதிப்புள்ள தானம் கொடுத்தேன்? இன்று கேசவனை காணும் பாக்கியம் எனக்கு கிடைக்கிறது.

மமைதத் துர்லபம் மந்யே உத்தமஃஶ்லோகதர்ஶநம் । விஷயாத்மநோ யதா ப்ரஹ்ம கீர்தநம் ஶூத்ரஜந்மநஃ

உயர்ந்த புகழுடைய பகவானை காணும் இப்பேறு எனக்கு மிகவும் அரிது என்று நினைக்கிறேன்; எவ்வாறு உலக இன்பங்களில் மூழ்கிய சுத்ரருக்கு பரம்பொருளை பாடுவது அரிதோ, அதுபோல.

மைவம் மமாதமஸ்யாபி ஸ்யாதேவாச்யுததர்ஶநம் । ஹ்ரியமாணஃ கலநத்யா க்வசித்தரதி கஶ்சந

என் போல் கீழ்த்தரமானவருக்கும் அச்யுதனைக் காணும் அருள் மறுக்கப்பட வேண்டாம்; காலம் என்னும் நதியில் அடித்துச் செல்லப்படுபவரும் சில நேரம் அதைக் கடந்து விடுவார்.

மமாத்யாமங்‌கலம் நஷ்டம் பலவாம்ஶ்சைவ மே பவஃ । யந்நமஸ்யே பகவதோ யோகித்யேயாம்க்ரிபங்‌கஜம்

இன்று என் துயரம் நீங்கியது, என் பிறவி அர்த்தமடைந்தது; ஏனெனில், யோகிகள் தியானிக்கும் பகவானின் தாமரை பாதங்களை நான் வணங்குகிறேன்.

( மிஶ்ர ) கம்ஸோ பதாத்யாக்ரு'த மேऽத்யநுக்ரஹம் த்ரக்ஷ்யேऽங்‌க்ரிபத்மம் ப்ரஹிதோऽமுநா ஹரேஃ । க்ரு'தாவதாரஸ்ய துரத்யயம் தமஃ பூர்வேऽதரந் யந்நகமண்டலத்விஷா

இன்று கம்சன் எனக்கு மிகப்பெரிய அருள் செய்தான்; ஏனெனில், அவதாரம் எடுத்த ஹரியின் தாமரை பாதங்களை நான் காணப்போகிறேன். அந்த பாத நகங்களின் ஒளி, பழையோர் கடக்க முடியாத இருளை ஒருகாலத்தில் நீக்கியது.

யதர்சிதம் ப்ரஹ்மபவாதிபிஃ ஸுரைஃ ஶ்ரியா ச தேவ்யா முநிபிஃ ஸஸாத்வதைஃ । கோசாரணாயாநுசரைஶ்சரத்‌வநே யத்‍கோபிகாநாம் குசகுங்‌குமாங்‌கிதம்

பிரமா, சிவன், மற்ற தேவர்கள், லட்சுமி, முனிவர்கள், சாத்த்வதர்கள் ஆகியோர் வழிபடும் அந்த பாதங்கள், நண்பர்களுடன் காடில் மாடுகளை மேய்த்தபோது, கோபிகைகளின் மார்பில் இருந்த குங்குமத்தால் அழகுபெற்றது.

த்ரக்ஷ்யாமி நூநம் ஸுகபோலநாஸிகம் ஸ்மிதாவலோகாருணகஞ்ஜலோசநம் । முகம் முகுந்தஸ்ய குடாலகாவ்ரு'தம் ப்ரதக்ஷிணம் மே ப்ரசரந்தி வை ம்ரு'காஃ

நிச்சயம் முகுந்தனின் அழகான கன்னமும் மூக்கும், சிரிப்பும், சிவப்பான தாமரை போன்ற கண்களும், சுருள்முடியால் மூடப்பட்ட முகமும், அதன் சுற்றிலும் மிருகங்கள் வலம் வரும் அந்த முகத்தையும் நான் காணப்போகிறேன்.

அப்யத்ய விஷ்ணோர்மநுஜத்வமீயுஷோ பாராவதாராய புவோ நிஜேச்சயா । லாவண்யதாம்நோ பவிதோபலம்பநம் மஹ்யம் ந ந ஸ்யாத் பலமஞ்ஜஸா த்ரு'ஶஃ

இன்று என் கண்கள் நேரடியாக காணும் பாக்கியம் கிடைக்கும் என நினைக்கிறேன்; பூமியின் பாரத்தை தானாகக் குறைக்க மனித உருவில் வந்த அழகின் நிறைவு ஆன விஷ்ணுவை காணும் பாக்கியம்.

ய ஈக்ஷிதாஹம்ரஹிதோऽப்யஸத்ஸதோஃ ஸ்வதேஜஸாபாஸ்ததமோபிதாப்ரமஃ । ஸ்வமாயயாऽऽத்மந் ரசிதைஸ்ததீக்ஷயா ப்ராணாக்ஷதீபிஃ ஸதநேஷ்வபீயதே

நான் காணப்போகும் அவர், அகந்தை, இரட்டைத் தன்மை எதுவும் இல்லாதவர்; தன் ஒளியால் அறியாமை இருளை நீக்குபவர்; தன் மாயையால் உயிர்கள், அறிவு, உணர்வுகள் மூலமாக வீடுகளில் தன்னை காட்டுபவர்.

யஸ்யாகிலாமீவஹபிஃ ஸுமங்‌கலைஃ வாசோ விமிஶ்ரா குணகர்மஜந்மபிஃ । ப்ராணந்தி ஶும்பந்தி புநந்தி வை ஜகத் யாஸ்தத்விரக்தாஃ ஶவஶோபநா மதாஃ

அவரது சொற்கள், நல்ல குணம், செயல், பிறப்பு ஆகியவற்றால் கலந்தவை; அவை உலகின் எல்லா தீமைகளையும் போக்கி, உயிர் ஊட்டி, தூய்மையாக்கும்; அவற்றில் அக்கறை இல்லாதவர்கள் அழகான பிணங்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள்.

ஸ சாவதீர்ணஃ கில ஸத்வதாந்வயே ஸ்வஸேதுபாலாமரவர்யஶர்மக்ரு'த் । யஶோ விதந்வந் வ்ரஜ ஆஸ்த ஈஶ்வரோ காயந்தி தேவா யதஶேஷமங்‌கலம்

அவர் சாத்த்வத வம்சத்தில் அவதரித்தார்; தம் உலகங்களை காப்பாற்றும் சிறந்த தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தந்தார்; புகழை பரப்பி, வ்ரஜாவில் வாழ்கிறார்; அங்கு தேவர்கள் அவருடைய எல்லா நன்மைகளையும் பாடுகின்றனர்.

தம் த்வத்ய நூநம் மஹதாம் கதிம் குரும் த்ரைலோக்யகாந்தம் த்ரு'ஶிமந்மஹோத்ஸவம் । ரூபம் ததாநம் ஶ்ரிய ஈப்ஸிதாஸ்பதம் த்ரக்ஷ்யே மமாஸந்நுஷஸஃ ஸுதர்ஶநாஃ

இன்று நிச்சயம், பெரியோரின் குறிக்கோளும், குருவும், மூன்று உலகுக்கும் இன்பமும், கண்களுக்கு விழாகும், லட்சுமி விரும்பும் உருவத்தையும், நான் என் கண்களால் விடியற்காலையில் காணப்போகிறேன்.

அதாவரூடஃ ஸபதீஶயோ ரதாத் ப்ரதாநபும்ஸோஶ்சரணம் ஸ்வலப்தயே । தியா த்ரு'தம் யோகிபிரப்யஹம் த்ருவம் நமஸ்ய ஆப்யாம் ச ஸகீந் வநௌகஸஃ

பின்னர், அவர் இறங்கும் போது, நான், யோகிகள் மனதில் தாங்கும் அந்த பாதங்களை பெறுவேன்; நானும், அவருடைய நண்பர்களும், காட்டு வாசிகளும், அந்த பாதங்களை வணங்குவோம்.

அப்யங்‌க்ரிமூலே பதிதஸ்ய மே விபுஃ ஶிரஸ்யதாஸ்யந் நிஜஹஸ்தபங்‌கஜம் । தத்தாபயம் காலபுஜாங்‌கரம்ஹஸா ப்ரோத்வேஜிதாநாம் ஶரணைஷிணாம் ண்ரு'நாம்

நான் அவரது பாதங்களில் விழும் போது, அவர் தன் தாமரை போன்ற கையை என் தலையில் வைப்பாரோ? காலம் என்னும் பாம்பால் பயந்தவர்களுக்கு அவர் அபயம் தருபவர்.

ஸமர்ஹணம் யத்ர நிதாய கௌஶிகஃ ததா பலிஶ்சாப ஜகத்த்ரயேந்த்ரதாம் । யத்வா விஹாரே வ்ரஜயோஷிதாம் ஶ்ரமம் ஸ்பர்ஶேந ஸௌகந்திககந்த்யபாநுதத்

அந்தத் தொடுதலால், கவுசிகன், பாலி ஆகியோர் வழிபாடு செய்து மூன்று உலகுக்கும் அதிபதியாக ஆனார்கள்; அல்லது, விளையாட்டில், வ்ரஜாவின் பெண்களின் சோர்வை தன் மணம் வீசும் கையால் நீக்கினார்.

ந மய்யுபைஷ்யத்யரிபுத்திமச்யுதஃ கம்ஸஸ்ய தூதஃ ப்ரஹிதோऽபி விஶ்வத்ரு'க் । யோऽந்தர்பஹிஶ்சேதஸ ஏததீஹிதம் க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஈக்ஷத்யமலேந சக்ஷுஷா

நான் கம்சனின் தூதராக வந்தாலும், அச்யுதன் என்னை பகைவராக எண்ணமாட்டான்; ஏனெனில், உள்ளும் புறமும் மனதில் நிகழ்வதை, அந்தக் க்ஷேத்ரஞ் ஞானி தூய பார்வையால் அறிகிறார்.

அப்யங்‌க்ரிமூலேऽவஹிதம் க்ரு'தாஞ்ஜலிம் மாமீக்ஷிதா ஸஸ்மிதமார்த்ரயா த்ரு'ஶா । ஸபத்யபத்வஸ்தஸமஸ்தகில்பிஷோ வோடா முதம் வீதவிஶங்‌க ஊர்ஜிதாம்

நான் அவரது பாதங்களில் விழுந்து கையைக் கூப்பி நிற்கும் போது, அவர் என்மேல் மென்மையான, சிரிப்பும் கருணையும் நிறைந்த பார்வை வைப்பாரோ? உடனே என் பாவங்கள் எல்லாம் அழிந்து, நான் பயமில்லா மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பேன்.

ஸுஹ்ரு'த்தமம் ஜ்ஞாதிமநந்யதைவதம் தோர்ப்யாம் ப்ரு'ஹத்‍ப்யாம் பரிரப்ஸ்யதேऽத மாம் । ஆத்மா ஹி தீர்தீக்ரியதே ததைவ மே பந்தஶ்ச கர்மாத்மக உச்ச்வஸித்யதஃ

பிறகு, எனக்கு மிகச் சிறந்த நண்பனும், உறவினனும், ஒரே தெய்வமும் ஆனவர், தன் விரிந்த கைபிடியால் என்னை அணைத்துக்கொள்வார்; அப்போது அவர் என்னைத் தூய்மையாக்குவார், என் கர்ம பந்தம் உடனே களைவிடும்.

லப்த்வாங்‌கஸங்‌கம் ப்ரணதம் க்ரு'தாஞ்ஜலிம் மாம் வக்ஷ்யதேऽக்ரூர ததேத்யுருஶ்ரவாஃ । ததா வயம் ஜந்மப்ரு'தோ மஹீயஸா நைவாத்ரு'தோ யோ திகமுஷ்ய ஜந்ம தத்

நான் கையைக் கூப்பி வணங்கி, அவரது உடலைத் தொடும் போது, அவர், அக்ரூரா, என்னிடம் பேசுவார்; அப்போது நாம் மனிதராகப் பிறந்தாலும், அவர் மதிப்பளிக்கவில்லை என்றால், அந்தப் பிறப்பு பழிக்கத்தக்கது.

ந தஸ்ய கஶ்சித் தயிதஃ ஸுஹ்ரு'த்தமோ ந சாப்ரியோ த்வேஷ்ய உபேக்ஷ்ய ஏவ வா । ததாபி பக்தாந் பஜதே யதா ததா ஸுரத்ருமோ யத்வதுபாஶ்ரிதோऽர்ததஃ

அவருக்கு யாரும் மிகவும் நேசிக்கப்படுபவரும், சிறந்த நண்பரும் இல்லை; யாரும் வெறுக்கப்படுபவரோ, புறக்கணிக்கப்படுபவரோ இல்லை; இருந்தாலும், தேவ விருட்சம் அருகில் வந்தவருக்கு பலன் தருவது போல, அவர் பக்தர்களை அருளால் பாராட்டுகிறார்.

கிம் சாக்ரஜோ மாவநதம் யதூத்தமஃ ஸ்மயந் பரிஷ்வஜ்ய க்ரு'ஹீதமஞ்ஜலௌ । க்ரு'ஹம் ப்ரவேஷ்யாப்தஸமஸ்தஸத்க்ரு'தம் ஸம்ப்ரக்ஷ்யதே கம்ஸக்ரு'தம் ஸ்வபந்துஷு

மேலும், யாதவர்களில் சிறந்தவரும் மூத்தவருமானவர், அவன் வணங்கி கைகூப்பி நின்றபோது, சிரித்தபடியே அவனை அணைத்துக் கொண்டு, வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். அங்கு எல்லா மரியாதைகளும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தன. பின்னர், கம்சன் ஏற்படுத்திய துன்பங்களை உறவினர்களிடம் விசாரித்தார்.