ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( மிஶ்ர ) விஶுத்தவிஜ்ஞாநகநம் ஸ்வஸம்ஸ்தயா ஸமாப்தஸர்வார்தமமோகவாஞ்சிதம் । ஸ்வதேஜஸா நித்யநிவ்ரு'த்தமாயா குணப்ரவாஹம் பகவந்தமீமஹி

நாம், தூய அறிவால் நிரம்பி, தன் இயல்பில் நிலைத்திருக்கும், எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறிய, விருப்பங்கள் தோல்வியடையாத, தன் ஒளியால் மாயை எப்போதும் நீங்கிய, குணங்களின் ஊற்றாகிய பகவானை தியானிக்கிறோம்.

த்வாமீஶ்வரம் ஸ்வாஶ்ரயமாத்மமாயயா விநிர்மிதாஶேஷவிஶேஷகல்பநம் । க்ரீடார்தமத்யாத்தமநுஷ்யவிக்ரஹம் நதோऽஸ்மி துர்யம் யதுவ்ரு'ஷ்ணிஸாத்வதாம்

எல்லோருக்கும் ஆதரவாக இருக்கும் இறைவனே, நீ தன் மாயையால் எல்லா வேறுபாடுகளையும் உருவாக்கி, விளையாட்டுக்காக மனித உருவை எடுத்துக் கொண்டு, யாதவர், வ்ருஷ்ணிகள், சாத்த்வதர்கள் எல்லோரிலும் முதன்மை பெற்றவன்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் யதுபதிம் க்ரு'ஷ்ணம் பாகவதப்ரவரோ முநிஃ । ப்ரணிபத்யாப்யநுஜ்ஞாதோ யயௌ தத்தர்ஶநோத்ஸவஃ

இவ்வாறு, யாதவர்களின் தலைவராகிய கிருஷ்ணருக்கு வணங்கி, பக்தர்களில் சிறந்த முனிவர் அனுமதி பெற்று, அந்த தரிசன மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டார் என்று ஸ்ரீசுகர் கூறினார்.

பகவாநபி கோவிந்தோ ஹத்வா கேஶிநமாஹவே । பஶூநபாலயத் பாலைஃ ப்ரீதைர்வ்ரஜஸுகாவஹஃ

பகவான் கோவிந்தன், யுத்தத்தில் கேசியை அழித்தபின், மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த ஆயர்களுடன் சேர்ந்து மாடுகளை மேய்த்து, வ்ரஜத்திற்கு ஆனந்தம் அளித்தான்.

ஏகதா தே பஶூந் பாலாஃந் சாரயந்தோऽத்ரிஸாநுஷு । சக்ருர்நிலாயநக்ரீடாஃ சோரபாலாபதேஶதஃ

ஒரு நாள், அந்த ஆயர்கள் மாடுகளை மலைச்சரிவுகளில் மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது, திருடன்-பாதுகாப்பாளர் என இரு பக்கமாகப் பிரிந்து ஒளிவு விளையாட்டு விளையாடினார்கள்.

தத்ராஸந்கதிசிச்சோராஃ பாலாஶ்ச கதிசிந்ந்ரு'ப । மேஷாயிதாஶ்ச தத்ரைகே விஜஹ்ருரகுதோபயாஃ

அங்கே சிலர் திருடர்களாகவும், சிலர் ஆயர்களாகவும், மற்றவர்கள் ஆடுகளாகவும் நடித்து, எல்லோரும் பயமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.

மயபுத்ரோ மஹாமாயோ வ்யோமோ கோபாலவேஷத்ரு'க் । மேஷாயிதாநபோவாஹ ப்ராயஶ்சோராயிதோ பஹூந்

மாயையின் மகனும், பெரிய மாயவாதியுமான வ்யோமன், ஆயன் வேடம் பூண்டான்; ஆடுகளின் தலைவராக நடித்து, திருடர்களாக நடித்த பலரை அழைத்துச் சென்றான்.

கிரிதர்யாம் விநிக்ஷிப்ய நீதம் நீதம் மஹாஸுரஃ । ஶிலயா பிததே த்வாரம் சதுஃபஞ்சாவஶேஷிதாஃ

அந்த மகாசுரன், அவர்களை அழைத்துச் சென்று, ஒரு மலைக்குகையில் அடைத்து, நான்கு அல்லது ஐந்து பேரை மட்டும் விட்டு, குகை வாயிலை ஒரு பெரிய கல்லால் மூடினான்.

தஸ்ய தத்கர்ம விஜ்ஞாய க்ரு'ஷ்ணஃ ஶரணதஃ ஸதாம் । கோபாந் நயந்தம் ஜக்ராஹ வ்ரு'கம் ஹரிரிவௌஜஸா

அவன் செய்த காரியத்தை அறிந்த கிருஷ்ணர், நல்லவர்களுக்கு தஞ்சம் அளிப்பவர், அந்த ஆயர்களை அழைத்துச் செல்லும் அசுரனை, சிங்கம் ஓநாயை பிடிப்பதுபோல் வலிமையுடன் பிடித்தார்.

ஸ நிஜம் ரூபமாஸ்தாய கிரீந்த்ரஸத்ரு'ஶம் பலீ । இச்சந் விமோக்துமாத்மாநம் நாஶக்நோத் க்ரஹணாதுரஃ

அந்த அசுரன், பெரிய மலை போல தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு தப்பிக்க முயன்றாலும், கிருஷ்ணரின் பிடியில் இருந்து விடுபட முடியவில்லை.

தம் நிக்ரு'ஹ்யாச்யுதோ தோர்ப்யாம் பாதயித்வா மஹீதலே । பஶ்யதாம் திவி தேவாநாம் பஶுமாரமமாரயத்

அசுரனை அச்யுதன் தன் கரங்களால் கட்டிப் பிடித்து நிலத்தில் வீழ்த்தி, வானில் தேவதைகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, மாடுகளை கொன்ற அசுரனை அழித்தார்.

குஹாபிதாநம் நிர்பித்ய கோபாந் நிஃஸார்ய க்ரு'ச்ச்ரதஃ । ஸ்தூயமாநஃ ஸுரைர்கோபைஃ ப்ரவிவேஶ ஸ்வகோகுலம்

குகை வாயிலை உடைத்து, ஆயர்களை கடினமாக வெளியே கொண்டு வந்து, தேவதைகளும் ஆயர்களும் புகழ்ந்தபடி, தன் வ்ரஜத்திற்கு கிருஷ்ணர் திரும்பினார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே வ்யோமாஸுரவதோ நாம ஸப்தத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'வ்யோமாஸுரன் வதம்' எனும் முப்பத்தேழாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

கம்ஸாஜ்ஞயா ராமக்ரு'ஷ்ணௌ மதுராம் ஆநேதும் அக்ரூரஸ்ய நந்தகோகுலம் ப்ரதி கமநம் தத்ர ராமக்ரு'ஷ்ணத்வாரா தஸ்ய ஸத்காரஶ்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அக்ரூரோऽபி ச தாம் ராத்ரிம் மதுபுர்யாம் மஹாமதிஃ । உஷித்வா ரதமாஸ்தாய ப்ரயயௌ நந்தகோகுலம்

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: அக்ரூரன், அந்த இரவு மதுரையில் கழித்துப் பின்பு, காலையில் தேரில் ஏறி நந்தகோகுலத்தை நோக்கி புறப்பட்டான்.

கச்சந் பதி மஹாபாகோ பகவத்யம்புஜேக்ஷணே । பக்திம் பராமுபகத ஏவமேததசிந்தயத்

பெரும் பாக்கியசாலியான அவன், பாதையில் பயணிக்கையில், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட பகவானை நோக்கி, ஆழ்ந்த பக்தியில் மூழ்கி, இப்படிச் சிந்தித்தான்.

கிம் மயாऽऽசரிதம் பத்ரம் கிம் தப்தம் பரமம் தபஃ । கிம் வாதாப்யர்ஹதே தத்தம் யத் த்ரக்ஷ்யாம்யத்ய கேஶவம்

நான் என்ன நல்ல செயல் செய்தேன்? என்ன பெரிய தவம் செய்தேன்? அல்லது என்ன மதிப்புள்ள தானம் கொடுத்தேன்? இன்று கேசவனை காணும் பாக்கியம் எனக்கு கிடைக்கிறது.

மமைதத் துர்லபம் மந்யே உத்தமஃஶ்லோகதர்ஶநம் । விஷயாத்மநோ யதா ப்ரஹ்ம கீர்தநம் ஶூத்ரஜந்மநஃ

உயர்ந்த புகழுடைய பகவானை காணும் இப்பேறு எனக்கு மிகவும் அரிது என்று நினைக்கிறேன்; எவ்வாறு உலக இன்பங்களில் மூழ்கிய சுத்ரருக்கு பரம்பொருளை பாடுவது அரிதோ, அதுபோல.

மைவம் மமாதமஸ்யாபி ஸ்யாதேவாச்யுததர்ஶநம் । ஹ்ரியமாணஃ கலநத்யா க்வசித்தரதி கஶ்சந

என் போல் கீழ்த்தரமானவருக்கும் அச்யுதனைக் காணும் அருள் மறுக்கப்பட வேண்டாம்; காலம் என்னும் நதியில் அடித்துச் செல்லப்படுபவரும் சில நேரம் அதைக் கடந்து விடுவார்.

மமாத்யாமங்‌கலம் நஷ்டம் பலவாம்ஶ்சைவ மே பவஃ । யந்நமஸ்யே பகவதோ யோகித்யேயாம்க்ரிபங்‌கஜம்

இன்று என் துயரம் நீங்கியது, என் பிறவி அர்த்தமடைந்தது; ஏனெனில், யோகிகள் தியானிக்கும் பகவானின் தாமரை பாதங்களை நான் வணங்குகிறேன்.

( மிஶ்ர ) கம்ஸோ பதாத்யாக்ரு'த மேऽத்யநுக்ரஹம் த்ரக்ஷ்யேऽங்‌க்ரிபத்மம் ப்ரஹிதோऽமுநா ஹரேஃ । க்ரு'தாவதாரஸ்ய துரத்யயம் தமஃ பூர்வேऽதரந் யந்நகமண்டலத்விஷா

இன்று கம்சன் எனக்கு மிகப்பெரிய அருள் செய்தான்; ஏனெனில், அவதாரம் எடுத்த ஹரியின் தாமரை பாதங்களை நான் காணப்போகிறேன். அந்த பாத நகங்களின் ஒளி, பழையோர் கடக்க முடியாத இருளை ஒருகாலத்தில் நீக்கியது.

யதர்சிதம் ப்ரஹ்மபவாதிபிஃ ஸுரைஃ ஶ்ரியா ச தேவ்யா முநிபிஃ ஸஸாத்வதைஃ । கோசாரணாயாநுசரைஶ்சரத்‌வநே யத்‍கோபிகாநாம் குசகுங்‌குமாங்‌கிதம்

பிரமா, சிவன், மற்ற தேவர்கள், லட்சுமி, முனிவர்கள், சாத்த்வதர்கள் ஆகியோர் வழிபடும் அந்த பாதங்கள், நண்பர்களுடன் காடில் மாடுகளை மேய்த்தபோது, கோபிகைகளின் மார்பில் இருந்த குங்குமத்தால் அழகுபெற்றது.

த்ரக்ஷ்யாமி நூநம் ஸுகபோலநாஸிகம் ஸ்மிதாவலோகாருணகஞ்ஜலோசநம் । முகம் முகுந்தஸ்ய குடாலகாவ்ரு'தம் ப்ரதக்ஷிணம் மே ப்ரசரந்தி வை ம்ரு'காஃ

நிச்சயம் முகுந்தனின் அழகான கன்னமும் மூக்கும், சிரிப்பும், சிவப்பான தாமரை போன்ற கண்களும், சுருள்முடியால் மூடப்பட்ட முகமும், அதன் சுற்றிலும் மிருகங்கள் வலம் வரும் அந்த முகத்தையும் நான் காணப்போகிறேன்.

அப்யத்ய விஷ்ணோர்மநுஜத்வமீயுஷோ பாராவதாராய புவோ நிஜேச்சயா । லாவண்யதாம்நோ பவிதோபலம்பநம் மஹ்யம் ந ந ஸ்யாத் பலமஞ்ஜஸா த்ரு'ஶஃ

இன்று என் கண்கள் நேரடியாக காணும் பாக்கியம் கிடைக்கும் என நினைக்கிறேன்; பூமியின் பாரத்தை தானாகக் குறைக்க மனித உருவில் வந்த அழகின் நிறைவு ஆன விஷ்ணுவை காணும் பாக்கியம்.

ய ஈக்ஷிதாஹம்ரஹிதோऽப்யஸத்ஸதோஃ ஸ்வதேஜஸாபாஸ்ததமோபிதாப்ரமஃ । ஸ்வமாயயாऽऽத்மந் ரசிதைஸ்ததீக்ஷயா ப்ராணாக்ஷதீபிஃ ஸதநேஷ்வபீயதே

நான் காணப்போகும் அவர், அகந்தை, இரட்டைத் தன்மை எதுவும் இல்லாதவர்; தன் ஒளியால் அறியாமை இருளை நீக்குபவர்; தன் மாயையால் உயிர்கள், அறிவு, உணர்வுகள் மூலமாக வீடுகளில் தன்னை காட்டுபவர்.

யஸ்யாகிலாமீவஹபிஃ ஸுமங்‌கலைஃ வாசோ விமிஶ்ரா குணகர்மஜந்மபிஃ । ப்ராணந்தி ஶும்பந்தி புநந்தி வை ஜகத் யாஸ்தத்விரக்தாஃ ஶவஶோபநா மதாஃ

அவரது சொற்கள், நல்ல குணம், செயல், பிறப்பு ஆகியவற்றால் கலந்தவை; அவை உலகின் எல்லா தீமைகளையும் போக்கி, உயிர் ஊட்டி, தூய்மையாக்கும்; அவற்றில் அக்கறை இல்லாதவர்கள் அழகான பிணங்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள்.

ஸ சாவதீர்ணஃ கில ஸத்வதாந்வயே ஸ்வஸேதுபாலாமரவர்யஶர்மக்ரு'த் । யஶோ விதந்வந் வ்ரஜ ஆஸ்த ஈஶ்வரோ காயந்தி தேவா யதஶேஷமங்‌கலம்

அவர் சாத்த்வத வம்சத்தில் அவதரித்தார்; தம் உலகங்களை காப்பாற்றும் சிறந்த தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தந்தார்; புகழை பரப்பி, வ்ரஜாவில் வாழ்கிறார்; அங்கு தேவர்கள் அவருடைய எல்லா நன்மைகளையும் பாடுகின்றனர்.

தம் த்வத்ய நூநம் மஹதாம் கதிம் குரும் த்ரைலோக்யகாந்தம் த்ரு'ஶிமந்மஹோத்ஸவம் । ரூபம் ததாநம் ஶ்ரிய ஈப்ஸிதாஸ்பதம் த்ரக்ஷ்யே மமாஸந்நுஷஸஃ ஸுதர்ஶநாஃ

இன்று நிச்சயம், பெரியோரின் குறிக்கோளும், குருவும், மூன்று உலகுக்கும் இன்பமும், கண்களுக்கு விழாகும், லட்சுமி விரும்பும் உருவத்தையும், நான் என் கண்களால் விடியற்காலையில் காணப்போகிறேன்.

அதாவரூடஃ ஸபதீஶயோ ரதாத் ப்ரதாநபும்ஸோஶ்சரணம் ஸ்வலப்தயே । தியா த்ரு'தம் யோகிபிரப்யஹம் த்ருவம் நமஸ்ய ஆப்யாம் ச ஸகீந் வநௌகஸஃ

பின்னர், அவர் இறங்கும் போது, நான், யோகிகள் மனதில் தாங்கும் அந்த பாதங்களை பெறுவேன்; நானும், அவருடைய நண்பர்களும், காட்டு வாசிகளும், அந்த பாதங்களை வணங்குவோம்.

அப்யங்‌க்ரிமூலே பதிதஸ்ய மே விபுஃ ஶிரஸ்யதாஸ்யந் நிஜஹஸ்தபங்‌கஜம் । தத்தாபயம் காலபுஜாங்‌கரம்ஹஸா ப்ரோத்வேஜிதாநாம் ஶரணைஷிணாம் ண்ரு'நாம்

நான் அவரது பாதங்களில் விழும் போது, அவர் தன் தாமரை போன்ற கையை என் தலையில் வைப்பாரோ? காலம் என்னும் பாம்பால் பயந்தவர்களுக்கு அவர் அபயம் தருபவர்.