ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தம் த்ராஸயந்தம் பகவாந் ஸ்வகோகுலம் தத்தேஷிதைர்வாலவிகூர்ணிதாம்புதம் । ஆத்மாநமாஜௌ ம்ரு'கயந்தமக்ரணீஃ உபாஹ்வயத் ஸ வ்யநதந் ம்ரு'கேந்த்ரவத்

அவன் தன் கூவல், வால் அசைவால் மேகங்களை அலைக்கழிப்பதாலும், கிருஷ்ணனின் கோகுலத்தை அச்சுறுத்த, கோபர்களுக்குத் தலைவரான ஆண்டவன், அவனை சிங்கம் கர்ஜிப்பதைப் போல முழக்கி, எதிர்த்து அழைத்தான்.

ஸ தம் நிஶாம்யாபிமுகோ மகேந கம் பிபந்நிவாப்யத்ரவதத்யமர்ஷணஃ । ஜகாந பத்‍ப்யாமரவிந்தலோசநம் துராஸதஶ்சண்டஜவோ துரத்யயஃ

அந்த அசுரன், யாகம் நடத்திக் கொண்டிருந்த பகவானை எதிர்கொண்டு, கோபத்தில் ஆகாயத்தை விழுங்க விரும்பும் போல் பாய்ந்து, அரவிந்தப்பாதங்களை உடையவரை தன் காலால் அடித்தான். அவன் வேகமும், வன்மையும் தாங்க முடியாதது.

தத் வஞ்சயித்வா தமதோக்ஷஜோ ருஷா ப்ரக்ரு'ஹ்ய தோர்ப்யாம் பரிவித்ய பாதயோஃ । ஸாவஜ்ஞமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய தநுஃஶதாந்தரே யதோரகம் தார்க்ஷ்யஸுதோ வ்யவஸ்திதஃ

ஆனால் அந்த அடுக்குமாடி, பகவான் அவனை ஏமாற்றி, இரு கரங்களால் பிடித்து, அவன் கால்களைப் பிடித்து சுழற்றிப் பண்ணி, அவனை ஒரு நூறு வில் தூரம் தள்ளி வீசினார். அது போல, கருடன் பாம்பை எளிதில் தூக்கி வீசுவது போல் நடந்தது.

ஸஃ லப்தஸம்ஜ்ஞஃ புநருத்திதோ ருஷா வ்யாதாய கேஶீ தரஸாऽऽபதத்தரிம் । ஸோऽப்யஸ்ய வக்த்ரே புஜமுத்தரம் ஸ்மயந் ப்ரவேஶயாமாஸ யதோரகம் பிலே

அசுரன் மீண்டும் உணர்வு பெற்று, கோபத்துடன் எழுந்து, வாயை விரித்து வேகமாக ஹரியை நோக்கி பாய்ந்தான். பகவான் சிரித்தபடி, தன் கரத்தை அவன் வாயில் பாம்பு தன் குகையில் புகுவது போல் நுழையச் செய்தார்.

தந்தா நிபேதுர்பகவத்‍புஜஸ்ப்ரு'ஶஃ தே கேஶிநஸ்தப்தமயஸ்ப்ரு'ஶோ யதா । பாஹுஶ்ச தத்தேஹகதோ மஹாத்மநோ யதாऽऽமயஃ ஸம்வவ்ரு'தே உபேக்ஷிதஃ

பகவானின் கரம் அவன் பற்களைத் தொடும் போது, அவை வெந்து உருகும் இரும்பு போல் விழுந்து உடைந்தன. அந்த மாபெரும் கரம், அசுரனின் உடலில் புகுந்து, கவனிக்கப்படாத இரும்பு கம்பி போல் பெரிதாக வளர்ந்தது.

ஸமேதமாநேந ஸ க்ரு'ஷ்ணபாஹுநா நிருத்தவாயுஶ்சரணாம்ஶ்ச விக்ஷிபந் । ப்ரஸ்விந்நகாத்ரஃ பரிவ்ரு'த்தலோசநஃ பபாத லேண்டம் விஸ்ரு'ஜந் க்ஷிதௌ வ்யஸுஃ

கிருஷ்ணரின் கரம் உட்புறம் பெரிதாகி, உயிர் மூச்சு அடைபட்டு, கை கால்கள் அசைந்து, உடல் வியர்வையில் நனைந்து, கண்கள் சுழன்று, கேசி நிலத்தில் இரத்தம் உமிழ்ந்து உயிர் இழந்து விழுந்தான்.

தத்தேஹதஃ கர்கடிகாபலோபமாத் வ்யஸோரபாக்ரு'ஷ்ய புஜம் மஹாபுஜஃ । அவிஸ்மிதோऽயத்‍நஹதாரிருத்ஸ்மயைஃ ப்ரஸூநவர்ஷைர்திவிஷத்‌பிரீடிதஃ

அந்த பாம்பழம் போன்ற உடலில் இருந்து, மாபெரும் கரங்களை பகவான் வெளியே எடுத்தார். பகைவரை எளிதில் வீழ்த்தியும், அவர் அதிசயிக்கவும், பெருமை கொள்ளவும் இல்லை. தேவதைகள் மலர் மழை பொழிந்து அவரை போற்றினர்.

( அநுஷ்டுப் ) தேவர்ஷிருபஸங்‌கம்ய பாகவதப்ரவரோ ந்ரு'ப । க்ரு'ஷ்ணமக்லிஷ்டகர்மாணம் ரஹஸ்யேததபாஷத

அப்போது, பக்தர்களில் முதல்வர் ஆன தேவரிஷி வந்து, புனிதமான கிருஷ்ணரிடம், அவருடைய தூய செயல்களைப் பற்றி இந்த ரகசியத்தைச் சொன்னார்.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ணாப்ரமேயாத்மந் யோகேஶ ஜகதீஶ்வர । வாஸுதேவாகிலாவாஸ ஸாத்வதாம் ப்ரவர ப்ரபோ

கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, அளவிட முடியாத ஆத்மா, யோகத்தின் நாயகா, உலகத்தின் இறைவா, வாசுதேவா, எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமானவரே, சாத்வதர்களில் சிறந்தவரே, பிரபுவே!

த்வமாத்மா ஸர்வபூதாநாம் ஏகோ ஜ்யோதிரிவைதஸாம் । கூடோ குஹாஶயஃ ஸாக்ஷீ மஹாபுருஷ ஈஶ்வரஃ

நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மா, ஞானிகளுக்குள் ஒளி போல ஒரே ஒளி, இருதயக் குகையில் மறைந்திருப்பவர், சாட்சி, மாபெரும் புருஷன், இறைவன்.

ஆத்மநாऽऽத்மாஶ்ரயஃ பூர்வம் மாயயா ஸஸ்ரு'ஜே குணாந் । தைரிதம் ஸத்யஸங்‌கல்பஃ ஸ்ரு'ஜஸ்யத்ஸ்யவஸீஶ்வரஃ

நீயே உனது ஆத்மாவால் உனக்கு ஆதாரமாக இருப்பவன்; ஆரம்பத்தில், உன் மாயையால் குணங்களை உருவாக்கினாய்; அவற்றால், உண்மை சித்தம் கொண்ட இறைவா, இந்த உலகை உருவாக்கி, காத்து, அழிக்கிறாய்.

ஸ த்வம் பூதரபூதாநாம் தைத்யப்ரமதரக்ஷஸாம் । அவதீர்ணோ விநாஶாய ஸாதுநாம் ரக்ஷணாய ச

அதனால், பூமியின் பாரம் ஆன அசுரர்கள், கொடுமை செய்பவர்கள், ராட்சதர்கள் ஆகியோரைக் களைவதற்கும், நல்லவர்களை பாதுகாப்பதற்கும் நீ இங்கு அவதரித்துள்ளாய்.

திஷ்ட்யா தே நிஹதோ தைத்யோ லீலயாயம் ஹயாக்ரு'திஃ । யஸ்ய ஹேஷிதஸந்த்ரஸ்தாஃ த்யஜந்த்யநிமிஷா திவம்

நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், குதிரை வடிவில் வந்த இந்த அசுரனை நீ சுலபமாக அழித்தாய். அவன் கத்தல் கேட்டுத் தேவதைகள் பயந்து, விண்ணை விட்டுப் போனார்கள்.

சாணூரம் முஷ்டிகம் சைவ மல்லாநந்யாம்ஶ்ச ஹஸ்திநம் । கம்ஸம் ச நிஹதம் த்ரக்ஷ்யே பரஶ்வோऽஹநி தே விபோ

நாளை அல்லது மறுநாள், பிரபுவே, நான் காணப்போகிறேன் — சாணூரன், முஷ்டிகன், மற்ற மல்லர்கள், யானை, கம்சன் ஆகியோரை நீ அழிப்பதை.

தஸ்யாநு ஶங்‌கயவந முராணாம் நரகஸ்ய ச । பாரிஜாதாபஹரணம் இந்த்ரஸ்ய ச பராஜயம்

அதற்குப் பிறகு, சங்கன், யவனன், முரன், நரகன் ஆகியோரின் தோல்வி, பாரிஜாத மரத்தை எடுத்தல், இந்திரனின் தோல்வி ஆகியன நிகழும்.

உத்வாஹம் வீரகந்யாநாம் வீர்யஶுல்காதிலக்ஷணம் । ந்ரு'கஸ்ய மோக்ஷணம் ஶாபாத் த்வாரகாயாம் ஜகத்பதே

வீர பெண்களை வீரம் காட்டி மணம் புரிவதும், துவாரகையில் ந்ருகன் மீது வந்த சாபத்திலிருந்து அவரை விடுவித்ததும், உலகின் இறைவா, இவை அனைத்தும் உன்னால் நிகழும்.

ஸ்யமந்தகஸ்ய ச மணேஃ ஆதாநம் ஸஹ பார்யயா । ம்ரு'தபுத்ரப்ரதாநம் ச ப்ராஹ்மணஸ்ய ஸ்வதாமதஃ

ச்யமந்தக மணியை மனைவியுடன் பெற்றதும், இறந்த பிள்ளையை உன் தெய்வீகத் தலத்திலிருந்து பிராமணனுக்கு திருப்பிக் கொடுத்ததும்.

பௌண்ட்ரகஸ்ய வதம் பஶ்சாத் காஶிபுர்யாஶ்ச தீபநம் । தந்தவக்ரஸ்ய நிதநம் சைத்யஸ்ய ச மஹாக்ரதௌ

பாண்ட்ரகனை அழித்ததும், காசி நகரத்தை எரித்ததும், தந்தவக்ரனை அழித்ததும், சிசுபாலனை மகா யாகத்தில் கொன்றதும்.

யாநி சாந்யாநி வீர்யாணி த்வாரகாமாவஸந் பவாந் । கர்தா த்ரக்ஷ்யாம்யஹம் தாநி கேயாநி கவிபிர்புவி

துவாரகையில் நீ வாழும் போது செய்யும் மற்ற வீர செய்கைகளையும், உலகில் கவிஞர்கள் பாடும் அந்த கதைகளை நான் காணப்போகிறேன்.

அத தே காலரூபஸ்ய க்ஷபயிஷ்ணோரமுஷ்ய வை । அக்ஷௌஹிணீநாம் நிதநம் த்ரக்ஷ்யாம்யர்ஜுநஸாரதேஃ

இப்போது, அர்ஜுனன் தேரோட்டியாக இருக்க, காலம் வடிவமெடுத்த அழிப்பவரான அவர், இந்தப் பெரும் படைகளை அழிக்கும் அதிசயத்தை நான் காணப்போகிறேன்.

( மிஶ்ர ) விஶுத்தவிஜ்ஞாநகநம் ஸ்வஸம்ஸ்தயா ஸமாப்தஸர்வார்தமமோகவாஞ்சிதம் । ஸ்வதேஜஸா நித்யநிவ்ரு'த்தமாயா குணப்ரவாஹம் பகவந்தமீமஹி

நாம், தூய அறிவால் நிரம்பி, தன் இயல்பில் நிலைத்திருக்கும், எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறிய, விருப்பங்கள் தோல்வியடையாத, தன் ஒளியால் மாயை எப்போதும் நீங்கிய, குணங்களின் ஊற்றாகிய பகவானை தியானிக்கிறோம்.

த்வாமீஶ்வரம் ஸ்வாஶ்ரயமாத்மமாயயா விநிர்மிதாஶேஷவிஶேஷகல்பநம் । க்ரீடார்தமத்யாத்தமநுஷ்யவிக்ரஹம் நதோऽஸ்மி துர்யம் யதுவ்ரு'ஷ்ணிஸாத்வதாம்

எல்லோருக்கும் ஆதரவாக இருக்கும் இறைவனே, நீ தன் மாயையால் எல்லா வேறுபாடுகளையும் உருவாக்கி, விளையாட்டுக்காக மனித உருவை எடுத்துக் கொண்டு, யாதவர், வ்ருஷ்ணிகள், சாத்த்வதர்கள் எல்லோரிலும் முதன்மை பெற்றவன்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் யதுபதிம் க்ரு'ஷ்ணம் பாகவதப்ரவரோ முநிஃ । ப்ரணிபத்யாப்யநுஜ்ஞாதோ யயௌ தத்தர்ஶநோத்ஸவஃ

இவ்வாறு, யாதவர்களின் தலைவராகிய கிருஷ்ணருக்கு வணங்கி, பக்தர்களில் சிறந்த முனிவர் அனுமதி பெற்று, அந்த தரிசன மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டார் என்று ஸ்ரீசுகர் கூறினார்.

பகவாநபி கோவிந்தோ ஹத்வா கேஶிநமாஹவே । பஶூநபாலயத் பாலைஃ ப்ரீதைர்வ்ரஜஸுகாவஹஃ

பகவான் கோவிந்தன், யுத்தத்தில் கேசியை அழித்தபின், மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த ஆயர்களுடன் சேர்ந்து மாடுகளை மேய்த்து, வ்ரஜத்திற்கு ஆனந்தம் அளித்தான்.

ஏகதா தே பஶூந் பாலாஃந் சாரயந்தோऽத்ரிஸாநுஷு । சக்ருர்நிலாயநக்ரீடாஃ சோரபாலாபதேஶதஃ

ஒரு நாள், அந்த ஆயர்கள் மாடுகளை மலைச்சரிவுகளில் மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது, திருடன்-பாதுகாப்பாளர் என இரு பக்கமாகப் பிரிந்து ஒளிவு விளையாட்டு விளையாடினார்கள்.

தத்ராஸந்கதிசிச்சோராஃ பாலாஶ்ச கதிசிந்ந்ரு'ப । மேஷாயிதாஶ்ச தத்ரைகே விஜஹ்ருரகுதோபயாஃ

அங்கே சிலர் திருடர்களாகவும், சிலர் ஆயர்களாகவும், மற்றவர்கள் ஆடுகளாகவும் நடித்து, எல்லோரும் பயமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.

மயபுத்ரோ மஹாமாயோ வ்யோமோ கோபாலவேஷத்ரு'க் । மேஷாயிதாநபோவாஹ ப்ராயஶ்சோராயிதோ பஹூந்

மாயையின் மகனும், பெரிய மாயவாதியுமான வ்யோமன், ஆயன் வேடம் பூண்டான்; ஆடுகளின் தலைவராக நடித்து, திருடர்களாக நடித்த பலரை அழைத்துச் சென்றான்.

கிரிதர்யாம் விநிக்ஷிப்ய நீதம் நீதம் மஹாஸுரஃ । ஶிலயா பிததே த்வாரம் சதுஃபஞ்சாவஶேஷிதாஃ

அந்த மகாசுரன், அவர்களை அழைத்துச் சென்று, ஒரு மலைக்குகையில் அடைத்து, நான்கு அல்லது ஐந்து பேரை மட்டும் விட்டு, குகை வாயிலை ஒரு பெரிய கல்லால் மூடினான்.

தஸ்ய தத்கர்ம விஜ்ஞாய க்ரு'ஷ்ணஃ ஶரணதஃ ஸதாம் । கோபாந் நயந்தம் ஜக்ராஹ வ்ரு'கம் ஹரிரிவௌஜஸா

அவன் செய்த காரியத்தை அறிந்த கிருஷ்ணர், நல்லவர்களுக்கு தஞ்சம் அளிப்பவர், அந்த ஆயர்களை அழைத்துச் செல்லும் அசுரனை, சிங்கம் ஓநாயை பிடிப்பதுபோல் வலிமையுடன் பிடித்தார்.