ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே கோபிகாயுகலகீதம் நாம பஞ்சத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'இரட்டையாக பாடும் கோபிகைகளின் பாடல்' என்ற பெயருடைய முப்பத்தி ஐந்தாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அரிஷ்டாஸுரவதஃ, கம்ஸஸ்ய அக்ரூரம் ப்ரதி நந்தகோகுல கமநாயாதேஶஶ்ச - ஶ்ரீ ஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அத தர்ஹ்யாகதோ கோஷ்டம் அரிஷ்டோ வ்ரு'ஷபாஸுரஃ । மஹீம் மஹாககுத்காயஃ கம்பயந் குரவிக்ஷதாம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: அப்போது, அரிஷ்டன் என்ற காளை வடிவ அசுரன், பெரிய குன்று போல் தோளுடன், தன் களிற்றால் நிலத்தை நடுங்கச் செய்து, கால் நகத்தால் பூமியை கிழித்து, கோபுலத்திற்கு வந்தான்.

ரம்பமாணஃ கரதரம் பதா ச விலிகந் மஹீம் । உத்யம்ய புச்சம் வப்ராணி விஷாணாக்ரேண சோத்தரந்

அவன் கடுமையாக கரைந்து, தன் காலால் நிலத்தை உரசி, வாலை உயர்த்தி, மலைப்போன்ற மேடுகளை கொம்பின் முனையில் தூக்கி வீசினான்.

கிஞ்சித்கிஞ்சித் ஶக்ரு'ந் முஞ்சந் மூத்ரயந் ஸ்தப்தலோசநஃ । யஸ்ய நிர்ஹ்ராதிதேநாங்‌க நிஷ்டுரேண கவாம் ந்ரு'ணாம்

சிலசிலமாக மலம் கழித்து, சிறுநீர் கழித்து, கண்களை அசைக்காமல் உறைத்துப் பார்த்து, அவன் கடுமையான கரைச்சல், பசுக்களும் மக்களும் பயந்து நடுங்கச் செய்தது.

பதந்த்யகாலதோ கர்பாஃ ஸ்ரவந்தி ஸ்ம பயேந வை । நிர்விஶந்தி கநா யஸ்ய ககுத்யசலஶங்‌கயா

அவனைப் பார்த்து பயத்தில், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் காலத்திற்கு முன்பே கருவை இழந்தார்கள்; மேகங்கள் அவன் தோளை மலை என்று எண்ணி விலகின.

தம் தீக்ஷ்ணஶ்ரு'ங்‌கமுத்வீக்ஷ்ய கோப்யோ கோபாஶ்ச தத்ரஸுஃ । பஶவோ துத்ருவுர்பீதா ராஜந் ஸம்த்யஜ்ய கோகுலம்

அவன் கூரிய கொம்புகளைப் பார்த்து, கோபிகள், கோபர்கள் அனைவரும் பயத்தில் உறைந்தார்கள்; பசுக்கள் பயந்து, கோகுலத்தை விட்டு ஓடின.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ணேதி தே ஸர்வே கோவிந்தம் ஶரணம் யயுஃ । பகவாநபி தத்வீக்ஷ்ய கோகுலம் பயவித்ருதம்

அவர்கள் அனைவரும் 'கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!' என்று கூவி, கோவிந்தனை அடைக்கலம் புகுந்தார்கள்; கோகுலம் பயத்தில் கலங்கியதை பகவான் பார்த்தான்.

மா பைஷ்டேதி கிராஶ்வாஸ்ய வ்ரு'ஷாஸுரமுபாஹ்வயத் । கோபாலைஃ பஶுபிர்மந்த த்ராஸிதைஃ கிமஸத்தம

'பயப்படாதீர்கள்' என்று சொன்னவுடன், அவன் அந்த காளை அசுரனை அழைத்தான்; கோபர்களும் பசுக்களும் பயத்தில் நடுங்க, 'ஏய், தீய உயிரே, இது என்ன?' என்று கேட்டான்.

பலதர்பஹாஹம் துஷ்டாநாம் த்வத்விதாநாம் துராத்மநாம் । இத்யாஸ்போட்யாச்யுதோऽரிஷ்டம் தலஶப்தேந கோபயந்

அச்யுதன் தன் உள்ளத்தில் கொந்தளிப்புடன், "உன்னைப் போன்ற தீய மனம் கொண்டவர்களின் பெருமையை நான் அழிப்பவன்" என்று உரக்கச் சொன்னார். அப்போது அவர் தன் கைதளத்தால் தரையை அடித்து, அரிஷ்டனைத் தூண்டினார்.

ஸக்யுரம்ஸே புஜாபோகம் ப்ரஸார்யாவஸ்திதோ ஹரிஃ । ஸோऽப்யேவம் கோபிதோऽரிஷ்டஃ குரேணாவநிமுல்லிகந் । உத்யத்புச்சப்ரமந்மேகஃ க்ருத்தஃ க்ரு'ஷ்ணமுபாத்ரவத்

ஹரியும், தன் தோழனின் தோளில் கை நீட்டி நின்றார். அதைக் கண்ட அரிஷ்டன் கோபத்தில் தன் களிற்றால் மண்ணை உரித்து, வானத்தில் மேகமாய் வட்டமிட்ட வால் தூக்கி, க்ருஷ்ணனை நோக்கி வெறித்தனமாக பாய்ந்தான்.

அக்ரந்யஸ்தவிஷாணாக்ரஃ ஸ்தப்தாஸ்ரு'க் லோசநோऽச்யுதம் । கடாக்ஷிப்யாத்ரவத் தூர்ண் இந்த்ரமுக்தோऽஶநிர்யதா

அரிஷ்டன் தன் கூரிய கொம்புகளை முன்னே வைத்துக் கொண்டு, கண்கள் சிவந்து உறுதியாக凝றி, பக்கவழி பார்வை எடுத்து, இந்திரன் விடும் இடியென வேகமாக அச்யுதனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

க்ரு'ஹீத்வா ஶ்ரு'ங்‌கயோஸ்தம் வா அஷ்டாதஶ பதாநி ஸஃ । ப்ரத்யபோவாஹ பகவாந் கஜஃ ப்ரதிகஜம் யதா

பகவான் அவனை இரு கொம்புகளிலும் பிடித்து, பதினெட்டு அடிகள் பின்னால் சென்று இழுத்தார். யானை மற்றொரு யானையை இழுப்பதைப் போல அவர் அரிஷ்டனை இழுத்தார்.

ஸோऽபவித்தோ பகவதா புநருத்தாய ஸத்வரம் । ஆபதத் ஸ்விந்நஸர்வாங்‌கோ நிஃஶ்வஸந் க்ரோதமூர்ச்சிதஃ

பகவான் அவனைத் தூக்கி எறிந்ததும், அரிஷ்டன் உடனே எழுந்து, உடல் முழுவதும் வியர்வையால் நனைந்து, மூச்சை பெரிதாக இழுத்து, கோபத்தில் மூழ்கி மீண்டும் பாய்ந்தான்.

( மிஶ்ர ) தம் ஆபதந்தம் ஸ நிக்ரு'ஹ்ய ஶ்ரு'ங்‌கயோஃ பதா ஸமாக்ரம்ய நிபாத்ய பூதலே । நிஷ்பீடயாமாஸ யதாऽऽர்த்ரமம்பரம் க்ரு'த்வா விஷாணேந ஜகாந ஸோऽபதத்

அரிஷ்டன் பாய்ந்ததை கிருஷ்ணர் அவன் கொம்புகளைப் பிடித்து, காலால் அழுத்தி தரையில் வீழ்த்தினார். பின்பு ஈரமான உடையைப் பிழிபது போல அவனை நசுக்கியார்; பிறகு கொம்பால் தாக்க, அரிஷ்டன் தரையில் விழுந்தான்.

அஸ்ரு'க் வமந் மூத்ரஶக்ரு'த் ஸமுத்ஸ்ரு'ஜந் க்ஷிபம்ஶ்ச பாதாநநவஸ்திதேக்ஷணஃ । ஜகாம க்ரு'ச்ச்ரம் நிர்‌ரு'தேரத க்ஷயம் புஷ்பைஃ கிரந்தோ ஹரிமீடிரே ஸுராஃ

அரிஷ்டன் ரத்தம் வாந்தி எடுத்து, சிறுநீர் மற்றும் மலத்தை வெளியிட்டு, கால்களை அசைத்து, கண்கள் நிலை இழந்து, கடும் வேதனையில் சிரமப்பட்டு இறந்தான். தேவர்கள் கிருஷ்ணருக்கு மலர் பொழிந்து புகழ்ந்தார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் குகுத்மிநம் ஹத்வா ஸ்தூயமாநஃ த்விஜாதிபிஃ । விவேஶ கோஷ்டம் ஸபலோ கோபீநாம் நயநோத்ஸவஃ

இவ்வாறு குகுத்மினை அழித்து, இருமுறை பிறந்தவர்களால் போற்றப்பட்ட கிருஷ்ணரும் பலராமனும், கோபியர்களின் கண்களுக்கு விழாக்க் காட்சி அளிக்க, கோபுலத்தில் நுழைந்தார்கள்.

அரிஷ்டே நிஹதே தைத்யே க்ரு'ஷ்ணேநாத்‍புதகர்மணா । கம்ஸாயாதாஹ பகவாந் நாரதோ தேவதர்ஶநஃ

அரிஷ்டன் எனும் அசுரன் கிருஷ்ணரால் அதிசயமான செயலால் அழிக்கப்பட்டதும், தேவர்களைப் பார்க்கும் நாரதர் பகவான் கம்சனைச் சந்திக்கச் சென்றார்.

யஶோதாயாஃ ஸுதாம் கந்யாம் தேவக்யாஃ க்ரு'ஷ்ணமேவ ச । ராமம் ச ரோஹிணீபுத்ரம் வஸுதேவேந பிப்யதா

யசோதையின் மகளும், தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணனும், ரோகிணியின் மகன் ராமனும், பயந்து வாழ்ந்த வசுதேவரால் கம்சனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதாக நாரதர் தெரிவித்தார்.

ந்யஸ்தௌ ஸ்வமித்ரே நந்தே வை யாப்யாம் தே புருஷா ஹதாஃ । நிஶம்ய தத்‍போஜபதிஃ கோபாத் ப்ரசலிதேந்த்ரியஃ

வசுதேவன் தன் நண்பன் நந்தனிடம் அந்த இருவரையும் ஒப்படைத்தார்; அவர்களால் உன் ஆட்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். இதைக் கேட்ட போஜர்களின் அரசன், கோபத்தில் உணர்வுகள் கலங்கினார்.

நிஶாதமஸிமாதத்த வஸுதேவஜிகாம்ஸயா நிவாரிதோ நாரதேந தத்ஸுதௌ ம்ரு'த்யுமாத்மநஃ

வசுதேவனை கொல்ல எண்ணி, கூரிய வாள் எடுத்தான்; ஆனால் நாரதர் தடுக்க, அந்த இரு பிள்ளைகளே அவனுக்குத் துன்பம் தருவோர் என்று அறிவித்தார்.

ஜ்ஞாத்வா லோஹமயைஃ பாஶைஃ பபந்த ஸஹ பார்யயா । ப்ரதியாதே து தேவர்ஷௌ கம்ஸ ஆபாஷ்ய கேஶிநம்

இதை உணர்ந்த கம்சன், வசுதேவனையும் அவன் மனைவியையும் இரும்புக் கட்டுகளால் கட்டினான். தேவமுனிவர் சென்றதும், கம்சன் கேசினை அழைத்து பேசினான்.

ப்ரேஷயாமாஸ ஹந்யேதாம் பவதா ராமகேஶவௌ । ததோ முஷ்டிகசாணூர ஶலதோஶலகாதிகாந்

"நீ போய் ராமனையும் கேசவனையும் கொல்ல வேண்டும்; அதன் பிறகு முஷ்டிகன், சாணூரன், சலன், தோசலன் மற்றும் பிறரை அனுப்பு" என்று அவனை அனுப்பினான்.

அமாத்யாந் ஹஸ்திபாம்ஶ்சைவ ஸமாஹூயாஹ போஜராட் । போ போ நிஶம்யதாமேதத் வீரசாணூரமுஷ்டிகௌ

போஜர்களின் அரசன் தன் அமைச்சர்களையும் யானைபிடிகளையும் அழைத்து, "இவர்கள் வீரமான சாணூரனும் முஷ்டிகனும்; நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்" என்று சொன்னான்.

நந்தவ்ரஜே கிலாஸாதே ஸுதாவாநகதுந்துபேஃ । ராமக்ரு'ஷ்ணௌ ததோ மஹ்யம் ம்ரு'த்யுஃ கில நிதர்ஶிதஃ

"நந்தனின் கோபுலத்தில் ஆனகதுந்துபியின் இரு மகன்கள் ராமனும் கிருஷ்ணனும் இருக்கிறார்கள்; எனவே, அவர்களால் எனக்கு மரணம் ஏற்படும் என்று முன்பே கூறப்பட்டுள்ளது" என்றான்.

பவத்‍ப்யாமிஹ ஸம்ப்ராப்தௌ ஹந்யேதாம் மல்லலீலயா । மஞ்சாஃ க்ரியந்தாம் விவிதா மல்லரங்‌கபரிஶ்ரிதாஃ । பௌரா ஜாநபதாஃ ஸர்வே பஶ்யந்து ஸ்வைரஸம்யுகம்

"நீங்கள் இருவரும் இங்கே மல்லயுத்தத்தில் அவர்களை அழிக்க வேண்டும்; பல்வேறு மேடைகள் மல்லபோர அரங்கத்தைச் சுற்றி அமைக்கப்படட்டும்; நகரவாசிகளும் கிராமவாசிகளும் அனைவரும் அவர்களின் போரைக் காணட்டும்" என்றான்.

மஹாமாத்ர த்வயா பத்ர ரங்‌கத்வார்யுபநீயதாம் । த்விபஃ குவலயாபீடோ ஜஹி தேந மமாஹிதௌ

"முதன்மை அமைச்சர், அரங்கத்தின் வாயிலில் யானை குவலயாபீடத்தை அழைத்து வாருங்கள்; அவன் என் எதிரிகளை அங்கே கொல்லட்டும்" என்று உத்தரவிட்டான்.

ஆரப்யதாம் தநுர்யாகஃ சதுர்தஶ்யாம் யதாவிதி । விஶஸந்து பஶூந் மேத்யாந் பூதராஜாய மீடுஷே

நான்காவது திதியில், விதிப்படி வில்லியகத்தைத் தொடங்குங்கள். தூய்மையான மிருகங்களை, எல்லா உயிர்களுக்கும் அருள் வழங்கும் ஆண்டவருக்காக அர்ப்பணிக்க அனுமதியுங்கள்.

இத்யாஜ்ஞாப்யார்ததந்த்ரஜ்ஞ ஆஹூய யதுபுங்‌கவம் । க்ரு'ஹீத்வா பாணிநா பாணிம் ததோऽக்ரூரமுவாச ஹ

இவ்வாறு அறிவுரை கூறி, காரியங்களில் நிபுணரான யாதவரில் சிறந்தவரை அழைத்து, அவன் கையைத் தன் கையில் பிடித்து, அக்கிரூரனிடம் பேசினார்.

போ போ தாநபதே மஹ்யம் க்ரியதாம் மைத்ரமாத்ரு'தஃ । நாந்யஸ்த்வத்தோ ஹிததமோ வித்யதே போஜவ்ரு'ஷ்ணிஷு

ஓ தானதர்மத்தில் சிறந்தவரே, எனக்கு மதிப்புடன் நட்பை ஏற்படுத்துங்கள். போஜர், வ்ருஷ்ணியர் எல்லோரிலும் உங்களை விட எனக்கு நன்மை விரும்பும் ஒருவர் இல்லை.