ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தர்ஶநீயதிலகோ வநமாலா திவ்யகந்ததுலஸீமதுமத்தைஃ । அலிகுலைரலகு கீதாமபீஷ்டம் ஆத்ரியந் யர்ஹி ஸந்திதவேணுஃ

அழகான திருநீறு, காட்டுப் பூமாலை, தெய்வீக மணம், தேனோடு துளசியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணர் வாசலை வாசிக்கும் போது, தேனீகள் மயக்கத்துடன் விரும்பிய பாடலைப் பாடி அவரை வணங்குகின்றன.

ஸரஸி ஸாரஸஹம்ஸவிஹங்‌காஃ சாருகீதஹ்ரு'தசேதஸ ஏத்ய । ஹரிமுபாஸத தே யதசித்தா ஹந்த மீலிதத்ரு'ஶோ த்ரு'தமௌநாஃ

ஏரியில், கொக்கு, அன்னம், பறவைகள்—allோடு, இனிய பாடலால் மனம் ஈர்க்கப்பட்டு, ஹரியை அடைய வந்து, மனதை அடக்கி, கண்களை மூடி, அமைதியுடன் அவரை வணங்குகின்றன.

ஸஹபலஃ ஸ்ரகவதம்ஸவிலாஸஃ ஸாநுஷு க்ஷிதிப்ரு'தோ வ்ரஜதேவ்யஃ । ஹர்ஷயந் யர்ஹி வேணுரவேண ஜாதஹர்ஷ உபரம்பதி விஶ்வம்

தோழர்களுடன், பூமாலை, அலங்காரங்கள் அணிந்து, மலைச்சரிவுகளில், கிருஷ்ணர் வாசலின் ஒலியால் கோபியரை மகிழ்விப்பார்; அப்போது மகிழ்ச்சி உலகம் முழுவதும் பரவுகிறது.

மஹததிக்ரமணஶங்‌கிதசேதா மந்தமந்தமநுகர்ஜதி மேகஃ । ஸுஹ்ரு'தமப்யவர்ஷத் ஸுமநோபிஃ சாயயா ச விததத்ப்ரதபத்ரம்

மிக அதிகமாக மழை பெய்யக் கூடாது என்று கவனமாக, மேகம் மெதுவாக முழங்க, நண்பனாக மலர்களை பொழிந்து, நிழலை வழங்கி, கிருஷ்ணருக்காக ஒரு குடைபோல் அமைக்கிறது.

விவிதகோபசரணேஷு விதக்தோ வேணுவாத்ய உருதா நிஜஶிக்ஷாஃ । தவ ஸுதஃ ஸதி யதாதரபிம்பே தத்தவேணுரநயத் ஸ்வரஜாதீஃ

பலவகை பசுக்களை மேய்க்கும் திறமை, வாசலை வாசிப்பதில் நிபுணத்துவம் கொண்ட உன் மகன், வாசலை உதட்டில் வைத்தபோது, தானே உருவாக்கும் இனிய ராகங்களை வாசிக்கிறான்.

ஸவநஶஸ்ததுபதார்ய ஸுரேஶாஃ ஶக்ரஶர்வபரமேஷ்டிபுரோகாஃ । கவய ஆநதகந்தரசித்தாஃ கஶ்மலம் யயுரநிஶ்சிததத்த்வாஃ

இதை கேட்ட தேவாதிபதிகள்—இந்திரன், சிவன், பிரம்மா மற்றும் முனிவர்கள்—தங்கள் கழுத்தும் மனமும் வணங்கி, உண்மையை உணர முடியாமல் குழம்பினர்.

நிஜபதாப்ஜதலைர்த்வஜவஜ்ர நீரஜாங்‌குஶவிசித்ரலலாமைஃ । வ்ரஜபுவஃ ஶமயந் குரதோதம் வர்ஷ்மதுர்யகதிரீடிதவேணுஃ

கொம்புகளில் கொடி, இடியழல், தாமரை, அங்குசம் போன்ற குறிகள் உள்ள பசுக்கள், வாசலின் ஒலியில் மகிழ்ந்து, தங்கள் கொம்பால் பூமியில் ஏற்பட்ட காயங்களை மறைத்து, வ்ரஜபூமியை அமைதிப்படுத்துகின்றன.

வ்ரஜதி தேந வயம் ஸவிலாஸ வீக்ஷணார்பிதமநோபவவேகாஃ । குஜகதிம் கமிதா ந விதாமஃ கஶ்மலேந கவரம் வஸநம் வா

அவன் நடந்து செல்லும் போதெல்லாம், அவன் கண்களில் விளையாட்டாகும் பார்வை எங்களைத் துளைக்கும்; அந்த ஆசையின் வேகத்தில் நாங்கள் எங்கும் திகைத்து அலைய, எங்கள் முடி சிதறி, உடை குழப்பமாகி விட்டதா என்று கூட நமக்குத் தெரியாமல் போய்விடுகிறது.

மணிதரஃ க்வசிதாகணயந் கா மாலயா தயிதகந்ததுலஸ்யாஃ । ப்ரணயிநோऽநுசரஸ்ய கதாம்ஸே ப்ரக்ஷிபந் புஜமகாயத யத்ர

சில நேரங்களில், துளசியின் மணம் பரப்பும் மாலையை அணிந்து, பசுக்களை எண்ணிக்கொண்டு, அன்பான தோழனின் தோளில் கை வைத்தபடி, அவன் பாடிக்கொண்டே செல்கிறான்.

க்வணிதவேணுரவவஞ்சிதசித்தாஃ க்ரு'ஷ்ணமந்வஸத க்ரு'ஷ்ணக்ரு'ஹிண்யஃ । குணகணார்ணமநுகத்ய ஹரிண்யோ கோபிகா இவ விமுக்தக்ரு'ஹாஶாஃ

அவனுடைய புல்லாங்குழல் ஒலியால் மனம் கவரப்பட்ட கிருஷ்ணனின் மனைவிகள், அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்; அவனுடைய நல்ல பண்புகளை விரும்பி, வீடு பற்றை மறந்து, மான் கூட்டமும் அந்த கோபிகைகள் போலவே அவனைப் பின்தொடர்ந்தது.

( ஸ்வாகதா ) குந்ததாமக்ரு'தகௌதுகவேஷோ கோபகோதநவ்ரு'தோ யமுநாயாம் । நந்தஸூநுரநகே தவ வத்ஸோ நர்மதஃ ப்ரணயிணாம் விஜஹார

மல்லிகை மாலையால் வரவேற்கப்பட்டு, கொண்டாட்ட ஆடையுடன், பசுக்களும், பசுக்களைக் காப்பவர்களும் சுற்றி, யமுனை கரையில், பாவமில்லாதவளே, நந்தனின் மகன் உன் கன்றுடன், அன்பு நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக விளையாடினான்.

மந்தவாயுருபவாத்யநகூலம் மாநயந் மலயஜஸ்பர்ஶேந । வந்திநஸ்தமுபதேவகணா யே வாத்யகீதபலிபிஃ பரிவவ்ருஃ

மெதுவாக வீசும் சந்தன மணம் கலந்த காற்று அவனை மரியாதை செய்யும் வகையில் வீசுகிறது; வான singar குழுக்கள் இசை, பாடல், பலி கொண்டு அவனைச் சுற்றி புகழ்கின்றனர்.

வத்ஸலோ வ்ரஜகவாம் யதகத்ரோ வந்த்யமாநசரணஃ பதி வ்ரு'த்தைஃ । க்ரு'த்ஸ்நகோதநமுபோஹ்ய திநாந்தே கீதவேணுரநுகேடிதகீர்திஃ

வ்ரஜாவின் பசுக்களுக்கு அன்பாக இருப்பவன், பாதையில் மூப்பர்களால் மரியாதை பெறுகிறான்; நாள் முடிவில் எல்லா பசுக்களையும் கூட்டிக்கொண்டு வீடு திரும்பும் போது, அவன் புல்லாங்குழல் இசையில் அவனுடைய புகழ் பரவுகிறது.

உத்ஸவம் ஶ்ரமருசாபி த்ரு'ஶீநாம் உந்நய குரரஜஶ்சுரிதஸ்ரக் । தித்ஸயைதி ஸுஹ்ரு'தாஸிஷ ஏஷ தேவகீஜடரபூருடுராஜஃ

அவன் முகம் உழைப்பால் ஒளிவிட்டு, அவன் அணிந்த மாலை காளைகளின் கால் தூசியில் படிந்திருக்கிறது; தன் நண்பர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் தர விரும்பி, தேவகியின் வயிற்றில் பிறந்த இந்த அரசன் வருகிறான்.

( மிஶ்ர ) மதவிகூர்ணிதலோசந ஈஷந் மாநதஃ ஸ்வஸுஹ்ரு'தாம் வநமாலீ । பதரபாண்டுவதநோ ம்ரு'துகண்டம் மண்டயந் கநககுண்டலலக்ஷ்ம்யா

மகிழ்ச்சியில் அவன் கண்கள் சற்று சுழன்று, வனமாலை அணிந்தவன், தன் நண்பர்களுக்கு மரியாதை தருபவன்; அவன் உதடு இளநெல்லிக்காய் போல் வெளிர்ந்து, மென்மையான கன்னங்கள் பொன்னாலான குண்டலத்தின் அழகால் ஒளிவிடுகின்றன.

யதுபதிர்த்விரதராஜவிஹாரோ யாமிநீபதிரிவைஷ திநாந்தே । முதிதவக்த்ர உபயாதி துரந்தம் மோசயந் வ்ரஜகவாம் திநதாபம்

யாதவர்களின் தலைவன், யானை அரசனுடன் விளையாடி, இரவு இறுதியில் வருகிறான்; அவன் முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்து, வ்ரஜாவின் பசுக்களுக்கு நாள் முழு வெப்பத்தை நீக்கி, ஊருக்குள் நெருங்குகிறான்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் வ்ரஜஸ்த்ரியோ ராஜந் க்ரு'ஷ்ணலீலாநுகாயதீஃ । ரேமிரேऽஹஃஸு தச்சித்தாஃ தந்மநஸ்கா மஹோதயாஃ

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு, ராஜா, வ்ரஜாவின் பெண்கள் கிருஷ்ணனின் விளையாட்டுகளைப் பாடிக்கொண்டு, அவனை நினைத்து, மனமும் உள்ளமும் அவனில் முழுமையாக லயித்து, மகிழ்ச்சியில் நாட்களை கழித்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே கோபிகாயுகலகீதம் நாம பஞ்சத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'இரட்டையாக பாடும் கோபிகைகளின் பாடல்' என்ற பெயருடைய முப்பத்தி ஐந்தாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அரிஷ்டாஸுரவதஃ, கம்ஸஸ்ய அக்ரூரம் ப்ரதி நந்தகோகுல கமநாயாதேஶஶ்ச - ஶ்ரீ ஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அத தர்ஹ்யாகதோ கோஷ்டம் அரிஷ்டோ வ்ரு'ஷபாஸுரஃ । மஹீம் மஹாககுத்காயஃ கம்பயந் குரவிக்ஷதாம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: அப்போது, அரிஷ்டன் என்ற காளை வடிவ அசுரன், பெரிய குன்று போல் தோளுடன், தன் களிற்றால் நிலத்தை நடுங்கச் செய்து, கால் நகத்தால் பூமியை கிழித்து, கோபுலத்திற்கு வந்தான்.

ரம்பமாணஃ கரதரம் பதா ச விலிகந் மஹீம் । உத்யம்ய புச்சம் வப்ராணி விஷாணாக்ரேண சோத்தரந்

அவன் கடுமையாக கரைந்து, தன் காலால் நிலத்தை உரசி, வாலை உயர்த்தி, மலைப்போன்ற மேடுகளை கொம்பின் முனையில் தூக்கி வீசினான்.

கிஞ்சித்கிஞ்சித் ஶக்ரு'ந் முஞ்சந் மூத்ரயந் ஸ்தப்தலோசநஃ । யஸ்ய நிர்ஹ்ராதிதேநாங்‌க நிஷ்டுரேண கவாம் ந்ரு'ணாம்

சிலசிலமாக மலம் கழித்து, சிறுநீர் கழித்து, கண்களை அசைக்காமல் உறைத்துப் பார்த்து, அவன் கடுமையான கரைச்சல், பசுக்களும் மக்களும் பயந்து நடுங்கச் செய்தது.

பதந்த்யகாலதோ கர்பாஃ ஸ்ரவந்தி ஸ்ம பயேந வை । நிர்விஶந்தி கநா யஸ்ய ககுத்யசலஶங்‌கயா

அவனைப் பார்த்து பயத்தில், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் காலத்திற்கு முன்பே கருவை இழந்தார்கள்; மேகங்கள் அவன் தோளை மலை என்று எண்ணி விலகின.

தம் தீக்ஷ்ணஶ்ரு'ங்‌கமுத்வீக்ஷ்ய கோப்யோ கோபாஶ்ச தத்ரஸுஃ । பஶவோ துத்ருவுர்பீதா ராஜந் ஸம்த்யஜ்ய கோகுலம்

அவன் கூரிய கொம்புகளைப் பார்த்து, கோபிகள், கோபர்கள் அனைவரும் பயத்தில் உறைந்தார்கள்; பசுக்கள் பயந்து, கோகுலத்தை விட்டு ஓடின.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ணேதி தே ஸர்வே கோவிந்தம் ஶரணம் யயுஃ । பகவாநபி தத்வீக்ஷ்ய கோகுலம் பயவித்ருதம்

அவர்கள் அனைவரும் 'கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!' என்று கூவி, கோவிந்தனை அடைக்கலம் புகுந்தார்கள்; கோகுலம் பயத்தில் கலங்கியதை பகவான் பார்த்தான்.

மா பைஷ்டேதி கிராஶ்வாஸ்ய வ்ரு'ஷாஸுரமுபாஹ்வயத் । கோபாலைஃ பஶுபிர்மந்த த்ராஸிதைஃ கிமஸத்தம

'பயப்படாதீர்கள்' என்று சொன்னவுடன், அவன் அந்த காளை அசுரனை அழைத்தான்; கோபர்களும் பசுக்களும் பயத்தில் நடுங்க, 'ஏய், தீய உயிரே, இது என்ன?' என்று கேட்டான்.

பலதர்பஹாஹம் துஷ்டாநாம் த்வத்விதாநாம் துராத்மநாம் । இத்யாஸ்போட்யாச்யுதோऽரிஷ்டம் தலஶப்தேந கோபயந்

அச்யுதன் தன் உள்ளத்தில் கொந்தளிப்புடன், "உன்னைப் போன்ற தீய மனம் கொண்டவர்களின் பெருமையை நான் அழிப்பவன்" என்று உரக்கச் சொன்னார். அப்போது அவர் தன் கைதளத்தால் தரையை அடித்து, அரிஷ்டனைத் தூண்டினார்.

ஸக்யுரம்ஸே புஜாபோகம் ப்ரஸார்யாவஸ்திதோ ஹரிஃ । ஸோऽப்யேவம் கோபிதோऽரிஷ்டஃ குரேணாவநிமுல்லிகந் । உத்யத்புச்சப்ரமந்மேகஃ க்ருத்தஃ க்ரு'ஷ்ணமுபாத்ரவத்

ஹரியும், தன் தோழனின் தோளில் கை நீட்டி நின்றார். அதைக் கண்ட அரிஷ்டன் கோபத்தில் தன் களிற்றால் மண்ணை உரித்து, வானத்தில் மேகமாய் வட்டமிட்ட வால் தூக்கி, க்ருஷ்ணனை நோக்கி வெறித்தனமாக பாய்ந்தான்.

அக்ரந்யஸ்தவிஷாணாக்ரஃ ஸ்தப்தாஸ்ரு'க் லோசநோऽச்யுதம் । கடாக்ஷிப்யாத்ரவத் தூர்ண் இந்த்ரமுக்தோऽஶநிர்யதா

அரிஷ்டன் தன் கூரிய கொம்புகளை முன்னே வைத்துக் கொண்டு, கண்கள் சிவந்து உறுதியாக凝றி, பக்கவழி பார்வை எடுத்து, இந்திரன் விடும் இடியென வேகமாக அச்யுதனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

க்ரு'ஹீத்வா ஶ்ரு'ங்‌கயோஸ்தம் வா அஷ்டாதஶ பதாநி ஸஃ । ப்ரத்யபோவாஹ பகவாந் கஜஃ ப்ரதிகஜம் யதா

பகவான் அவனை இரு கொம்புகளிலும் பிடித்து, பதினெட்டு அடிகள் பின்னால் சென்று இழுத்தார். யானை மற்றொரு யானையை இழுப்பதைப் போல அவர் அரிஷ்டனை இழுத்தார்.