ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஶங்கசூடம் நிஹத்யைவம் மணிமாதாய பாஸ்வரம்। அக்ரஜாயாததாத்ப்ரீத்யா பஶ்யந்தீநாம் ச யோஷிதாம்

சங்கசூடனை வீழ்த்தி, பிரகாசமாக ஒளிரும் அந்த மணியை எடுத்தான்; அப்போது அங்கே இருந்த பெண்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அன்புடன் தன் அண்ணனிடம் அந்த மணியை கொடுத்தான்.

யுக்மகீதம்; கோசாரணாய வநம் கதஸ்ய பகவதோ கோபீஜநக்ரு'தம் குணகாநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) கோப்யஃ க்ரு'ஷ்ணே வநம் யாதே தமநுத்ருதசேதஸஃ । க்ரு'ஷ்ணலீலாஃ ப்ரகாயந்த்யோ நிந்யுர்துஃகேந வாஸராந்

கிருஷ்ணர் மாடுகளை மேய்க்க காடுக்குச் சென்றபோது, அவரை நினைத்து, கோபிகள் துயரத்துடன் கிருஷ்ணரின் லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டே நாளை கழித்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( ஸ்வாகதா ) வாமபாஹுக்ரு'தவாமகபோலோ வல்கிதப்ருரதரார்பிதவேணும் । கோமலாங்‌குலிபிராஶ்ரிதமார்கம் கோப்ய ஈரயதி யத்ர முகுந்தஃ

கிருஷ்ணர் இடது கையால் இடது கன்னத்தில் வாசலை வைத்துக் கொண்டு, அழகான புருவங்களை அசைத்தபடி, மென்மையான விரல்களால் வாசலின் பாதையைத் தொடும் போது, அங்கே அவர் வாசிப்பதை எங்கேயோ அழைக்கிறார்.

வ்யோமயாநவநிதாஃ ஸஹ ஸித்தைஃ விஸ்மிதாஸ்ததுபதார்ய ஸலஜ்ஜாஃ । காமமார்கணஸமர்பிதசித்தாஃ கஶ்மலம் யயுரபஸ்ம்ரு'தநீவ்யஃ

வானிலுள்ள தேவஸ்திரீகளும் சித்தர்களும் அதனை கேட்டபோது ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; வெட்கத்துடன், காதல் அம்புகளால் மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டு, தங்கள் உடைகளை மறந்து குழம்பினர்.

ஹந்த சித்ரமபலாஃ ஶ்ர்ரு'ணுதேதம் ஹாரஹாஸ உரஸி ஸ்திரவித்யுத் । நந்தஸூநுரயமார்தஜநாநாம் நர்மதோ யர்ஹி கூஜிதவேணுஃ

அம்மா, அதிசயமான பெண்களே, இதைக் கேளுங்கள்: நந்தகோபரின் மகன் துன்பப்படுவோருக்கு ஆனந்தம் தரும் அவர் வாசலை வாசிக்கும் போது, அவரது மார்பில் ஒரு மாலை, ஒரு புன்னகை, நிலையான மின்னலைப்போல் ஒளிர்கின்றன.

வ்ரு'ந்தஶோ வ்ரஜவ்ரு'ஷா ம்ரு'ககாவோ வேணுவாத்யஹ்ரு'தசேதஸ ஆராத் । தந்ததஷ்டகவலா த்ரு'தகர்ணா நித்ரிதா லிகிதசித்ரமிவாஸந்

குழுக்களாக, வ்ரஜாவின் காளைகள், மான், பசுக்கள்—allோடு, வாசலின் ஒலி அவர்களின் மனதை ஈர்த்து, வாயில் மேயும் புல் தங்கியபடி, காதுகள் கூர்ந்து, அசையாமல், ஓவியம்போல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன.

பர்ஹிணஸ்தபகதாதுபலாஶைஃ பத்தமல்லபரிபர்ஹவிடம்பஃ । கர்ஹிசித்ஸபல ஆலி ஸ கோபைஃ காஃ ஸமாஹ்வயதி யத்ர முகுந்தஃ

மயில் இறகுகள், நிறமுள்ள மணல், இலைகளால் அலங்கரித்து, மல்யுத்த வீரரின் ஆடையைப் போல் வேடமிட்டு, சில நேரம் கிருஷ்ணர் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து பசுக்களை அழைக்கிறார்.

தர்ஹி பக்நகதயஃ ஸரிதோ வை தத்பதாம்புஜரஜோऽநிலநீதம் । ஸ்ப்ரு'ஹயதீர்வயமிவாபஹுபுண்யாஃ ப்ரேமவேபிதபுஜாஃ ஸ்திமிதாபஃ

அப்போது, ஆற்றின் ஓட்டங்கள் உடைந்து, அவரது திருவடிகளின் தூசியைக் கொண்ட காற்றால் இழுத்து செல்லப்பட, நாம்போல் அவரை விரும்பி, புண்ணியமுள்ள அந்த ஆறுகள் காதலால் நடுங்கும் கரங்களுடன், தண்ணீரை அமைதியாக்குகின்றன.

( மிஶ்ர ) அநுசரைஃ ஸமநுவர்ணிதவீர்ய ஆதிபூருஷ இவாசலபூதிஃ । வநசரோ கிரிதடேஷு சரந்தீஃ வேணுநாஹ்வயதி காஃ ஸ யதா ஹி

அவரது தோழர்கள் அவருடைய வீரத்தைப் புகழும் போது, கிருஷ்ணர் மலையோரங்களில் சுற்றி, வாசலின் ஒலியால் பசுக்களை அழைக்கிறார்; அவர் எல்லாம் முதல்வனாக, மலையின் தலைவனைப் போல் தோன்றுகிறார்.

வநலதாஸ்தரவ ஆத்மநி விஷ்ணும் வ்யஞ்ஜயந்த்ய இவ புஷ்பபலாட்யாஃ । ப்ரணதபாரவிடபா மதுதாராஃ ப்ரேமஹ்ரு'ஷ்டதநவஃ ஸஸ்ரு'ஜுஃ ஸ்ம

காடு முழுவதும் மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்த கொடிகள் மரங்கள், தங்களுக்குள் விஷ்ணுவை வெளிப்படுத்தும் போல் தெரிகின்றன; தங்கள் கிளைகள் தேனுடன் குனிந்தபடி, காதலால் மகிழ்ந்து, மலர்களை உதிர்த்தன.

தர்ஶநீயதிலகோ வநமாலா திவ்யகந்ததுலஸீமதுமத்தைஃ । அலிகுலைரலகு கீதாமபீஷ்டம் ஆத்ரியந் யர்ஹி ஸந்திதவேணுஃ

அழகான திருநீறு, காட்டுப் பூமாலை, தெய்வீக மணம், தேனோடு துளசியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணர் வாசலை வாசிக்கும் போது, தேனீகள் மயக்கத்துடன் விரும்பிய பாடலைப் பாடி அவரை வணங்குகின்றன.

ஸரஸி ஸாரஸஹம்ஸவிஹங்‌காஃ சாருகீதஹ்ரு'தசேதஸ ஏத்ய । ஹரிமுபாஸத தே யதசித்தா ஹந்த மீலிதத்ரு'ஶோ த்ரு'தமௌநாஃ

ஏரியில், கொக்கு, அன்னம், பறவைகள்—allோடு, இனிய பாடலால் மனம் ஈர்க்கப்பட்டு, ஹரியை அடைய வந்து, மனதை அடக்கி, கண்களை மூடி, அமைதியுடன் அவரை வணங்குகின்றன.

ஸஹபலஃ ஸ்ரகவதம்ஸவிலாஸஃ ஸாநுஷு க்ஷிதிப்ரு'தோ வ்ரஜதேவ்யஃ । ஹர்ஷயந் யர்ஹி வேணுரவேண ஜாதஹர்ஷ உபரம்பதி விஶ்வம்

தோழர்களுடன், பூமாலை, அலங்காரங்கள் அணிந்து, மலைச்சரிவுகளில், கிருஷ்ணர் வாசலின் ஒலியால் கோபியரை மகிழ்விப்பார்; அப்போது மகிழ்ச்சி உலகம் முழுவதும் பரவுகிறது.

மஹததிக்ரமணஶங்‌கிதசேதா மந்தமந்தமநுகர்ஜதி மேகஃ । ஸுஹ்ரு'தமப்யவர்ஷத் ஸுமநோபிஃ சாயயா ச விததத்ப்ரதபத்ரம்

மிக அதிகமாக மழை பெய்யக் கூடாது என்று கவனமாக, மேகம் மெதுவாக முழங்க, நண்பனாக மலர்களை பொழிந்து, நிழலை வழங்கி, கிருஷ்ணருக்காக ஒரு குடைபோல் அமைக்கிறது.

விவிதகோபசரணேஷு விதக்தோ வேணுவாத்ய உருதா நிஜஶிக்ஷாஃ । தவ ஸுதஃ ஸதி யதாதரபிம்பே தத்தவேணுரநயத் ஸ்வரஜாதீஃ

பலவகை பசுக்களை மேய்க்கும் திறமை, வாசலை வாசிப்பதில் நிபுணத்துவம் கொண்ட உன் மகன், வாசலை உதட்டில் வைத்தபோது, தானே உருவாக்கும் இனிய ராகங்களை வாசிக்கிறான்.

ஸவநஶஸ்ததுபதார்ய ஸுரேஶாஃ ஶக்ரஶர்வபரமேஷ்டிபுரோகாஃ । கவய ஆநதகந்தரசித்தாஃ கஶ்மலம் யயுரநிஶ்சிததத்த்வாஃ

இதை கேட்ட தேவாதிபதிகள்—இந்திரன், சிவன், பிரம்மா மற்றும் முனிவர்கள்—தங்கள் கழுத்தும் மனமும் வணங்கி, உண்மையை உணர முடியாமல் குழம்பினர்.

நிஜபதாப்ஜதலைர்த்வஜவஜ்ர நீரஜாங்‌குஶவிசித்ரலலாமைஃ । வ்ரஜபுவஃ ஶமயந் குரதோதம் வர்ஷ்மதுர்யகதிரீடிதவேணுஃ

கொம்புகளில் கொடி, இடியழல், தாமரை, அங்குசம் போன்ற குறிகள் உள்ள பசுக்கள், வாசலின் ஒலியில் மகிழ்ந்து, தங்கள் கொம்பால் பூமியில் ஏற்பட்ட காயங்களை மறைத்து, வ்ரஜபூமியை அமைதிப்படுத்துகின்றன.

வ்ரஜதி தேந வயம் ஸவிலாஸ வீக்ஷணார்பிதமநோபவவேகாஃ । குஜகதிம் கமிதா ந விதாமஃ கஶ்மலேந கவரம் வஸநம் வா

அவன் நடந்து செல்லும் போதெல்லாம், அவன் கண்களில் விளையாட்டாகும் பார்வை எங்களைத் துளைக்கும்; அந்த ஆசையின் வேகத்தில் நாங்கள் எங்கும் திகைத்து அலைய, எங்கள் முடி சிதறி, உடை குழப்பமாகி விட்டதா என்று கூட நமக்குத் தெரியாமல் போய்விடுகிறது.

மணிதரஃ க்வசிதாகணயந் கா மாலயா தயிதகந்ததுலஸ்யாஃ । ப்ரணயிநோऽநுசரஸ்ய கதாம்ஸே ப்ரக்ஷிபந் புஜமகாயத யத்ர

சில நேரங்களில், துளசியின் மணம் பரப்பும் மாலையை அணிந்து, பசுக்களை எண்ணிக்கொண்டு, அன்பான தோழனின் தோளில் கை வைத்தபடி, அவன் பாடிக்கொண்டே செல்கிறான்.

க்வணிதவேணுரவவஞ்சிதசித்தாஃ க்ரு'ஷ்ணமந்வஸத க்ரு'ஷ்ணக்ரு'ஹிண்யஃ । குணகணார்ணமநுகத்ய ஹரிண்யோ கோபிகா இவ விமுக்தக்ரு'ஹாஶாஃ

அவனுடைய புல்லாங்குழல் ஒலியால் மனம் கவரப்பட்ட கிருஷ்ணனின் மனைவிகள், அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்; அவனுடைய நல்ல பண்புகளை விரும்பி, வீடு பற்றை மறந்து, மான் கூட்டமும் அந்த கோபிகைகள் போலவே அவனைப் பின்தொடர்ந்தது.

( ஸ்வாகதா ) குந்ததாமக்ரு'தகௌதுகவேஷோ கோபகோதநவ்ரு'தோ யமுநாயாம் । நந்தஸூநுரநகே தவ வத்ஸோ நர்மதஃ ப்ரணயிணாம் விஜஹார

மல்லிகை மாலையால் வரவேற்கப்பட்டு, கொண்டாட்ட ஆடையுடன், பசுக்களும், பசுக்களைக் காப்பவர்களும் சுற்றி, யமுனை கரையில், பாவமில்லாதவளே, நந்தனின் மகன் உன் கன்றுடன், அன்பு நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக விளையாடினான்.

மந்தவாயுருபவாத்யநகூலம் மாநயந் மலயஜஸ்பர்ஶேந । வந்திநஸ்தமுபதேவகணா யே வாத்யகீதபலிபிஃ பரிவவ்ருஃ

மெதுவாக வீசும் சந்தன மணம் கலந்த காற்று அவனை மரியாதை செய்யும் வகையில் வீசுகிறது; வான singar குழுக்கள் இசை, பாடல், பலி கொண்டு அவனைச் சுற்றி புகழ்கின்றனர்.

வத்ஸலோ வ்ரஜகவாம் யதகத்ரோ வந்த்யமாநசரணஃ பதி வ்ரு'த்தைஃ । க்ரு'த்ஸ்நகோதநமுபோஹ்ய திநாந்தே கீதவேணுரநுகேடிதகீர்திஃ

வ்ரஜாவின் பசுக்களுக்கு அன்பாக இருப்பவன், பாதையில் மூப்பர்களால் மரியாதை பெறுகிறான்; நாள் முடிவில் எல்லா பசுக்களையும் கூட்டிக்கொண்டு வீடு திரும்பும் போது, அவன் புல்லாங்குழல் இசையில் அவனுடைய புகழ் பரவுகிறது.

உத்ஸவம் ஶ்ரமருசாபி த்ரு'ஶீநாம் உந்நய குரரஜஶ்சுரிதஸ்ரக் । தித்ஸயைதி ஸுஹ்ரு'தாஸிஷ ஏஷ தேவகீஜடரபூருடுராஜஃ

அவன் முகம் உழைப்பால் ஒளிவிட்டு, அவன் அணிந்த மாலை காளைகளின் கால் தூசியில் படிந்திருக்கிறது; தன் நண்பர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் தர விரும்பி, தேவகியின் வயிற்றில் பிறந்த இந்த அரசன் வருகிறான்.

( மிஶ்ர ) மதவிகூர்ணிதலோசந ஈஷந் மாநதஃ ஸ்வஸுஹ்ரு'தாம் வநமாலீ । பதரபாண்டுவதநோ ம்ரு'துகண்டம் மண்டயந் கநககுண்டலலக்ஷ்ம்யா

மகிழ்ச்சியில் அவன் கண்கள் சற்று சுழன்று, வனமாலை அணிந்தவன், தன் நண்பர்களுக்கு மரியாதை தருபவன்; அவன் உதடு இளநெல்லிக்காய் போல் வெளிர்ந்து, மென்மையான கன்னங்கள் பொன்னாலான குண்டலத்தின் அழகால் ஒளிவிடுகின்றன.

யதுபதிர்த்விரதராஜவிஹாரோ யாமிநீபதிரிவைஷ திநாந்தே । முதிதவக்த்ர உபயாதி துரந்தம் மோசயந் வ்ரஜகவாம் திநதாபம்

யாதவர்களின் தலைவன், யானை அரசனுடன் விளையாடி, இரவு இறுதியில் வருகிறான்; அவன் முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்து, வ்ரஜாவின் பசுக்களுக்கு நாள் முழு வெப்பத்தை நீக்கி, ஊருக்குள் நெருங்குகிறான்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் வ்ரஜஸ்த்ரியோ ராஜந் க்ரு'ஷ்ணலீலாநுகாயதீஃ । ரேமிரேऽஹஃஸு தச்சித்தாஃ தந்மநஸ்கா மஹோதயாஃ

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு, ராஜா, வ்ரஜாவின் பெண்கள் கிருஷ்ணனின் விளையாட்டுகளைப் பாடிக்கொண்டு, அவனை நினைத்து, மனமும் உள்ளமும் அவனில் முழுமையாக லயித்து, மகிழ்ச்சியில் நாட்களை கழித்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே கோபிகாயுகலகீதம் நாம பஞ்சத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், 'இரட்டையாக பாடும் கோபிகைகளின் பாடல்' என்ற பெயருடைய முப்பத்தி ஐந்தாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அரிஷ்டாஸுரவதஃ, கம்ஸஸ்ய அக்ரூரம் ப்ரதி நந்தகோகுல கமநாயாதேஶஶ்ச - ஶ்ரீ ஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அத தர்ஹ்யாகதோ கோஷ்டம் அரிஷ்டோ வ்ரு'ஷபாஸுரஃ । மஹீம் மஹாககுத்காயஃ கம்பயந் குரவிக்ஷதாம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: அப்போது, அரிஷ்டன் என்ற காளை வடிவ அசுரன், பெரிய குன்று போல் தோளுடன், தன் களிற்றால் நிலத்தை நடுங்கச் செய்து, கால் நகத்தால் பூமியை கிழித்து, கோபுலத்திற்கு வந்தான்.