ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நிஶாமுகம் மாநயந்தாவுதிதோடுபதாரகம்। மல்லிகாகந்தமத்தாலி ஜுஷ்டம் குமுதவாயுநா

இரவு ஆரம்பத்தை மதித்து, நட்சத்திரங்களும் சந்திரனும் எழுந்தபோது, மல்லிகை மணமும், மதுபானம் அருந்திய தேனீகளும், தாமரை குளத்தின் காற்றில் கலந்து வீசியது.

ஜகதுஃ ஸர்வபூதாநாம் மநஃஶ்ரவணமங்கலம்। தௌ கல்பயந்தௌ யுகபத்ஸ்வரமண்டலமூர்ச்சிதம்

அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகப் பாடி, எல்லா உயிர்களுக்கும் மனமும் செவியும் மகிழும் வகையில், இசையின் பல்வேறு சுரங்களைச் செம்மையாக இசைத்தனர்.

கோப்யஸ்தத்கீதமாகர்ண்ய மூர்ச்சிதா நாவிதந்ந்ரு'ப। ஸ்ரம்ஸத்துகூலமாத்மாநம் ஸ்ரஸ்தகேஶஸ்ரஜம் ததஃ

அந்தப் பாடலை கேட்ட கோபிகள் மயங்கி, தாங்கள் யார் என்பதையும் மறந்து, அவர்களின் உடைகள் வழுக்கி, முடியும் மாலையும் சிதறின.

ஏவம் விக்ரீடதோஃ ஸ்வைரம் காயதோஃ ஸம்ப்ரமத்தவத்। ஶங்கசூட இதி க்யாதோ தநதாநுசரோऽப்யகாத்

இவ்வாறு அவர்கள் சுதந்திரமாக விளையாடி, பாடி, ஆனந்தத்தில் மூழ்கியபோது, குபேரனுக்கு உடனாய் புகழ்பெற்ற சங்கசூடன் அங்கு வந்தான்.

தயோர்நிரீக்ஷதோ ராஜம்ஸ்தந்நாதம் ப்ரமதாஜநம்। க்ரோஶந்தம் காலயாமாஸ திஶ்யுதீச்யாமஶங்கிதஃ

அப்போது கிருஷ்ணனும் ராமனும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அந்த அரசன் பெண்கள் கூடி அழுததைப் பார்த்து, தயங்காமல் அவர்களை வடக்கே கொண்டு செல்ல முயன்றான்.

க்ரோஶந்தம் க்ரு'ஷ்ண ராமேதி விலோக்ய ஸ்வபரிக்ரஹம்। யதா கா தஸ்யுநா க்ரஸ்தா ப்ராதராவந்வதாவதாம்

பெண்கள் 'கிருஷ்ணா! ராமா!' என்று அழைத்ததும், தங்கள் தோழிகள் பிடிபட்டதைப் பார்த்ததும், இருவரும் தங்கள் மாடுகளை திருடிய திருடன் பின்னால் ஓடுவது போல் விரைந்து பின்தொடர்ந்தார்கள்.

மா பைஷ்டேத்யபயாராவௌ ஶாலஹஸ்தௌ தரஸ்விநௌ। ஆஸேததுஸ்தம் தரஸா த்வரிதம் குஹ்யகாதமம்

'பயப்படாதீர்கள்!' என்று உற்சாகமாக அழைத்தபடி, அந்த இரு சகோதரர்களும் வலிமை உடையவர்கள், கையிலே கோலைக் கொண்டு, அந்த தீய யக்ஷனை விரைவாகத் தொடர்ந்து ஓடினர்.

ஸ வீக்ஷ்ய தாவநுப்ராப்தௌ காலம்ரு'த்யூ இவோத்விஜந்। விஸ்ரு'ஜ்ய ஸ்த்ரீஜநம் மூடஃ ப்ராத்ரவஜ்ஜீவிதேச்சயா

அவர்கள் இருவரும் நேரில் வந்து கொண்டிருப்பதை, காலமும் மரணமும் வந்ததுபோல் பார்த்த சங்கசூடன், அறிவில்லாமல் பெண்களை விட்டுவிட்டு, உயிரைக் காக்க ஓடினான்.

தமந்வதாவத்கோவிந்தோ யத்ர யத்ர ஸ தாவதி। ஜிஹீர்ஷுஸ்தச்சிரோரத்நம் தஸ்தௌ ரக்ஷந்ஸ்த்ரியோ பலஃ

அவன் எங்கு ஓடினாலும், கோவிந்தன் அவனைத் தொடர்ந்து ஓடி, அவன் தலையில் உள்ள மாணிக்கத்தைப் பெற விரும்பினான்; பாலராமன் பெண்களை பாதுகாக்க அங்கேயே இருந்தான்.

அவிதூர இவாப்யேத்ய ஶிரஸ்தஸ்ய துராத்மநஃ। ஜஹார முஷ்டிநைவாங்க ஸஹசூடமணிம் விபுஃ

அரிகில் சென்று, அந்த துஷ்டனின் தலையில் தன் கை கொண்டு அடித்து, அவன் சிரசிலிருக்கும் சுடாமணியையும் அதன் கூடவே உள்ள மணியையும் வலிமையுடன் எடுத்தான்.

ஶங்கசூடம் நிஹத்யைவம் மணிமாதாய பாஸ்வரம்। அக்ரஜாயாததாத்ப்ரீத்யா பஶ்யந்தீநாம் ச யோஷிதாம்

சங்கசூடனை வீழ்த்தி, பிரகாசமாக ஒளிரும் அந்த மணியை எடுத்தான்; அப்போது அங்கே இருந்த பெண்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அன்புடன் தன் அண்ணனிடம் அந்த மணியை கொடுத்தான்.

யுக்மகீதம்; கோசாரணாய வநம் கதஸ்ய பகவதோ கோபீஜநக்ரு'தம் குணகாநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) கோப்யஃ க்ரு'ஷ்ணே வநம் யாதே தமநுத்ருதசேதஸஃ । க்ரு'ஷ்ணலீலாஃ ப்ரகாயந்த்யோ நிந்யுர்துஃகேந வாஸராந்

கிருஷ்ணர் மாடுகளை மேய்க்க காடுக்குச் சென்றபோது, அவரை நினைத்து, கோபிகள் துயரத்துடன் கிருஷ்ணரின் லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டே நாளை கழித்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( ஸ்வாகதா ) வாமபாஹுக்ரு'தவாமகபோலோ வல்கிதப்ருரதரார்பிதவேணும் । கோமலாங்‌குலிபிராஶ்ரிதமார்கம் கோப்ய ஈரயதி யத்ர முகுந்தஃ

கிருஷ்ணர் இடது கையால் இடது கன்னத்தில் வாசலை வைத்துக் கொண்டு, அழகான புருவங்களை அசைத்தபடி, மென்மையான விரல்களால் வாசலின் பாதையைத் தொடும் போது, அங்கே அவர் வாசிப்பதை எங்கேயோ அழைக்கிறார்.

வ்யோமயாநவநிதாஃ ஸஹ ஸித்தைஃ விஸ்மிதாஸ்ததுபதார்ய ஸலஜ்ஜாஃ । காமமார்கணஸமர்பிதசித்தாஃ கஶ்மலம் யயுரபஸ்ம்ரு'தநீவ்யஃ

வானிலுள்ள தேவஸ்திரீகளும் சித்தர்களும் அதனை கேட்டபோது ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; வெட்கத்துடன், காதல் அம்புகளால் மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டு, தங்கள் உடைகளை மறந்து குழம்பினர்.

ஹந்த சித்ரமபலாஃ ஶ்ர்ரு'ணுதேதம் ஹாரஹாஸ உரஸி ஸ்திரவித்யுத் । நந்தஸூநுரயமார்தஜநாநாம் நர்மதோ யர்ஹி கூஜிதவேணுஃ

அம்மா, அதிசயமான பெண்களே, இதைக் கேளுங்கள்: நந்தகோபரின் மகன் துன்பப்படுவோருக்கு ஆனந்தம் தரும் அவர் வாசலை வாசிக்கும் போது, அவரது மார்பில் ஒரு மாலை, ஒரு புன்னகை, நிலையான மின்னலைப்போல் ஒளிர்கின்றன.

வ்ரு'ந்தஶோ வ்ரஜவ்ரு'ஷா ம்ரு'ககாவோ வேணுவாத்யஹ்ரு'தசேதஸ ஆராத் । தந்ததஷ்டகவலா த்ரு'தகர்ணா நித்ரிதா லிகிதசித்ரமிவாஸந்

குழுக்களாக, வ்ரஜாவின் காளைகள், மான், பசுக்கள்—allோடு, வாசலின் ஒலி அவர்களின் மனதை ஈர்த்து, வாயில் மேயும் புல் தங்கியபடி, காதுகள் கூர்ந்து, அசையாமல், ஓவியம்போல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன.

பர்ஹிணஸ்தபகதாதுபலாஶைஃ பத்தமல்லபரிபர்ஹவிடம்பஃ । கர்ஹிசித்ஸபல ஆலி ஸ கோபைஃ காஃ ஸமாஹ்வயதி யத்ர முகுந்தஃ

மயில் இறகுகள், நிறமுள்ள மணல், இலைகளால் அலங்கரித்து, மல்யுத்த வீரரின் ஆடையைப் போல் வேடமிட்டு, சில நேரம் கிருஷ்ணர் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து பசுக்களை அழைக்கிறார்.

தர்ஹி பக்நகதயஃ ஸரிதோ வை தத்பதாம்புஜரஜோऽநிலநீதம் । ஸ்ப்ரு'ஹயதீர்வயமிவாபஹுபுண்யாஃ ப்ரேமவேபிதபுஜாஃ ஸ்திமிதாபஃ

அப்போது, ஆற்றின் ஓட்டங்கள் உடைந்து, அவரது திருவடிகளின் தூசியைக் கொண்ட காற்றால் இழுத்து செல்லப்பட, நாம்போல் அவரை விரும்பி, புண்ணியமுள்ள அந்த ஆறுகள் காதலால் நடுங்கும் கரங்களுடன், தண்ணீரை அமைதியாக்குகின்றன.

( மிஶ்ர ) அநுசரைஃ ஸமநுவர்ணிதவீர்ய ஆதிபூருஷ இவாசலபூதிஃ । வநசரோ கிரிதடேஷு சரந்தீஃ வேணுநாஹ்வயதி காஃ ஸ யதா ஹி

அவரது தோழர்கள் அவருடைய வீரத்தைப் புகழும் போது, கிருஷ்ணர் மலையோரங்களில் சுற்றி, வாசலின் ஒலியால் பசுக்களை அழைக்கிறார்; அவர் எல்லாம் முதல்வனாக, மலையின் தலைவனைப் போல் தோன்றுகிறார்.

வநலதாஸ்தரவ ஆத்மநி விஷ்ணும் வ்யஞ்ஜயந்த்ய இவ புஷ்பபலாட்யாஃ । ப்ரணதபாரவிடபா மதுதாராஃ ப்ரேமஹ்ரு'ஷ்டதநவஃ ஸஸ்ரு'ஜுஃ ஸ்ம

காடு முழுவதும் மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்த கொடிகள் மரங்கள், தங்களுக்குள் விஷ்ணுவை வெளிப்படுத்தும் போல் தெரிகின்றன; தங்கள் கிளைகள் தேனுடன் குனிந்தபடி, காதலால் மகிழ்ந்து, மலர்களை உதிர்த்தன.

தர்ஶநீயதிலகோ வநமாலா திவ்யகந்ததுலஸீமதுமத்தைஃ । அலிகுலைரலகு கீதாமபீஷ்டம் ஆத்ரியந் யர்ஹி ஸந்திதவேணுஃ

அழகான திருநீறு, காட்டுப் பூமாலை, தெய்வீக மணம், தேனோடு துளசியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணர் வாசலை வாசிக்கும் போது, தேனீகள் மயக்கத்துடன் விரும்பிய பாடலைப் பாடி அவரை வணங்குகின்றன.

ஸரஸி ஸாரஸஹம்ஸவிஹங்‌காஃ சாருகீதஹ்ரு'தசேதஸ ஏத்ய । ஹரிமுபாஸத தே யதசித்தா ஹந்த மீலிதத்ரு'ஶோ த்ரு'தமௌநாஃ

ஏரியில், கொக்கு, அன்னம், பறவைகள்—allோடு, இனிய பாடலால் மனம் ஈர்க்கப்பட்டு, ஹரியை அடைய வந்து, மனதை அடக்கி, கண்களை மூடி, அமைதியுடன் அவரை வணங்குகின்றன.

ஸஹபலஃ ஸ்ரகவதம்ஸவிலாஸஃ ஸாநுஷு க்ஷிதிப்ரு'தோ வ்ரஜதேவ்யஃ । ஹர்ஷயந் யர்ஹி வேணுரவேண ஜாதஹர்ஷ உபரம்பதி விஶ்வம்

தோழர்களுடன், பூமாலை, அலங்காரங்கள் அணிந்து, மலைச்சரிவுகளில், கிருஷ்ணர் வாசலின் ஒலியால் கோபியரை மகிழ்விப்பார்; அப்போது மகிழ்ச்சி உலகம் முழுவதும் பரவுகிறது.

மஹததிக்ரமணஶங்‌கிதசேதா மந்தமந்தமநுகர்ஜதி மேகஃ । ஸுஹ்ரு'தமப்யவர்ஷத் ஸுமநோபிஃ சாயயா ச விததத்ப்ரதபத்ரம்

மிக அதிகமாக மழை பெய்யக் கூடாது என்று கவனமாக, மேகம் மெதுவாக முழங்க, நண்பனாக மலர்களை பொழிந்து, நிழலை வழங்கி, கிருஷ்ணருக்காக ஒரு குடைபோல் அமைக்கிறது.

விவிதகோபசரணேஷு விதக்தோ வேணுவாத்ய உருதா நிஜஶிக்ஷாஃ । தவ ஸுதஃ ஸதி யதாதரபிம்பே தத்தவேணுரநயத் ஸ்வரஜாதீஃ

பலவகை பசுக்களை மேய்க்கும் திறமை, வாசலை வாசிப்பதில் நிபுணத்துவம் கொண்ட உன் மகன், வாசலை உதட்டில் வைத்தபோது, தானே உருவாக்கும் இனிய ராகங்களை வாசிக்கிறான்.

ஸவநஶஸ்ததுபதார்ய ஸுரேஶாஃ ஶக்ரஶர்வபரமேஷ்டிபுரோகாஃ । கவய ஆநதகந்தரசித்தாஃ கஶ்மலம் யயுரநிஶ்சிததத்த்வாஃ

இதை கேட்ட தேவாதிபதிகள்—இந்திரன், சிவன், பிரம்மா மற்றும் முனிவர்கள்—தங்கள் கழுத்தும் மனமும் வணங்கி, உண்மையை உணர முடியாமல் குழம்பினர்.

நிஜபதாப்ஜதலைர்த்வஜவஜ்ர நீரஜாங்‌குஶவிசித்ரலலாமைஃ । வ்ரஜபுவஃ ஶமயந் குரதோதம் வர்ஷ்மதுர்யகதிரீடிதவேணுஃ

கொம்புகளில் கொடி, இடியழல், தாமரை, அங்குசம் போன்ற குறிகள் உள்ள பசுக்கள், வாசலின் ஒலியில் மகிழ்ந்து, தங்கள் கொம்பால் பூமியில் ஏற்பட்ட காயங்களை மறைத்து, வ்ரஜபூமியை அமைதிப்படுத்துகின்றன.

வ்ரஜதி தேந வயம் ஸவிலாஸ வீக்ஷணார்பிதமநோபவவேகாஃ । குஜகதிம் கமிதா ந விதாமஃ கஶ்மலேந கவரம் வஸநம் வா

அவன் நடந்து செல்லும் போதெல்லாம், அவன் கண்களில் விளையாட்டாகும் பார்வை எங்களைத் துளைக்கும்; அந்த ஆசையின் வேகத்தில் நாங்கள் எங்கும் திகைத்து அலைய, எங்கள் முடி சிதறி, உடை குழப்பமாகி விட்டதா என்று கூட நமக்குத் தெரியாமல் போய்விடுகிறது.

மணிதரஃ க்வசிதாகணயந் கா மாலயா தயிதகந்ததுலஸ்யாஃ । ப்ரணயிநோऽநுசரஸ்ய கதாம்ஸே ப்ரக்ஷிபந் புஜமகாயத யத்ர

சில நேரங்களில், துளசியின் மணம் பரப்பும் மாலையை அணிந்து, பசுக்களை எண்ணிக்கொண்டு, அன்பான தோழனின் தோளில் கை வைத்தபடி, அவன் பாடிக்கொண்டே செல்கிறான்.