ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸர்ப உவாச। அஹம் வித்யாதரஃ கஶ்சித்ஸுதர்ஶந இதி ஶ்ருதஃ। ஶ்ரியா ஸ்வரூபஸம்பத்த்யா விமாநேநாசரந்திஶஃ

அந்த பாம்பு பதிலளித்தது: நான் ஒரு வித்யாதரன்; எனது பெயர் சுதர்சனன். அழகு, செல்வம், விமானம் ஆகியவற்றால் புகழ்பெற்று, எல்லா திசைகளிலும் சுற்றியவன்.

ரு'ஷீந்விரூபாங்கிரஸஃ ப்ராஹஸம் ரூபதர்பிதஃ। தைரிமாம் ப்ராபிதோ யோநிம் ப்ரலப்தைஃ ஸ்வேந பாப்மநா

விரூபன், அங்கிரசு ஆகிய முனிவர்கள் தங்கள் அழகை பெருமைப்படுத்தி என்னை பார்த்து சிரித்தார்கள்; என் தவறால் அவர்கள் சாபம் அளித்து, இந்தப் பிறவியை அடையச் செய்தார்கள்.

ஶாபோ மேऽநுக்ரஹாயைவ க்ரு'தஸ்தைஃ கருணாத்மபிஃ। யதஹம் லோககுருணா பதா ஸ்ப்ரு'ஷ்டோ ஹதாஶுபஃ

அந்த சாபம், அந்த இரக்கமுள்ளவர்கள் எனக்கு நன்மைக்காகவே வழங்கப்பட்டது; உலகுக்குத் தலைவரானவர் என் மீது பாதம் வைத்தபோது, என் எல்லா துயரங்களும் நீங்கின.

தம் த்வாஹம் பவபீதாநாம் ப்ரபந்நாநாம் பயாபஹம்। ஆப்ரு'ச்சே ஶாபநிர்முக்தஃ பாதஸ்பர்ஶாதமீவஹந்

இப்போது சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு, பிறவியால் பயந்து தஞ்சம் புகும் அனைவருக்கும் பயத்தை நீக்கும் உம்மை நான் வணங்கி, உங்கள் பாதம் தொட்ட பாக்கியத்துடன் பிரிய அனுமதி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

ப்ரபந்நோऽஸ்மி மஹாயோகிந்மஹாபுருஷ ஸத்பதே। அநுஜாநீஹி மாம் தேவ ஸர்வலோகேஶ்வரேஶ்வர

மகா யோகி, உயர்ந்தவன், நல்லவர்களின் தலைவன், நான் உம்மிடம் சரணடைந்துள்ளேன்; எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதியான தேவனே, எனக்கு பிரிய அனுமதி தாரும்.

ப்ரஹ்மதண்டாத்விமுக்தோऽஹம் ஸத்யஸ்தேऽச்யுத தர்ஶநாத்। யந்நாம க்ரு'ஹ்ணந்நகிலாந்ஶ்ரோத்ரூ'நாத்மாநமேவ ச। ஸத்யஃ புநாதி கிம் பூயஸ்தஸ்ய ஸ்ப்ரு'ஷ்டஃ பதா ஹி தே

அசையாதவனே, உம்மை பார்த்தவுடன் பிரம்மாவின் தண்டனை எனக்கு உடனே நீங்கியது; உமது நாமம் உச்சரிக்கப்படும்போது எல்லா கேட்பவர்களையும், தானும் உடனே தூய்மையாக்கும்; அப்படி இருக்கையில், உங்கள் பாதம் தொட்ட பாக்கியம் எவ்வளவு பெரிது!

இத்யநுஜ்ஞாப்ய தாஶார்ஹம் பரிக்ரம்யாபிவந்த்ய ச। ஸுதர்ஶநோ திவம் யாதஃ க்ரு'ச்ச்ராந்நந்தஶ்ச மோசிதஃ

இவ்வாறு தாசார்ஹ குலத்தில் பிறந்தவரிடம் அனுமதி பெற்றபின், சுற்றி வணங்கி வணக்கம் செலுத்தி, சுதர்சனன் விண்ணுலகை அடைந்தான்; நந்தனும் துயரத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டான்.

நிஶாம்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ததாத்மவைபவம்। வ்ரஜௌகஸோ விஸ்மிதசேதஸஸ்ததஃ। ஸமாப்ய தஸ்மிந்நியமம் புநர்வ்ரஜம்। ந்ரு'பாயயுஸ்தத்கதயந்த ஆத்ரு'தாஃ

அப்போது கிருஷ்ணனுடைய தெய்வீக வல்லமை பார்த்து, வ்ரஜவாசிகள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர்; அங்கு தங்கள் விரதம் முடித்துவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த நிகழ்வுகளை பேசிக்கொண்டு வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினர்.

கதாசிதத கோவிந்தோ ராமஶ்சாத்புதவிக்ரமஃ। விஜஹ்ரதுர்வநே ராத்ர்யாம் மத்யகௌ வ்ரஜயோஷிதாம்

ஒரு நேரம், கோவிந்தனும், அதிசய வலிமை கொண்ட ராமனும், வனத்தில் இரவிலே வ்ரஜாவின் பெண்கள் நடுவில் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்கள்.

உபகீயமாநௌ லலிதம் ஸ்த்ரீஜநைர்பத்தஸௌஹ்ரு'தைஃ। ஸ்வலங்க்ரு'தாநுலிப்தாங்கௌ ஸ்ரக்விநௌ விரஜோऽம்பரௌ

அழகாக அலங்கரித்து, வாசனைத் திரவியங்கள் பூசி, மாலை அணிந்து, தூய ஆடைகள் உடுத்தி, அவர்களை நேசித்து இணைந்த பெண்கள் இனிமையாகப் பாடினர்.

நிஶாமுகம் மாநயந்தாவுதிதோடுபதாரகம்। மல்லிகாகந்தமத்தாலி ஜுஷ்டம் குமுதவாயுநா

இரவு ஆரம்பத்தை மதித்து, நட்சத்திரங்களும் சந்திரனும் எழுந்தபோது, மல்லிகை மணமும், மதுபானம் அருந்திய தேனீகளும், தாமரை குளத்தின் காற்றில் கலந்து வீசியது.

ஜகதுஃ ஸர்வபூதாநாம் மநஃஶ்ரவணமங்கலம்। தௌ கல்பயந்தௌ யுகபத்ஸ்வரமண்டலமூர்ச்சிதம்

அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகப் பாடி, எல்லா உயிர்களுக்கும் மனமும் செவியும் மகிழும் வகையில், இசையின் பல்வேறு சுரங்களைச் செம்மையாக இசைத்தனர்.

கோப்யஸ்தத்கீதமாகர்ண்ய மூர்ச்சிதா நாவிதந்ந்ரு'ப। ஸ்ரம்ஸத்துகூலமாத்மாநம் ஸ்ரஸ்தகேஶஸ்ரஜம் ததஃ

அந்தப் பாடலை கேட்ட கோபிகள் மயங்கி, தாங்கள் யார் என்பதையும் மறந்து, அவர்களின் உடைகள் வழுக்கி, முடியும் மாலையும் சிதறின.

ஏவம் விக்ரீடதோஃ ஸ்வைரம் காயதோஃ ஸம்ப்ரமத்தவத்। ஶங்கசூட இதி க்யாதோ தநதாநுசரோऽப்யகாத்

இவ்வாறு அவர்கள் சுதந்திரமாக விளையாடி, பாடி, ஆனந்தத்தில் மூழ்கியபோது, குபேரனுக்கு உடனாய் புகழ்பெற்ற சங்கசூடன் அங்கு வந்தான்.

தயோர்நிரீக்ஷதோ ராஜம்ஸ்தந்நாதம் ப்ரமதாஜநம்। க்ரோஶந்தம் காலயாமாஸ திஶ்யுதீச்யாமஶங்கிதஃ

அப்போது கிருஷ்ணனும் ராமனும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அந்த அரசன் பெண்கள் கூடி அழுததைப் பார்த்து, தயங்காமல் அவர்களை வடக்கே கொண்டு செல்ல முயன்றான்.

க்ரோஶந்தம் க்ரு'ஷ்ண ராமேதி விலோக்ய ஸ்வபரிக்ரஹம்। யதா கா தஸ்யுநா க்ரஸ்தா ப்ராதராவந்வதாவதாம்

பெண்கள் 'கிருஷ்ணா! ராமா!' என்று அழைத்ததும், தங்கள் தோழிகள் பிடிபட்டதைப் பார்த்ததும், இருவரும் தங்கள் மாடுகளை திருடிய திருடன் பின்னால் ஓடுவது போல் விரைந்து பின்தொடர்ந்தார்கள்.

மா பைஷ்டேத்யபயாராவௌ ஶாலஹஸ்தௌ தரஸ்விநௌ। ஆஸேததுஸ்தம் தரஸா த்வரிதம் குஹ்யகாதமம்

'பயப்படாதீர்கள்!' என்று உற்சாகமாக அழைத்தபடி, அந்த இரு சகோதரர்களும் வலிமை உடையவர்கள், கையிலே கோலைக் கொண்டு, அந்த தீய யக்ஷனை விரைவாகத் தொடர்ந்து ஓடினர்.

ஸ வீக்ஷ்ய தாவநுப்ராப்தௌ காலம்ரு'த்யூ இவோத்விஜந்। விஸ்ரு'ஜ்ய ஸ்த்ரீஜநம் மூடஃ ப்ராத்ரவஜ்ஜீவிதேச்சயா

அவர்கள் இருவரும் நேரில் வந்து கொண்டிருப்பதை, காலமும் மரணமும் வந்ததுபோல் பார்த்த சங்கசூடன், அறிவில்லாமல் பெண்களை விட்டுவிட்டு, உயிரைக் காக்க ஓடினான்.

தமந்வதாவத்கோவிந்தோ யத்ர யத்ர ஸ தாவதி। ஜிஹீர்ஷுஸ்தச்சிரோரத்நம் தஸ்தௌ ரக்ஷந்ஸ்த்ரியோ பலஃ

அவன் எங்கு ஓடினாலும், கோவிந்தன் அவனைத் தொடர்ந்து ஓடி, அவன் தலையில் உள்ள மாணிக்கத்தைப் பெற விரும்பினான்; பாலராமன் பெண்களை பாதுகாக்க அங்கேயே இருந்தான்.

அவிதூர இவாப்யேத்ய ஶிரஸ்தஸ்ய துராத்மநஃ। ஜஹார முஷ்டிநைவாங்க ஸஹசூடமணிம் விபுஃ

அரிகில் சென்று, அந்த துஷ்டனின் தலையில் தன் கை கொண்டு அடித்து, அவன் சிரசிலிருக்கும் சுடாமணியையும் அதன் கூடவே உள்ள மணியையும் வலிமையுடன் எடுத்தான்.

ஶங்கசூடம் நிஹத்யைவம் மணிமாதாய பாஸ்வரம்। அக்ரஜாயாததாத்ப்ரீத்யா பஶ்யந்தீநாம் ச யோஷிதாம்

சங்கசூடனை வீழ்த்தி, பிரகாசமாக ஒளிரும் அந்த மணியை எடுத்தான்; அப்போது அங்கே இருந்த பெண்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அன்புடன் தன் அண்ணனிடம் அந்த மணியை கொடுத்தான்.

யுக்மகீதம்; கோசாரணாய வநம் கதஸ்ய பகவதோ கோபீஜநக்ரு'தம் குணகாநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) கோப்யஃ க்ரு'ஷ்ணே வநம் யாதே தமநுத்ருதசேதஸஃ । க்ரு'ஷ்ணலீலாஃ ப்ரகாயந்த்யோ நிந்யுர்துஃகேந வாஸராந்

கிருஷ்ணர் மாடுகளை மேய்க்க காடுக்குச் சென்றபோது, அவரை நினைத்து, கோபிகள் துயரத்துடன் கிருஷ்ணரின் லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டே நாளை கழித்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( ஸ்வாகதா ) வாமபாஹுக்ரு'தவாமகபோலோ வல்கிதப்ருரதரார்பிதவேணும் । கோமலாங்‌குலிபிராஶ்ரிதமார்கம் கோப்ய ஈரயதி யத்ர முகுந்தஃ

கிருஷ்ணர் இடது கையால் இடது கன்னத்தில் வாசலை வைத்துக் கொண்டு, அழகான புருவங்களை அசைத்தபடி, மென்மையான விரல்களால் வாசலின் பாதையைத் தொடும் போது, அங்கே அவர் வாசிப்பதை எங்கேயோ அழைக்கிறார்.

வ்யோமயாநவநிதாஃ ஸஹ ஸித்தைஃ விஸ்மிதாஸ்ததுபதார்ய ஸலஜ்ஜாஃ । காமமார்கணஸமர்பிதசித்தாஃ கஶ்மலம் யயுரபஸ்ம்ரு'தநீவ்யஃ

வானிலுள்ள தேவஸ்திரீகளும் சித்தர்களும் அதனை கேட்டபோது ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; வெட்கத்துடன், காதல் அம்புகளால் மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டு, தங்கள் உடைகளை மறந்து குழம்பினர்.

ஹந்த சித்ரமபலாஃ ஶ்ர்ரு'ணுதேதம் ஹாரஹாஸ உரஸி ஸ்திரவித்யுத் । நந்தஸூநுரயமார்தஜநாநாம் நர்மதோ யர்ஹி கூஜிதவேணுஃ

அம்மா, அதிசயமான பெண்களே, இதைக் கேளுங்கள்: நந்தகோபரின் மகன் துன்பப்படுவோருக்கு ஆனந்தம் தரும் அவர் வாசலை வாசிக்கும் போது, அவரது மார்பில் ஒரு மாலை, ஒரு புன்னகை, நிலையான மின்னலைப்போல் ஒளிர்கின்றன.

வ்ரு'ந்தஶோ வ்ரஜவ்ரு'ஷா ம்ரு'ககாவோ வேணுவாத்யஹ்ரு'தசேதஸ ஆராத் । தந்ததஷ்டகவலா த்ரு'தகர்ணா நித்ரிதா லிகிதசித்ரமிவாஸந்

குழுக்களாக, வ்ரஜாவின் காளைகள், மான், பசுக்கள்—allோடு, வாசலின் ஒலி அவர்களின் மனதை ஈர்த்து, வாயில் மேயும் புல் தங்கியபடி, காதுகள் கூர்ந்து, அசையாமல், ஓவியம்போல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன.

பர்ஹிணஸ்தபகதாதுபலாஶைஃ பத்தமல்லபரிபர்ஹவிடம்பஃ । கர்ஹிசித்ஸபல ஆலி ஸ கோபைஃ காஃ ஸமாஹ்வயதி யத்ர முகுந்தஃ

மயில் இறகுகள், நிறமுள்ள மணல், இலைகளால் அலங்கரித்து, மல்யுத்த வீரரின் ஆடையைப் போல் வேடமிட்டு, சில நேரம் கிருஷ்ணர் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து பசுக்களை அழைக்கிறார்.

தர்ஹி பக்நகதயஃ ஸரிதோ வை தத்பதாம்புஜரஜோऽநிலநீதம் । ஸ்ப்ரு'ஹயதீர்வயமிவாபஹுபுண்யாஃ ப்ரேமவேபிதபுஜாஃ ஸ்திமிதாபஃ

அப்போது, ஆற்றின் ஓட்டங்கள் உடைந்து, அவரது திருவடிகளின் தூசியைக் கொண்ட காற்றால் இழுத்து செல்லப்பட, நாம்போல் அவரை விரும்பி, புண்ணியமுள்ள அந்த ஆறுகள் காதலால் நடுங்கும் கரங்களுடன், தண்ணீரை அமைதியாக்குகின்றன.

( மிஶ்ர ) அநுசரைஃ ஸமநுவர்ணிதவீர்ய ஆதிபூருஷ இவாசலபூதிஃ । வநசரோ கிரிதடேஷு சரந்தீஃ வேணுநாஹ்வயதி காஃ ஸ யதா ஹி

அவரது தோழர்கள் அவருடைய வீரத்தைப் புகழும் போது, கிருஷ்ணர் மலையோரங்களில் சுற்றி, வாசலின் ஒலியால் பசுக்களை அழைக்கிறார்; அவர் எல்லாம் முதல்வனாக, மலையின் தலைவனைப் போல் தோன்றுகிறார்.