ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ந பாரயேऽஹம் நிரவத்யஸம்யுஜாம் ஸ்வஸாதுக்ரு'த்யம் விபுதாயுஷாபி வஃ । யா மாபஜந் துர்ஜரகேஹஶ்ரு'ங்‌கலாஃ ஸம்வ்ரு'ஶ்ச்ய தத் வஃ ப்ரதியாது ஸாதுநா

உங்கள் குறையற்ற பாசத்திற்கு, தேவர்களின் ஆயுள் இருந்தாலும் நான் பதிலளிக்க முடியாது; கடினமான குடும்ப பந்தங்களை அறுத்து, என்னை நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களது நல்ல செயல்களே உங்கள் பலனாகட்டும்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ராஸக்ரீடாயாம் கோபீஸாந்த்வநம் நாம த்வாத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தில், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், ராஸகிரீடையின் கோபிகள் ஆறுதல் என்ற பெயருடைய முப்பத்தி இரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

வாஸுதேவே பகவதி பக்தியோகஃ ப்ரயோஜிதஃ । ஜநயத்யாஶு வைராக்யம் ஜ்ஞாநம் யத்‍ப்ரஹ்மதர்ஶநம்

வாஸுதேவன் எனும் பரமாத்மாவை நோக்கி பக்தியோகம் செய்தால், அது விரைவில் பற்றின்மையும், பரம்பொருளை உணரும் ஞானமும் உண்டாக்கும்.

யதாஸ்ய சித்தமர்தேஷு ஸமேஷ்விந்த்ரியவ்ரு'த்திபிஃ । ந விக்ரு'ஹ்ணாதி வைஷம்யம் ப்ரியம் அப்ரியமித்யுத

ஒருவரின் மனம், அறிவாற்றலால், பொருள்களில் இனிமை, கடுமை என்று வேறுபாடு காணாமல் சமமாக இருப்பின்,

ஸ ததைவாத்மநாத்மாநம் நிஃஸங்கம் ஸமதர்ஶநம் । ஹேயோபாதேயரஹிதம் ஆரூடம் பதமீக்ஷதே

அந்த நேரமே, அவன் தன்னைத் தானே பற்றில்லாமல், எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காணும் மனதுடன், ஏதும் விரும்பாமல், ஏதும் தவிர்க்காமல், உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

ஜ்ஞாநமாத்ரம் பரம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மேஶ்வரஃ புமாந் । த்ரு'ஶ்யாதிபிஃ ப்ரு'தக்பாவைஃ பகவாந் ஏக ஈயதே

பரிபூரணமான ஞானமே பரம்பொருளும், பரமாத்மாவும், இறைவனும், மனிதனும் ஆகும்; பகவான் ஒரே ஒருவர், காணப்படும் பொருள்கள் மூலம் வேறுபட்டதாக தோன்றினாலும்.

ஏதாவாநேவ யோகேந ஸமக்ரேணேஹ யோகிநஃ । யுஜ்யதேऽபிமதோ ஹ்யர்தோ யத் அஸங்கஸ்து க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

இந்த அளவுக்கு மட்டுமே முழுமையான யோகத்தால் யோகி விரும்பும் குறிக்கோளை இங்கு அடைகிறான்; அதாவது அனைத்திலிருந்தும் முழுமையான பற்றின்மையை.

ஜ்ஞாநமேகம் பராசீநைஃ இந்த்ரியைர்ப்ரஹ்ம நிர்குணம் । அவபாத்யர்தரூபேண ப்ராந்த்யா ஶப்தாதிதர்மிணா

ஒரே ஞானம், வெளியில் செல்கின்ற அறிவுப்புலன்களால், மாயையால் பொருள்களின் வடிவில் தோன்றுகிறது; அது குணமற்ற பிரம்மமாக இருந்தாலும், ஒலி முதலிய பண்புகளை உடையதாகத் தெரிகிறது.

யதா மஹாந் அஹம்ரூபஃ த்ரிவ்ரு'த் பஞ்சவிதஃ ஸ்வராட் । ஏகாதஶவிதஸ்தஸ்ய வபுரண்டம் ஜகத்யதஃ

எப்படி மகத் எனும் தத்துவம், அகங்கார வடிவில் மூன்று வகை, ஐந்து வகை, சுயாதீனமாக, பதினொன்று வகை உருவம் கொண்டு, அந்த அண்டம் உலகம் தோன்றும் காரணமாக இருக்கிறதோ,

ஏதத்வை ஶ்ரத்தயா பக்த்யா யோகாப்யாஸேந நித்யஶஃ । ஸமாஹிதாத்மா நிஃஸங்கோ விரக்த்யா பரிபஶ்யதி

இதனை, நம்பிக்கையுடன், பக்தியுடன், யோகத்தை எப்போதும் பயிற்சி செய்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, பற்றில்லாமல், விருப்பம் விடாமல் காண்பவர் உணர்கிறார்.

இத்யேதத்கதிதம் குர்வி ஜ்ஞாநம் தத்‍ப்ரஹ்மதர்ஶநம் । யேந அநுபுத்த்யதே தத்த்வம் ப்ரக்ரு'தேஃ புருஷஸ்ய ச

இவ்வாறு, பரம்பொருளை காணும் இந்த ஆழமான ஞானம் கூறப்பட்டது; இதனால், இயற்கையும், புருஷனும் ஆகிய இரண்டின் உண்மை அறியப்படுகிறது.

யதேந்த்ரியைஃ ப்ரு'தக்த்வாரைஃ அர்தோ பஹுகுணாஶ்ரயஃ । ஏகோ நாநேயதே தத்வத் பகவாந் ஶாஸ்த்ரவர்த்மபிஃ

புலன்கள் தனித்தனிப் பாதைகளால் பொருளை பல பண்புகளுடன் காணினும், அது பலவாகப் பிரியாது; அதுபோல் பகவான், பல விதமான சாஸ்திரப் பாதைகளால் அணுகினாலும், ஒரேவராக இருக்கிறார்.

க்ரியயா க்ரதுபிர்தாநைஃ தபஃஸ்வாத்யாயமர்ஶநைஃ । ஆத்மேந்த்ரியஜயேநாபி ஸந்ந்யாஸேந ச கர்மணாம்

செயல், யாகங்கள், தானம், தவம், வேதபடிப்பு, பொறுமை, ஆன்மா மற்றும் புலன்களை அடக்குதல், செயல்களைத் துறத்தல் ஆகியவற்றால்,

யோகேந விவிதாங்கேந பக்தியோகேந சைவ ஹி । தர்மேணோபயசிஹ்நேந யஃ ப்ரவ்ரு'த்திநிவ்ரு'த்திமாந்

பல வகை யோகங்களாலும், பக்தி யோகத்தாலும், செயலும் துறவும் உள்ள தர்மத்தாலும், இரண்டிலும் ஈடுபட்டவரால்,

ஆத்மதத்த்வாவபோதேந வைராக்யேண த்ரு'டேந ச । ஈயதே பகவாநேபிஃ ஸகுணோ நிர்குணஃ ஸ்வத்ரு'க்

ஆன்மாவின் உண்மையை உணர்வதாலும், உறுதியான பற்றின்மையாலும், பகவான் குணங்களுடன் அல்லது குணமின்றி, தன் உள்ளத்தால் காணப்படுகிறார்.

ப்ராவோசம் பக்தியோகஸ்ய ஸ்வரூபம் தே சதுர்விதம் । காலஸ்ய சாவ்யக்தகதேஃ யோऽந்தர்தாவதி ஜந்துஷு

நான் உனக்கு பக்தி யோகத்தின் நான்கு வகைகளையும், காலம் வெளிப்படாத நிலையில் உயிர்களில் மறைந்துவிடுவதைவும் விளக்கியேன்.

ஜீவஸ்ய ஸம்ஸ்ரு'தீர்பஹ்வீஃ அவித்யாகர்ம நிர்மிதாஃ । யாஸ்வங்க ப்ரவிஶந்நாத்மா ந வேத கதிமாத்மநஃ

அறிவின்மையும், கர்மமும் உருவாக்கும் உயிரின் பல பிறவி சுற்றுகள் உள்ளன; அவற்றில் ஆன்மா நுழைந்தும், தன் பாதையை அறியாது.

நைதத்கலாயோபதிஶேந் நாவிநீதாய கர்ஹிசித் । ந ஸ்தப்தாய ந பிந்நாய நைவ தர்மத்வஜாய ச

இதைப் பொல்லாதவர்க்கும், ஒழுக்கமில்லாதவர்க்கும், அகம்பாவம் கொண்டவர்க்கும், பகைவர்க்கும், புறத்தோற்றம் மட்டும் தர்மம் போல நடிப்பவர்க்கும் சொல்லக் கூடாது.

ந லோலுபாயோபதிஶேத் ந க்ரு'ஹாரூடசேதஸே । நாபக்தாய ச மே ஜாது ந மத்‍பக்தத்விஷாமபி

பேராசை உள்ளவர்க்கும், மனம் வீட்டு வாழ்வில் மூழ்கியவர்க்கும், எனக்கு பக்தி இல்லாதவர்க்கும், என் பக்தர்களை வெறுக்கும்வர்க்கும் இதை சொல்லக் கூடாது.

ஶ்ரத்ததாநாய பக்தாய விநீதாய அநஸூயவே । பூதேஷு க்ரு'தமைத்ராய ஶுஶ்ரூஷாபிரதாய ச

ஆனால், நம்பிக்கையுள்ள பக்தருக்கும், ஒழுக்கமுள்ளவருக்கும், பொறாமை இல்லாதவருக்கும், எல்லா உயிர்களிடமும் நட்பு கொண்டவருக்கும், சேவை செய்ய விரும்புவோருக்கும் சொல்லலாம்.

பஹிர்ஜாதவிராகாய ஶாந்தசித்தாய தீயதாம் । நிர்மத்ஸராய ஶுசயே யஸ்யாஹம் ப்ரேயஸாம் ப்ரியஃ

வெளிப்படையாக பற்றின்மை கொண்டவன், மனம் அமைதியாக இருப்பவன், பொறாமை இல்லாதவன், தூய்மையானவன், எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன் — இவனைப் போல் ஒருவருக்கு இதை வழங்குங்கள்.

ய இதம் ஶ்ர்ரு'ணுயாத் அம்ப ஶ்ரத்தயா புருஷஃ ஸக்ரு'த் । யோ வாபிதத்தே மச்சித்தஃ ஸ ஹ்யேதி பதவீம் ச மே

அம்மா, யார் இந்தக் கதையை ஒருமுறை நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறார்களோ, அல்லது யார் மனதை என்னில் வைத்து இதை சொல்கிறார்களோ, அவர்கள் என் பாதையை நிச்சயமாக அடைவார்கள்.

மஹாராஸவர்ணநம்; பரீக்ஷித்க்ரு'த ஶம்காயாஃ ஶுகத்வாரா ஸமாதாநம் ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இத்தம் பகவதோ கோப்யஃ ஶ்ருத்வா வாசஃ ஸுபேஶலாஃ । ஜஹுர்விரஹஜம் தாபம் ததங்‌கோபசிதாஶிஷஃ

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: இப்படியாக பகவானின் இனிய வார்த்தைகளை கேட்ட பசுமாடு மேய்ப்பவ பெண்கள், பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரை விட்டுவிட்டு, அவருடைய அருகில் இருப்பதால் தங்கள் ஆசைகள் நிறைவேறினதாக ஆனார்கள்.

தத்ராரபத கோவிந்தோ ராஸக்ரீடாமநுவ்ரதைஃ । ஸ்த்ரீரத்‍நைரந்விதஃ ப்ரீதைஃ அந்யோந்யாபத்தபாஹுபிஃ

அங்கே கோவிந்தன், தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்த மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய பெண்கள், பெண்களில் சிறந்தவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் கைபிடித்து நிற்கும் அவர்களுடன், ராச நடனத்தைத் தொடங்கினார்.

ராஸோத்ஸவஃ ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தோ கோபீமண்டலமண்டிதஃ । யோகேஶ்வரேண க்ரு'ஷ்ணேந தாஸாம் மத்யே த்வயோர்த்வயோஃ

அங்கே, கோபிகள் வட்டமாக சூழ்ந்திருந்த ராச உற்சவம் ஆரம்பமானது; யோகிகளுக்கெல்லாம் தலைவனான கிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு ஜோடிக்கிடையிலும் நின்றார்.

ப்ரவிஷ்டேந க்ரு'ஹீதாநாம் கண்டே ஸ்வநிகடம் ஸ்த்ரியஃ । யம் மந்யேரந் நபஸ்தாவத் விமாநஶதஸங்‌குலம்

அவர்களுக்குள் சென்று, பெண்களை தனது கழுத்தில் அணைத்து, அருகில் கொண்டார்; இதைக் கண்டவர்கள், வானத்தில் நூற்றுக்கணக்கான விமானங்கள் நிறைந்திருப்பதைப் போல நினைத்திருப்பார்கள்.

திவௌகஸாம் ஸதாராணாம் ஔத்ஸுக்யாபஹ்ரு'தாத்மநாம் । ததோ துந்துபயோ நேதுஃ நிபேதுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டயஃ । ஜகுர்கந்தர்வபதயஃ ஸஸ்த்ரீகாஸ்தத் யஶோऽமலம்

தேவர்கள் தங்கள் மனைவியுடன், ஆவலால் மனதை இழந்து பார்த்தனர்; பின்னர் பறை ஓசை எழுந்தது, மலர் மழை பொழிந்தது, கந்தர்வர்களும் தங்கள் மனைவியுடன் பகவானின் கலங்காத புகழை பாடினர்.

வலயாநாம் நூபுராணாம் கிங்‌கிணீநாம் ச யோஷிதாம் । ஸப்ரியாணாமபூத் ஶப்தஃ துமுலோ ராஸமண்டலே

ராச வட்டத்திலே, பெண்களின் வளையல்கள், சிலம்புகள், கிண்கிணிகள், அவர்களது காதலர்களுடன் சேர்ந்து, பெரும் ஓசை எழுப்பின.

தத்ராதிஶுஶுபே தாபிஃ பகவாந் தேவகீஸுதஃ । மத்யே மணீநாம் ஹைமாநாம் மஹாமரகதோ யதா

அவர்களுக்கிடையே தேவகியின் மகனான பகவான் மிக அழகாக பிரகாசித்தார்; அது பொன்னால் ஆன மாணிக்கங்களில் பெரிய பச்சை மாணிக்கம் போல் இருந்தது.