ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸபாஜயித்வா தமநங்‌கதீபநம் ஸஹாஸலீலேக்ஷணவிப்ரமப்ருவா । ஸம்ஸ்பர்ஶநேநாங்‌கக்ரு'தாங்‌க்ரிஹஸ்தயோஃ ஸம்ஸ்துத்ய ஈஷத்குபிதா பபாஷிரே

அவரை, மனதை உந்தும் காதல் உருவானவரை, சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வையும், புருவங்களின் அசைவாலும் மரியாதை செய்தார்கள்; அவருடைய மடியில் கைகளை வைத்து, பாதங்களைத் தொட்டு, சிறிது கோபம் போல நடித்து புகழ்ந்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( அநுஷ்டுப் ) பஜதோऽநுபஜந்த்யேக ஏக ஏதத்விபர்யயம் । நோபயாம்ஶ்ச பஜந்த்யேக ஏதந்நோ ப்ரூஹி ஸாது போஃ

கோபிகள் கூறினார்கள்: ஒருவர் நேசித்தால், மற்றொருவர் பதிலாக நேசிக்கிறார்; இன்னொருவர் அதற்கு மாறாக நடக்கிறார்; சிலர் இருவரையும் நேசிக்கவில்லை. இதில் எது சரி என்று சொல், அருள்புரிய.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - மிதோ பஜந்தி யே ஸக்யஃ ஸ்வார்தைகாந்தோத்யமா ஹி தே । ந தத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் தர்மஃ ஸ்வார்தார்தம் தத்தி நாந்யதா

பகவான் கூறினார்: ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் நலன் கருதி நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் அதில் உண்மையான பாசமும் தர்மமும் இல்லை, அது சுயநலத்துக்காக மட்டுமே.

பஜந்த்யபஜதோ யே வை கருணாஃ பிதரோ யதா । தர்மோ நிரபவாதோऽத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் ச ஸுமத்யமாஃ

நேசிக்காதவர்களையும் நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர்கள் போல் கருணையுடன் இருப்பவர்கள்; இங்கு குற்றமில்லாத தர்மமும், சிறந்த பாசமும் உள்ளது.

பஜதோऽபி ந வை கேசித் பஜந்த்யபஜதஃ குதஃ । ஆத்மாராமா ஹ்யாப்தகாமா அக்ரு'தஜ்ஞா குருத்ருஹஃ

சிலர், நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை; நேசிக்காதவர்களைப் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை. அவர்கள் தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், எதிலும் குறைவில்லாதவர்கள், நன்றி அறியாதவர்கள், பெரியவர்களை மதிக்காதவர்கள்.

( மிஶ்ர ) நாஹம் து ஸக்யோ பஜதோऽபி ஜந்தூந் பஜாம்யமீஷாமநுவ்ரு'த்திவ்ரு'த்தயே । யதாதநோ லப்ததநே விநஷ்டே தச்சிந்தயாந்யந்நிப்ரு'தோ ந வேத

ஆனால் நான், தோழிகளே, நேசிப்பவர்களைப் போலும் நேசிப்பதில்லை; அவர்கள் என்மீது கொண்டுள்ள பற்றுதலுக்காக. ஏழை ஒருவர் செல்வம் கிடைத்ததும், அதை இழந்ததும், அதில் மனதை முழுமையாக வைத்திருப்பதைப் போல.

ஏவம் மதர்தோஜ்சிதலோகவேத ஸ்வாநாம் ஹி வோ மய்யநுவ்ரு'த்தயேऽபலாஃ । மயாபரோக்ஷம் பஜதா திரோஹிதம் மாஸூயிதும் மார்ஹத தத் ப்ரியம் ப்ரியாஃ

இவ்வாறு, நீங்களே, என் பொருட்டு உலக மற்றும் வேத கடமைகளை விட்டுவிட்டு, எனக்கு சேவை செய்ய வந்துள்ளீர்கள்; நான் நேரில் இருப்பினும் மறைந்து விடுகிறேன். இதற்காக கோபிக்க வேண்டாம், என் அன்பினியர்களே.

ந பாரயேऽஹம் நிரவத்யஸம்யுஜாம் ஸ்வஸாதுக்ரு'த்யம் விபுதாயுஷாபி வஃ । யா மாபஜந் துர்ஜரகேஹஶ்ரு'ங்‌கலாஃ ஸம்வ்ரு'ஶ்ச்ய தத் வஃ ப்ரதியாது ஸாதுநா

உங்கள் குறையற்ற பாசத்திற்கு, தேவர்களின் ஆயுள் இருந்தாலும் நான் பதிலளிக்க முடியாது; கடினமான குடும்ப பந்தங்களை அறுத்து, என்னை நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களது நல்ல செயல்களே உங்கள் பலனாகட்டும்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ராஸக்ரீடாயாம் கோபீஸாந்த்வநம் நாம த்வாத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தில், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், ராஸகிரீடையின் கோபிகள் ஆறுதல் என்ற பெயருடைய முப்பத்தி இரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

வாஸுதேவே பகவதி பக்தியோகஃ ப்ரயோஜிதஃ । ஜநயத்யாஶு வைராக்யம் ஜ்ஞாநம் யத்‍ப்ரஹ்மதர்ஶநம்

வாஸுதேவன் எனும் பரமாத்மாவை நோக்கி பக்தியோகம் செய்தால், அது விரைவில் பற்றின்மையும், பரம்பொருளை உணரும் ஞானமும் உண்டாக்கும்.

யதாஸ்ய சித்தமர்தேஷு ஸமேஷ்விந்த்ரியவ்ரு'த்திபிஃ । ந விக்ரு'ஹ்ணாதி வைஷம்யம் ப்ரியம் அப்ரியமித்யுத

ஒருவரின் மனம், அறிவாற்றலால், பொருள்களில் இனிமை, கடுமை என்று வேறுபாடு காணாமல் சமமாக இருப்பின்,

ஸ ததைவாத்மநாத்மாநம் நிஃஸங்கம் ஸமதர்ஶநம் । ஹேயோபாதேயரஹிதம் ஆரூடம் பதமீக்ஷதே

அந்த நேரமே, அவன் தன்னைத் தானே பற்றில்லாமல், எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காணும் மனதுடன், ஏதும் விரும்பாமல், ஏதும் தவிர்க்காமல், உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

ஜ்ஞாநமாத்ரம் பரம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மேஶ்வரஃ புமாந் । த்ரு'ஶ்யாதிபிஃ ப்ரு'தக்பாவைஃ பகவாந் ஏக ஈயதே

பரிபூரணமான ஞானமே பரம்பொருளும், பரமாத்மாவும், இறைவனும், மனிதனும் ஆகும்; பகவான் ஒரே ஒருவர், காணப்படும் பொருள்கள் மூலம் வேறுபட்டதாக தோன்றினாலும்.

ஏதாவாநேவ யோகேந ஸமக்ரேணேஹ யோகிநஃ । யுஜ்யதேऽபிமதோ ஹ்யர்தோ யத் அஸங்கஸ்து க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

இந்த அளவுக்கு மட்டுமே முழுமையான யோகத்தால் யோகி விரும்பும் குறிக்கோளை இங்கு அடைகிறான்; அதாவது அனைத்திலிருந்தும் முழுமையான பற்றின்மையை.

ஜ்ஞாநமேகம் பராசீநைஃ இந்த்ரியைர்ப்ரஹ்ம நிர்குணம் । அவபாத்யர்தரூபேண ப்ராந்த்யா ஶப்தாதிதர்மிணா

ஒரே ஞானம், வெளியில் செல்கின்ற அறிவுப்புலன்களால், மாயையால் பொருள்களின் வடிவில் தோன்றுகிறது; அது குணமற்ற பிரம்மமாக இருந்தாலும், ஒலி முதலிய பண்புகளை உடையதாகத் தெரிகிறது.

யதா மஹாந் அஹம்ரூபஃ த்ரிவ்ரு'த் பஞ்சவிதஃ ஸ்வராட் । ஏகாதஶவிதஸ்தஸ்ய வபுரண்டம் ஜகத்யதஃ

எப்படி மகத் எனும் தத்துவம், அகங்கார வடிவில் மூன்று வகை, ஐந்து வகை, சுயாதீனமாக, பதினொன்று வகை உருவம் கொண்டு, அந்த அண்டம் உலகம் தோன்றும் காரணமாக இருக்கிறதோ,

ஏதத்வை ஶ்ரத்தயா பக்த்யா யோகாப்யாஸேந நித்யஶஃ । ஸமாஹிதாத்மா நிஃஸங்கோ விரக்த்யா பரிபஶ்யதி

இதனை, நம்பிக்கையுடன், பக்தியுடன், யோகத்தை எப்போதும் பயிற்சி செய்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, பற்றில்லாமல், விருப்பம் விடாமல் காண்பவர் உணர்கிறார்.

இத்யேதத்கதிதம் குர்வி ஜ்ஞாநம் தத்‍ப்ரஹ்மதர்ஶநம் । யேந அநுபுத்த்யதே தத்த்வம் ப்ரக்ரு'தேஃ புருஷஸ்ய ச

இவ்வாறு, பரம்பொருளை காணும் இந்த ஆழமான ஞானம் கூறப்பட்டது; இதனால், இயற்கையும், புருஷனும் ஆகிய இரண்டின் உண்மை அறியப்படுகிறது.

யதேந்த்ரியைஃ ப்ரு'தக்த்வாரைஃ அர்தோ பஹுகுணாஶ்ரயஃ । ஏகோ நாநேயதே தத்வத் பகவாந் ஶாஸ்த்ரவர்த்மபிஃ

புலன்கள் தனித்தனிப் பாதைகளால் பொருளை பல பண்புகளுடன் காணினும், அது பலவாகப் பிரியாது; அதுபோல் பகவான், பல விதமான சாஸ்திரப் பாதைகளால் அணுகினாலும், ஒரேவராக இருக்கிறார்.

க்ரியயா க்ரதுபிர்தாநைஃ தபஃஸ்வாத்யாயமர்ஶநைஃ । ஆத்மேந்த்ரியஜயேநாபி ஸந்ந்யாஸேந ச கர்மணாம்

செயல், யாகங்கள், தானம், தவம், வேதபடிப்பு, பொறுமை, ஆன்மா மற்றும் புலன்களை அடக்குதல், செயல்களைத் துறத்தல் ஆகியவற்றால்,

யோகேந விவிதாங்கேந பக்தியோகேந சைவ ஹி । தர்மேணோபயசிஹ்நேந யஃ ப்ரவ்ரு'த்திநிவ்ரு'த்திமாந்

பல வகை யோகங்களாலும், பக்தி யோகத்தாலும், செயலும் துறவும் உள்ள தர்மத்தாலும், இரண்டிலும் ஈடுபட்டவரால்,

ஆத்மதத்த்வாவபோதேந வைராக்யேண த்ரு'டேந ச । ஈயதே பகவாநேபிஃ ஸகுணோ நிர்குணஃ ஸ்வத்ரு'க்

ஆன்மாவின் உண்மையை உணர்வதாலும், உறுதியான பற்றின்மையாலும், பகவான் குணங்களுடன் அல்லது குணமின்றி, தன் உள்ளத்தால் காணப்படுகிறார்.

ப்ராவோசம் பக்தியோகஸ்ய ஸ்வரூபம் தே சதுர்விதம் । காலஸ்ய சாவ்யக்தகதேஃ யோऽந்தர்தாவதி ஜந்துஷு

நான் உனக்கு பக்தி யோகத்தின் நான்கு வகைகளையும், காலம் வெளிப்படாத நிலையில் உயிர்களில் மறைந்துவிடுவதைவும் விளக்கியேன்.

ஜீவஸ்ய ஸம்ஸ்ரு'தீர்பஹ்வீஃ அவித்யாகர்ம நிர்மிதாஃ । யாஸ்வங்க ப்ரவிஶந்நாத்மா ந வேத கதிமாத்மநஃ

அறிவின்மையும், கர்மமும் உருவாக்கும் உயிரின் பல பிறவி சுற்றுகள் உள்ளன; அவற்றில் ஆன்மா நுழைந்தும், தன் பாதையை அறியாது.

நைதத்கலாயோபதிஶேந் நாவிநீதாய கர்ஹிசித் । ந ஸ்தப்தாய ந பிந்நாய நைவ தர்மத்வஜாய ச

இதைப் பொல்லாதவர்க்கும், ஒழுக்கமில்லாதவர்க்கும், அகம்பாவம் கொண்டவர்க்கும், பகைவர்க்கும், புறத்தோற்றம் மட்டும் தர்மம் போல நடிப்பவர்க்கும் சொல்லக் கூடாது.

ந லோலுபாயோபதிஶேத் ந க்ரு'ஹாரூடசேதஸே । நாபக்தாய ச மே ஜாது ந மத்‍பக்தத்விஷாமபி

பேராசை உள்ளவர்க்கும், மனம் வீட்டு வாழ்வில் மூழ்கியவர்க்கும், எனக்கு பக்தி இல்லாதவர்க்கும், என் பக்தர்களை வெறுக்கும்வர்க்கும் இதை சொல்லக் கூடாது.

ஶ்ரத்ததாநாய பக்தாய விநீதாய அநஸூயவே । பூதேஷு க்ரு'தமைத்ராய ஶுஶ்ரூஷாபிரதாய ச

ஆனால், நம்பிக்கையுள்ள பக்தருக்கும், ஒழுக்கமுள்ளவருக்கும், பொறாமை இல்லாதவருக்கும், எல்லா உயிர்களிடமும் நட்பு கொண்டவருக்கும், சேவை செய்ய விரும்புவோருக்கும் சொல்லலாம்.

பஹிர்ஜாதவிராகாய ஶாந்தசித்தாய தீயதாம் । நிர்மத்ஸராய ஶுசயே யஸ்யாஹம் ப்ரேயஸாம் ப்ரியஃ

வெளிப்படையாக பற்றின்மை கொண்டவன், மனம் அமைதியாக இருப்பவன், பொறாமை இல்லாதவன், தூய்மையானவன், எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன் — இவனைப் போல் ஒருவருக்கு இதை வழங்குங்கள்.

ய இதம் ஶ்ர்ரு'ணுயாத் அம்ப ஶ்ரத்தயா புருஷஃ ஸக்ரு'த் । யோ வாபிதத்தே மச்சித்தஃ ஸ ஹ்யேதி பதவீம் ச மே

அம்மா, யார் இந்தக் கதையை ஒருமுறை நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறார்களோ, அல்லது யார் மனதை என்னில் வைத்து இதை சொல்கிறார்களோ, அவர்கள் என் பாதையை நிச்சயமாக அடைவார்கள்.