ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

காசித் அஞ்ஜலிநாக்ரு'ஹ்ணாத் தந்வீ தாம்பூலசர்விதம் । ஏகா ததங்‌க்ரிகமலம் ஸந்தப்தா ஸ்தநயோரதாத்

ஒரு மெலிந்தவள், அவர் மென்று வைத்த பாக்கை இருகைகளால் எடுத்து கொண்டாள்; இன்னொருத்தி, ஆவலால் துடித்தவள், அவரது தாமரை பாதத்தை தன் மார்பில் வைத்தாள்.

ஏகா ப்ருகுடிமாபத்ய ப்ரேமஸம்ரம்பவிஹ்வலா । க்நந்தீவைக்ஷத் கடாக்ஷேபைஃ ஸந்தஷ்டதஶநச்சதா

ஒரு பெண்மணி, காதல் உந்துதலால் கலங்கிய மனதுடன், புருவங்களை சுருக்கி, பக்கவாட்டுப் பார்வையால் கண்ணால் அடிக்கிறதுபோல் பார்த்தாள்; அவள் உதட்டுக்குள் பறிகளை கடித்து கொண்டிருந்தாள்.

அபராநிமிஷத் த்ரு'க்ப்யாம் ஜுஷாணா தந்முகாம்புஜம் । ஆபீதமபி நாத்ரு'ப்யத் ஸந்தஸ்தச்சரணம் யதா

மற்றொரு பெண்மணி, கண்களை இமைக்காமல், அவரது தாமரை போன்ற முகத்தை பார்த்தாள்; பார்த்தும் பார்த்தும் திருப்தி அடையவில்லை, ஞானிகள் அவருடைய பாதங்களை எவ்வாறு பார்த்தும் திருப்தி அடையாததைப் போல.

தம் காசிந்நேத்ரரந்த்ரேண ஹ்ரு'திக்ரு'த்ய நிமீல்ய ச । புலகாங்‌க்யுபகுஹ்யாஸ்தே யோகீவாநந்தஸம்ப்லுதா

மற்றொரு பெண்மணி, கண்கள் வழியாக அவரை உள்ளத்தில் கொண்டு வந்து, கண்களை மூடி, புளகிதமான உடலால் அவரை அணைத்தாள்; யோகிகள் அனுபவிக்கும் ஆனந்தத்தில் முழுகினாள்.

ஸர்வாஸ்தாஃ கேஶவாலோக பரமோத்ஸவநிர்வ்ரு'தாஃ । ஜஹுர்விரஹஜம் தாபம் ப்ராஜ்ஞம் ப்ராப்ய யதா ஜநாஃ

அனைவரும் கேசவன் தோற்றத்தைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்து, பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரை விட்டுவிட்டார்கள்; ஞானத்தை அடைந்தவர்கள் துயரை விட்டுவிடுவது போல.

தாபிர்விதூதஶோகாபிஃ பகவாநச்யுதோ வ்ரு'தஃ । வ்யரோசதாதிகம் தாத புருஷஃ ஶக்திபிர்யதா

துயரம் நீங்கிய பெண்கள் சூழ, பகவான் அச்யுதன் இன்னும் அதிகமாக ஜொலித்தார்; சக்திகள் உடைய மனிதன் போல.

தாஃ ஸமாதாய காலிந்த்யா நிர்விஶ்ய புலிநம் விபுஃ । விகஸத்குந்தமந்தார ஸுரப்யநிலஷட்பதம்

அவர்களை அழைத்து, பெருமைமிக்கவர், யமுனையின் மணல் கரைக்கு சென்றார்; அங்கு முல்லை, மந்தாரை மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன, வாசனைமிக்க காற்றும், தேனீகளும் இருந்தன.

ஶரச்சந்த்ராம்ஶுஸந்தோஹ த்வஸ்ததோஷாதமஃ ஶிவம் । க்ரு'ஷ்ணாயா ஹஸ்ததரலா சிதகோமலவாலுகம்

அந்த இடம், சரத்கால சந்திரனின் ஒளியால் இருள் அகன்றிருந்தது; கிருஷ்ணாவின் சுறுசுறுப்பான கை, மென்மையான ஒளிரும் மணலுடன், அதுவே மங்களமானது.

( மிஶ்ர ) தத்தர்ஶநாஹ்லாதவிதூதஹ்ரு'த்ருஜோ மநோரதாந்தம் ஶ்ருதயோ யதா யயுஃ । ஸ்வைருத்தரீயைஃ குசகுங்‌குமாங்‌கிதைஃ அசீக்ல்ரு'பந்நாஸநமாத்மபந்தவே

அவரை பார்த்த மகிழ்ச்சியில், அவர்கள் மனதிலிருந்த வலி நீங்கியது; வேதங்கள் குறிக்கோளை அடைவது போல. தங்கள் மேலுடுப்பை, மார்பில் குங்குமம் பதிந்திருந்ததை, அன்புக்குரியவருக்காக ஆசனமாக விரித்தார்கள்.

தத்ரோபவிஷ்டோ பகவாந் ஸ ஈஶ்வரோ யோகேஶ்வராந்தர்ஹ்ரு'தி கல்பிதாஸநஃ । சகாஸ கோபீபரிஷத்‍கதோऽர்சிதஃ த்ரைலோக்யலக்ஷ்ம்யேகபதம் வபுர்ததத்

அங்கு அமர்ந்த பகவான், யோகிகளின் உள்ளத்தில் இருக்கை எடுத்தவர், கோபிகள் கூட்டத்தில் வணங்கப்பட்டு, மூவுலகினும் செல்வம் ஒரே இடத்தில் கூடிய உருவுடன் பிரகாசித்தார்.

ஸபாஜயித்வா தமநங்‌கதீபநம் ஸஹாஸலீலேக்ஷணவிப்ரமப்ருவா । ஸம்ஸ்பர்ஶநேநாங்‌கக்ரு'தாங்‌க்ரிஹஸ்தயோஃ ஸம்ஸ்துத்ய ஈஷத்குபிதா பபாஷிரே

அவரை, மனதை உந்தும் காதல் உருவானவரை, சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வையும், புருவங்களின் அசைவாலும் மரியாதை செய்தார்கள்; அவருடைய மடியில் கைகளை வைத்து, பாதங்களைத் தொட்டு, சிறிது கோபம் போல நடித்து புகழ்ந்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( அநுஷ்டுப் ) பஜதோऽநுபஜந்த்யேக ஏக ஏதத்விபர்யயம் । நோபயாம்ஶ்ச பஜந்த்யேக ஏதந்நோ ப்ரூஹி ஸாது போஃ

கோபிகள் கூறினார்கள்: ஒருவர் நேசித்தால், மற்றொருவர் பதிலாக நேசிக்கிறார்; இன்னொருவர் அதற்கு மாறாக நடக்கிறார்; சிலர் இருவரையும் நேசிக்கவில்லை. இதில் எது சரி என்று சொல், அருள்புரிய.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - மிதோ பஜந்தி யே ஸக்யஃ ஸ்வார்தைகாந்தோத்யமா ஹி தே । ந தத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் தர்மஃ ஸ்வார்தார்தம் தத்தி நாந்யதா

பகவான் கூறினார்: ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் நலன் கருதி நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் அதில் உண்மையான பாசமும் தர்மமும் இல்லை, அது சுயநலத்துக்காக மட்டுமே.

பஜந்த்யபஜதோ யே வை கருணாஃ பிதரோ யதா । தர்மோ நிரபவாதோऽத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் ச ஸுமத்யமாஃ

நேசிக்காதவர்களையும் நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர்கள் போல் கருணையுடன் இருப்பவர்கள்; இங்கு குற்றமில்லாத தர்மமும், சிறந்த பாசமும் உள்ளது.

பஜதோऽபி ந வை கேசித் பஜந்த்யபஜதஃ குதஃ । ஆத்மாராமா ஹ்யாப்தகாமா அக்ரு'தஜ்ஞா குருத்ருஹஃ

சிலர், நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை; நேசிக்காதவர்களைப் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை. அவர்கள் தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், எதிலும் குறைவில்லாதவர்கள், நன்றி அறியாதவர்கள், பெரியவர்களை மதிக்காதவர்கள்.

( மிஶ்ர ) நாஹம் து ஸக்யோ பஜதோऽபி ஜந்தூந் பஜாம்யமீஷாமநுவ்ரு'த்திவ்ரு'த்தயே । யதாதநோ லப்ததநே விநஷ்டே தச்சிந்தயாந்யந்நிப்ரு'தோ ந வேத

ஆனால் நான், தோழிகளே, நேசிப்பவர்களைப் போலும் நேசிப்பதில்லை; அவர்கள் என்மீது கொண்டுள்ள பற்றுதலுக்காக. ஏழை ஒருவர் செல்வம் கிடைத்ததும், அதை இழந்ததும், அதில் மனதை முழுமையாக வைத்திருப்பதைப் போல.

ஏவம் மதர்தோஜ்சிதலோகவேத ஸ்வாநாம் ஹி வோ மய்யநுவ்ரு'த்தயேऽபலாஃ । மயாபரோக்ஷம் பஜதா திரோஹிதம் மாஸூயிதும் மார்ஹத தத் ப்ரியம் ப்ரியாஃ

இவ்வாறு, நீங்களே, என் பொருட்டு உலக மற்றும் வேத கடமைகளை விட்டுவிட்டு, எனக்கு சேவை செய்ய வந்துள்ளீர்கள்; நான் நேரில் இருப்பினும் மறைந்து விடுகிறேன். இதற்காக கோபிக்க வேண்டாம், என் அன்பினியர்களே.

ந பாரயேऽஹம் நிரவத்யஸம்யுஜாம் ஸ்வஸாதுக்ரு'த்யம் விபுதாயுஷாபி வஃ । யா மாபஜந் துர்ஜரகேஹஶ்ரு'ங்‌கலாஃ ஸம்வ்ரு'ஶ்ச்ய தத் வஃ ப்ரதியாது ஸாதுநா

உங்கள் குறையற்ற பாசத்திற்கு, தேவர்களின் ஆயுள் இருந்தாலும் நான் பதிலளிக்க முடியாது; கடினமான குடும்ப பந்தங்களை அறுத்து, என்னை நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களது நல்ல செயல்களே உங்கள் பலனாகட்டும்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ராஸக்ரீடாயாம் கோபீஸாந்த்வநம் நாம த்வாத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தில், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், ராஸகிரீடையின் கோபிகள் ஆறுதல் என்ற பெயருடைய முப்பத்தி இரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

வாஸுதேவே பகவதி பக்தியோகஃ ப்ரயோஜிதஃ । ஜநயத்யாஶு வைராக்யம் ஜ்ஞாநம் யத்‍ப்ரஹ்மதர்ஶநம்

வாஸுதேவன் எனும் பரமாத்மாவை நோக்கி பக்தியோகம் செய்தால், அது விரைவில் பற்றின்மையும், பரம்பொருளை உணரும் ஞானமும் உண்டாக்கும்.

யதாஸ்ய சித்தமர்தேஷு ஸமேஷ்விந்த்ரியவ்ரு'த்திபிஃ । ந விக்ரு'ஹ்ணாதி வைஷம்யம் ப்ரியம் அப்ரியமித்யுத

ஒருவரின் மனம், அறிவாற்றலால், பொருள்களில் இனிமை, கடுமை என்று வேறுபாடு காணாமல் சமமாக இருப்பின்,

ஸ ததைவாத்மநாத்மாநம் நிஃஸங்கம் ஸமதர்ஶநம் । ஹேயோபாதேயரஹிதம் ஆரூடம் பதமீக்ஷதே

அந்த நேரமே, அவன் தன்னைத் தானே பற்றில்லாமல், எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காணும் மனதுடன், ஏதும் விரும்பாமல், ஏதும் தவிர்க்காமல், உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

ஜ்ஞாநமாத்ரம் பரம் ப்ரஹ்ம பரமாத்மேஶ்வரஃ புமாந் । த்ரு'ஶ்யாதிபிஃ ப்ரு'தக்பாவைஃ பகவாந் ஏக ஈயதே

பரிபூரணமான ஞானமே பரம்பொருளும், பரமாத்மாவும், இறைவனும், மனிதனும் ஆகும்; பகவான் ஒரே ஒருவர், காணப்படும் பொருள்கள் மூலம் வேறுபட்டதாக தோன்றினாலும்.

ஏதாவாநேவ யோகேந ஸமக்ரேணேஹ யோகிநஃ । யுஜ்யதேऽபிமதோ ஹ்யர்தோ யத் அஸங்கஸ்து க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

இந்த அளவுக்கு மட்டுமே முழுமையான யோகத்தால் யோகி விரும்பும் குறிக்கோளை இங்கு அடைகிறான்; அதாவது அனைத்திலிருந்தும் முழுமையான பற்றின்மையை.

ஜ்ஞாநமேகம் பராசீநைஃ இந்த்ரியைர்ப்ரஹ்ம நிர்குணம் । அவபாத்யர்தரூபேண ப்ராந்த்யா ஶப்தாதிதர்மிணா

ஒரே ஞானம், வெளியில் செல்கின்ற அறிவுப்புலன்களால், மாயையால் பொருள்களின் வடிவில் தோன்றுகிறது; அது குணமற்ற பிரம்மமாக இருந்தாலும், ஒலி முதலிய பண்புகளை உடையதாகத் தெரிகிறது.

யதா மஹாந் அஹம்ரூபஃ த்ரிவ்ரு'த் பஞ்சவிதஃ ஸ்வராட் । ஏகாதஶவிதஸ்தஸ்ய வபுரண்டம் ஜகத்யதஃ

எப்படி மகத் எனும் தத்துவம், அகங்கார வடிவில் மூன்று வகை, ஐந்து வகை, சுயாதீனமாக, பதினொன்று வகை உருவம் கொண்டு, அந்த அண்டம் உலகம் தோன்றும் காரணமாக இருக்கிறதோ,

ஏதத்வை ஶ்ரத்தயா பக்த்யா யோகாப்யாஸேந நித்யஶஃ । ஸமாஹிதாத்மா நிஃஸங்கோ விரக்த்யா பரிபஶ்யதி

இதனை, நம்பிக்கையுடன், பக்தியுடன், யோகத்தை எப்போதும் பயிற்சி செய்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, பற்றில்லாமல், விருப்பம் விடாமல் காண்பவர் உணர்கிறார்.

இத்யேதத்கதிதம் குர்வி ஜ்ஞாநம் தத்‍ப்ரஹ்மதர்ஶநம் । யேந அநுபுத்த்யதே தத்த்வம் ப்ரக்ரு'தேஃ புருஷஸ்ய ச

இவ்வாறு, பரம்பொருளை காணும் இந்த ஆழமான ஞானம் கூறப்பட்டது; இதனால், இயற்கையும், புருஷனும் ஆகிய இரண்டின் உண்மை அறியப்படுகிறது.

யதேந்த்ரியைஃ ப்ரு'தக்த்வாரைஃ அர்தோ பஹுகுணாஶ்ரயஃ । ஏகோ நாநேயதே தத்வத் பகவாந் ஶாஸ்த்ரவர்த்மபிஃ

புலன்கள் தனித்தனிப் பாதைகளால் பொருளை பல பண்புகளுடன் காணினும், அது பலவாகப் பிரியாது; அதுபோல் பகவான், பல விதமான சாஸ்திரப் பாதைகளால் அணுகினாலும், ஒரேவராக இருக்கிறார்.