ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஆகதோऽயம் கலிர்கோரோ பவிஷ்யந்தி புநஃ கலாஃ । தத்ஸம்கேநைவ ஸந்தோऽபி கமிஷ்யந்தி உக்ரதாம் யதா

இப்போது பயங்கரமான கலியுகம் வந்துவிட்டது; தீயவர்கள் மீண்டும் தோன்றுவார்கள். அவர்களுடன் பழகுவதால் நல்லவர்களும் கடுமையாகி விடுவார்கள்.

ததா பாரவதீ பூமிஃ கோரூபேயம் கமாஶ்ரயேத் । அந்யோ ந த்ரு'ஶ்யதே த்ராதா த்வத்தஃ கமலலோசந

அப்போது பாரம் மிகுந்த பூமி, பசுவின் வடிவில் அடைக்கலம் புகும்; தாமரைக்கண் உடையவனே, உம்மைத் தவிர வேறு பாதுகாவலர் எவரும் இல்லை.

அதஃ ஸஸ்து தயாம் க்ரு'த்வா பக்தவத்ஸல மா வ்ரஜ । பக்தார்தம் ஸகுணோ ஜாதோ நிராகாரோऽபி சிந்மயஃ

அதனால், பக்தர்களை நேசிப்பவனே, தயை கொண்டு, நீர் செல்லாமல் இருங்கள்; பக்தர்களுக்காக, உருவம் இல்லாதவன் ஆனாலும், குணங்களுடன் கூடிய உருவம் எடுத்தீர்.

த்வத் வியோகேந தே பக்தாஃ கதம் ஸ்தாஸ்யந்தி பூதலே । நிர்குணோபாஸநே கஷ்டம் அதஃ கிம்சித் விசாரய

உம்மை இழந்து, உமது பக்தர்கள் பூமியில் எப்படி இருப்பார்கள்? உருவமில்லாத பரமத்தை வழிபடுவது கடினம்; எனவே, ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று சிந்தியுங்கள்.

இதி உத்தவவசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரபாஸேऽசிந்தயத் ஹரிஃ । பக்தாவலம்பநார்தாய கிம் விதேயம் மயேதி ச

இவ்வாறு உத்தவனின் வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி, பிரபாசத்தில், 'பக்தர்களுக்கு ஆதரவாக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று மனதில் யோசித்தார்.

ஸ்வகீயம் யத் பவேத் தேஜஃ தச்ச பாகவதேऽததாத் । திரோதாய ப்ரவிஷ்டோऽயம் ஶ்ரீமத் பாகவதார்ணவம்

தன் தெய்வீக ஒளியை ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் வைத்து, தன்னை மறைத்து, அந்த புனிதமான பாகவதக் கடலில் அவர் புகுந்தார்.

தேநேயம் வாங்‌மயீ மூர்திஃ ப்ரத்யக்ஷா வர்ததே ஹரேஃ । ஸேவநாத் ஶ்ரவணாத் பாடாத் தர்ஶநாத் பாபநாஶிநீ

அதனால், இந்த வார்த்தைகளால் ஆன ரூபமான பாகவதம், ஹரியாய் வெளிப்படுகிறது; இதை சேவை செய்தாலும், கேட்டாலும், பாடியாலும், பார்த்தாலும் பாவங்கள் நீங்கும்.

ஸப்தாஹஶ்ரவணம் தேந ஸர்வேப்யோऽப்யதிகம் க்ரு'தம் । ஸாதநாநி திரஸ்க்ரு'த்ய கலௌ தர்மோऽயமீரிதஃ

எனவே, ஏனைய சாதனைகளை விட்டு, பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் கேட்பது எல்லாவற்றிலும் சிறந்ததாக கலியுகத்திற்கு இந்த தர்மம் கூறப்பட்டுள்ளது.

துஃகதாரித்ர்ய தௌர்பாக்ய பாபப்ரக்ஷாலநாய ச । காமக்ரோத ஜயார்தம் ஹி கலௌ தர்மோऽயமீரிதஃ

இது கலியுகத்தில் துயரம், வறுமை, துரதிர்ஷ்டம், பாவங்களை நீக்கவும், ஆசை, கோபத்தை வெல்லவும் கூறப்பட்ட தர்மம்.

அந்யதா வைஷ்ணவீ மாயா தேவைரபி ஸுதுஸ்த்யஜா । கதம் த்யாஜ்யா பவேத் பும்பிஃ ஸப்தாஹோऽதஃ ப்ரகீர்திதஃ

இல்லையெனில், வைஷ்ணவ மாயையை தேவர்கள் கூட விட்டு விட கடினம்; சாதாரண மனிதர்கள் எப்படி விட்டு விட முடியும்? அதனால் ஏழு நாள் பாகவதம் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.

ஸூத உவாச - (இம்த்ரவஜ்ரா) ஏவம் நகாஹஶ்ரவணோருதர்மே ப்ரகாஶ்யமாநே ரு'ஷிபிஃ ஸபாயாம் । ஆஶ்சர்யமேகம் ஸமபூத் ததாநீம் ததுச்யதே ஸம்ஶ்ர்ரு'ணு ஶௌநகோ த்வம்

சூதர் சொன்னார்: நாகஶ்ரவணர் சபையில் முனிவர்கள் இந்த தர்மத்தை விளக்கும்போது, அப்போது ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அதை நான் சொல்வதை, ஷௌணகரே, நீ கேள்.

பக்திஃ ஸுதௌ தௌ தருணௌ க்ரு'ஹீத்வா ப்ரேமைகரூபா ஸஹஸாऽவிராஸீத் । ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண கோவிந்த ஹரே முராரே நாதேதி நாமாநி முஹுர்வதந்தீ

பக்தி, தன் இரண்டு இளமையான மக்களை கையில் பிடித்து, அன்பாக உருவமாய் திடீரென தோன்றி, 'ஸ்ரீகிருஷ்ணா, கோவிந்தா, ஹரே, முராரி, நாதா' என்று மீண்டும் மீண்டும் பெயர்களை உச்சரித்தாள்.

தாம் சாகதாம் பாகவதார்தபூஷாம் ஸுசாருவேஷாம் தத்ரு'ஶுஃ ஸதஸ்யாஃ । கதம் ப்ரவிஷ்டா கதமாகதேயம் மத்யே முநீநாமிதி தர்கயந்தஃ

அவளை, பாகவதத்தின் அர்த்தம் எனும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகான ஆடையில் வந்ததை, அந்த சபையினர் பார்த்தனர்; அவள் எவ்வாறு வந்தாள், எங்கிருந்து வந்தாள் என்று முனிவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

ஊசுஃ குமாரா வசநம் ததாநீம் கதார்ததோ நிஶ்பதிதாதுநேயம் । ஏவம் கிரஃ ஸா ஸஸுதா நிஶம்ய ஸநத்குமாரம் நிஜகாத நம்ரா

அப்போது குமாரர்கள், 'இவள் இப்போது கதையின் சாரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டாள்' என்று சொன்னார்கள். அந்த வார்த்தைகளை பக்தி தன் மக்களுடன் கேட்டதும், வணக்கத்துடன் ஸனத்குமாரரை நோக்கி பேசினாள்.

பக்திருவாச - (உபேம்த்ரவஜ்ரா) பவத்‌பிஃ அத்யைவ க்ரு'தாஸ்மி புஷ்டா கலிப்ரணஷ்டாபி கதாரஸேந । க்வாஹம் து திஷ்டாம்யதுநா ப்ருவந்து ப்ராஹ்மா இதம் தாம் கிரமூசிரே தே

பக்தி சொன்னாள்: 'இன்று நீங்கள் எல்லோரும் எனை ஊட்டியுள்ளீர்கள்; கலியுகத்தில் நான் மறைந்திருந்தாலும், இந்த கதையின் அமுதால் உயிர் பெற்றேன். இப்போது நான் எங்கே தங்குவது? பிராமணர்கள் அதை எனக்கு சொல்லட்டும்' என்றாள்.

(இம்த்ரவஜ்ரா) பக்தேஷு கோவிந்தஸரூபகர்த்ரீ ப்ரேமைகதர்த்ரீ பவரோகஹந்த்ரீ । ஸா த்வம் ச திஷ்டஸ்வ ஸுதைர்யஸம்ஶ்ரயா நிரம்தரம் வைஷ்ணவமாநஸாநி

'பக்தியே, பக்தர்களிடம் நீ கோவிந்தனின் ரூபங்களை உருவாக்குகிறாய், நீயே அன்பை நிலைநிறுத்துகிறாய், பிறவிப் பிணியை நீக்குகிறாய்; எனவே, உறுதியுடன் எப்போதும் வைஷ்ணவர்களின் மனங்களில் தங்குவாய்.'

(உபேம்த்ரவஜ்ரா) ததோऽபி தோஷாஃ கலிஜா இமே த்வாம் த்ரஷ்டும் ந ஶக்தாஃ ப்ரபவோऽபி லோகே । ஏவம் ததாஜ்ஞாவஸரேऽபி பக்திஃ ததா நிஷண்ணா ஹரிதாஸசித்தே

அதனால், கலியின் குறைகள் கூட உன்னை காண முடியாது; அவற்றின் சக்தி உலகில் செயல்பட முடியாது. அந்த முனிவர்களின் ஆணைப்படி, பக்தி அப்போது ஹரியின் சேவகர்களின் மனங்களில் இடம் பிடித்தாள்.

(மாலிநீ) ஸகலபுவநமத்யே நிர்தநாஸ்தேऽபி தந்யா நிவஸதி ஹ்ரு'தி யேஷாம் ஶ்ரீஹரேர்பக்திரேகா । ஹரிரபி நிஜலோகம் ஸர்வதாதோ விஹாய ப்ரவிஶதி ஹ்ரு'தி தேஷாம் பக்திஸூத்ரோபநத்தஃ

உலகில் எங்கேயும் வறுமையில் இருந்தாலும், யாருடைய மனதில் ஸ்ரீஹரியின் பக்தி மட்டும் இருந்தால் அவர்கள் உண்மையில் பாக்கியசாலிகள்; ஏனெனில் ஹரி தன் சொந்த உலகத்தை விட்டும், பக்தியின் நூலில் கட்டப்பட்டு, அவர்களின் மனங்களில் புகுந்து விடுகிறார்.

(வஸம்ததிலகா) ப்ரூமோऽத்ய தே கிமதிகம் மஹமாநமேவம் ப்ரஹ்மாத்மகஸ்ய புவி பாகவதாபிதஸ்ய । யத்ஸம்ஶ்ரயாத் நிகதிதே லபதே ஸுவக்தா ஶ்ரோதாபி க்ரு'ஷ்ணஸமதாமலமந்யதர்மைஃ

இந்த பூமியில் 'பாகவதர்' என்று அழைக்கப்படும், பிரம்மம் போன்றவரின் மகிமையை இன்று மேலும் என்ன சொல்வது? அவரை அடைந்தால், அவருடைய வார்த்தைகளை பேசுபவரும் கேட்பவரும் கூட, கிருஷ்ணனுடன் சமமான தூய நிலையை அடைகிறார்கள்; வேறு எந்த தர்மமும் இதை தராது.

ஶ்ரீமத்‌பாகவதமாஹாத்ம்யம் - சதுர்தோऽத்யாயஃ ஸப்தாஹகதாயாம் பகவதஃ ப்ராதுர்பாவஃ, கோகர்ணோபாக்யாநாரம்பஶ்ச ஸூத உவாச - (அநுஷ்டுப்) அத வைஷ்ணவசித்தேஷு த்ரு'ஷ்ட்வா பக்திம் அலௌகிகீம் । நிஜலோகம் பரித்யஜ்ய பகவாந் பக்தவத்ஸலஃ

சூதர் சொன்னார்: வைஷ்ணவர்களின் மனங்களில் அந்த அதிசயமான பக்தியை பார்த்து, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் அன்பு கொண்ட பகவான், தன் சொந்த உலகத்தை விட்டு வந்தார்.

வநமாலீ கநஶ்யாமஃ பீதவாஸா மநோஹரஃ । காஞ்சீகலாபருசிரோ லஸந் முகுடகுண்டலஃ

அவர் வனமாலையுடன், மேகத்தைப் போல் கருப்பாக, மஞ்சள் உடை அணிந்து, அழகாக, பொன்னிற கட்டுப் பட்டு, ஒளிரும் கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்திருந்தார்.

த்ரிபங்‌கலலிதஶ்சாரு கௌஸ்துபேந விராஜிதஃ । கோடிமந்மதலாவண்யோ ஹரிசந்தநசர்சிதஃ

மூன்று வளைவுகளுடன் அழகாக நின்று, கவ்ஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கோடிக்கணக்கான மன்மதர்களைப் போல் அழகுடன், சந்தனக் களபம் பூசப்பட்டிருந்தார்.

பரமாநந்த சிந்மூர்திஃ மதுரோ முரலீதரஃ । ஆவிவேஶ ஸ்வபக்தாநாம் ஹ்ரு'தயாநி அமலாநி ச

பரமானந்தம் நிறைந்த அறிவின் உருவம், இனிமை நிறைந்தவர், முரளியை பிடித்தவர்; அவர் தன் பக்தர்களின் தூய மனங்களில் புகுந்தார்.

வைகுண்டவாஸிநோ யே ச வைஷ்ணவா உத்தவாதயஃ । தத்கதாஶ்ரவணார்தம் தே கூடரூபேண ஸம்ஸ்திதாஃ

வைகுண்டத்தில் வாழும் பக்தர்கள், உத்வவனும் மற்றவர்களும், இங்கே இந்த கதைகளை கேட்கும் பொருட்டு மறைந்த வடிவில் வந்திருக்கிறார்கள்.

ததா ஜயஜயாராவோ ரஸபுஷ்டிரலௌகிகீ । சூர்ணப்ரஸூந வ்ரு'ஷ்டிஶ்ச முஹுஃ ஶம்கரவோऽப்யபூத்

அந்த நேரத்தில் 'ஜெயம்! ஜெயம்!' என்ற முழக்கம் ஒலித்தது; அற்புதமான ஆனந்தம் எல்லோரையும் ஆட்கொண்டது; மலர் தூள்கள் மழைபோல் பலமுறை பொழிந்தன; சங்கு ஓசையும் கேட்டது.

தத் ஸபாஸம்ஸ்திதாநாம் ச தேஹகேஹாத்மவிஸ்ம்ரு'திஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா ச தந்மயாவஸ்தாம் நாரதோ வாக்யமப்ரவீத்

அந்த மண்டபத்தில் கூடியிருந்தவர்களுக்கு தங்களது உடல், வீடு, ஆத்மா ஆகியவை மறந்து போனது; அவர்கள் அந்த நிலையைப் பார்த்து நாரதர் பேசத் தொடங்கினார்.

(வம்ஶஸ்த) அலௌகிகோऽயம் மஹிமா முநீஶ்வராஃ ஸப்தாஹஜந்யோऽத்ய விலோகிதோ மயா । மூடாஃ ஶடா யே பஶுபக்ஷிணோऽத்ர ஸர்வேऽபி நிஷ்பாபதமா பவந்தி

முனிவர்களே, இந்த அதிசயமான மகிமையை இன்று நான் கண்டேன்; ஏழு நாள் நிகழ்வால் இது ஏற்பட்டது. இங்கே உள்ள அறியாதவர்களும், வஞ்சகர்களும், மிருகங்களும், பறவைகளும் கூட பாவமில்லாதவர்களாகிறார்கள்.

(உபேம்த்ரவஜ்ரா) அதோ ந்ரு'லோகே நநு நாஸ்தி கிம்சித் சித்தஸ்ய ஶோதாய கலௌ பவித்ரம் । அகௌகவித்வம்ஸகரம் ததைவ கதாஸமாநம் புவி நாஸ்தி சாந்யத்

மனித உலகில், கலியுகத்தில் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும் வேறு எதுவும் இல்லை; பாவங்களை அழிக்கும் இந்தக் கதைகளை கேட்பதைப் போல் பூமியில் வேறு எதுவும் இல்லை.

(இம்த்ரவஜ்ரா) கே கே விஶுத்த்யந்தி வதந்து மஹ்யம் ஸப்தாஹயஜ்ஞேந கதாமயேந । க்ரு'பாலுபிர்லோகஹிதம் விசார்ய ப்ரகாஶிதஃ கோऽபி நவீநமார்கஃ

இந்த ஏழு நாள் யாகத்தால் யார் யார் தூய்மையடைகிறார்கள் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள். உலக நலனை எண்ணி, கருணையுடன் யாராவது புதிய வழியை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்களா?