ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தேஹேந ஜீவபூதேந லோகாத் லோகமநுவ்ரஜந் । புஞ்ஜாந ஏவ கர்மாணி கரோத்யவிரதம் புமாந்

உயிருடன் கூடிய உடலை கொண்டு, மனிதன் உலகத்திலிருந்து உலகம் சென்று, இடையறாது கர்மங்களை செய்து, அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்.

ஜீவோ ஹ்யஸ்யாநுகோ தேஹோ பூதேந்த்ரியமநோமயஃ । தந்நிரோதோऽஸ்ய மரணம் ஆவிர்பாவஸ்து ஸம்பவஃ

உயிரின் உடல், பஞ்சபூதங்கள், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது, அவனைத் தொடர்ந்து செல்கிறது; அதன் அழிவு மரணம், அதன் தோற்றம் பிறப்பு ஆகும்.

த்ரவ்யோபலப்திஸ்தாநஸ்ய த்ரவ்யேக்ஷாயோக்யதா யதா । தத்பஞ்சத்வம் அஹம்மாநாத் உத்பத்திர்த்ரவ்யதர்ஶநம்

ஒரு பொருளை உணரும் சாதனமும், அதை உணரும் திறனும் இல்லாதபோது, அது லயமாகும்; 'நான்' என்ற உணர்வு, பொருளை அறியும் போது தோன்றுகிறது, அது பிறப்பாகும்.

யதாக்ஷ்ணோர்த்ரவ்யாவயவ தர்ஶநாயோக்யதா யதா । ததைவ சக்ஷுஷோ த்ரஷ்டுஃ த்ரஷ்ட்ரு'த்வாயோக்யதாநயோஃ

கண் அல்லது அதன் உறுப்புகள் பார்வை காணும் திறனை இழந்தால், பார்வையாளர் பார்வை காண முடியாது; இரண்டும் பொருந்தாதபோது பார்வை முடிகிறது.

தஸ்மாந்ந கார்யஃ ஸந்த்ராஸோ ந கார்பண்யம் ந ஸம்ப்ரமஃ । புத்த்வா ஜீவகதிம் தீரோ முக்தஸங்கஶ்சரேதிஹ

ஆகையால், பயப்பட வேண்டாம், இரக்கம் கொள்ள வேண்டாம், குழப்பமும் வேண்டாம்; உயிரின் பயணத்தை அறிந்த ஞானிகள், பற்றில்லாமல் இவ்வுலகில் வாழ வேண்டும்.

ஸம்யக்தர்ஶநயா புத்த்யா யோகவைராக்யயுக்தயா । மாயாவிரசிதே லோகே சரேந்ந்யஸ்ய கலேவரம்

சரியான பார்வையுடனும், யோகம் மற்றும் வைராக்கியத்துடன் கூடிய புத்தியுடனும், மாயையால் உருவான உலகில், உடலைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வாழ வேண்டும்.

பகவதஃ ப்ராதுர்பாவஃ கோபீநாம் ஆஶ்வாஸநம் ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி கோப்யஃ ப்ரகாயந்த்யஃ ப்ரலபந்த்யஶ்ச சித்ரதா । ருருதுஃ ஸுஸ்வரம் ராஜந் க்ரு'ஷ்ணதர்ஶநலாலஸாஃ

இவ்வாறு, கோபிகள் பல விதமாகப் பாடி, புலம்பி, கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆவலுடன், அழகான குரலில் உருக்கமாக அழுதார்கள், அரசே!

தாஸாமாவிரபூச்சௌரிஃ ஸ்மயமாநமுகாம்புஜஃ । பீதாம்பரதரஃ ஸ்ரக்வீ ஸாக்ஷாந்மந்மதமந்மதஃ

அப்போது, ஹரி அவர்கள், புன்னகை பூத்த முகமுடன், மஞ்சள் உடை அணிந்து, மாலையுடன், காமதேவனையும் மயக்க வைக்கும் அழகுடன், அவர்களிடம் தோன்றினார்.

தம் விலோக்யாகதம் ப்ரேஷ்டம் ப்ரீத்யுத்புல்லத்ரு'ஶோऽபலாஃ । உத்தஸ்துர்யுகபத் ஸர்வாஃ தந்வஃ ப்ராணமிவாகதம்

அவர்கள் பிரியமானவர் திரும்ப வந்ததைப் பார்த்து, கோபிகளின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தன; எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர், உயிரே உடலில் திரும்ப வந்தது போல.

காசித் கராம்புஜம் ஶௌரேஃ ஜக்ரு'ஹேऽஞ்ஜலிநா முதா । காசித் ததார தத்‍பாஹும் அம்ஸே சந்தநரூஷிதம்

ஒருத்தி ஆனந்தத்துடன், ஹரியின் தாமரைபோல் இருக்கும் கையை தன் கைவிரல்கள் கூப்பி பிடித்தாள்; இன்னொருத்தி, சந்தனம் பூசப்பட்ட அவரது தோளைத் தன் தோளில் வைத்தாள்.

காசித் அஞ்ஜலிநாக்ரு'ஹ்ணாத் தந்வீ தாம்பூலசர்விதம் । ஏகா ததங்‌க்ரிகமலம் ஸந்தப்தா ஸ்தநயோரதாத்

ஒரு மெலிந்தவள், அவர் மென்று வைத்த பாக்கை இருகைகளால் எடுத்து கொண்டாள்; இன்னொருத்தி, ஆவலால் துடித்தவள், அவரது தாமரை பாதத்தை தன் மார்பில் வைத்தாள்.

ஏகா ப்ருகுடிமாபத்ய ப்ரேமஸம்ரம்பவிஹ்வலா । க்நந்தீவைக்ஷத் கடாக்ஷேபைஃ ஸந்தஷ்டதஶநச்சதா

ஒரு பெண்மணி, காதல் உந்துதலால் கலங்கிய மனதுடன், புருவங்களை சுருக்கி, பக்கவாட்டுப் பார்வையால் கண்ணால் அடிக்கிறதுபோல் பார்த்தாள்; அவள் உதட்டுக்குள் பறிகளை கடித்து கொண்டிருந்தாள்.

அபராநிமிஷத் த்ரு'க்ப்யாம் ஜுஷாணா தந்முகாம்புஜம் । ஆபீதமபி நாத்ரு'ப்யத் ஸந்தஸ்தச்சரணம் யதா

மற்றொரு பெண்மணி, கண்களை இமைக்காமல், அவரது தாமரை போன்ற முகத்தை பார்த்தாள்; பார்த்தும் பார்த்தும் திருப்தி அடையவில்லை, ஞானிகள் அவருடைய பாதங்களை எவ்வாறு பார்த்தும் திருப்தி அடையாததைப் போல.

தம் காசிந்நேத்ரரந்த்ரேண ஹ்ரு'திக்ரு'த்ய நிமீல்ய ச । புலகாங்‌க்யுபகுஹ்யாஸ்தே யோகீவாநந்தஸம்ப்லுதா

மற்றொரு பெண்மணி, கண்கள் வழியாக அவரை உள்ளத்தில் கொண்டு வந்து, கண்களை மூடி, புளகிதமான உடலால் அவரை அணைத்தாள்; யோகிகள் அனுபவிக்கும் ஆனந்தத்தில் முழுகினாள்.

ஸர்வாஸ்தாஃ கேஶவாலோக பரமோத்ஸவநிர்வ்ரு'தாஃ । ஜஹுர்விரஹஜம் தாபம் ப்ராஜ்ஞம் ப்ராப்ய யதா ஜநாஃ

அனைவரும் கேசவன் தோற்றத்தைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்து, பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரை விட்டுவிட்டார்கள்; ஞானத்தை அடைந்தவர்கள் துயரை விட்டுவிடுவது போல.

தாபிர்விதூதஶோகாபிஃ பகவாநச்யுதோ வ்ரு'தஃ । வ்யரோசதாதிகம் தாத புருஷஃ ஶக்திபிர்யதா

துயரம் நீங்கிய பெண்கள் சூழ, பகவான் அச்யுதன் இன்னும் அதிகமாக ஜொலித்தார்; சக்திகள் உடைய மனிதன் போல.

தாஃ ஸமாதாய காலிந்த்யா நிர்விஶ்ய புலிநம் விபுஃ । விகஸத்குந்தமந்தார ஸுரப்யநிலஷட்பதம்

அவர்களை அழைத்து, பெருமைமிக்கவர், யமுனையின் மணல் கரைக்கு சென்றார்; அங்கு முல்லை, மந்தாரை மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன, வாசனைமிக்க காற்றும், தேனீகளும் இருந்தன.

ஶரச்சந்த்ராம்ஶுஸந்தோஹ த்வஸ்ததோஷாதமஃ ஶிவம் । க்ரு'ஷ்ணாயா ஹஸ்ததரலா சிதகோமலவாலுகம்

அந்த இடம், சரத்கால சந்திரனின் ஒளியால் இருள் அகன்றிருந்தது; கிருஷ்ணாவின் சுறுசுறுப்பான கை, மென்மையான ஒளிரும் மணலுடன், அதுவே மங்களமானது.

( மிஶ்ர ) தத்தர்ஶநாஹ்லாதவிதூதஹ்ரு'த்ருஜோ மநோரதாந்தம் ஶ்ருதயோ யதா யயுஃ । ஸ்வைருத்தரீயைஃ குசகுங்‌குமாங்‌கிதைஃ அசீக்ல்ரு'பந்நாஸநமாத்மபந்தவே

அவரை பார்த்த மகிழ்ச்சியில், அவர்கள் மனதிலிருந்த வலி நீங்கியது; வேதங்கள் குறிக்கோளை அடைவது போல. தங்கள் மேலுடுப்பை, மார்பில் குங்குமம் பதிந்திருந்ததை, அன்புக்குரியவருக்காக ஆசனமாக விரித்தார்கள்.

தத்ரோபவிஷ்டோ பகவாந் ஸ ஈஶ்வரோ யோகேஶ்வராந்தர்ஹ்ரு'தி கல்பிதாஸநஃ । சகாஸ கோபீபரிஷத்‍கதோऽர்சிதஃ த்ரைலோக்யலக்ஷ்ம்யேகபதம் வபுர்ததத்

அங்கு அமர்ந்த பகவான், யோகிகளின் உள்ளத்தில் இருக்கை எடுத்தவர், கோபிகள் கூட்டத்தில் வணங்கப்பட்டு, மூவுலகினும் செல்வம் ஒரே இடத்தில் கூடிய உருவுடன் பிரகாசித்தார்.

ஸபாஜயித்வா தமநங்‌கதீபநம் ஸஹாஸலீலேக்ஷணவிப்ரமப்ருவா । ஸம்ஸ்பர்ஶநேநாங்‌கக்ரு'தாங்‌க்ரிஹஸ்தயோஃ ஸம்ஸ்துத்ய ஈஷத்குபிதா பபாஷிரே

அவரை, மனதை உந்தும் காதல் உருவானவரை, சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வையும், புருவங்களின் அசைவாலும் மரியாதை செய்தார்கள்; அவருடைய மடியில் கைகளை வைத்து, பாதங்களைத் தொட்டு, சிறிது கோபம் போல நடித்து புகழ்ந்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( அநுஷ்டுப் ) பஜதோऽநுபஜந்த்யேக ஏக ஏதத்விபர்யயம் । நோபயாம்ஶ்ச பஜந்த்யேக ஏதந்நோ ப்ரூஹி ஸாது போஃ

கோபிகள் கூறினார்கள்: ஒருவர் நேசித்தால், மற்றொருவர் பதிலாக நேசிக்கிறார்; இன்னொருவர் அதற்கு மாறாக நடக்கிறார்; சிலர் இருவரையும் நேசிக்கவில்லை. இதில் எது சரி என்று சொல், அருள்புரிய.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - மிதோ பஜந்தி யே ஸக்யஃ ஸ்வார்தைகாந்தோத்யமா ஹி தே । ந தத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் தர்மஃ ஸ்வார்தார்தம் தத்தி நாந்யதா

பகவான் கூறினார்: ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் நலன் கருதி நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் அதில் உண்மையான பாசமும் தர்மமும் இல்லை, அது சுயநலத்துக்காக மட்டுமே.

பஜந்த்யபஜதோ யே வை கருணாஃ பிதரோ யதா । தர்மோ நிரபவாதோऽத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் ச ஸுமத்யமாஃ

நேசிக்காதவர்களையும் நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர்கள் போல் கருணையுடன் இருப்பவர்கள்; இங்கு குற்றமில்லாத தர்மமும், சிறந்த பாசமும் உள்ளது.

பஜதோऽபி ந வை கேசித் பஜந்த்யபஜதஃ குதஃ । ஆத்மாராமா ஹ்யாப்தகாமா அக்ரு'தஜ்ஞா குருத்ருஹஃ

சிலர், நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை; நேசிக்காதவர்களைப் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை. அவர்கள் தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், எதிலும் குறைவில்லாதவர்கள், நன்றி அறியாதவர்கள், பெரியவர்களை மதிக்காதவர்கள்.

( மிஶ்ர ) நாஹம் து ஸக்யோ பஜதோऽபி ஜந்தூந் பஜாம்யமீஷாமநுவ்ரு'த்திவ்ரு'த்தயே । யதாதநோ லப்ததநே விநஷ்டே தச்சிந்தயாந்யந்நிப்ரு'தோ ந வேத

ஆனால் நான், தோழிகளே, நேசிப்பவர்களைப் போலும் நேசிப்பதில்லை; அவர்கள் என்மீது கொண்டுள்ள பற்றுதலுக்காக. ஏழை ஒருவர் செல்வம் கிடைத்ததும், அதை இழந்ததும், அதில் மனதை முழுமையாக வைத்திருப்பதைப் போல.

ஏவம் மதர்தோஜ்சிதலோகவேத ஸ்வாநாம் ஹி வோ மய்யநுவ்ரு'த்தயேऽபலாஃ । மயாபரோக்ஷம் பஜதா திரோஹிதம் மாஸூயிதும் மார்ஹத தத் ப்ரியம் ப்ரியாஃ

இவ்வாறு, நீங்களே, என் பொருட்டு உலக மற்றும் வேத கடமைகளை விட்டுவிட்டு, எனக்கு சேவை செய்ய வந்துள்ளீர்கள்; நான் நேரில் இருப்பினும் மறைந்து விடுகிறேன். இதற்காக கோபிக்க வேண்டாம், என் அன்பினியர்களே.

ந பாரயேऽஹம் நிரவத்யஸம்யுஜாம் ஸ்வஸாதுக்ரு'த்யம் விபுதாயுஷாபி வஃ । யா மாபஜந் துர்ஜரகேஹஶ்ரு'ங்‌கலாஃ ஸம்வ்ரு'ஶ்ச்ய தத் வஃ ப்ரதியாது ஸாதுநா

உங்கள் குறையற்ற பாசத்திற்கு, தேவர்களின் ஆயுள் இருந்தாலும் நான் பதிலளிக்க முடியாது; கடினமான குடும்ப பந்தங்களை அறுத்து, என்னை நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களது நல்ல செயல்களே உங்கள் பலனாகட்டும்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ராஸக்ரீடாயாம் கோபீஸாந்த்வநம் நாம த்வாத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தில், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், ராஸகிரீடையின் கோபிகள் ஆறுதல் என்ற பெயருடைய முப்பத்தி இரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது.