ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யோபயாதி ஶநைர்மாயா யோஷித் தேவவிநிர்மிதா । தாமீக்ஷேதாத்மநோ ம்ரு'த்யும் த்ரு'ணைஃ கூபமிவாவ்ரு'தம்

தேவர்கள் உருவாக்கிய மாயை, பெண் வடிவில் மெதுவாக நெருங்குகிறாள்; அவளை, புல்லால் மூடிய கிணறு போல, உயிருக்கு ஆபத்தாக இருப்பதை உணர வேண்டும்.

யாம் மந்யதே பதிம் மோஹாந் மந்மாயாம்ரு'ஷபாயதீம் । ஸ்த்ரீத்வம் ஸ்த்ரீஸங்கதஃ ப்ராப்தோ வித்தாபத்யக்ரு'ஹப்ரதம்

ஒருவன் மயக்கத்தில், அவளை தன் மனைவியாக நினைக்கிறான்; ஆனால், அவள் என் மாயை, பசு வடிவில் தோன்றுகிறாள். பெண்களுடன் தொடர்பு கொண்டால், அவன் பெண் பிறவியை அடைந்து, செல்வம், பிள்ளைகள், வீடு ஆகியவற்றில் பிணைக்கப்படுகிறான்.

தாம் ஆத்மநோ விஜாநீயாத் பத்யபத்யக்ரு'ஹாத்மகம் । தைவோபஸாதிதம் ம்ரு'த்யும் ம்ரு'கயோர்காயநம் யதா

அவளை, கணவன், பிள்ளை, வீடு என உருவானவளாக, தன்னை அழிக்க வருகிற மரணமாகவே புரிந்து கொள்ள வேண்டும்; அது வேட்டையாடியின் பாடல் மானுக்கு மரணமாக இருப்பதைப் போலாகும்.

தேஹேந ஜீவபூதேந லோகாத் லோகமநுவ்ரஜந் । புஞ்ஜாந ஏவ கர்மாணி கரோத்யவிரதம் புமாந்

உயிருடன் கூடிய உடலை கொண்டு, மனிதன் உலகத்திலிருந்து உலகம் சென்று, இடையறாது கர்மங்களை செய்து, அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்.

ஜீவோ ஹ்யஸ்யாநுகோ தேஹோ பூதேந்த்ரியமநோமயஃ । தந்நிரோதோऽஸ்ய மரணம் ஆவிர்பாவஸ்து ஸம்பவஃ

உயிரின் உடல், பஞ்சபூதங்கள், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது, அவனைத் தொடர்ந்து செல்கிறது; அதன் அழிவு மரணம், அதன் தோற்றம் பிறப்பு ஆகும்.

த்ரவ்யோபலப்திஸ்தாநஸ்ய த்ரவ்யேக்ஷாயோக்யதா யதா । தத்பஞ்சத்வம் அஹம்மாநாத் உத்பத்திர்த்ரவ்யதர்ஶநம்

ஒரு பொருளை உணரும் சாதனமும், அதை உணரும் திறனும் இல்லாதபோது, அது லயமாகும்; 'நான்' என்ற உணர்வு, பொருளை அறியும் போது தோன்றுகிறது, அது பிறப்பாகும்.

யதாக்ஷ்ணோர்த்ரவ்யாவயவ தர்ஶநாயோக்யதா யதா । ததைவ சக்ஷுஷோ த்ரஷ்டுஃ த்ரஷ்ட்ரு'த்வாயோக்யதாநயோஃ

கண் அல்லது அதன் உறுப்புகள் பார்வை காணும் திறனை இழந்தால், பார்வையாளர் பார்வை காண முடியாது; இரண்டும் பொருந்தாதபோது பார்வை முடிகிறது.

தஸ்மாந்ந கார்யஃ ஸந்த்ராஸோ ந கார்பண்யம் ந ஸம்ப்ரமஃ । புத்த்வா ஜீவகதிம் தீரோ முக்தஸங்கஶ்சரேதிஹ

ஆகையால், பயப்பட வேண்டாம், இரக்கம் கொள்ள வேண்டாம், குழப்பமும் வேண்டாம்; உயிரின் பயணத்தை அறிந்த ஞானிகள், பற்றில்லாமல் இவ்வுலகில் வாழ வேண்டும்.

ஸம்யக்தர்ஶநயா புத்த்யா யோகவைராக்யயுக்தயா । மாயாவிரசிதே லோகே சரேந்ந்யஸ்ய கலேவரம்

சரியான பார்வையுடனும், யோகம் மற்றும் வைராக்கியத்துடன் கூடிய புத்தியுடனும், மாயையால் உருவான உலகில், உடலைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வாழ வேண்டும்.

பகவதஃ ப்ராதுர்பாவஃ கோபீநாம் ஆஶ்வாஸநம் ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி கோப்யஃ ப்ரகாயந்த்யஃ ப்ரலபந்த்யஶ்ச சித்ரதா । ருருதுஃ ஸுஸ்வரம் ராஜந் க்ரு'ஷ்ணதர்ஶநலாலஸாஃ

இவ்வாறு, கோபிகள் பல விதமாகப் பாடி, புலம்பி, கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆவலுடன், அழகான குரலில் உருக்கமாக அழுதார்கள், அரசே!

தாஸாமாவிரபூச்சௌரிஃ ஸ்மயமாநமுகாம்புஜஃ । பீதாம்பரதரஃ ஸ்ரக்வீ ஸாக்ஷாந்மந்மதமந்மதஃ

அப்போது, ஹரி அவர்கள், புன்னகை பூத்த முகமுடன், மஞ்சள் உடை அணிந்து, மாலையுடன், காமதேவனையும் மயக்க வைக்கும் அழகுடன், அவர்களிடம் தோன்றினார்.

தம் விலோக்யாகதம் ப்ரேஷ்டம் ப்ரீத்யுத்புல்லத்ரு'ஶோऽபலாஃ । உத்தஸ்துர்யுகபத் ஸர்வாஃ தந்வஃ ப்ராணமிவாகதம்

அவர்கள் பிரியமானவர் திரும்ப வந்ததைப் பார்த்து, கோபிகளின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தன; எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர், உயிரே உடலில் திரும்ப வந்தது போல.

காசித் கராம்புஜம் ஶௌரேஃ ஜக்ரு'ஹேऽஞ்ஜலிநா முதா । காசித் ததார தத்‍பாஹும் அம்ஸே சந்தநரூஷிதம்

ஒருத்தி ஆனந்தத்துடன், ஹரியின் தாமரைபோல் இருக்கும் கையை தன் கைவிரல்கள் கூப்பி பிடித்தாள்; இன்னொருத்தி, சந்தனம் பூசப்பட்ட அவரது தோளைத் தன் தோளில் வைத்தாள்.

காசித் அஞ்ஜலிநாக்ரு'ஹ்ணாத் தந்வீ தாம்பூலசர்விதம் । ஏகா ததங்‌க்ரிகமலம் ஸந்தப்தா ஸ்தநயோரதாத்

ஒரு மெலிந்தவள், அவர் மென்று வைத்த பாக்கை இருகைகளால் எடுத்து கொண்டாள்; இன்னொருத்தி, ஆவலால் துடித்தவள், அவரது தாமரை பாதத்தை தன் மார்பில் வைத்தாள்.

ஏகா ப்ருகுடிமாபத்ய ப்ரேமஸம்ரம்பவிஹ்வலா । க்நந்தீவைக்ஷத் கடாக்ஷேபைஃ ஸந்தஷ்டதஶநச்சதா

ஒரு பெண்மணி, காதல் உந்துதலால் கலங்கிய மனதுடன், புருவங்களை சுருக்கி, பக்கவாட்டுப் பார்வையால் கண்ணால் அடிக்கிறதுபோல் பார்த்தாள்; அவள் உதட்டுக்குள் பறிகளை கடித்து கொண்டிருந்தாள்.

அபராநிமிஷத் த்ரு'க்ப்யாம் ஜுஷாணா தந்முகாம்புஜம் । ஆபீதமபி நாத்ரு'ப்யத் ஸந்தஸ்தச்சரணம் யதா

மற்றொரு பெண்மணி, கண்களை இமைக்காமல், அவரது தாமரை போன்ற முகத்தை பார்த்தாள்; பார்த்தும் பார்த்தும் திருப்தி அடையவில்லை, ஞானிகள் அவருடைய பாதங்களை எவ்வாறு பார்த்தும் திருப்தி அடையாததைப் போல.

தம் காசிந்நேத்ரரந்த்ரேண ஹ்ரு'திக்ரு'த்ய நிமீல்ய ச । புலகாங்‌க்யுபகுஹ்யாஸ்தே யோகீவாநந்தஸம்ப்லுதா

மற்றொரு பெண்மணி, கண்கள் வழியாக அவரை உள்ளத்தில் கொண்டு வந்து, கண்களை மூடி, புளகிதமான உடலால் அவரை அணைத்தாள்; யோகிகள் அனுபவிக்கும் ஆனந்தத்தில் முழுகினாள்.

ஸர்வாஸ்தாஃ கேஶவாலோக பரமோத்ஸவநிர்வ்ரு'தாஃ । ஜஹுர்விரஹஜம் தாபம் ப்ராஜ்ஞம் ப்ராப்ய யதா ஜநாஃ

அனைவரும் கேசவன் தோற்றத்தைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்து, பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரை விட்டுவிட்டார்கள்; ஞானத்தை அடைந்தவர்கள் துயரை விட்டுவிடுவது போல.

தாபிர்விதூதஶோகாபிஃ பகவாநச்யுதோ வ்ரு'தஃ । வ்யரோசதாதிகம் தாத புருஷஃ ஶக்திபிர்யதா

துயரம் நீங்கிய பெண்கள் சூழ, பகவான் அச்யுதன் இன்னும் அதிகமாக ஜொலித்தார்; சக்திகள் உடைய மனிதன் போல.

தாஃ ஸமாதாய காலிந்த்யா நிர்விஶ்ய புலிநம் விபுஃ । விகஸத்குந்தமந்தார ஸுரப்யநிலஷட்பதம்

அவர்களை அழைத்து, பெருமைமிக்கவர், யமுனையின் மணல் கரைக்கு சென்றார்; அங்கு முல்லை, மந்தாரை மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன, வாசனைமிக்க காற்றும், தேனீகளும் இருந்தன.

ஶரச்சந்த்ராம்ஶுஸந்தோஹ த்வஸ்ததோஷாதமஃ ஶிவம் । க்ரு'ஷ்ணாயா ஹஸ்ததரலா சிதகோமலவாலுகம்

அந்த இடம், சரத்கால சந்திரனின் ஒளியால் இருள் அகன்றிருந்தது; கிருஷ்ணாவின் சுறுசுறுப்பான கை, மென்மையான ஒளிரும் மணலுடன், அதுவே மங்களமானது.

( மிஶ்ர ) தத்தர்ஶநாஹ்லாதவிதூதஹ்ரு'த்ருஜோ மநோரதாந்தம் ஶ்ருதயோ யதா யயுஃ । ஸ்வைருத்தரீயைஃ குசகுங்‌குமாங்‌கிதைஃ அசீக்ல்ரு'பந்நாஸநமாத்மபந்தவே

அவரை பார்த்த மகிழ்ச்சியில், அவர்கள் மனதிலிருந்த வலி நீங்கியது; வேதங்கள் குறிக்கோளை அடைவது போல. தங்கள் மேலுடுப்பை, மார்பில் குங்குமம் பதிந்திருந்ததை, அன்புக்குரியவருக்காக ஆசனமாக விரித்தார்கள்.

தத்ரோபவிஷ்டோ பகவாந் ஸ ஈஶ்வரோ யோகேஶ்வராந்தர்ஹ்ரு'தி கல்பிதாஸநஃ । சகாஸ கோபீபரிஷத்‍கதோऽர்சிதஃ த்ரைலோக்யலக்ஷ்ம்யேகபதம் வபுர்ததத்

அங்கு அமர்ந்த பகவான், யோகிகளின் உள்ளத்தில் இருக்கை எடுத்தவர், கோபிகள் கூட்டத்தில் வணங்கப்பட்டு, மூவுலகினும் செல்வம் ஒரே இடத்தில் கூடிய உருவுடன் பிரகாசித்தார்.

ஸபாஜயித்வா தமநங்‌கதீபநம் ஸஹாஸலீலேக்ஷணவிப்ரமப்ருவா । ஸம்ஸ்பர்ஶநேநாங்‌கக்ரு'தாங்‌க்ரிஹஸ்தயோஃ ஸம்ஸ்துத்ய ஈஷத்குபிதா பபாஷிரே

அவரை, மனதை உந்தும் காதல் உருவானவரை, சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வையும், புருவங்களின் அசைவாலும் மரியாதை செய்தார்கள்; அவருடைய மடியில் கைகளை வைத்து, பாதங்களைத் தொட்டு, சிறிது கோபம் போல நடித்து புகழ்ந்தார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ - ( அநுஷ்டுப் ) பஜதோऽநுபஜந்த்யேக ஏக ஏதத்விபர்யயம் । நோபயாம்ஶ்ச பஜந்த்யேக ஏதந்நோ ப்ரூஹி ஸாது போஃ

கோபிகள் கூறினார்கள்: ஒருவர் நேசித்தால், மற்றொருவர் பதிலாக நேசிக்கிறார்; இன்னொருவர் அதற்கு மாறாக நடக்கிறார்; சிலர் இருவரையும் நேசிக்கவில்லை. இதில் எது சரி என்று சொல், அருள்புரிய.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - மிதோ பஜந்தி யே ஸக்யஃ ஸ்வார்தைகாந்தோத்யமா ஹி தே । ந தத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் தர்மஃ ஸ்வார்தார்தம் தத்தி நாந்யதா

பகவான் கூறினார்: ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் நலன் கருதி நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் அதில் உண்மையான பாசமும் தர்மமும் இல்லை, அது சுயநலத்துக்காக மட்டுமே.

பஜந்த்யபஜதோ யே வை கருணாஃ பிதரோ யதா । தர்மோ நிரபவாதோऽத்ர ஸௌஹ்ரு'தம் ச ஸுமத்யமாஃ

நேசிக்காதவர்களையும் நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர்கள் போல் கருணையுடன் இருப்பவர்கள்; இங்கு குற்றமில்லாத தர்மமும், சிறந்த பாசமும் உள்ளது.

பஜதோऽபி ந வை கேசித் பஜந்த்யபஜதஃ குதஃ । ஆத்மாராமா ஹ்யாப்தகாமா அக்ரு'தஜ்ஞா குருத்ருஹஃ

சிலர், நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை; நேசிக்காதவர்களைப் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை. அவர்கள் தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், எதிலும் குறைவில்லாதவர்கள், நன்றி அறியாதவர்கள், பெரியவர்களை மதிக்காதவர்கள்.

( மிஶ்ர ) நாஹம் து ஸக்யோ பஜதோऽபி ஜந்தூந் பஜாம்யமீஷாமநுவ்ரு'த்திவ்ரு'த்தயே । யதாதநோ லப்ததநே விநஷ்டே தச்சிந்தயாந்யந்நிப்ரு'தோ ந வேத

ஆனால் நான், தோழிகளே, நேசிப்பவர்களைப் போலும் நேசிப்பதில்லை; அவர்கள் என்மீது கொண்டுள்ள பற்றுதலுக்காக. ஏழை ஒருவர் செல்வம் கிடைத்ததும், அதை இழந்ததும், அதில் மனதை முழுமையாக வைத்திருப்பதைப் போல.