ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

புநஃ புலிநமாகத்ய காலிந்த்யாஃ க்ரு'ஷ்ணபாவநாஃ । ஸமவேதா ஜகுஃ க்ரு'ஷ்ணம் ததாகமநகாங்க்ஷிதாஃ ॥ 10.30.

மீண்டும் யமுனையின் கரைக்கு வந்து, கிருஷ்ணனை நினைத்து, அனைவரும் ஒன்று கூடி, அவன் வருவதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து, கிருஷ்ணனைப் பாடினார்கள்.

ததோऽக்நிமாருதௌ ராஜந் அமுஞ்சந்முகதோ ருஷா । மஹீம் நிர்வீருதம் கர்தும் ஸம்வர்தக இவாத்யயே

அப்போது, அரசே, கோபிகள் கோபத்தில், தங்கள் வாயிலிருந்து தீயும் காற்றும் வெளியே விட்டார்கள்; யுக முடிவில் சம்வர்த்தகன் பூமியை வெறிச்சோலாக்கும் போல், பூமியை மரமில்லாமல் செய்ய நினைத்தார்கள்.

பஸ்மஸாத் க்ரியமாணாந் தாந் த்ருமாந் வீக்ஷ்ய பிதாமஹஃ । ஆகதஃ ஶமயாமாஸ புத்ராந் பர்ஹிஷ்மதோ நயைஃ

அந்த மரங்கள் சாம்பலாகி அழிந்ததைப் பார்த்த பிரம்மா வந்தார்; அவர், பர்ஹிஷ்மதின் மக்களை அறிவுரையால் சமாதானப்படுத்தினார்.

தத்ராவஶிஷ்டா யே வ்ரு'க்ஷா பீதா துஹிதரம் ததா । உஜ்ஜஹ்ருஸ்தே ப்ரசேதோப்ய உபதிஷ்டாஃ ஸ்வயம்புவா

அப்போது, மீதமிருந்த மரங்கள் பயத்தில், ஸ்வயம்புவனால் உத்தரவிடப்பட்டபடி, தங்கள் மகளை ப்ரசேதஸ்களுக்கு வழங்கின.

தே ச ப்ரஹ்மண ஆதேஶாந் மாரிஷாமுபயேமிரே । யஸ்யாம் மஹதவஜ்ஞாநாத் அஜந்யஜநயோநிஜஃ

பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி, அவர்கள் மாரிஷாவை மணந்தார்கள்; அவளிடமிருந்து, ஒரு பெரிய தவறால், உயிர்கள் உருவானவர் பிறந்தார்.

சாக்ஷுஷே த்வந்தரே ப்ராப்தே ப்ராக்ஸர்கே காலவித்ருதே । யஃ ஸஸர்ஜ ப்ரஜா இஷ்டாஃ ஸ தக்ஷோ தைவசோதிதஃ

சாக்ஷுஷ மன்வந்தர கால இடைவெளி வந்தபோது, படைப்பு ஆரம்பத்தில், காலம் நகர்ந்தபோது, தெய்வத்தால் தூண்டப்பட்ட தக்ஷன் விரும்பிய உயிர்களை உருவாக்கினான்.

யோ ஜாயமாநஃ ஸர்வேஷாம் தேஜஸ்தேஜஸ்விநாம் ருசா । ஸ்வயோபாதத்த தாக்ஷ்யாச்ச கர்மணாம் தக்ஷமப்ருவந்

பிறப்பிலேயே எல்லா பிரகாசமானவர்களையும் தன் ஒளியால் மிஞ்சியவனும், தன் திறமையால் செயல்களில் சிறந்தவனாக, 'தக்ஷன்' என்று அழைக்கப்பட்டான்.

தம் ப்ரஜாஸர்கரக்ஷாயாம் அநாதிரபிஷிச்ய ச । யுயோஜ யுயுஜேऽந்யாம்ஶ்ச ஸ வை ஸர்வப்ரஜாபதீந்

ஆரம்பமில்லாதவன், உயிர்கள் பிறப்பதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் அவனை அரசனாக அமர்த்தி, அவனையும் மற்றவர்களையும் எல்லா உயிர்களின் தலைவர்களாக நியமித்தான்.

கோபீகீதம் - விரஹார்த கோபீநாம் பகவதுபஸ்தாநாய ப்ரார்தநம் - கோப்ய ஊசுஃ - ( ஶுத்தகாமதா ) ஜயதி தேऽதிகம் ஜந்மநா வ்ரஜஃ ஶ்ரயத இந்திரா ஶஶ்வதத்ர ஹி । தயித த்ரு'ஶ்யதாம் திக்ஷு தாவகா ஸ்த்வயி த்ரு'தாஸவஸ்த்வாம் விசிந்வதே

கோபிகள் கூறினார்கள்: உன் பிறப்பால் இந்த வ்ரஜபூமி மேலும் செழிக்கிறது; இங்குதான் லட்சுமி என்றும் தங்கி இருக்கிறாள். எங்கள் உயிரும் உன்னால்தான் நிலைக்கிறது; எங்கும் உன் பக்தர்கள் உன்னைத் தேடி வருகின்றார்கள், பிரியமானவரே, எங்களுக்கு தோன்றிவர வேண்டும்.

ஶரதுதாஶயே ஸாதுஜாதஸத் ஸரஸிஜோதரஶ்ரீமுஷா த்ரு'ஶா । ஸுரதநாத தேऽஶுல்கதாஸிகா வரத நிக்நதோ நேஹ கிம் வதஃ

ஊட்டரவு இரவில், உன் பார்வை தாமரை இதயத்தின் அழகை கவர்கிறது. காதலரே, நாங்கள் உனக்கு எந்தப் பரிசும் இல்லாமல் பணிபுரிகிறோம்; வரங்களை வழங்குபவரே, இங்கு எங்களை வதைக்க உனக்கு உரிமையா?

விஷஜலாப்யயாத் வ்யாலராக்ஷஸாத் வர்ஷமாருதாத் வைத்யுதாநலாத் । வ்ரு'ஷமயாத்மஜாத் விஶ்வதோ பயாத் ரு'ஷப தே வயம் ரக்ஷிதா முஹுஃ

நீர் விஷம், பாம்பு உருவில் வந்த அரக்கன், புயல், மின்னல், நெருப்பு, மழை தேவனின் மகன், எங்கும் இருக்கும் அபாயங்கள் — இவையெல்லாம் இருந்து எங்களை மீண்டும் மீண்டும் காப்பாற்றியவனே, உன்னையே நாங்கள் புகழ்கிறோம்.

ந கலு கோபீகாநந்தநோ பவாந் அகிலதேஹிநாம் அந்தராத்மத்ரு'க் । விகநஸார்திதோ விஶ்வகுப்தயே ஸக உதேயிவாந் ஸாத்வதாம் குலே

நீ வெறும் கோபிகளுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவன் அல்ல; எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளிருக்கும் சாட்சி நீயே. உலகத்தை பாதுகாக்க பிரம்மா வேண்டியபோது, சாத்த்வத குலத்தில் தோன்றிய நண்பனே, உன்னை நாங்கள் வணங்குகிறோம்.

விரசிதாபயம் வ்ரு'ஷ்ணிதூர்ய தே சரணமீயுஷாம் ஸம்ஸ்ரு'தேர்பயாத் । கரஸரோருஹம் காந்த காமதம் ஶிரஸி தேஹி நஃ ஶ்ரீகரக்ரஹம்

விருஷ்ணி குலத்தில் முதன்மை பெற்றவனே, உன் பாதங்களை அடைந்தவர்களுக்கு பிறவி பயத்திலிருந்து பாதுகாப்பை அளித்தாய். ஆசை நிறைந்த கரங்களைக் கொண்ட காதலனே, உன் புனிதமான தொடுதலை எங்கள் தலையில் வையுங்கள்.

வ்ரஜஜநார்திஹந் வீர யோஷிதாம் நிஜஜநஸ்மயத்வம்ஸநஸ்மித । பஜ ஸகே பவத் கிங்‌கரீஃ ஸ்ம நோ ஜலருஹாநநம் சாரு தர்ஶய

வ்ரஜவாசிகளின் துயரை நீக்கும் வீரனே, உன் புன்னகை உன் சொந்த மக்களின் பெருமையை அழிக்கிறது. நண்பனே, எங்களை உன் பணியாளர்களாக ஏற்று, தாமரை போன்ற அழகான முகத்தை எங்களுக்கு காண்பி.

ப்ரணததேஹிநாம் பாபகர்ஷணம் த்ரு'ணசராநுகம் ஶ்ரீநிகேதநம் । பணிபணார்பிதம் தே பதாம்புஜம் க்ரு'ணு குசேஷு நஃ க்ரு'ந்தி ஹ்ரு'ச்சயம்

வணங்கும் உயிர்களுக்கு பாவங்களை அழிப்பவனே, புல் மேயும் மக்களைப் பின்தொடர்பவனே, லட்சுமி தங்கும் இடமே, பாம்பின் பலகையில் வைக்கப்பட்ட உன் பாதங்களை எங்கள் மார்பில் வையுங்கள்; எங்கள் மன வேதனையை நீக்குவாய்.

மதுரயா கிரா வல்குவாக்யயா புதமநோஜ்ஞயா புஷ்கரேக்ஷண । விதிகரீரிமா வீர முஹ்யதீ ரதரஸீதுநாப்யாயயஸ்வ நஃ

இனிமையான சொற்கள், மனதை கவரும் அறிவு, அழகிய பேச்சு கொண்ட தாமரை கண்களே, நீ எங்களை மயக்குகிறாய்; வீரனே, உன் உதட்டின் அமுதம் எங்களை ஊட்டுவாயாக.

தவ கதாம்ரு'தம் தப்தஜீவநம் கவிபிரீடிதம் கல்மஷாபஹம் । ஶ்ரவணமங்‌கலம் ஶ்ரீமதாததம் புவி க்ரு'ணந்தி யே பூரிதா ஜநாஃ

உன் கதைகள் துன்பத்தால் வாடும் உயிர்களுக்கு உயிராகும் அமுதம்; கவிஞர்கள் புகழும் இவை பாவங்களை நீக்கும். கேட்பவர்களுக்கு நன்மையும் செல்வமும் தரும்; இவற்றை உலகில் பரப்புவோர் உண்மையில் மிகுந்த தர்மவான்கள்.

ப்ரஹஸிதம் ப்ரிய ப்ரேமவீக்ஷணம் விஹரணம் ச தே த்யாநமங்‌கலம் । ரஹஸி ஸம்விதோ யா ஹ்ரு'தி ஸ்ப்ரு'ஶஃ குஹக நோ மநஃ க்ஷோபயந்தி ஹி

பிரியமானவரே, உன் சிரிப்பு, காதலான பார்வை, விளையாட்டு, உன்னைத் தியானிப்பது — இவை எல்லாம் நன்மை தரும். இரகசிய உரையாடல்கள் எங்கள் மனதை ஆழமாகத் தொடும்; மாயவனே, அவை எங்கள் மனதை கலக்குகின்றன.

சலஸி யத் வ்ரஜாச்சாரயந் பஶூந் நலிநஸுந்தரம் நாத தே பதம் । ஶிலத்ரு'ணாங்‌குரைஃ ஸீததீதி நஃ கலிலதாம் மநஃ காந்த கச்சதி

நீ வ்ரஜாவிலிருந்து பசுக்களை மேய்த்து திரியும் போது, நாயகனே, உன் தாமரை போன்ற பாதங்கள் கல்லும் புல்லும் முளையும் மீது படுகிறது; காதலனே, உன்னை நினைத்து வேதனையால் எங்கள் மனம் உன்னைப் பின்தொடர்கிறது.

திநபரிக்ஷயே நீலகுந்தலைஃ வநருஹாநநம் பிப்ரதாவ்ரு'தம் । கநரஜஸ்வலம் தர்ஶயந் முஹு ர்மநஸி நஃ ஸ்மரம் வீர யச்சஸி

நாளின் முடிவில், நீலமயிருடன், காட்டுப்பூக்கள் அலங்கரித்த முகத்துடன், மேக தூசியில் மூடப்பட்டு, எப்போதும் தோன்றி, வீரனே, எங்கள் மனதில் காதலை எழுப்புகிறாய்.

ப்ரணதகாமதம் பத்மஜார்சிதம் தரணிமண்டநம் த்யேயமாபதி । சரணபங்‌கஜம் ஶந்தமம் ச தே ரமண நஃ ஸ்தநேஷ்வர்பயாதிஹந்

வணங்குபவர்களுக்கு ஆசை நிறைவேற்றும் உன் தாமரை பாதங்களை லட்சுமி வழிபடுகிறாள்; பூமிக்கு அலங்காரம், துன்பத்தில் தியானிக்க ஏற்றது, அமைதியை தரும்; காதலனே, அவற்றை எங்கள் மார்பில் வையுங்கள், எங்கள் வேதனையை நீக்குங்கள்.

ஸுரதவர்தநம் ஶோகநாஶநம் ஸ்வரிதவேணுநா ஸுஷ்டு சும்பிதம் । இதரராகவிஸ்மாரணம் ந்ரு'ணாம் விதர வீர நஸ்தேऽதராம்ரு'தம்

இனிமை நிறைந்த புல்லாங்குழலால் முத்தமிடப்பட்ட உன் உதடுகள் காதலை அதிகரித்து துயரை நீக்குகின்றன; மற்ற ஆசைகளை மறக்க வைக்கும்; வீரனே, உன் உதட்டின் அமுதத்தை எங்களுக்கு அளி.

அடதி யத் பவாநஹ்நி காநநம் த்ருடிர்யுகாயதே த்வாமபஶ்யதாம் । குடிலகுந்தலம் ஶ்ரீமுகம் ச தே ஜட உதீக்ஷதாம் பக்ஷ்மக்ரு'த் த்ரு'ஶாம்

நீ காட்டில் அலைக்கும் போது, உன்னை காணாதவர்களுக்கு ஒரு கணம் கூட ஒரு யுகமாகத் தோன்றும்; உன் சுருள்மயிரும் அழகான முகமும், மந்தமான பார்வையுடன் காண்போருக்கு தங்கள் கண் இமை மூடுவதால் மறைந்துவிடுகிறது.

பதிஸுதாந்வயப்ராத்ரு'பாந்தவாந் அதிவிலங்‌க்ய தேऽந்த்யச்யுதாகதாஃ । கதிவிதஸ்தவோத்‍கீதமோஹிதாஃ கிதவ யோஷிதஃ கஸ்த்யஜேந்நிஶி

கணவர், பிள்ளைகள், குடும்பம், சகோதரர்கள், உறவினர்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, கடைசியில் நாங்கள் உன்னிடம் வந்தோம், தவறாதவனே. உன் பாதையை அறிந்து, உன் பாடலால் மயங்கிய பெண்கள், இரவில் யார் வீடு திரும்புவார்கள்?

ரஹஸி ஸம்விதம் ஹ்ரு'ச்சயோதயம் ப்ரஹஸிதாநநம் ப்ரேமவீக்ஷணம் । ப்ரு'ஹதுரஃ ஶ்ரியோ வீக்ஷ்ய தாம தே முஹுரதிஸ்ப்ரு'ஹா முஹ்யதே மநஃ

இரகசிய உரையாடல்கள், மனதில் காதல் எழும் those moments, உன் புன்னகை முகம், காதலான பார்வை, உன் விசாலமான மார்பின் ஒளி — இவை அனைத்தும், லட்சுமி தங்கும் இடமாயுள்ளவரே, எங்கள் மனதை மீண்டும் மீண்டும் ஆவலாகவும் மயக்கமாகவும் ஆக்குகின்றன.

வ்ரஜவநௌகஸாம் வ்யக்திரங்‌க தே வ்ரு'ஜிநஹந்த்ர்யலம் விஶ்வமங்‌கலம் । த்யஜ மநாக் ச நஸ்த்வத்ஸ்ப்ரு'ஹாத்மநாம் ஸ்வஜநஹ்ரு'த்ருஜாம் யந்நிஷூதநம்

வ்ரஜத்தில் வாழும் மக்களுக்கு நீர் நல்லது தரும் உருவம்; உம்மை காணும் போதே எல்லா துன்பங்களும் நீங்கும், உலகுக்கு நன்மை உண்டாகும். எங்களைப் போல உம்மை ஆவலுடன் விரும்பும் மக்களின் மனதில் இருக்கும் பிரிவின் வேதனையை நீக்க, நீர் கொஞ்சம் கூட விலகி நிற்க வேண்டுகிறோம்.

( வஸம்ததிலகா ) யத்தே ஸுஜாதசரணாம்புருஹம் ஸ்தநேஷு பீதாஃ ஶநைஃ ப்ரிய ததீமஹி கர்கஶேஷு । தேநாடவீமடஸி தத் வ்யததே ந கிம் ஸ்வித் கூர்பாதிபிர்ப்ரமதி தீர்பவதாயுஷாம் நஃ

அன்பானவரே, உம்முடைய அழகிய தாமரை போன்ற பாதங்களை எங்கள் மார்பில் மெதுவாக வைக்கிறோம்; அவை கடினமாக இருக்கும் என பயப்படுகிறோம். அதனால் தான் நீர் காட்டில் நடக்கிறீர்களா? கூர்மையான கற்கள் உம்மைத் துன்புறுத்தவில்லையா? எங்கள் மனம் உம்முடைய உயிரால் வாழ்கிறது; எப்போதும் உம்மை நினைத்து தான் இருக்கிறது.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ராஸக்ரீடாயாம் கோபீகீதம் நாமைகத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்குரிய ஶ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் உள்ள 'கோபிகீதம்' எனும் முப்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ராமபத்ந்யஶ்ச தத்தேஹம் உபகுஹ்யாக்நிமாவிஶந் । வஸுதேவபத்‍ந்யஸ்தத்‍காத்ரம் ப்ரத்யும்நாதீந் ஹரேஃ ஸ்நுஷாஃ । க்ரு'ஷ்ணபத்ந்யோऽவிஶந்நக்நிம் ருக்மிண்யாத்யாஃ ததாத்மிகாஃ

ராமரின் மனைவிகள் அவருடைய உடலை அணைத்து கொண்டு நெருப்பில் சேர்ந்தார்கள்; வசுதேவரின் மனைவிகளும், ஹரியின் மருமகள்கள், பிரத்யும்னன் முதலியோரின் மனைவிகளும் அதைப் போலவே செய்தார்கள்; கண்ணனின் மனைவிகள், ருக்மிணி முதலியர், அவருடன் மனம் ஒன்றாக நெருப்பில் சேர்ந்தார்கள்.