ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஆருஹ்யைகா பதாக்ரம்ய ஶிரஸ்யாஹாபராம் ந்ரு'ப । துஷ்டாஹே கச்ச ஜாதோऽஹம் கலாநாம் நநு தண்டக்ரு'த் ॥ 10.30.

ஒருத்தி இன்னொருத்தியின் தலையில் கால் வைத்து ஏறி, 'தீயவளே, போ! நான் தீயவர்களுக்கு தண்டனை கொடுக்க வந்தவன்!' என்று கூறினாள்.

தத்ரைகோவாச ஹே கோபா தாவாக்நிம் பஶ்யதோல்பணம் । சக்ஷூம்ஷ்யாஶ்வபிதத்வம் வோ விதாஸ்யே க்ஷேமமஞ்ஜஸா ॥ 10.30.

அங்கே ஒருத்தி, 'கோபியரே! இந்த காட்டுத்தீயைப் பாருங்கள்! உங்கள் கண்களை மூடுங்கள்; நான் உடனே உங்களைக் காப்பாற்றுகிறேன்,' என்று கூறினாள்.

பத்தாந்யயா ஸ்ரஜா காசித்தந்வீ தத்ர உலூகலே । பத்நாமி பாண்டபேத்தாரம் ஹையங்கவமுஷம் த்விதி । பீதா ஸுத்ரு'க்பிதாயாஸ்யம் பேஜே பீதிவிடம்பநம் ॥ 10.30.

ஒரு மெலிந்தவள், இன்னொருத்தியை மலர்மாலையால் உலோக்களுடன் கட்டி, 'பானையை உடைத்து வெண்ணெய் திருடியவனை நான் கட்டுகிறேன்!' என்று கூறினாள்; அப்போது பயந்தவள் கண்களை மூடி, பயம் காட்டினாள்.

ஏவம் க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரு'ச்சமாநா வ்ர்ண்தாவநலதாஸ்தரூந் । வ்யசக்ஷத வநோத்தேஶே பதாநி பரமாத்மநஃ ॥ 10.30.

இவ்வாறு அவர்கள் வ்ரிந்தாவனத்தின் கொடிகள் மற்றும் மரங்களை, 'கிருஷ்ணன் எங்கே?' என்று கேட்டபடி, காட்டில் பரமாத்மாவின் பாதச்சுவடுகளை சுட்டிக் காட்டினார்கள்.

பதாநி வ்யக்தமேதாநி நந்தஸூநோர்மஹாத்மநஃ । லக்ஷ்யந்தே ஹி த்வஜாம்போஜ வஜ்ராங்குஶயவாதிபிஃ ॥ 10.30.

இந்த பாதச்சுவடுகள் நந்தனின் மகன், அந்த மகானின் பாதங்கள்; கொடி, தாமரை, இடியங்கல், அங்குசம், அரிசி போன்ற குறியீடுகள் தெளிவாக தெரிகின்றன.

தைஸ்தைஃ பதைஸ்தத்பதவீமந்விச்சந்த்யோऽக்ரதோऽபலாஃ । வத்வாஃ பதைஃ ஸுப்ரு'க்தாநி விலோக்யார்தாஃ ஸமப்ருவந் ॥ 10.30.

அந்த பல்வேறு பாதச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து, பெண்கள் முன்னே சென்றார்கள்; மணவாளியின் பாதச்சுவடுகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்த சில பாதங்களை பார்த்து, அவர்கள் கவலையுடன் பேசினார்கள்.

கஸ்யாஃ பதாநி சைதாநி யாதாயா நந்தஸூநுநா । அம்ஸந்யஸ்தப்ரகோஷ்டாயாஃ கரேணோஃ கரிணா யதா ॥ 10.30.

இந்த பாதச்சுவடுகள் யாருடையவை? நந்தனின் மகனுடன் சென்றவளின் பாதங்கள், அவள் தன் கை அவன் தோளில் வைத்திருக்க, யானை பெண் யானையுடன் சேரும் போல் இருக்கின்றன.

அநயாராதிதோ நூநம் பகவாந் ஹரிரீஶ்வரஃ । யந்நோ விஹாய கோவிந்தஃ ப்ரீதோ யாமநயத்ரஹஃ ॥ 10.30.

இவள் நிச்சயமாக பகவான் ஹரியை உண்மையுடன் வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; இல்லையேல் கோவிந்தன் எங்களை விட்டு விட்டு, அவளை மட்டும் ரகசியமாக அழைத்துச் செல்ல மாட்டான்.

தந்யா அஹோ அமீ ஆல்யோ கோவிந்தாங்க்ர்யப்ஜரேணவஃ । யாந் ப்ரஹ்மேஶௌ ரமா தேவீ ததுர்மூர்த்ந்யகநுத்தயே ॥ 10.30.

இந்த கொடிகள் மற்றும் செடிகள் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்! கோவிந்தனின் தாமரை பாதங்களில் இருந்து விழும் தூளால் அவை அலங்கரிக்கப்படுகின்றன; அந்த தூளை பிரம்மா, ஈசன், லட்சுமி தேவி தங்கள் தலையில் சூடுகிறார்கள்.

தஸ்யா அமூநி நஃ க்ஷோபம் குர்வந்த்யுச்சைஃ பதாநி யத்யைகாபஹ்ரு'த்ய கோபீநாம் ரஹோ புந்க்தேऽச்யுதாதரம் । ந லக்ஷ்யந்தே பதாந்யத்ர தஸ்யா நூநம் த்ரு'ணாங்குரைஃ கித்யத்ஸுஜாதாங்க்ரிதலாமுந்நிந்யே ப்ரேயஸீம் ப்ரியஃ ॥ 10.30.

இமாந்யதிகமக்நாநி பதாநி வஹதோ வதூம் । கோப்யஃ பஶ்யத க்ரு'ஷ்ணஸ்ய பாராக்ராந்தஸ்ய காமிநஃ । அத்ராவரோபிதா காந்தா புஷ்பஹேதோர்மஹாத்மநா ॥ 10.30.

கோபியரே! இங்கே பாதச்சுவடுகள் ஆழமாக பதிந்துள்ளன—கிருஷ்ணன் காதலில் முழுமையாக அவளைக் தூக்கிக்கொண்டு சென்றான்; இங்கே அந்த மகான் மலர் எடுக்க அவளைக் கீழே இறக்கினான்.

அத்ர ப்ரஸூநாவசயஃ ப்ரியார்தே ப்ரேயஸா க்ரு'தஃ । ப்ரபதாக்ரமண ஏதே பஶ்யதாஸகலே பதே ॥ 10.30.

இங்கே, தனது பிரியத்திற்காக, கிருஷ்ணன் மலர்களைத் திரட்டினான்; பாருங்கள், ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவன் பாதச்சுவடுகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

கேஶப்ரஸாதநம் த்வத்ர காமிந்யாஃ காமிநா க்ரு'தம் । தாநி சூடயதா காந்தாமுபவிஷ்டமிஹ த்ருவம் ॥ 10.30.

இங்கே, ஒருவன் தனது காதலியின் கூந்தலை அழகாகச் சீரமைத்தான்; அவள் அமர்ந்திருந்தபோது அவன் அவளது முடியை அலங்கரித்தான் என்பது உறுதி.

ரேமே தயா சாத்மரத ஆத்மாராமோऽப்யகண்டிதஃ । காமிநாம் தர்ஶயந் தைந்யம் ஸ்த்ரீணாம் சைவ துராத்மதாம் ॥ 10.30.

தன்னிலே திருப்தியும், ஒருமைப்பாடும் கொண்டவனாக இருந்தும், அவளுடன் மகிழ்ந்தான்; காதலர்களின் துயரத்தையும், பெண்களின் மனம் நிலைபாடில்லாத தன்மையையும் காட்டினான்.

இத்யேவம் தர்ஶயந்த்யஸ்தாஶ்சேருர்கோப்யோ விசேதஸஃ । யாம் கோபீமநயத்க்ரு'ஷ்ணோ விஹாயாந்யாஃ ஸ்த்ரியோ வநே ॥ 10.30.

இவ்வாறு அவர்கள் சொல்லிக்காட்டிக்கொண்டே, அந்த கோபிகள் குழப்பத்துடன் சுற்றித் திரிந்தார்கள்; மற்ற பெண்களை வனத்தில் விட்டுவிட்டு, கிருஷ்ணன் அழைத்துச் சென்ற கோபி—

ஸா ச மேநே ததாத்மாநம் வரிஷ்டம் ஸர்வயோஷிதாம் । ஹித்வா கோபீஃ காமயாநா மாமஸௌ பஜதே ப்ரியஃ ॥ 10.30.

அவள், 'என்னை விரும்பும் கோபிகளை விட்டு என் பிரியன் இப்போது என்னை மட்டுமே நேசிக்கிறான்' என்று எண்ணி, தன்னை எல்லா பெண்களிலும் சிறந்தவளாக கருதினாள்.

ததோ கத்வா வநோத்தேஶம் த்ரு'ப்தா கேஶவமப்ரவீத் । ந பாரயேऽஹம் சலிதும் நய மாம் யத்ர தே மநஃ ॥ 10.30.

பின்னர், அவர்கள் வனத்தின் ஓர் இடத்தை அடைந்தபோது, பெருமிதத்துடன், அவள் கேசவனிடம், 'நான் இனி நடக்க முடியாது; உன் மனம் விரும்பும் இடத்திற்கு என்னை அழைத்துச் செல்' என்றாள்.

ஏவமுக்தஃ ப்ரியாமாஹ ஸ்கந்த ஆருஹ்யதாமிதி । ததஶ்சாந்தர்ததே க்ரு'ஷ்ணஃ ஸா வதூரந்வதப்யத ॥ 10.30.

அவள் இப்படிச் சொன்னபோது, அவன், 'என் தோளில் ஏறு' என்றான். உடனே கிருஷ்ணன் மறைந்துவிட்டான்; அந்த மணவாளி துயரத்தில் அழுதாள்.

ஹா நாத ரமண ப்ரேஷ்ட க்வாஸி க்வாஸி மஹாபுஜ । தாஸ்யாஸ்தே க்ரு'பணாயா மே ஸகே தர்ஶய ஸந்நிதிம் ॥ 10.30.

'ஓ நாதா, என் காதலனே, என் உயிரினும் பிரியமானவரே! எங்கே இருக்கிறாய், எங்கே இருக்கிறாய், வலிமைமிக்கவனே? என் தோழனே, இந்த ஏழை உனது தாசிக்கு உன் இருப்பை காட்டுவாயாக!'

ஶ்ரீஶுக உவாச அந்விச்சந்த்யோ பகவதோ மார்கம் கோப்யோऽவிதூரிதஃ । தத்ரு'ஶுஃ ப்ரியவிஶ்லேஷாந்மோஹிதாம் துஃகிதாம் ஸகீம் ॥ 10.30.

ஶுகர் சொன்னார்: பகவானின் பாதையைத் தேடி, எங்கு சென்றார் என்று அறியாமல் கோபிகள் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, தங்கள் தோழி பிரியனிடமிருந்து பிரிந்த துயரத்தால் குழம்பி, வருந்திக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள்.

தயா கதிதமாகர்ண்ய மாநப்ராப்திம் ச மாதவாத் । அவமாநம் ச தௌராத்ம்யாத்விஸ்மயம் பரமம் யயுஃ ॥ 10.30.

அவளிடம் நடந்ததை, அவளது பெருமிதத்தையும், மாதவனின் பதிலையும், தன் துயரத்தால் அவளுக்கான அவமானத்தையும் கேட்டு, அவர்கள் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்கள்.

ததோऽவிஶந் வநம் சந்த்ர ஜ்யோத்ஸ்நா யாவத்விபாவ்யதே । தமஃ ப்ரவிஷ்டமாலக்ஷ்ய ததோ நிவவ்ரு'துஃ ஸ்த்ரியஃ ॥ 10.30.

பின்னர், சந்திரனின் ஒளி தெரியும் வரை அவர்கள் வனத்தில் நுழைந்தார்கள்; இருள் சூழ்ந்ததும், அந்த பெண்கள் திரும்பிச் சென்றார்கள்.

தந்மநஸ்காஸ்ததலாபாஸ்தத்விசேஷ்டாஸ்ததாத்மிகாஃ । தத்குணாநேவ காயந்த்யோ நாத்மகாராணி ஸஸ்மருஃ ॥ 10.30.

அவர்கள் மனம் முழுவதும் அவனில் absorbed, பேசுவதும் அவனைப் பற்றியே, நடப்பும் அவனைப் போலவே, உயிரும் அவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; அவனது குணங்களை மட்டும் பாடிக்கொண்டார்கள்; தங்கள் வீடுகளை நினைவுகூட செய்யவில்லை.

புநஃ புலிநமாகத்ய காலிந்த்யாஃ க்ரு'ஷ்ணபாவநாஃ । ஸமவேதா ஜகுஃ க்ரு'ஷ்ணம் ததாகமநகாங்க்ஷிதாஃ ॥ 10.30.

மீண்டும் யமுனையின் கரைக்கு வந்து, கிருஷ்ணனை நினைத்து, அனைவரும் ஒன்று கூடி, அவன் வருவதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து, கிருஷ்ணனைப் பாடினார்கள்.

ததோऽக்நிமாருதௌ ராஜந் அமுஞ்சந்முகதோ ருஷா । மஹீம் நிர்வீருதம் கர்தும் ஸம்வர்தக இவாத்யயே

அப்போது, அரசே, கோபிகள் கோபத்தில், தங்கள் வாயிலிருந்து தீயும் காற்றும் வெளியே விட்டார்கள்; யுக முடிவில் சம்வர்த்தகன் பூமியை வெறிச்சோலாக்கும் போல், பூமியை மரமில்லாமல் செய்ய நினைத்தார்கள்.

பஸ்மஸாத் க்ரியமாணாந் தாந் த்ருமாந் வீக்ஷ்ய பிதாமஹஃ । ஆகதஃ ஶமயாமாஸ புத்ராந் பர்ஹிஷ்மதோ நயைஃ

அந்த மரங்கள் சாம்பலாகி அழிந்ததைப் பார்த்த பிரம்மா வந்தார்; அவர், பர்ஹிஷ்மதின் மக்களை அறிவுரையால் சமாதானப்படுத்தினார்.

தத்ராவஶிஷ்டா யே வ்ரு'க்ஷா பீதா துஹிதரம் ததா । உஜ்ஜஹ்ருஸ்தே ப்ரசேதோப்ய உபதிஷ்டாஃ ஸ்வயம்புவா

அப்போது, மீதமிருந்த மரங்கள் பயத்தில், ஸ்வயம்புவனால் உத்தரவிடப்பட்டபடி, தங்கள் மகளை ப்ரசேதஸ்களுக்கு வழங்கின.

தே ச ப்ரஹ்மண ஆதேஶாந் மாரிஷாமுபயேமிரே । யஸ்யாம் மஹதவஜ்ஞாநாத் அஜந்யஜநயோநிஜஃ

பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி, அவர்கள் மாரிஷாவை மணந்தார்கள்; அவளிடமிருந்து, ஒரு பெரிய தவறால், உயிர்கள் உருவானவர் பிறந்தார்.

சாக்ஷுஷே த்வந்தரே ப்ராப்தே ப்ராக்ஸர்கே காலவித்ருதே । யஃ ஸஸர்ஜ ப்ரஜா இஷ்டாஃ ஸ தக்ஷோ தைவசோதிதஃ

சாக்ஷுஷ மன்வந்தர கால இடைவெளி வந்தபோது, படைப்பு ஆரம்பத்தில், காலம் நகர்ந்தபோது, தெய்வத்தால் தூண்டப்பட்ட தக்ஷன் விரும்பிய உயிர்களை உருவாக்கினான்.