ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

காயந்த்ய உச்சைரமுமேவ ஸம்ஹதா விசிக்யுருந்மத்தகவத்வநாத்வநம் । பப்ரச்சுராகாஶவதந்தரம் பஹிர்பூதேஷு ஸந்தம் புருஷம் வநஸ்பதீந் ॥ 10.30.

அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக கூடி, அவரைப் பற்றியே உரக்கப் பாடி, பைத்தியக்காரர்களைப் போல ஒரு காடு முதல் மற்றொரு காட்டிற்கு அலைந்து, வானத்தைப் போல வெளியில் நிற்கும், ஆனாலும் உள்ளுக்குள் பரமபுருஷனை உடைய மரங்களைப் பார்த்து அவரைக் கேட்டார்கள்.

த்ரு'ஷ்டோ வஃ கச்சிதஶ்வத்த ப்லக்ஷ ந்யக்ரோத நோ மநஃ । நந்தஸூநுர்கதோ ஹ்ரு'த்வா ப்ரேமஹாஸாவலோகநைஃ ॥ 10.30.

அஸ்வத்தா, பிளக்கு, ஆலமரங்களே, நந்தனின் மகன் இங்கு வந்து, தனது அன்பும், பிரகாசமான புன்னகையாலும் எங்கள் மனதை கவர்ந்துவிட்டு சென்றானா?

கச்சித்குரபகாஶோக நாகபுந்நாகசம்பகாஃ । ராமாநுஜோ மாநிநீநாமிதோ தர்பஹரஸ்மிதஃ ॥ 10.30.

குரவக, அசோக, நாக, புன்னாக, சம்பக மரங்களே, ராமனின் தம்பி, பெருமிதம் கொண்ட பெண்களின் அகம்பாவை தணிக்கும் புன்னகையுடன், இங்கு வந்தாரா?

கச்சித்துலஸி கல்யாணி கோவிந்தசரணப்ரியே । ஸஹ த்வாலிகுலைர்பிப்ரத்த்ரு'ஷ்டஸ்தேऽதிப்ரியோऽச்யுதஃ ॥ 10.30.

துளசி, கோவிந்தனின் திருவடிகளுக்கு மிகவும் प्रियமானவளே, தேனீகளால் சூழப்பட்டவளே, உன்னுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட அச்சிறந்த அச்யுதன் இங்கு வந்ததை நீ கண்டாயா?

மாலத்யதர்ஶி வஃ கச்சிந்மல்லிகே ஜாதியூதிகே । ப்ரீதிம் வோ ஜநயந் யாதஃ கரஸ்பர்ஶேந மாதவஃ ॥ 10.30.

மாலதி, மல்லிகை, ஜாதி, யூதிகை மலர்களே, மாதவன் உங்களைத் தொடுவதால் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து இங்கு வந்ததை நீங்கள் கண்டீர்களா?

சூதப்ரியாலபநஸாஸநகோவிதார ஜம்ப்வர்கபில்வபகுலாம்ரகதம்பநீபாஃ । யேऽந்யே பரார்தபவகா யமுநோபகூலாஃ ஶம்ஸந்து க்ரு'ஷ்ணபதவீம் ரஹிதாத்மநாம் நஃ ॥ 10.30.

சூதா, பிரியாளா, பனசா, ஆசனா, கோவிதா, ஜம்பு, அர்க்கா, வில்வா, பகுலா, ஆம்ரா, கடம்பா, நீபா மற்றும் யமுனை கரையில் உள்ள மற்ற மரங்களே, எங்கள் மனம் வெறுமையாக இருக்கிறது; கிருஷ்ணன் சென்ற பாதையை எங்களுக்கு சொல்லுங்கள்.

கிம் தே க்ரு'தம் க்ஷிதி தபோ பத கேஶவாங்க்ரி ஸ்பர்ஶோத்ஸவோத்புலகிதாங்கநஹைர்விபாஸி । அப்யங்க்ரிஸம்பவ உருக்ரமவிக்ரமாத்வா ஆஹோ வராஹவபுஷஃ பரிரம்பணேந ॥ 10.30.

பூமியே, நீ எந்த தவம் செய்தாய்? கேசவன் திருவடிகள் உன்னைத் தொடும் திருவிழாவில், உன் உடலில் புளகங்கள் எழுந்து நீ பிரகாசிக்கிறாய். அது அவன் திருவடிகள் தொடுதலால், அவன் பெரும் செய்கையால், அல்லது வராக அவதாரமாக உன்னை அணைத்ததாலா?

* அப்யேணபத்ந்யுபகதஃ ப்ரியயேஹ காத்ரைஸ் தந்வந் த்ரு'ஶாம் ஸகி ஸுநிர்வ்ரு'திமச்யுதோ வஃ । காந்தாங்கஸங்ககுசகுங்குமரஞ்ஜிதாயாஃ குந்தஸ்ரஜஃ குலபதேரிஹ வாதி கந்தஃ ॥ 10.30.

அல்லது, அச்ச்யுதன் இங்கு தன் பிரியமானவளிடம் வந்து, தன் உடலும் பார்வையாலும் அவளுக்கு பேரின்பம் அளித்தாரா? குலபதியின் மாலையில், அவன் காதலியின் மார்பிலிருந்த குங்குமம் படிந்த வாசனை இங்கு வீசுகிறது.

* பாஹும் ப்ரியாம்ஸ உபதாய க்ரு'ஹீதபத்மோ ராமாநுஜஸ்துலஸிகாலிகுலைர்மதாந்தைஃ । அந்வீயமாந இஹ வஸ்தரவஃ ப்ரணாமம் கிம் வாபிநந்ததி சரந் ப்ரணயாவலோகைஃ ॥ 10.30.

தன் தாமரை போன்ற கரத்தை பிரியாவின் தோளில் வைத்து, ராமனின் தம்பி, மதமான தேனீகளும் துளசியும் பின்தொடர, இங்கு சுற்றி வருகிறார்; மரங்கள் அவரை பார்த்து பணிந்து, அவர் அன்போடு பார்வை இடும் போது மகிழ்கிறார்களா?

* ப்ரு'ச்சதேமா லதா பாஹூநப்யாஶ்லிஷ்டா வநஸ்பதேஃ । நூநம் தத்கரஜஸ்ப்ரு'ஷ்டா பிப்ரத்யுத்புலகாந்யஹோ ॥ 10.30.

இந்த கொடிகளைப் பாருங்கள், அவை மரங்களைத் தங்கள் புயலால் அணைத்துக்கொள்கின்றன; நிச்சயம் அவன் கரம் தொட்டதால், அவை மகிழ்ச்சியில் புளகங்கள் கொண்டுள்ளன.

இத்யுந்மத்தவசோ கோப்யஃ க்ரு'ஷ்ணாந்வேஷணகாதராஃ । லீலா பகவதஸ்தாஸ்தா ஹ்யநுசக்ருஸ்ததாத்மிகாஃ ॥ 10.30.

இவ்வாறு பைத்தியக்காரர்களைப் போல பேசிக்கொண்டு, கிருஷ்ணனைத் தேடி துயருற்ற கோபிகள், அவருடைய விளையாட்டு செயல்களைப் பின்பற்றி, தம்மை முழுமையாக அவரில் இணைத்துக்கொண்டார்கள்.

கஸ்யாசித்பூதநாயந்த்யாஃ க்ரு'ஷ்ணாயந்த்யபிபத்ஸ்தநம் । தோகயித்வா ருதத்யந்யா பதாஹந் ஶகடாயதீம் ॥ 10.30.

ஒருத்தி பூதனையைப் போல நடித்து, கிருஷ்ணனுக்கு தன் மார்பைத் தந்தாள்; இன்னொருத்தி குழந்தை போல அழும் பாவனையில் ஆட்கொண்டு, இன்னொருத்தி வண்டியைக் கால் கொண்டு அடித்தாள்.

தைத்யாயித்வா ஜஹாராந்யாமேகோ க்ரு'ஷ்ணார்பபாவநாம் । ரிங்கயாமாஸ காப்யங்க்ரீ கர்ஷந்தீ கோஷநிஃஸ்வநைஃ ॥ 10.30.

ஒருத்தி அசுரனைப் போல நடித்து கிருஷ்ணனாக நடித்தவளைப் பிடித்தாள்; இன்னொருத்தி கோபுரத்தின் சப்தத்தைப் போல் ஒலி எழுப்பி, ஒருவரை காலில் இழுத்துச் சென்றாள்.

க்ரு'ஷ்ணராமாயிதே த்வே து கோபாயந்த்யஶ்ச காஶ்சந । வத்ஸாயதீம் ஹந்தி சாந்யா தத்ரைகா து பகாயதீம் ॥ 10.30.

சிலர் கிருஷ்ணனும் ராமனும் ஆகி, பசுக்களைக் கவனித்தார்கள்; இன்னொருத்தி கன்றாக நடித்து தோற்கடிக்கப்பட்டாள்; ஒருத்தி நாரை அசுரனாக நடித்தாள்.

ஆஹூய தூரகா யத்வத்க்ரு'ஷ்ணஸ்தமநுவர்ததீம் । வேணும் க்வணந்தீம் க்ரீடந்தீமந்யாஃ ஶம்ஸந்தி ஸாத்விதி ॥ 10.30.

ஒருத்தி கிருஷ்ணனைப் போல தொலைவில் உள்ளவளை அழைத்து, அவளைத் தொடர்ந்து போய், புல்லாங்குழல் ஊதிக்கொண்டே விளையாடினாள்; மற்றவர்கள் 'அருமை!' என்று பாராட்டினார்கள்.

கஸ்யாஞ்சித்ஸ்வபுஜம் ந்யஸ்ய சலந்த்யாஹாபரா நநு । க்ரு'ஷ்ணோऽஹம் பஶ்யத கதிம் லலிதாமிதி தந்மநாஃ ॥ 10.30.

ஒருத்தி நடக்கும்போது, இன்னொருத்தியின் தோளில் தன் கை வைத்து, 'நான் கிருஷ்ணன்; என் நடையைப் பாருங்கள்!' என்று மனதை அவனில் முழுமையாக வைத்துக் கூறினாள்.

மா பைஷ்ட வாதவர்ஷாப்யாம் தத்த்ராணம் விஹிதம் மய । இத்யுக்த்வைகேந ஹஸ்தேந யதந்த்யுந்நிததேऽம்பரம் ॥ 10.30.

'காற்றும் மழையும் பயப்படாதீர்கள்; உங்களுக்காக நான் பாதுகாப்பு செய்துள்ளேன்,' என்று ஒருத்தி ஒரே கையால் துணியைப் பிடித்து இன்னொருத்தியை மூடியாள்.

ஆருஹ்யைகா பதாக்ரம்ய ஶிரஸ்யாஹாபராம் ந்ரு'ப । துஷ்டாஹே கச்ச ஜாதோऽஹம் கலாநாம் நநு தண்டக்ரு'த் ॥ 10.30.

ஒருத்தி இன்னொருத்தியின் தலையில் கால் வைத்து ஏறி, 'தீயவளே, போ! நான் தீயவர்களுக்கு தண்டனை கொடுக்க வந்தவன்!' என்று கூறினாள்.

தத்ரைகோவாச ஹே கோபா தாவாக்நிம் பஶ்யதோல்பணம் । சக்ஷூம்ஷ்யாஶ்வபிதத்வம் வோ விதாஸ்யே க்ஷேமமஞ்ஜஸா ॥ 10.30.

அங்கே ஒருத்தி, 'கோபியரே! இந்த காட்டுத்தீயைப் பாருங்கள்! உங்கள் கண்களை மூடுங்கள்; நான் உடனே உங்களைக் காப்பாற்றுகிறேன்,' என்று கூறினாள்.

பத்தாந்யயா ஸ்ரஜா காசித்தந்வீ தத்ர உலூகலே । பத்நாமி பாண்டபேத்தாரம் ஹையங்கவமுஷம் த்விதி । பீதா ஸுத்ரு'க்பிதாயாஸ்யம் பேஜே பீதிவிடம்பநம் ॥ 10.30.

ஒரு மெலிந்தவள், இன்னொருத்தியை மலர்மாலையால் உலோக்களுடன் கட்டி, 'பானையை உடைத்து வெண்ணெய் திருடியவனை நான் கட்டுகிறேன்!' என்று கூறினாள்; அப்போது பயந்தவள் கண்களை மூடி, பயம் காட்டினாள்.

ஏவம் க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரு'ச்சமாநா வ்ர்ண்தாவநலதாஸ்தரூந் । வ்யசக்ஷத வநோத்தேஶே பதாநி பரமாத்மநஃ ॥ 10.30.

இவ்வாறு அவர்கள் வ்ரிந்தாவனத்தின் கொடிகள் மற்றும் மரங்களை, 'கிருஷ்ணன் எங்கே?' என்று கேட்டபடி, காட்டில் பரமாத்மாவின் பாதச்சுவடுகளை சுட்டிக் காட்டினார்கள்.

பதாநி வ்யக்தமேதாநி நந்தஸூநோர்மஹாத்மநஃ । லக்ஷ்யந்தே ஹி த்வஜாம்போஜ வஜ்ராங்குஶயவாதிபிஃ ॥ 10.30.

இந்த பாதச்சுவடுகள் நந்தனின் மகன், அந்த மகானின் பாதங்கள்; கொடி, தாமரை, இடியங்கல், அங்குசம், அரிசி போன்ற குறியீடுகள் தெளிவாக தெரிகின்றன.

தைஸ்தைஃ பதைஸ்தத்பதவீமந்விச்சந்த்யோऽக்ரதோऽபலாஃ । வத்வாஃ பதைஃ ஸுப்ரு'க்தாநி விலோக்யார்தாஃ ஸமப்ருவந் ॥ 10.30.

அந்த பல்வேறு பாதச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து, பெண்கள் முன்னே சென்றார்கள்; மணவாளியின் பாதச்சுவடுகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்த சில பாதங்களை பார்த்து, அவர்கள் கவலையுடன் பேசினார்கள்.

கஸ்யாஃ பதாநி சைதாநி யாதாயா நந்தஸூநுநா । அம்ஸந்யஸ்தப்ரகோஷ்டாயாஃ கரேணோஃ கரிணா யதா ॥ 10.30.

இந்த பாதச்சுவடுகள் யாருடையவை? நந்தனின் மகனுடன் சென்றவளின் பாதங்கள், அவள் தன் கை அவன் தோளில் வைத்திருக்க, யானை பெண் யானையுடன் சேரும் போல் இருக்கின்றன.

அநயாராதிதோ நூநம் பகவாந் ஹரிரீஶ்வரஃ । யந்நோ விஹாய கோவிந்தஃ ப்ரீதோ யாமநயத்ரஹஃ ॥ 10.30.

இவள் நிச்சயமாக பகவான் ஹரியை உண்மையுடன் வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; இல்லையேல் கோவிந்தன் எங்களை விட்டு விட்டு, அவளை மட்டும் ரகசியமாக அழைத்துச் செல்ல மாட்டான்.

தந்யா அஹோ அமீ ஆல்யோ கோவிந்தாங்க்ர்யப்ஜரேணவஃ । யாந் ப்ரஹ்மேஶௌ ரமா தேவீ ததுர்மூர்த்ந்யகநுத்தயே ॥ 10.30.

இந்த கொடிகள் மற்றும் செடிகள் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்! கோவிந்தனின் தாமரை பாதங்களில் இருந்து விழும் தூளால் அவை அலங்கரிக்கப்படுகின்றன; அந்த தூளை பிரம்மா, ஈசன், லட்சுமி தேவி தங்கள் தலையில் சூடுகிறார்கள்.

தஸ்யா அமூநி நஃ க்ஷோபம் குர்வந்த்யுச்சைஃ பதாநி யத்யைகாபஹ்ரு'த்ய கோபீநாம் ரஹோ புந்க்தேऽச்யுதாதரம் । ந லக்ஷ்யந்தே பதாந்யத்ர தஸ்யா நூநம் த்ரு'ணாங்குரைஃ கித்யத்ஸுஜாதாங்க்ரிதலாமுந்நிந்யே ப்ரேயஸீம் ப்ரியஃ ॥ 10.30.

இமாந்யதிகமக்நாநி பதாநி வஹதோ வதூம் । கோப்யஃ பஶ்யத க்ரு'ஷ்ணஸ்ய பாராக்ராந்தஸ்ய காமிநஃ । அத்ராவரோபிதா காந்தா புஷ்பஹேதோர்மஹாத்மநா ॥ 10.30.

கோபியரே! இங்கே பாதச்சுவடுகள் ஆழமாக பதிந்துள்ளன—கிருஷ்ணன் காதலில் முழுமையாக அவளைக் தூக்கிக்கொண்டு சென்றான்; இங்கே அந்த மகான் மலர் எடுக்க அவளைக் கீழே இறக்கினான்.

அத்ர ப்ரஸூநாவசயஃ ப்ரியார்தே ப்ரேயஸா க்ரு'தஃ । ப்ரபதாக்ரமண ஏதே பஶ்யதாஸகலே பதே ॥ 10.30.

இங்கே, தனது பிரியத்திற்காக, கிருஷ்ணன் மலர்களைத் திரட்டினான்; பாருங்கள், ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவன் பாதச்சுவடுகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.