ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸத்த்வைகநிஷ்டே மநஸி பகவத்பார்ஶ்வவர்திநி । தமஶ்சந்த்ரமஸீவேதம் உபரஜ்யாவபாஸதே

மனம் தூய சத்துவத்தில் நிலைத்து, இறைவனின் அருகில் இருக்கும்போது, இருள் சந்திரனின் நிழலைப் போல அகல்ந்து, இவை ஒளிவிடுகின்றன.

நாஹம் மமேதி பாவோऽயம் புருஷே வ்யவதீயதே । யாவத்‍புத்திமநோऽக்ஷார்த குணவ்யூஹோ ஹ்யநாதிமாந்

'நான்', 'என்' என்ற உணர்வு மனிதனில் தோன்றும்; இது அறிவு, மனம், அறிவுகள், குணங்கள் என்ற ஆதியில்லாத அமைப்பு இருக்கும் வரை நீங்காது.

ஸுப்திமூர்ச்சோபதாபேஷு ப்ராணாயநவிகாததஃ । நேஹதேऽஹமிதி ஜ்ஞாநம் ம்ரு'த்யுப்ரஜ்வாரயோரபி

தூக்கம், மயக்கம், வலி ஆகியவற்றிலும், உயிர் ஓட்டம் தடைபடும்போது, 'நான் இருக்கிறேன்' என்ற அறிவு எழுவதில்லை; மரண வேதனையிலும் அது இல்லை.

கர்பே பால்யேऽப்யபௌஷ்கல்யாத் ஏகாதஶவிதம் ததா । லிங்‌கம் ந த்ரு'ஶ்யதே யூநஃ குஹ்வாம் சந்த்ரமஸோ யதா

கருவிலும், குழந்தைப் பருவத்திலும், வளர்ச்சி இல்லாததால், பதினொன்று வகையான சூக்கும உடல் வெளிப்படாது; அது புதுச்சந்திரனில் சந்திரன் மறைந்திருப்பதைப் போலும்.

அர்தே ஹி அவித்யமாநேऽபி ஸம்ஸ்ரு'திர்ந நிவர்ததே । த்யாயதோ விஷயாநஸ்ய ஸ்வப்நேऽநர்தாகமோ யதா

பொருள் இல்லாதபோதும், பிறவி தொடர்கிறது; பொருள்களை மனதில் நினைத்தால், கனவில் போல, பொய்யான துன்பங்கள் வரும்.

ஏவம் பஞ்சவிதம் லிங்‌கம் த்ரிவ்ரு'த்ஷோடஶ விஸ்த்ரு'தம் । ஏஷ சேதநயா யுக்தோ ஜீவ இத்யபிதீயதே

இவ்வாறு, ஐந்து வகையான சூக்கும உடல், மூன்று மற்றும் பதினாறு வகைகளில் விரிந்தது, அதில் உயிர் கலந்து இருக்கும்போது, அதை உயிர் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அநேந புருஷோ தேஹாந் உபாதத்தே விமுஞ்சதி । ஹர்ஷம் ஶோகம் பயம் துஃகம் ஸுகம் சாநேந விந்ததி

இதனால் மனிதன் உடலை எடுத்தும், விட்டு விடவும் செய்கிறான்; இதன்மூலம் மகிழ்ச்சி, துயரம், பயம், வலி, சந்தோஷம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறான்.

யதா த்ரு'ணஜலூகேயம் நாபயாத்யபயாதி ச । ந த்யஜேந்ம்ரியமாணோऽபி ப்ராக்தேஹாபிமதிம் ஜநஃ

புல் மற்றும் நீரில் இருக்கும் நண்டு போல், மனிதன் மரண நேரத்திலும் உடலைப் பற்றிய உணர்வை விடுவதில்லை.

அத்ரு'ஷ்டம் த்ரு'ஷ்டவந்நங்‌க்ஷேத்‍பூதம் ஸ்வப்நவதந்யதா । பூதம் பவத்‍பவிஷ்யச்ச ஸுப்தம் ஸர்வரஹோரஹஃ

காணாதது, காணப்பட்டதைப் போல அழியாது; அது கனவுபோல் வேறு விதமாக இருக்கிறது; நடந்தது, நடக்கிறது, நடக்கப்போகிறது என்பவை எல்லாம் பகலும் இரவும் உறங்குகின்றன.

யதாக்ஷைஶ்சரிதாந் த்யாயந் கர்மாண்யாசிநுதேऽஸக்ரு'த் । ஸதி கர்மண்யவித்யாயாம் பந்தஃ கர்மண்யநாத்மநஃ

அறிவுகள் செய்த செயல்களை மனதில் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தால், அறியாமை இருக்கும் வரை, அந்த செயலால் பந்தம் ஏற்படுகிறது.

அதஸ்தத் அபவாதார்தம் பஜ ஸர்வாத்மநா ஹரிம் । பஶ்யந் ததாத்மகம் விஶ்வம் ஸ்தித்யுத்பத்த்யப்யயா யதஃ

அதனால், அதிலிருந்து விடுபட, முழு மனதுடன் ஹரியை வழிபடு; உலகம் அவனுடையது என்று காண்; அவனிடமிருந்து படைப்பு, நிலை, அழிவு எல்லாம் உண்டாகின்றன.

மைத்ரேய உவாச - பாகவதமுக்யோ பகவாந் நாரதோ ஹம்ஸயோர்கதிம் । ப்ரதர்ஶ்ய ஹ்யமுமாமந்த்ர்ய ஸித்தலோகம் ததோऽகமத்

மைத்ரேயர் சொன்னார்: பக்தர்களில் தலைவன் நாரதர், அந்நாத்திக்களுக்கு வழியை காட்டி, அவர்களை வாழ்த்தி, பின்னர் சித்தலோகத்திற்கு சென்றார்.

ப்ராசீநபர்ஹீ ராஜர்ஷிஃ ப்ரஜாஸர்காபிரக்ஷணே । ஆதிஶ்ய புத்ராநகமத் தபஸே கபிலாஶ்ரமம்

பிராசீனபர்ஹி என்ற அரசமுனிவர், மக்களுக்கு பாதுகாப்பை அறிவுறுத்தி, austerity செய்ய கபிலரின் ஆசிரமத்திற்கு சென்றார்.

தத்ரைகாக்ரமநா தீரோ கோவிந்த சரணாம்புஜம் । விமுக்தஸங்‌கோऽநுபஜந் பக்த்யா தத்ஸாம்யதாமகாத்

அங்கே ஒருமுகமாக மனதை ஒன்றாகக் கொண்டு, நிலையான மனத்துடன், கோவிந்தனின் திருவடிகளை பக்தியோடு வழிபட்டான்; எல்லா பாசங்களும் விட்டு, பக்தியால் அவனோடு ஒத்த தன்மை அடைந்தான்.

ஏததத்யாத்மபாரோக்ஷ்யம் கீதம் தேவர்ஷிணாநக । யஃ ஶ்ராவயேத் யஃ ஶ்ர்ரு'ணுயாத் ஸ லிங்‌கேந விமுச்யதே

பாவமில்லாதவரே, இந்த ஆத்மாவின் மறைபொருளைத் தெய்வீக முனிவர் பாடினார்; இதை யார் வாசித்தாலும், யார் கேட்டாலும், அவர்கள் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

ஏதந்முகுந்தயஶஸா புவநம் புநாநம் தேவர்ஷிவர்யமுகநிஃஸ்ரு'தமாத்மஶௌசம் । யஃ கீர்த்யமாநமதிகச்சதி பாரமேஷ்ட்யம் நாஸ்மிந் பவே ப்ரமதி முக்தஸமஸ்தபந்தஃ

முகுந்தனின் புகழ் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; அது சிறந்த தெய்வ முனிவரின் வாயிலாக வெளிப்பட்டது, ஆத்மாவின் தூய்மையை உடையது; இதை யார் கேட்டாலும், அவர்கள் உயர்ந்த நிலையை அடைந்து, எல்லா பந்தங்களும் விட்டு, இனி பிறவியில் அலைந்து திரியமாட்டார்கள்.

(அநுஷ்டுப்) அத்யாத்மபாரோக்ஷ்யமிதம் மயாதிகதமத்‍புதம் । ஏவம் ஸ்த்ரியாऽऽஶ்ரமஃ பும்ஸஶ்சிந்நோऽமுத்ர ச ஸம்ஶயஃ

இந்த அதிசயமான ஆத்மா சார்ந்த அறிவை நான் பெற்றுள்ளேன்; இதனால் பெண்கள் மற்றும் ஆண்களின் கடமைகள் குறித்து இங்கு, அங்கு எல்லா சந்தேகங்களும் தீர்ந்துவிட்டன.

ஶ்ரீஶுக உவாச அந்தர்ஹிதே பகவதி ஸஹஸைவ வ்ரஜாங்கநாஃ । அதப்யம்ஸ்தமசக்ஷாணாஃ கரிண்ய இவ யூதபம் ॥ 10.30.

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: பகவன் திடீரென மறைந்தபோது, வ்ரஜத்தின் பெண்கள் அவரைக் காண முடியாமல், தங்கள் தலைவனை இழந்த பெண் யானைகள் போல் துயருற்றார்கள்.

கத்யாநுராகஸ்மிதவிப்ரமேக்ஷிதைர்மநோரமாலாபவிஹாரவிப்ரமைஃ । ஆக்ஷிப்தசித்தாஃ ப்ரமதா ரமாபதேஸ்தாஸ்தா விசேஷ்டா ஜக்ரு'ஹுஸ்ததாத்மிகாஃ ॥ 10.30.

அவரது நடைகள், பாசம், புன்னகை, கண் பார்வை, இனிய பேச்சு, விளையாட்டு ஆகியவற்றில் முழுமையாக மனதை ஈர்த்துக் கொண்ட பெண்கள், லக்ஷ்மியின் நாதனின் நினைவில் தம்மை அவராகவே எண்ணி, அவருடைய செயல்களைப் பின்பற்றி நடக்கத் தொடங்கினார்கள்.

கதிஸ்மிதப்ரேக்ஷணபாஷணாதிஷு ப்ரியாஃ ப்ரியஸ்ய ப்ரதிரூடமூர்தயஃ । அஸாவஹம் த்வித்யபலாஸ்ததாத்மிகா ந்யவேதிஷுஃ க்ரு'ஷ்ணவிஹாரவிப்ரமாஃ ॥ 10.30.

நடப்பது, சிரிப்பது, பார்வையிடுவது, பேசுவது போன்ற அனைத்திலும், பிரியமானவரின் காதலிகள் அவருடைய உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, 'நானே அவன்' என்று மனதில் உறுதி கொண்டு, கிருஷ்ணனின் விளையாட்டு முறைகளை பின்பற்றினார்கள்.

காயந்த்ய உச்சைரமுமேவ ஸம்ஹதா விசிக்யுருந்மத்தகவத்வநாத்வநம் । பப்ரச்சுராகாஶவதந்தரம் பஹிர்பூதேஷு ஸந்தம் புருஷம் வநஸ்பதீந் ॥ 10.30.

அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக கூடி, அவரைப் பற்றியே உரக்கப் பாடி, பைத்தியக்காரர்களைப் போல ஒரு காடு முதல் மற்றொரு காட்டிற்கு அலைந்து, வானத்தைப் போல வெளியில் நிற்கும், ஆனாலும் உள்ளுக்குள் பரமபுருஷனை உடைய மரங்களைப் பார்த்து அவரைக் கேட்டார்கள்.

த்ரு'ஷ்டோ வஃ கச்சிதஶ்வத்த ப்லக்ஷ ந்யக்ரோத நோ மநஃ । நந்தஸூநுர்கதோ ஹ்ரு'த்வா ப்ரேமஹாஸாவலோகநைஃ ॥ 10.30.

அஸ்வத்தா, பிளக்கு, ஆலமரங்களே, நந்தனின் மகன் இங்கு வந்து, தனது அன்பும், பிரகாசமான புன்னகையாலும் எங்கள் மனதை கவர்ந்துவிட்டு சென்றானா?

கச்சித்குரபகாஶோக நாகபுந்நாகசம்பகாஃ । ராமாநுஜோ மாநிநீநாமிதோ தர்பஹரஸ்மிதஃ ॥ 10.30.

குரவக, அசோக, நாக, புன்னாக, சம்பக மரங்களே, ராமனின் தம்பி, பெருமிதம் கொண்ட பெண்களின் அகம்பாவை தணிக்கும் புன்னகையுடன், இங்கு வந்தாரா?

கச்சித்துலஸி கல்யாணி கோவிந்தசரணப்ரியே । ஸஹ த்வாலிகுலைர்பிப்ரத்த்ரு'ஷ்டஸ்தேऽதிப்ரியோऽச்யுதஃ ॥ 10.30.

துளசி, கோவிந்தனின் திருவடிகளுக்கு மிகவும் प्रियமானவளே, தேனீகளால் சூழப்பட்டவளே, உன்னுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட அச்சிறந்த அச்யுதன் இங்கு வந்ததை நீ கண்டாயா?

மாலத்யதர்ஶி வஃ கச்சிந்மல்லிகே ஜாதியூதிகே । ப்ரீதிம் வோ ஜநயந் யாதஃ கரஸ்பர்ஶேந மாதவஃ ॥ 10.30.

மாலதி, மல்லிகை, ஜாதி, யூதிகை மலர்களே, மாதவன் உங்களைத் தொடுவதால் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து இங்கு வந்ததை நீங்கள் கண்டீர்களா?

சூதப்ரியாலபநஸாஸநகோவிதார ஜம்ப்வர்கபில்வபகுலாம்ரகதம்பநீபாஃ । யேऽந்யே பரார்தபவகா யமுநோபகூலாஃ ஶம்ஸந்து க்ரு'ஷ்ணபதவீம் ரஹிதாத்மநாம் நஃ ॥ 10.30.

சூதா, பிரியாளா, பனசா, ஆசனா, கோவிதா, ஜம்பு, அர்க்கா, வில்வா, பகுலா, ஆம்ரா, கடம்பா, நீபா மற்றும் யமுனை கரையில் உள்ள மற்ற மரங்களே, எங்கள் மனம் வெறுமையாக இருக்கிறது; கிருஷ்ணன் சென்ற பாதையை எங்களுக்கு சொல்லுங்கள்.

கிம் தே க்ரு'தம் க்ஷிதி தபோ பத கேஶவாங்க்ரி ஸ்பர்ஶோத்ஸவோத்புலகிதாங்கநஹைர்விபாஸி । அப்யங்க்ரிஸம்பவ உருக்ரமவிக்ரமாத்வா ஆஹோ வராஹவபுஷஃ பரிரம்பணேந ॥ 10.30.

பூமியே, நீ எந்த தவம் செய்தாய்? கேசவன் திருவடிகள் உன்னைத் தொடும் திருவிழாவில், உன் உடலில் புளகங்கள் எழுந்து நீ பிரகாசிக்கிறாய். அது அவன் திருவடிகள் தொடுதலால், அவன் பெரும் செய்கையால், அல்லது வராக அவதாரமாக உன்னை அணைத்ததாலா?

* அப்யேணபத்ந்யுபகதஃ ப்ரியயேஹ காத்ரைஸ் தந்வந் த்ரு'ஶாம் ஸகி ஸுநிர்வ்ரு'திமச்யுதோ வஃ । காந்தாங்கஸங்ககுசகுங்குமரஞ்ஜிதாயாஃ குந்தஸ்ரஜஃ குலபதேரிஹ வாதி கந்தஃ ॥ 10.30.

அல்லது, அச்ச்யுதன் இங்கு தன் பிரியமானவளிடம் வந்து, தன் உடலும் பார்வையாலும் அவளுக்கு பேரின்பம் அளித்தாரா? குலபதியின் மாலையில், அவன் காதலியின் மார்பிலிருந்த குங்குமம் படிந்த வாசனை இங்கு வீசுகிறது.

* பாஹும் ப்ரியாம்ஸ உபதாய க்ரு'ஹீதபத்மோ ராமாநுஜஸ்துலஸிகாலிகுலைர்மதாந்தைஃ । அந்வீயமாந இஹ வஸ்தரவஃ ப்ரணாமம் கிம் வாபிநந்ததி சரந் ப்ரணயாவலோகைஃ ॥ 10.30.

தன் தாமரை போன்ற கரத்தை பிரியாவின் தோளில் வைத்து, ராமனின் தம்பி, மதமான தேனீகளும் துளசியும் பின்தொடர, இங்கு சுற்றி வருகிறார்; மரங்கள் அவரை பார்த்து பணிந்து, அவர் அன்போடு பார்வை இடும் போது மகிழ்கிறார்களா?