ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி வேதவிதாம் வாதஃ ஶ்ரூயதே தத்ர தத்ர ஹ । கர்ம யத்க்ரியதே ப்ரோக்தம் பரோக்ஷம் ந ப்ரகாஶதே

வேதங்களை அறிந்தவர்களிடையே இத்தகைய விவாதம் எங்கும் கேட்கப்படுகிறது: செய்யப்படும் கர்மங்கள் வெளிப்படையாக தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

நாரத உவாச - யேநைவாரபதே கர்ம தேநைவாமுத்ர தத்புமாந் । புங்‌க்தே ஹி அவ்யவதாநேந லிங்‌கேந மநஸா ஸ்வயம்

நாரதர் கூறினார்: மனிதன் எந்த செயல்களைச் செய்கிறானோ, அவைதான் அவனுக்கு பிறப்பில் இடையறாது, சூட்சும உடலும் மனதாலும் பலனாக அனுபவிக்க நேரிடும்.

ஶயாநம் இமம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶ்வஸந்தம் புருஷோ யதா । கர்மாத்மந்யாஹிதம் புங்‌க்தே தாத்ரு'ஶேநேதரேண வா

ஒரு மனிதன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும், மூச்சுவிடும் உடலை விட்டு வெளியேறுவது போல, அவன் செய்த செயல்களின் பலனை, அதே உடலோ அல்லது வேறு உடலோ கொண்டு அனுபவிக்கிறான்.

மமைதே மநஸா யத்யத் அஸௌ அஹம் இதி ப்ருவந் । க்ரு'ஹ்ணீயாத் தத்புமாந் ராத்தம் கர்ம யேந புநர்பவஃ

இந்த மனிதன் 'நான் இதுவே' என்று மனதில் நினைத்து பற்றிக் கொண்டதை, அவன் செய்த கர்மத்தின் பலனாகப் பெறுகிறான்; அதனால்தான் மறுபிறவி ஏற்படுகிறது.

யதாநுமீயதே சித்தம் உபயைரிந்த்ரியேஹிதைஃ । ஏவம் ப்ராக்தேஹஜம் கர்ம லக்ஷ்யதே சித்தவ்ரு'த்திபிஃ

உணர்வுகளின் செயல்களால் மனதை நாம் ஊகிப்பது போல, கடந்த பிறவியில் செய்த செயல்களும் மனத்தின் இயக்கங்களால் அறியப்படுகின்றன.

நாநுபூதம் க்வ சாநேந தேஹேநாத்ரு'ஷ்டமஶ்ருதம் । கதாசித் உபலப்யேத யத் ரூபம் யாத்ரு'காத்மநி

இந்த உடலை கொண்டு, ஒருவன் அனுபவிக்கவும், காணவும், கேட்கவும் இயலாததை, ஒருகாலத்தில், அந்த வடிவம் தன்னுள்ளே இருப்பதைப் போல உணர முடியும்.

தேநாஸ்ய தாத்ரு'ஶம் ராஜந் லிங்‌கிநோ தேஹஸம்பவம் । ஶ்ரத்தத்ஸ்வாநநுபூதோऽர்தோ ந மநஃ ஸ்ப்ரஷ்டுமர்ஹதி

அதனால், அரசே, உடலோடு இருக்கும் உயிர், அந்த மாதிரியான வடிவத்தை அடைகிறது; நேரடியாக அனுபவிக்காத பொருளை மனம் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

மந ஏவ மநுஷ்யஸ்ய பூர்வரூபாணி ஶம்ஸதி । பவிஷ்யதஶ்ச பத்ரம் தே ததைவ ந பவிஷ்யதஃ

மனமே மனிதனுக்குப் பழைய வடிவங்களை, வரப்போகிறவற்றையும், வராதவற்றையும் காட்டுகிறது; உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

அத்ரு'ஷ்டமஶ்ருதம் சாத்ர க்வசித் மநஸி த்ரு'ஶ்யதே । யதா ததாநுமந்தவ்யம் தேஶகாலக்ரியாஶ்ரயம்

இங்கே, சில நேரங்களில், காணாததும் கேளாததும் மனதில் தோன்றுகிறது; அதனால், இடம், காலம், செயல் ஆகியவற்றைப் பார்த்து அதை ஊகிக்க வேண்டும்.

ஸர்வே க்ரமாநுரோதேந மநஸீந்த்ரியகோசராஃ । ஆயாந்தி பஹுஶோ யாந்தி ஸர்வே ஸமநஸோ ஜநாஃ

மனம் மற்றும் அறிவுகளால் அறியக்கூடிய பொருட்கள் எல்லாம் வரிசையாக பலமுறை வந்து போகின்றன; எல்லா மனிதர்களும் இதையே அனுபவிக்கிறார்கள்.

ஸத்த்வைகநிஷ்டே மநஸி பகவத்பார்ஶ்வவர்திநி । தமஶ்சந்த்ரமஸீவேதம் உபரஜ்யாவபாஸதே

மனம் தூய சத்துவத்தில் நிலைத்து, இறைவனின் அருகில் இருக்கும்போது, இருள் சந்திரனின் நிழலைப் போல அகல்ந்து, இவை ஒளிவிடுகின்றன.

நாஹம் மமேதி பாவோऽயம் புருஷே வ்யவதீயதே । யாவத்‍புத்திமநோऽக்ஷார்த குணவ்யூஹோ ஹ்யநாதிமாந்

'நான்', 'என்' என்ற உணர்வு மனிதனில் தோன்றும்; இது அறிவு, மனம், அறிவுகள், குணங்கள் என்ற ஆதியில்லாத அமைப்பு இருக்கும் வரை நீங்காது.

ஸுப்திமூர்ச்சோபதாபேஷு ப்ராணாயநவிகாததஃ । நேஹதேऽஹமிதி ஜ்ஞாநம் ம்ரு'த்யுப்ரஜ்வாரயோரபி

தூக்கம், மயக்கம், வலி ஆகியவற்றிலும், உயிர் ஓட்டம் தடைபடும்போது, 'நான் இருக்கிறேன்' என்ற அறிவு எழுவதில்லை; மரண வேதனையிலும் அது இல்லை.

கர்பே பால்யேऽப்யபௌஷ்கல்யாத் ஏகாதஶவிதம் ததா । லிங்‌கம் ந த்ரு'ஶ்யதே யூநஃ குஹ்வாம் சந்த்ரமஸோ யதா

கருவிலும், குழந்தைப் பருவத்திலும், வளர்ச்சி இல்லாததால், பதினொன்று வகையான சூக்கும உடல் வெளிப்படாது; அது புதுச்சந்திரனில் சந்திரன் மறைந்திருப்பதைப் போலும்.

அர்தே ஹி அவித்யமாநேऽபி ஸம்ஸ்ரு'திர்ந நிவர்ததே । த்யாயதோ விஷயாநஸ்ய ஸ்வப்நேऽநர்தாகமோ யதா

பொருள் இல்லாதபோதும், பிறவி தொடர்கிறது; பொருள்களை மனதில் நினைத்தால், கனவில் போல, பொய்யான துன்பங்கள் வரும்.

ஏவம் பஞ்சவிதம் லிங்‌கம் த்ரிவ்ரு'த்ஷோடஶ விஸ்த்ரு'தம் । ஏஷ சேதநயா யுக்தோ ஜீவ இத்யபிதீயதே

இவ்வாறு, ஐந்து வகையான சூக்கும உடல், மூன்று மற்றும் பதினாறு வகைகளில் விரிந்தது, அதில் உயிர் கலந்து இருக்கும்போது, அதை உயிர் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அநேந புருஷோ தேஹாந் உபாதத்தே விமுஞ்சதி । ஹர்ஷம் ஶோகம் பயம் துஃகம் ஸுகம் சாநேந விந்ததி

இதனால் மனிதன் உடலை எடுத்தும், விட்டு விடவும் செய்கிறான்; இதன்மூலம் மகிழ்ச்சி, துயரம், பயம், வலி, சந்தோஷம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறான்.

யதா த்ரு'ணஜலூகேயம் நாபயாத்யபயாதி ச । ந த்யஜேந்ம்ரியமாணோऽபி ப்ராக்தேஹாபிமதிம் ஜநஃ

புல் மற்றும் நீரில் இருக்கும் நண்டு போல், மனிதன் மரண நேரத்திலும் உடலைப் பற்றிய உணர்வை விடுவதில்லை.

அத்ரு'ஷ்டம் த்ரு'ஷ்டவந்நங்‌க்ஷேத்‍பூதம் ஸ்வப்நவதந்யதா । பூதம் பவத்‍பவிஷ்யச்ச ஸுப்தம் ஸர்வரஹோரஹஃ

காணாதது, காணப்பட்டதைப் போல அழியாது; அது கனவுபோல் வேறு விதமாக இருக்கிறது; நடந்தது, நடக்கிறது, நடக்கப்போகிறது என்பவை எல்லாம் பகலும் இரவும் உறங்குகின்றன.

யதாக்ஷைஶ்சரிதாந் த்யாயந் கர்மாண்யாசிநுதேऽஸக்ரு'த் । ஸதி கர்மண்யவித்யாயாம் பந்தஃ கர்மண்யநாத்மநஃ

அறிவுகள் செய்த செயல்களை மனதில் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தால், அறியாமை இருக்கும் வரை, அந்த செயலால் பந்தம் ஏற்படுகிறது.

அதஸ்தத் அபவாதார்தம் பஜ ஸர்வாத்மநா ஹரிம் । பஶ்யந் ததாத்மகம் விஶ்வம் ஸ்தித்யுத்பத்த்யப்யயா யதஃ

அதனால், அதிலிருந்து விடுபட, முழு மனதுடன் ஹரியை வழிபடு; உலகம் அவனுடையது என்று காண்; அவனிடமிருந்து படைப்பு, நிலை, அழிவு எல்லாம் உண்டாகின்றன.

மைத்ரேய உவாச - பாகவதமுக்யோ பகவாந் நாரதோ ஹம்ஸயோர்கதிம் । ப்ரதர்ஶ்ய ஹ்யமுமாமந்த்ர்ய ஸித்தலோகம் ததோऽகமத்

மைத்ரேயர் சொன்னார்: பக்தர்களில் தலைவன் நாரதர், அந்நாத்திக்களுக்கு வழியை காட்டி, அவர்களை வாழ்த்தி, பின்னர் சித்தலோகத்திற்கு சென்றார்.

ப்ராசீநபர்ஹீ ராஜர்ஷிஃ ப்ரஜாஸர்காபிரக்ஷணே । ஆதிஶ்ய புத்ராநகமத் தபஸே கபிலாஶ்ரமம்

பிராசீனபர்ஹி என்ற அரசமுனிவர், மக்களுக்கு பாதுகாப்பை அறிவுறுத்தி, austerity செய்ய கபிலரின் ஆசிரமத்திற்கு சென்றார்.

தத்ரைகாக்ரமநா தீரோ கோவிந்த சரணாம்புஜம் । விமுக்தஸங்‌கோऽநுபஜந் பக்த்யா தத்ஸாம்யதாமகாத்

அங்கே ஒருமுகமாக மனதை ஒன்றாகக் கொண்டு, நிலையான மனத்துடன், கோவிந்தனின் திருவடிகளை பக்தியோடு வழிபட்டான்; எல்லா பாசங்களும் விட்டு, பக்தியால் அவனோடு ஒத்த தன்மை அடைந்தான்.

ஏததத்யாத்மபாரோக்ஷ்யம் கீதம் தேவர்ஷிணாநக । யஃ ஶ்ராவயேத் யஃ ஶ்ர்ரு'ணுயாத் ஸ லிங்‌கேந விமுச்யதே

பாவமில்லாதவரே, இந்த ஆத்மாவின் மறைபொருளைத் தெய்வீக முனிவர் பாடினார்; இதை யார் வாசித்தாலும், யார் கேட்டாலும், அவர்கள் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

ஏதந்முகுந்தயஶஸா புவநம் புநாநம் தேவர்ஷிவர்யமுகநிஃஸ்ரு'தமாத்மஶௌசம் । யஃ கீர்த்யமாநமதிகச்சதி பாரமேஷ்ட்யம் நாஸ்மிந் பவே ப்ரமதி முக்தஸமஸ்தபந்தஃ

முகுந்தனின் புகழ் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; அது சிறந்த தெய்வ முனிவரின் வாயிலாக வெளிப்பட்டது, ஆத்மாவின் தூய்மையை உடையது; இதை யார் கேட்டாலும், அவர்கள் உயர்ந்த நிலையை அடைந்து, எல்லா பந்தங்களும் விட்டு, இனி பிறவியில் அலைந்து திரியமாட்டார்கள்.

(அநுஷ்டுப்) அத்யாத்மபாரோக்ஷ்யமிதம் மயாதிகதமத்‍புதம் । ஏவம் ஸ்த்ரியாऽऽஶ்ரமஃ பும்ஸஶ்சிந்நோऽமுத்ர ச ஸம்ஶயஃ

இந்த அதிசயமான ஆத்மா சார்ந்த அறிவை நான் பெற்றுள்ளேன்; இதனால் பெண்கள் மற்றும் ஆண்களின் கடமைகள் குறித்து இங்கு, அங்கு எல்லா சந்தேகங்களும் தீர்ந்துவிட்டன.

ஶ்ரீஶுக உவாச அந்தர்ஹிதே பகவதி ஸஹஸைவ வ்ரஜாங்கநாஃ । அதப்யம்ஸ்தமசக்ஷாணாஃ கரிண்ய இவ யூதபம் ॥ 10.30.

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: பகவன் திடீரென மறைந்தபோது, வ்ரஜத்தின் பெண்கள் அவரைக் காண முடியாமல், தங்கள் தலைவனை இழந்த பெண் யானைகள் போல் துயருற்றார்கள்.

கத்யாநுராகஸ்மிதவிப்ரமேக்ஷிதைர்மநோரமாலாபவிஹாரவிப்ரமைஃ । ஆக்ஷிப்தசித்தாஃ ப்ரமதா ரமாபதேஸ்தாஸ்தா விசேஷ்டா ஜக்ரு'ஹுஸ்ததாத்மிகாஃ ॥ 10.30.

அவரது நடைகள், பாசம், புன்னகை, கண் பார்வை, இனிய பேச்சு, விளையாட்டு ஆகியவற்றில் முழுமையாக மனதை ஈர்த்துக் கொண்ட பெண்கள், லக்ஷ்மியின் நாதனின் நினைவில் தம்மை அவராகவே எண்ணி, அவருடைய செயல்களைப் பின்பற்றி நடக்கத் தொடங்கினார்கள்.