ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் பகவதஃ க்ரு'ஷ்ணாத் லப்தமாநா மஹாத்மநஃ । ஆத்மாநம் மேநிரே ஸ்த்ரீணாம் மாநிந்யோऽப்யதிகம் புவி

பெரிய உள்ளம் கொண்ட கிருஷ்ணரின் அருள் கிடைத்ததால், அந்த பெண்கள், உலகில் தாங்கள் மிக அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று பெருமையாக எண்ணினார்கள்.

தாஸாம் தத் ஸௌபகமதம் வீக்ஷ்ய மாநம் ச கேஶவஃ । ப்ரஶமாய ப்ரஸாதாய தத்ரைவாந்தரதீயத

அந்த பெண்களின் அதிர்ஷ்டத்தால் வந்த பெருமையை கண்ணன் பார்த்து, அவர்களுக்கு சமாதானமும் அருளும் அளிக்க உடனே அங்கிருந்து மறைந்தார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகோந்த்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

( மாலிநீ ) பவபயமபஹந்தும் ஜ்ஞாநவிஜ்ஞாநஸாரம் நிகமக்ரு'த் உபஜஹ்ரே ப்ரு'ங்கவத் வேதஸாரம் । அம்ரு'தமுததிதஶ்சா பாயயத் ப்ரு'த்யவர்காந் புருஷம் ரு'ஷபமாத்யம் க்ரு'ஷ்ணஸம்ஜ்ஞம் நதோऽஸ்மி

பிறப்பும் மரணமும் தரும் பயத்தை போக்க, வேதங்களின் சாரத்தை தேனீ போல் எடுத்துத் தன் பக்தர்களுக்கு ஞானாமிர்தம் அருந்த வைத்த முதன்மை புருஷன் கிருஷ்ணனை நான் பணிகிறேன்.

ஹரிர்தேஹப்ரு'தாமாத்மா ஸ்வயம் ப்ரக்ரு'திரீஶ்வரஃ । தத்பாதமூலம் ஶரணம் யதஃ க்ஷேமோ ந்ரு'ணாமிஹ

ஹரி எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆன்மாவும், இயற்கையின் அதிபதியும் ஆவார்; அவருடைய திருவடிகள் தான் இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பும் அடைக்கலமும் தரும் இடம்.

ஸ வை ப்ரியதமஶ்சாத்மா யதோ ந பயமண்வபி । இதி வேத ஸ வை வித்வாந் யோ வித்வாந் ஸ குருர்ஹரிஃ

அவர் தான் எல்லாருக்கும் மிகப் பிரியமான ஆன்மா; அவரை அறிந்தவருக்கு சிறிதும் பயம் இல்லை. இதை உணர்ந்தவரே உண்மையான ஞானி, அந்த ஞானி தான் குரு, ஹரி எனும் இறைவன்.

நாரத உவாச - ப்ரஶ்ந ஏவம் ஹி ஸஞ்சிந்நோ பவதஃ புருஷர்ஷப । அத்ர மே வததோ குஹ்யம் நிஶாமய ஸுநிஶ்சிதம்

நாரதர் கூறினார்: மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் கேள்விக்கு இவ்வாறு விடை கூறப்பட்டது; இப்போது நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேளுங்கள், இது மிக ரகசியமான உறுதியான உண்மை.

க்ஷுத்ரம் சரம் ஸுமநஸாம் ஶரணே மிதித்வா ரக்தம் ஷடங்‌க்ரிகணஸாமஸு லுப்தகர்ணம் । அக்ரே வ்ரு'காந் அஸுத்ரு'போऽவிகணய்ய யாந்தம் ப்ரு'ஷ்டே ம்ரு'கம் ம்ரு'கய லுப்தகபாணபிந்நம்

ஒரு சிறிய உயிர், நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்களிடம் பாதுகாப்பை நாடி, ஆறு கால்கள் கொண்டவற்றின் இனிமையான பாடல்களில் காதை மூழ்கச் செய்து, முன்னால் நிற்கும் பசிக்கடவாத ஓநாய்களைப் பொருட்படுத்தாமல் சென்று, பின்னால் வேட்டைக்காரன் அம்பால் காயப்பட்ட மான் தன்னை தொடரும்.

ஸ த்வம் விசக்ஷ்ய ம்ரு'கசேஷ்டிதமாத்மநோऽந்தஃ சித்தம் நியச்ச ஹ்ரு'தி கர்ணதுநீம் ச சித்தே । ஜஹ்யங்‌கநாஶ்ரமமஸத் தமயூதகாதம் ப்ரீணீஹி ஹம்ஸஶரணம் விரம க்ரமேண

ஆகவே, மானின் நடத்தைப் போல் உன் மனதை கவனித்து, அதை உள்ளத்தில் கட்டுப்படுத்து. பெண்கள் கூட்டமும் பொல்லாத கூட்டங்களின் பாடல்களையும் விட்டு விட்டு, அன்னம் போல் ஆன்மாவின் அடைக்கலத்தை அடைந்து, மெதுவாக உலகை விலகி அமைதியாக இரு.

ராஜோவாச - (அநுஷ்டுப்) ஶ்ருதமந்வீக்ஷிதம் ப்ரஹ்மந் பகவாந் யதபாஷத । நைதஜ்ஜாநந்தி உபாத்யாயாஃ கிம் ந ப்ரூயுர்விதுர்யதி

மன்னன் கூறினார்: பிராமணனே, பகவான் சொன்னதை நான் கேட்டும், சிந்தித்தும் இருக்கிறேன். இதை அறிந்திருந்தால் ஆசான்கள் ஏன் விளக்கவில்லை?

ஸம்ஶயோऽத்ர து மே விப்ர ஸஞ்சிந்நஸ்தத்க்ரு'தோ மஹாந் । ரு'ஷயோऽபி ஹி முஹ்யந்தி யத்ர நேந்த்ரியவ்ரு'த்தயஃ

பிராமணனே, உங்கள் வார்த்தைகளால் எனக்கு இருந்த பெரிய சந்தேகம் தீர்ந்துவிட்டது. இந்த விஷயத்தில், அறிவும் உணர்வும் செல்லாத இடத்தில் முனிவர்களும் குழம்புகிறார்கள்.

கர்மாண்யாரபதே யேந புமாநிஹ விஹாய தம் । அமுத்ராந்யேந தேஹேந ஜுஷ்டாநி ஸ யதஶ்நுதே

இந்த உடலை விட்டு விட்டு, மனிதன் இங்கு செய்த செயல்களின் பலனை, வேறு உடலில் பிறந்து அங்கு அனுபவிக்கிறான்.

இதி வேதவிதாம் வாதஃ ஶ்ரூயதே தத்ர தத்ர ஹ । கர்ம யத்க்ரியதே ப்ரோக்தம் பரோக்ஷம் ந ப்ரகாஶதே

வேதங்களை அறிந்தவர்களிடையே இத்தகைய விவாதம் எங்கும் கேட்கப்படுகிறது: செய்யப்படும் கர்மங்கள் வெளிப்படையாக தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

நாரத உவாச - யேநைவாரபதே கர்ம தேநைவாமுத்ர தத்புமாந் । புங்‌க்தே ஹி அவ்யவதாநேந லிங்‌கேந மநஸா ஸ்வயம்

நாரதர் கூறினார்: மனிதன் எந்த செயல்களைச் செய்கிறானோ, அவைதான் அவனுக்கு பிறப்பில் இடையறாது, சூட்சும உடலும் மனதாலும் பலனாக அனுபவிக்க நேரிடும்.

ஶயாநம் இமம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶ்வஸந்தம் புருஷோ யதா । கர்மாத்மந்யாஹிதம் புங்‌க்தே தாத்ரு'ஶேநேதரேண வா

ஒரு மனிதன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும், மூச்சுவிடும் உடலை விட்டு வெளியேறுவது போல, அவன் செய்த செயல்களின் பலனை, அதே உடலோ அல்லது வேறு உடலோ கொண்டு அனுபவிக்கிறான்.

மமைதே மநஸா யத்யத் அஸௌ அஹம் இதி ப்ருவந் । க்ரு'ஹ்ணீயாத் தத்புமாந் ராத்தம் கர்ம யேந புநர்பவஃ

இந்த மனிதன் 'நான் இதுவே' என்று மனதில் நினைத்து பற்றிக் கொண்டதை, அவன் செய்த கர்மத்தின் பலனாகப் பெறுகிறான்; அதனால்தான் மறுபிறவி ஏற்படுகிறது.

யதாநுமீயதே சித்தம் உபயைரிந்த்ரியேஹிதைஃ । ஏவம் ப்ராக்தேஹஜம் கர்ம லக்ஷ்யதே சித்தவ்ரு'த்திபிஃ

உணர்வுகளின் செயல்களால் மனதை நாம் ஊகிப்பது போல, கடந்த பிறவியில் செய்த செயல்களும் மனத்தின் இயக்கங்களால் அறியப்படுகின்றன.

நாநுபூதம் க்வ சாநேந தேஹேநாத்ரு'ஷ்டமஶ்ருதம் । கதாசித் உபலப்யேத யத் ரூபம் யாத்ரு'காத்மநி

இந்த உடலை கொண்டு, ஒருவன் அனுபவிக்கவும், காணவும், கேட்கவும் இயலாததை, ஒருகாலத்தில், அந்த வடிவம் தன்னுள்ளே இருப்பதைப் போல உணர முடியும்.

தேநாஸ்ய தாத்ரு'ஶம் ராஜந் லிங்‌கிநோ தேஹஸம்பவம் । ஶ்ரத்தத்ஸ்வாநநுபூதோऽர்தோ ந மநஃ ஸ்ப்ரஷ்டுமர்ஹதி

அதனால், அரசே, உடலோடு இருக்கும் உயிர், அந்த மாதிரியான வடிவத்தை அடைகிறது; நேரடியாக அனுபவிக்காத பொருளை மனம் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

மந ஏவ மநுஷ்யஸ்ய பூர்வரூபாணி ஶம்ஸதி । பவிஷ்யதஶ்ச பத்ரம் தே ததைவ ந பவிஷ்யதஃ

மனமே மனிதனுக்குப் பழைய வடிவங்களை, வரப்போகிறவற்றையும், வராதவற்றையும் காட்டுகிறது; உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

அத்ரு'ஷ்டமஶ்ருதம் சாத்ர க்வசித் மநஸி த்ரு'ஶ்யதே । யதா ததாநுமந்தவ்யம் தேஶகாலக்ரியாஶ்ரயம்

இங்கே, சில நேரங்களில், காணாததும் கேளாததும் மனதில் தோன்றுகிறது; அதனால், இடம், காலம், செயல் ஆகியவற்றைப் பார்த்து அதை ஊகிக்க வேண்டும்.

ஸர்வே க்ரமாநுரோதேந மநஸீந்த்ரியகோசராஃ । ஆயாந்தி பஹுஶோ யாந்தி ஸர்வே ஸமநஸோ ஜநாஃ

மனம் மற்றும் அறிவுகளால் அறியக்கூடிய பொருட்கள் எல்லாம் வரிசையாக பலமுறை வந்து போகின்றன; எல்லா மனிதர்களும் இதையே அனுபவிக்கிறார்கள்.

ஸத்த்வைகநிஷ்டே மநஸி பகவத்பார்ஶ்வவர்திநி । தமஶ்சந்த்ரமஸீவேதம் உபரஜ்யாவபாஸதே

மனம் தூய சத்துவத்தில் நிலைத்து, இறைவனின் அருகில் இருக்கும்போது, இருள் சந்திரனின் நிழலைப் போல அகல்ந்து, இவை ஒளிவிடுகின்றன.

நாஹம் மமேதி பாவோऽயம் புருஷே வ்யவதீயதே । யாவத்‍புத்திமநோऽக்ஷார்த குணவ்யூஹோ ஹ்யநாதிமாந்

'நான்', 'என்' என்ற உணர்வு மனிதனில் தோன்றும்; இது அறிவு, மனம், அறிவுகள், குணங்கள் என்ற ஆதியில்லாத அமைப்பு இருக்கும் வரை நீங்காது.

ஸுப்திமூர்ச்சோபதாபேஷு ப்ராணாயநவிகாததஃ । நேஹதேऽஹமிதி ஜ்ஞாநம் ம்ரு'த்யுப்ரஜ்வாரயோரபி

தூக்கம், மயக்கம், வலி ஆகியவற்றிலும், உயிர் ஓட்டம் தடைபடும்போது, 'நான் இருக்கிறேன்' என்ற அறிவு எழுவதில்லை; மரண வேதனையிலும் அது இல்லை.

கர்பே பால்யேऽப்யபௌஷ்கல்யாத் ஏகாதஶவிதம் ததா । லிங்‌கம் ந த்ரு'ஶ்யதே யூநஃ குஹ்வாம் சந்த்ரமஸோ யதா

கருவிலும், குழந்தைப் பருவத்திலும், வளர்ச்சி இல்லாததால், பதினொன்று வகையான சூக்கும உடல் வெளிப்படாது; அது புதுச்சந்திரனில் சந்திரன் மறைந்திருப்பதைப் போலும்.

அர்தே ஹி அவித்யமாநேऽபி ஸம்ஸ்ரு'திர்ந நிவர்ததே । த்யாயதோ விஷயாநஸ்ய ஸ்வப்நேऽநர்தாகமோ யதா

பொருள் இல்லாதபோதும், பிறவி தொடர்கிறது; பொருள்களை மனதில் நினைத்தால், கனவில் போல, பொய்யான துன்பங்கள் வரும்.

ஏவம் பஞ்சவிதம் லிங்‌கம் த்ரிவ்ரு'த்ஷோடஶ விஸ்த்ரு'தம் । ஏஷ சேதநயா யுக்தோ ஜீவ இத்யபிதீயதே

இவ்வாறு, ஐந்து வகையான சூக்கும உடல், மூன்று மற்றும் பதினாறு வகைகளில் விரிந்தது, அதில் உயிர் கலந்து இருக்கும்போது, அதை உயிர் என்று அழைக்கப்படுகிறது.