ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கா ஸ்த்ர்யங்‌க தே கலபதாயதமூர்ச்சிதேந ஸம்மோஹிதார்யசரிதாந்ந சலேத்த்ரிலோக்யாம் । த்ரைலோக்யஸௌபகமிதம் ச நிரீக்ஷ்ய ரூபம் யத் கோத்விஜத்ருமம்ரு'காஃ புலகாந்யபிப்ரந்

மூவுலகிலும் உமது இனிய சொற்கள், இனிமையான செயல்கள் கேட்டு, உம்மால் கவரப்படாத பெண் யார்? உமது அழகை பார்த்து, பசுக்கள், பறவைகள், மரங்கள், மான்கள் கூட மகிழ்கிறார்கள்; அப்படி உம்மை பார்த்து யார் மனம் உருகாமல் இருக்க முடியும்?

வ்யக்தம் பவாந் வ்ரஜபயார்திஹரோऽபிஜாதோ தேவோ யதாऽऽதிபுருஷஃ ஸுரலோககோப்தா । தந்நோ நிதேஹி கரபங்‌கஜமார்தபந்தோ தப்தஸ்தநேஷு ச ஶிரஃஸு ச கிங்‌கரீணாம்

நீர் வ்ரஜாவில் தோன்றி, பயமும் துன்பமும் நீக்க வந்தவர் என்பது தெளிவாகிறது; முதன்மை புருஷன் போல் தேவர்களுக்கு பாதுகாவலன். துன்பம் அனுபவிக்கும் எங்கள் மார்பிலும் தலையிலும் உமது தாமரைப் பிடியை வையுங்கள், எங்கள் துயரத்தை நீக்குவீர்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி விக்லவிதம் தாஸாம் ஶ்ருத்வா யோகேஶ்வரேஶ்வரஃ । ப்ரஹஸ்ய ஸதயம் கோபீஃ ஆத்மாராமோऽப்யரீரமத்

ஶுகர் சொன்னார்: அவர்களின் துயரமான வார்த்தைகளை கேட்ட யோகிகளின் தலைவன், தானே திருப்தியடைந்தவராக இருந்தும், கருணையுடன் புன்னகையுடன் ஆயர்கள் பெண்களுடன் மகிழ்ந்தான்.

( மிஶ்ர ) தாபிஃ ஸமேதாபிருதாரசேஷ்டிதஃ ப்ரியேக்ஷணோத்புல்லமுகீபிரச்யுதஃ । உதாரஹாஸத்விஜகுந்ததீததிஃ வ்யரோசதைணாங்‌க இவோடுபிர்வ்ரு'தஃ

அந்த பெண்கள் சூழ, அவர்களின் முகங்கள் கிருஷ்ணனின் பார்வையால் மலர்ந்தன. இரண்டு மல்லிகை மலர்களைப் போல் புன்னகை பொலிந்த கிருஷ்ணன், நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்ட சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) உபகீயமாந உத்‍காயந் வநிதாஶதயூதபஃ । மாலாம் பிப்ரத் வைஜயந்தீம் வ்யசரந் மண்டயந் வநம்

நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் பாட, அவர்களுடன் பாடிக்கொண்டு, வைஜயந்தி மாலையை அணிந்து, காடை அலங்கரித்து உலாவினார்.

நத்யாஃ புலிநமாவிஶ்ய கோபீபிர்ஹிமவாலுகம் । ரேமே தத்தரலாநந்த குமுதாமோதவாயுநா

ஆயர்கள் பெண்களுடன் நதிக்கரையில் உள்ள குளிர்ந்த மணல் மீது சென்று, தாமரை வாசம் வீசும் மென்மையான காற்றில் மகிழ்ந்தார்.

( வஸம்ததிலகா ) பாஹுப்ரஸாரபரிரம்பகராலகோரு நீவீஸ்தநாலபநநர்மநகாக்ரபாதைஃ । க்ஷ்வேல்யாவலோகஹஸிதைர்வ்ரஜஸுந்தரீணாம் உத்தம்பயந் ரதிபதிம் ரமயாஞ்சகார

விரிந்த கை, அணைப்பு, விளையாட்டு, தளர்ந்த இடைப்பட்டி, நகங்களின் தொடுதல், சிரிப்பு, பார்வை, இனிய பேச்சு ஆகியவற்றால், வ்ரஜாவின் அழகிய பெண்களில் காமதேவனை எழுப்பி, அவர்களை மகிழ்வித்தார்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் பகவதஃ க்ரு'ஷ்ணாத் லப்தமாநா மஹாத்மநஃ । ஆத்மாநம் மேநிரே ஸ்த்ரீணாம் மாநிந்யோऽப்யதிகம் புவி

பெரிய உள்ளம் கொண்ட கிருஷ்ணரின் அருள் கிடைத்ததால், அந்த பெண்கள், உலகில் தாங்கள் மிக அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று பெருமையாக எண்ணினார்கள்.

தாஸாம் தத் ஸௌபகமதம் வீக்ஷ்ய மாநம் ச கேஶவஃ । ப்ரஶமாய ப்ரஸாதாய தத்ரைவாந்தரதீயத

அந்த பெண்களின் அதிர்ஷ்டத்தால் வந்த பெருமையை கண்ணன் பார்த்து, அவர்களுக்கு சமாதானமும் அருளும் அளிக்க உடனே அங்கிருந்து மறைந்தார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகோந்த்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

( மாலிநீ ) பவபயமபஹந்தும் ஜ்ஞாநவிஜ்ஞாநஸாரம் நிகமக்ரு'த் உபஜஹ்ரே ப்ரு'ங்கவத் வேதஸாரம் । அம்ரு'தமுததிதஶ்சா பாயயத் ப்ரு'த்யவர்காந் புருஷம் ரு'ஷபமாத்யம் க்ரு'ஷ்ணஸம்ஜ்ஞம் நதோऽஸ்மி

பிறப்பும் மரணமும் தரும் பயத்தை போக்க, வேதங்களின் சாரத்தை தேனீ போல் எடுத்துத் தன் பக்தர்களுக்கு ஞானாமிர்தம் அருந்த வைத்த முதன்மை புருஷன் கிருஷ்ணனை நான் பணிகிறேன்.

ஹரிர்தேஹப்ரு'தாமாத்மா ஸ்வயம் ப்ரக்ரு'திரீஶ்வரஃ । தத்பாதமூலம் ஶரணம் யதஃ க்ஷேமோ ந்ரு'ணாமிஹ

ஹரி எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆன்மாவும், இயற்கையின் அதிபதியும் ஆவார்; அவருடைய திருவடிகள் தான் இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பும் அடைக்கலமும் தரும் இடம்.

ஸ வை ப்ரியதமஶ்சாத்மா யதோ ந பயமண்வபி । இதி வேத ஸ வை வித்வாந் யோ வித்வாந் ஸ குருர்ஹரிஃ

அவர் தான் எல்லாருக்கும் மிகப் பிரியமான ஆன்மா; அவரை அறிந்தவருக்கு சிறிதும் பயம் இல்லை. இதை உணர்ந்தவரே உண்மையான ஞானி, அந்த ஞானி தான் குரு, ஹரி எனும் இறைவன்.

நாரத உவாச - ப்ரஶ்ந ஏவம் ஹி ஸஞ்சிந்நோ பவதஃ புருஷர்ஷப । அத்ர மே வததோ குஹ்யம் நிஶாமய ஸுநிஶ்சிதம்

நாரதர் கூறினார்: மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் கேள்விக்கு இவ்வாறு விடை கூறப்பட்டது; இப்போது நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேளுங்கள், இது மிக ரகசியமான உறுதியான உண்மை.

க்ஷுத்ரம் சரம் ஸுமநஸாம் ஶரணே மிதித்வா ரக்தம் ஷடங்‌க்ரிகணஸாமஸு லுப்தகர்ணம் । அக்ரே வ்ரு'காந் அஸுத்ரு'போऽவிகணய்ய யாந்தம் ப்ரு'ஷ்டே ம்ரு'கம் ம்ரு'கய லுப்தகபாணபிந்நம்

ஒரு சிறிய உயிர், நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்களிடம் பாதுகாப்பை நாடி, ஆறு கால்கள் கொண்டவற்றின் இனிமையான பாடல்களில் காதை மூழ்கச் செய்து, முன்னால் நிற்கும் பசிக்கடவாத ஓநாய்களைப் பொருட்படுத்தாமல் சென்று, பின்னால் வேட்டைக்காரன் அம்பால் காயப்பட்ட மான் தன்னை தொடரும்.

ஸ த்வம் விசக்ஷ்ய ம்ரு'கசேஷ்டிதமாத்மநோऽந்தஃ சித்தம் நியச்ச ஹ்ரு'தி கர்ணதுநீம் ச சித்தே । ஜஹ்யங்‌கநாஶ்ரமமஸத் தமயூதகாதம் ப்ரீணீஹி ஹம்ஸஶரணம் விரம க்ரமேண

ஆகவே, மானின் நடத்தைப் போல் உன் மனதை கவனித்து, அதை உள்ளத்தில் கட்டுப்படுத்து. பெண்கள் கூட்டமும் பொல்லாத கூட்டங்களின் பாடல்களையும் விட்டு விட்டு, அன்னம் போல் ஆன்மாவின் அடைக்கலத்தை அடைந்து, மெதுவாக உலகை விலகி அமைதியாக இரு.

ராஜோவாச - (அநுஷ்டுப்) ஶ்ருதமந்வீக்ஷிதம் ப்ரஹ்மந் பகவாந் யதபாஷத । நைதஜ்ஜாநந்தி உபாத்யாயாஃ கிம் ந ப்ரூயுர்விதுர்யதி

மன்னன் கூறினார்: பிராமணனே, பகவான் சொன்னதை நான் கேட்டும், சிந்தித்தும் இருக்கிறேன். இதை அறிந்திருந்தால் ஆசான்கள் ஏன் விளக்கவில்லை?

ஸம்ஶயோऽத்ர து மே விப்ர ஸஞ்சிந்நஸ்தத்க்ரு'தோ மஹாந் । ரு'ஷயோऽபி ஹி முஹ்யந்தி யத்ர நேந்த்ரியவ்ரு'த்தயஃ

பிராமணனே, உங்கள் வார்த்தைகளால் எனக்கு இருந்த பெரிய சந்தேகம் தீர்ந்துவிட்டது. இந்த விஷயத்தில், அறிவும் உணர்வும் செல்லாத இடத்தில் முனிவர்களும் குழம்புகிறார்கள்.

கர்மாண்யாரபதே யேந புமாநிஹ விஹாய தம் । அமுத்ராந்யேந தேஹேந ஜுஷ்டாநி ஸ யதஶ்நுதே

இந்த உடலை விட்டு விட்டு, மனிதன் இங்கு செய்த செயல்களின் பலனை, வேறு உடலில் பிறந்து அங்கு அனுபவிக்கிறான்.

இதி வேதவிதாம் வாதஃ ஶ்ரூயதே தத்ர தத்ர ஹ । கர்ம யத்க்ரியதே ப்ரோக்தம் பரோக்ஷம் ந ப்ரகாஶதே

வேதங்களை அறிந்தவர்களிடையே இத்தகைய விவாதம் எங்கும் கேட்கப்படுகிறது: செய்யப்படும் கர்மங்கள் வெளிப்படையாக தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

நாரத உவாச - யேநைவாரபதே கர்ம தேநைவாமுத்ர தத்புமாந் । புங்‌க்தே ஹி அவ்யவதாநேந லிங்‌கேந மநஸா ஸ்வயம்

நாரதர் கூறினார்: மனிதன் எந்த செயல்களைச் செய்கிறானோ, அவைதான் அவனுக்கு பிறப்பில் இடையறாது, சூட்சும உடலும் மனதாலும் பலனாக அனுபவிக்க நேரிடும்.

ஶயாநம் இமம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶ்வஸந்தம் புருஷோ யதா । கர்மாத்மந்யாஹிதம் புங்‌க்தே தாத்ரு'ஶேநேதரேண வா

ஒரு மனிதன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும், மூச்சுவிடும் உடலை விட்டு வெளியேறுவது போல, அவன் செய்த செயல்களின் பலனை, அதே உடலோ அல்லது வேறு உடலோ கொண்டு அனுபவிக்கிறான்.

மமைதே மநஸா யத்யத் அஸௌ அஹம் இதி ப்ருவந் । க்ரு'ஹ்ணீயாத் தத்புமாந் ராத்தம் கர்ம யேந புநர்பவஃ

இந்த மனிதன் 'நான் இதுவே' என்று மனதில் நினைத்து பற்றிக் கொண்டதை, அவன் செய்த கர்மத்தின் பலனாகப் பெறுகிறான்; அதனால்தான் மறுபிறவி ஏற்படுகிறது.

யதாநுமீயதே சித்தம் உபயைரிந்த்ரியேஹிதைஃ । ஏவம் ப்ராக்தேஹஜம் கர்ம லக்ஷ்யதே சித்தவ்ரு'த்திபிஃ

உணர்வுகளின் செயல்களால் மனதை நாம் ஊகிப்பது போல, கடந்த பிறவியில் செய்த செயல்களும் மனத்தின் இயக்கங்களால் அறியப்படுகின்றன.

நாநுபூதம் க்வ சாநேந தேஹேநாத்ரு'ஷ்டமஶ்ருதம் । கதாசித் உபலப்யேத யத் ரூபம் யாத்ரு'காத்மநி

இந்த உடலை கொண்டு, ஒருவன் அனுபவிக்கவும், காணவும், கேட்கவும் இயலாததை, ஒருகாலத்தில், அந்த வடிவம் தன்னுள்ளே இருப்பதைப் போல உணர முடியும்.

தேநாஸ்ய தாத்ரு'ஶம் ராஜந் லிங்‌கிநோ தேஹஸம்பவம் । ஶ்ரத்தத்ஸ்வாநநுபூதோऽர்தோ ந மநஃ ஸ்ப்ரஷ்டுமர்ஹதி

அதனால், அரசே, உடலோடு இருக்கும் உயிர், அந்த மாதிரியான வடிவத்தை அடைகிறது; நேரடியாக அனுபவிக்காத பொருளை மனம் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

மந ஏவ மநுஷ்யஸ்ய பூர்வரூபாணி ஶம்ஸதி । பவிஷ்யதஶ்ச பத்ரம் தே ததைவ ந பவிஷ்யதஃ

மனமே மனிதனுக்குப் பழைய வடிவங்களை, வரப்போகிறவற்றையும், வராதவற்றையும் காட்டுகிறது; உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

அத்ரு'ஷ்டமஶ்ருதம் சாத்ர க்வசித் மநஸி த்ரு'ஶ்யதே । யதா ததாநுமந்தவ்யம் தேஶகாலக்ரியாஶ்ரயம்

இங்கே, சில நேரங்களில், காணாததும் கேளாததும் மனதில் தோன்றுகிறது; அதனால், இடம், காலம், செயல் ஆகியவற்றைப் பார்த்து அதை ஊகிக்க வேண்டும்.