ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( வஸம்ததிலகா ) க்ரு'த்வா முகாந்யவ ஶுசஃ ஶ்வஸநேந ஶுஷ்யத் பிம்பாதராணி சரணேந புவஃ லிகந்த்யஃ । அஸ்ரைருபாத்தமஷிபிஃ குசகுங்‌குமாநி தஸ்துர்ம்ரு'ஜந்த்ய உருதுஃகபராஃ ஸ்ம தூஷ்ணீம் ப்ரேஷ்டம் ப்ரியேதரமிவ ப்ரதிபாஷமாணம் க்ரு'ஷ்ணம் ததர்தவிநிவர்திதஸர்வகாமாஃ । நேத்ரே விம்ரு'ஜ்ய ருதிதோபஹதே ஸ்ம கிஞ்சித் ஸம்ரம்பகத்‍கதகிரோऽப்ருவதாநுரக்தாஃ

அவர்கள் முகங்களை கண்ணீரால் துடைத்தனர்; ஆழ்ந்தためசுவாசத்தால் உதடுகள் வாடி, காலால் மண் çizித்துக் கொண்டனர்; கன்னத்தில் கண்ணீர் கலந்த குங்குமம் பட்டு, பெரும் துக்கத்தில் அமைதியாக நின்றனர். அன்பான கிருஷ்ணனை நினைத்து, எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டு, கண்ணீர் காரணமாக கண்களைத் துடைத்து, உருக்கமான குரலில் சிறிது சொன்னார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ । மைவம் விபோऽர்ஹதி பவாந் கதிதும் ந்ரு'ஶம்ஸம் ஸந்த்யஜ்ய ஸர்வவிஷயாம்ஸ்தவ பாதமூலம் । பக்தா பஜஸ்வ துரவக்ரஹ மா த்யஜாஸ்மாந் தேவோ யதாऽऽதிபுருஷோ பஜதே முமுக்ஷூந்

ஆயர்கள் பெண்கள் சொன்னார்கள்: ஆண்டவரே, இப்படிப் பொல்லாத வார்த்தைகள் பேச உமக்கு ஏற்றதல்ல. எங்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு உமது பாதத்தில் வந்துள்ளோம். உமது பக்தர்களை அன்போடு ஏற்று, கடுமையாக எங்களை விலக்காதீர்கள்; முக்தியை நாடுவோரைக் கூட முதன்மை புருஷன் விட்டு விடுவதில்லை.

யத்பத்யபத்யஸுஹ்ரு'தாம் அநுவ்ரு'த்திரங்‌க ஸ்த்ரீணாம் ஸ்வதர்ம இதி தர்மவிதா த்வயோக்தம் । அஸ்த்வேவமேததுபதேஶபதே த்வயீஶே ப்ரேஷ்டோ பவாம்ஸ்தநுப்ரு'தாம் கில பந்துராத்மா

பெண்கள் கணவன், பிள்ளைகள், நண்பர்கள் ஆகியோருக்கு சேவை செய்வதே அவர்களின் கடமை என்று நீர் தர்மத்தை அறிந்தவராய் கூறினீர். அது உண்மைதான். ஆனாலும், தர்மத்தை போதிப்பவரே, உயிருள்ள எல்லோருக்கும் நீர் மிக அன்பும், நெருங்கிய உறவுமாக இருக்கின்றீர்.

குர்வந்தி ஹி த்வயி ரதிம் குஶலாஃ ஸ்வ ஆத்மந் நித்யப்ரியே பதிஸுதாதிபிரார்திதைஃ கிம் । தந்நஃ ப்ரஸீத பரமேஶ்வர மா ஸ்ம சிந்த்யா ஆஶாம் த்ரு'தாம் த்வயி சிராதரவிந்தநேத்ர

அறிவுள்ளவர்கள் எப்போதும் உம்மை மட்டுமே நேசிக்கிறார்கள்; கணவன், பிள்ளை முதலியோர் துன்பம் தருவோரே. ஆதலால், பரம ஈஸ்வரா, நீர் எங்கள் நீண்ட நாட்களாக வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை துண்டிக்காதீர்கள்; தாமரைப்பாத நெற்றியனே, எங்களுக்கு தயை செய்.

சித்தம் ஸுகேந பவதாபஹ்ரு'தம் க்ரு'ஹேஷு யந்நிர்விஶத்யுத கராவபி க்ரு'ஹ்யக்ரு'த்யே । பாதௌ பதம் ந சலதஸ்தவ பாதமூலாத் யாமஃ கதம் வ்ரஜமதோ கரவாம கிம் வா

எங்கள் மனம் மகிழ்ச்சியோடு உம்மால் கவரப்பட்டு வீடுகளுக்கு திரும்பவில்லை; எங்கள் கைகள் வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபடவில்லை; எங்கள் கால்கள் உமது பாதத்திலிருந்து நகரவில்லை. இப்போது எப்படித் திரும்பி போக முடியும், அல்லது வேறு என்ன செய்ய முடியும்?

ஸிஞ்சாங்‌க நஸ்த்வததராம்ரு'தபூரகேண ஹாஸாவலோககலகீதஜஹ்ரு'ச்சயாக்நிம் । நோ சேத் வயம் விரஹஜாக்நி உபயுக்ததேஹா த்யாநேந யாம பதயோஃ பதவீம் ஸகே தே

அன்பனே, உமது உதட்டின் அமுதம், சிரிப்பு, பார்வை, இனிய பாடல்கள் ஆகியவற்றால் எங்களை நனைத்து, எங்கள் உள்ளத்தின் வேதனையை நீக்குவாய். இல்லையெனில், பிரிவின் வேதனையில் எங்கள் உடலை விட்டுவிட்டு, தியானத்தில் உமது பாதத்தை அடைவோம்.

யர்ஹ்யம்புஜாக்ஷ தவ பாததலம் ரமாயா தத்தக்ஷணம் க்வசிதரண்யஜநப்ரியஸ்ய । அஸ்ப்ராக்ஷ்ம தத்ப்ரப்ரு'தி நாந்யஸமக்ஷமங்க ஸ்தாதும் த்வயாபிரமிதா பத பாரயாமஃ

தாமரைப்பாத நெற்றியனே, லக்ஷ்மி தேவிக்கு கூட ஒரு கணம் மட்டும் வழங்கப்பட்ட உமது பாதங்களை நாங்கள் தொட்டதிலிருந்து, உம்மால் கவரப்பட்டு, வேறு யாரையும் எதிர்கொண்டு நிற்க முடியவில்லை.

ஶ்ரீர்யத்பதாம்புஜரஜஶ்சகமே துலஸ்யா லப்த்வாபி வக்ஷஸி பதம் கில ப்ரு'த்யஜுஷ்டம் । யஸ்யாஃ ஸ்வவீக்ஷண க்ரு'தேऽந்யஸுரப்ரயாஸஃ தத்வத் வயம் ச தவ பாதரஜஃ ப்ரபந்நாஃ

லக்ஷ்மி தேவியே உமது தாமரைப்பாத தூசியை விரும்பினாள்; உமது மார்பில் இடம் பெற்றும், உமது சேவகர்களால் சேவை செய்யப்பட்டும், அந்த தூசியை நாடினாள். உமது பார்வையைப் பெற மற்ற தேவர்கள் முயன்றனர். அதுபோல் நாங்களும் உமது பாத தூசியில் சரணாகதி செய்தோம்.

தந்நஃ ப்ரஸீத வ்ரு'ஜிநார்தந தேऽந்க்ரிமூலம் ப்ராப்தா விஸ்ரு'ஜ்ய வஸதீஸ்த்வதுபாஸநாஶாஃ । த்வத்ஸுந்தரஸ்மித நிரீக்ஷணதீவ்ரகாம தப்தாத்மநாம் புருஷபூஷண தேஹி தாஸ்யம்

ஆகையால், துன்பங்களை நீக்கும் இறைவா, எங்கள் வீடுகளை விட்டுவிட்டு உமது சேவையை நாடி வந்தோம். அழகான சிரிப்பு, பார்வை ஆகியவற்றை நாடி எங்கள் உள்ளம் துடிக்கிறது; மனிதர்களுக்கே அலங்காரமானவரே, எங்களை உமது தாசிகளாக ஏற்று அருள் செய்.

வீக்ஷ்யாலகாவ்ரு'தமுகம் தவ குண்டலஶ்ரீ கண்டஸ்தலாதரஸுதம் ஹஸிதாவலோகம் । தத்தாபயம் ச புஜதண்டயுகம் விலோக்ய வக்ஷஃ ஶ்ரியைகரமணம் ச பவாம தாஸ்யஃ

உமது கூந்தல் சூழ்ந்த முகம், காது குண்டலங்கள், கன்னத்தில் ஒளிரும் அழகு, உதட்டின் அமுதம், சிரிப்பு, பார்வை, பாதுகாப்பளிக்கும் தோள்கள், லக்ஷ்மி உறையும் மார்பு ஆகியவற்றை பார்த்து, நாங்கள் உமக்கு சேவை செய்யவே விரும்புகிறோம்.

கா ஸ்த்ர்யங்‌க தே கலபதாயதமூர்ச்சிதேந ஸம்மோஹிதார்யசரிதாந்ந சலேத்த்ரிலோக்யாம் । த்ரைலோக்யஸௌபகமிதம் ச நிரீக்ஷ்ய ரூபம் யத் கோத்விஜத்ருமம்ரு'காஃ புலகாந்யபிப்ரந்

மூவுலகிலும் உமது இனிய சொற்கள், இனிமையான செயல்கள் கேட்டு, உம்மால் கவரப்படாத பெண் யார்? உமது அழகை பார்த்து, பசுக்கள், பறவைகள், மரங்கள், மான்கள் கூட மகிழ்கிறார்கள்; அப்படி உம்மை பார்த்து யார் மனம் உருகாமல் இருக்க முடியும்?

வ்யக்தம் பவாந் வ்ரஜபயார்திஹரோऽபிஜாதோ தேவோ யதாऽऽதிபுருஷஃ ஸுரலோககோப்தா । தந்நோ நிதேஹி கரபங்‌கஜமார்தபந்தோ தப்தஸ்தநேஷு ச ஶிரஃஸு ச கிங்‌கரீணாம்

நீர் வ்ரஜாவில் தோன்றி, பயமும் துன்பமும் நீக்க வந்தவர் என்பது தெளிவாகிறது; முதன்மை புருஷன் போல் தேவர்களுக்கு பாதுகாவலன். துன்பம் அனுபவிக்கும் எங்கள் மார்பிலும் தலையிலும் உமது தாமரைப் பிடியை வையுங்கள், எங்கள் துயரத்தை நீக்குவீர்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி விக்லவிதம் தாஸாம் ஶ்ருத்வா யோகேஶ்வரேஶ்வரஃ । ப்ரஹஸ்ய ஸதயம் கோபீஃ ஆத்மாராமோऽப்யரீரமத்

ஶுகர் சொன்னார்: அவர்களின் துயரமான வார்த்தைகளை கேட்ட யோகிகளின் தலைவன், தானே திருப்தியடைந்தவராக இருந்தும், கருணையுடன் புன்னகையுடன் ஆயர்கள் பெண்களுடன் மகிழ்ந்தான்.

( மிஶ்ர ) தாபிஃ ஸமேதாபிருதாரசேஷ்டிதஃ ப்ரியேக்ஷணோத்புல்லமுகீபிரச்யுதஃ । உதாரஹாஸத்விஜகுந்ததீததிஃ வ்யரோசதைணாங்‌க இவோடுபிர்வ்ரு'தஃ

அந்த பெண்கள் சூழ, அவர்களின் முகங்கள் கிருஷ்ணனின் பார்வையால் மலர்ந்தன. இரண்டு மல்லிகை மலர்களைப் போல் புன்னகை பொலிந்த கிருஷ்ணன், நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்ட சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) உபகீயமாந உத்‍காயந் வநிதாஶதயூதபஃ । மாலாம் பிப்ரத் வைஜயந்தீம் வ்யசரந் மண்டயந் வநம்

நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் பாட, அவர்களுடன் பாடிக்கொண்டு, வைஜயந்தி மாலையை அணிந்து, காடை அலங்கரித்து உலாவினார்.

நத்யாஃ புலிநமாவிஶ்ய கோபீபிர்ஹிமவாலுகம் । ரேமே தத்தரலாநந்த குமுதாமோதவாயுநா

ஆயர்கள் பெண்களுடன் நதிக்கரையில் உள்ள குளிர்ந்த மணல் மீது சென்று, தாமரை வாசம் வீசும் மென்மையான காற்றில் மகிழ்ந்தார்.

( வஸம்ததிலகா ) பாஹுப்ரஸாரபரிரம்பகராலகோரு நீவீஸ்தநாலபநநர்மநகாக்ரபாதைஃ । க்ஷ்வேல்யாவலோகஹஸிதைர்வ்ரஜஸுந்தரீணாம் உத்தம்பயந் ரதிபதிம் ரமயாஞ்சகார

விரிந்த கை, அணைப்பு, விளையாட்டு, தளர்ந்த இடைப்பட்டி, நகங்களின் தொடுதல், சிரிப்பு, பார்வை, இனிய பேச்சு ஆகியவற்றால், வ்ரஜாவின் அழகிய பெண்களில் காமதேவனை எழுப்பி, அவர்களை மகிழ்வித்தார்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் பகவதஃ க்ரு'ஷ்ணாத் லப்தமாநா மஹாத்மநஃ । ஆத்மாநம் மேநிரே ஸ்த்ரீணாம் மாநிந்யோऽப்யதிகம் புவி

பெரிய உள்ளம் கொண்ட கிருஷ்ணரின் அருள் கிடைத்ததால், அந்த பெண்கள், உலகில் தாங்கள் மிக அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று பெருமையாக எண்ணினார்கள்.

தாஸாம் தத் ஸௌபகமதம் வீக்ஷ்ய மாநம் ச கேஶவஃ । ப்ரஶமாய ப்ரஸாதாய தத்ரைவாந்தரதீயத

அந்த பெண்களின் அதிர்ஷ்டத்தால் வந்த பெருமையை கண்ணன் பார்த்து, அவர்களுக்கு சமாதானமும் அருளும் அளிக்க உடனே அங்கிருந்து மறைந்தார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகோந்த்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

( மாலிநீ ) பவபயமபஹந்தும் ஜ்ஞாநவிஜ்ஞாநஸாரம் நிகமக்ரு'த் உபஜஹ்ரே ப்ரு'ங்கவத் வேதஸாரம் । அம்ரு'தமுததிதஶ்சா பாயயத் ப்ரு'த்யவர்காந் புருஷம் ரு'ஷபமாத்யம் க்ரு'ஷ்ணஸம்ஜ்ஞம் நதோऽஸ்மி

பிறப்பும் மரணமும் தரும் பயத்தை போக்க, வேதங்களின் சாரத்தை தேனீ போல் எடுத்துத் தன் பக்தர்களுக்கு ஞானாமிர்தம் அருந்த வைத்த முதன்மை புருஷன் கிருஷ்ணனை நான் பணிகிறேன்.

ஹரிர்தேஹப்ரு'தாமாத்மா ஸ்வயம் ப்ரக்ரு'திரீஶ்வரஃ । தத்பாதமூலம் ஶரணம் யதஃ க்ஷேமோ ந்ரு'ணாமிஹ

ஹரி எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆன்மாவும், இயற்கையின் அதிபதியும் ஆவார்; அவருடைய திருவடிகள் தான் இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பும் அடைக்கலமும் தரும் இடம்.

ஸ வை ப்ரியதமஶ்சாத்மா யதோ ந பயமண்வபி । இதி வேத ஸ வை வித்வாந் யோ வித்வாந் ஸ குருர்ஹரிஃ

அவர் தான் எல்லாருக்கும் மிகப் பிரியமான ஆன்மா; அவரை அறிந்தவருக்கு சிறிதும் பயம் இல்லை. இதை உணர்ந்தவரே உண்மையான ஞானி, அந்த ஞானி தான் குரு, ஹரி எனும் இறைவன்.

நாரத உவாச - ப்ரஶ்ந ஏவம் ஹி ஸஞ்சிந்நோ பவதஃ புருஷர்ஷப । அத்ர மே வததோ குஹ்யம் நிஶாமய ஸுநிஶ்சிதம்

நாரதர் கூறினார்: மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் கேள்விக்கு இவ்வாறு விடை கூறப்பட்டது; இப்போது நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேளுங்கள், இது மிக ரகசியமான உறுதியான உண்மை.

க்ஷுத்ரம் சரம் ஸுமநஸாம் ஶரணே மிதித்வா ரக்தம் ஷடங்‌க்ரிகணஸாமஸு லுப்தகர்ணம் । அக்ரே வ்ரு'காந் அஸுத்ரு'போऽவிகணய்ய யாந்தம் ப்ரு'ஷ்டே ம்ரு'கம் ம்ரு'கய லுப்தகபாணபிந்நம்

ஒரு சிறிய உயிர், நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்களிடம் பாதுகாப்பை நாடி, ஆறு கால்கள் கொண்டவற்றின் இனிமையான பாடல்களில் காதை மூழ்கச் செய்து, முன்னால் நிற்கும் பசிக்கடவாத ஓநாய்களைப் பொருட்படுத்தாமல் சென்று, பின்னால் வேட்டைக்காரன் அம்பால் காயப்பட்ட மான் தன்னை தொடரும்.

ஸ த்வம் விசக்ஷ்ய ம்ரு'கசேஷ்டிதமாத்மநோऽந்தஃ சித்தம் நியச்ச ஹ்ரு'தி கர்ணதுநீம் ச சித்தே । ஜஹ்யங்‌கநாஶ்ரமமஸத் தமயூதகாதம் ப்ரீணீஹி ஹம்ஸஶரணம் விரம க்ரமேண

ஆகவே, மானின் நடத்தைப் போல் உன் மனதை கவனித்து, அதை உள்ளத்தில் கட்டுப்படுத்து. பெண்கள் கூட்டமும் பொல்லாத கூட்டங்களின் பாடல்களையும் விட்டு விட்டு, அன்னம் போல் ஆன்மாவின் அடைக்கலத்தை அடைந்து, மெதுவாக உலகை விலகி அமைதியாக இரு.

ராஜோவாச - (அநுஷ்டுப்) ஶ்ருதமந்வீக்ஷிதம் ப்ரஹ்மந் பகவாந் யதபாஷத । நைதஜ்ஜாநந்தி உபாத்யாயாஃ கிம் ந ப்ரூயுர்விதுர்யதி

மன்னன் கூறினார்: பிராமணனே, பகவான் சொன்னதை நான் கேட்டும், சிந்தித்தும் இருக்கிறேன். இதை அறிந்திருந்தால் ஆசான்கள் ஏன் விளக்கவில்லை?

ஸம்ஶயோऽத்ர து மே விப்ர ஸஞ்சிந்நஸ்தத்க்ரு'தோ மஹாந் । ரு'ஷயோऽபி ஹி முஹ்யந்தி யத்ர நேந்த்ரியவ்ரு'த்தயஃ

பிராமணனே, உங்கள் வார்த்தைகளால் எனக்கு இருந்த பெரிய சந்தேகம் தீர்ந்துவிட்டது. இந்த விஷயத்தில், அறிவும் உணர்வும் செல்லாத இடத்தில் முனிவர்களும் குழம்புகிறார்கள்.