ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ஸஞ்சிந்த்ய பகவாந் மஹாகாருணிகோ ஹரிஃ । தர்ஶயாமாஸ லோகம் ஸ்வம் கோபாநாம் தமஸஃ பரம்

இதை எண்ணி, பேரகருணையுள்ள ஹரி பகவான், அந்த ஆயர்களுக்கு இருள் கடந்த தன் உலகத்தை காண்பித்தார்.

ஸத்யம் ஜ்ஞாநமநந்தம் யத் ப்ரஹ்ம ஜ்யோதிஃ ஸநாதநம் । யத்தி பஶ்யந்தி முநயோ குணாபாயே ஸமாஹிதாஃ

அது உண்மை, அறிவு, முடிவில்லாதது; பிரம்மம், என்றும் ஒளிரும் ஜோதி; முனிவர்கள் குணங்கள் நீங்கியபோது மனதை ஒருமைப்படுத்தி அதைக் காண்கிறார்கள்.

தே து ப்ரஹ்மஹ்ரதம் நீதா மக்நாஃ க்ரு'ஷ்ணேந சோத்‌த்ரு'தாஃ । தத்ரு'ஶுர்ப்ரஹ்மணோ லோகம் யத்ராக்ரூரோऽத்யகாத் புரா

அவர்கள் பிரம்மத்தின் குளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, கிருஷ்ணனால் முழுகி மீண்டும் எடுக்கப்பட்டு, அக்காலத்தில் அக்ரூரன் சென்ற பிரம்மலோகத்தைப் பார்த்தார்கள்.

நந்தாதயஸ்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமாநந்தநிவ்ரு'தாஃ । க்ரு'ஷ்ணம் ச தத்ரச்சந்தோபிஃ ஸ்தூயமாநம் ஸுவிஸ்மிதாஃ

நந்தனும் மற்றவர்களும் அந்த இடத்தைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, அங்கே கிருஷ்ணன் வேதப்பாடல்களால் புகழப்படுவதை ஆச்சரியத்துடன் கண்டார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே அஷ்டாவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தி எட்டாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஜ்ஞாநம் விவேகோ நிகமஸ்தபஶ்ச ப்ரத்யக்ஷமைதிஹ்யமதாநுமாநம் । ஆத்யந்தயோரஸ்ய யதேவ கேவலம் காலஶ்ச ஹேதுஶ்ச ததேவ மத்யே

அறிவு, பகுத்தறிவு, வேதம், தவம், நேரடி அனுபவம், மரபு, ஊகமுறை — இவை எல்லாவற்றின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இருப்பது, காலமும் காரணமும், அதுவே நடுவிலும் உள்ளது.

யதா ஹிரண்யம் ஸ்வக்ரு'தம் புரஸ்தாத் பஶ்சாச்ச ஸர்வஸ்ய ஹிரண்மயஸ்ய । ததேவ மத்யே வ்யவஹார்யமாணம் நாநாபதேஶைரஹமஸ்ய தத்வத்

ஒரு பொன் பொருளை முன்பும் பின்னும் தானே உருவாக்கினாலும், அந்த பொன் எல்லா பொன் பொருள்களிலும் நிறைந்திருப்பது போல, பல பெயர்களில் நடுவிலும் நானே இருக்கிறேன்.

விஜ்ஞாநமேதத் த்ரியவஸ்தமங்க குணத்ரயம் காரணகார்யகர்த்ரு' । ஸமந்வயேந வ்யதிரேகதஶ்ச யேநைவ துர்யேண ததேவ ஸத்யம்

அன்புள்ளவனே, இந்த அறிவு மூன்று நிலைகளில் உள்ளது; அது மூன்று குணங்களால் ஆனது—காரணம், விளைவு, செய்பவர். அவை ஒன்றாகவும், தனித்தனியாகவும் இருப்பினும், அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட நான்காவது நிலையே உண்மையானது.

ந யத்புரஸ்தாத் உத யந்ந பஶ்சாந் மத்யே ச தந்ந வ்யபதேஶமாத்ரம் । பூதம் ப்ரஸித்தம் ச பரேண யத் யத் ததேவ தத் ஸ்யாதிதி மே மநீஷா

முன்பும், பின்பும், நடுவிலும் இல்லாதது பெயரளவாக மட்டுமே உள்ளது; பரமனால் உண்மையாக நிலைபெற்றது மட்டுமே உண்மையாகும் என எனது கருத்து.

அவித்யமாநோऽப்யவபாஸதே யோ வைகாரிகோ ராஜஸஸர்க ஏஷஃ । ப்ரஹ்ம ஸ்வயம் ஜ்யோதிரதோ விபாதி ப்ரஹ்மேந்த்ரியார்தாத்மவிகாரசித்ரம்

இல்லாதது போலும் தோன்றுவது இந்த ரஜஸ் குணத்தால் உண்டாகும் மாற்றம். பிரம்மம் தானாகவே ஒளிரும்; அதனால் பிரம்மம், அறிவு, பொருட்கள், மனம் மற்றும் அவற்றின் மாற்றங்கள் எல்லாம் வித்தியாசமாக வெளிப்படுகின்றன.

ஏவம் ஸ்புடம் ப்ரஹ்மவிவேகஹேதுபிஃ । பராபவாதேந விஶாரதேந । சித்த்வாऽऽத்மஸந்தேஹமுபாரமேத । ஸ்வாநந்ததுஷ்டோऽகிலகாமுகேப்யஃ

இவ்வாறு பிரம்மத்தை தெளிவாக வேறுபடுத்தும் அறிவால், எதிர்ப்புகளை திறமையாக மறுத்து, மனத்தில் தோன்றும் சந்தேகங்களை அறுத்து, தன் ஆனந்தத்தில் திருப்தியுடன் இருந்து, எல்லா ஆசைகளிடமும் விருப்பமின்றி அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

நாத்மா வபுஃ பார்திவமிந்த்ரியாணி தேவா ஹ்யஸுர்வாயுர்ஜலம் ஹுதாஶஃ । மநோऽந்நமாத்ரம் திஷணா ச ஸத்த்வம் அஹங்க்ரு'திஃ கம் க்ஷிதிரர்தஸாம்யம்

ஆன்மா பூமியால் ஆன உடலல்ல, அறிவுப்புலங்களும் அல்ல, தேவர்கள், அசுரர்கள், காற்று, நீர், நெருப்பு ஆகியவை அல்ல; மனம் உணவால் ஆனது, புத்தி சத்த்வம், அகங்காரம் ஆகாயம், பூமி என்பது பஞ்சபூதங்களின் சமநிலை.

ஸமாஹிதைஃ கஃ கரணைர்குணாத்மபி ர்குணோ பவேந்மத்ஸுவிவிக்ததாம்நஃ । விக்ஷிப்யமாணைருத கிம் நு தூஷணம் । கநைருபேதைர்விகதை ரவேஃ கிம்

குணங்களால் ஆன அறிவுப்புலங்கள், என் தனித்துவமான இருப்பை எவ்வாறு பாதிக்க முடியும்? அவை கலங்கினாலும் என்ன குறை? மேகங்கள் இருந்தாலும், அவை விலகியபின் சூரியனை எதுவும் பாதிக்க முடியாதது போல.

யதா நபோ வாய்வநலாம்புபூகுணை ர்கதாகதைர்வர்துகுணைர்ந ஸஜ்ஜதே । ததாக்ஷரம் ஸத்த்வரஜஸ்தமோமலை ரஹம்மதேஃ ஸம்ஸ்ரு'திஹேதுபிஃ பரம்

விண்ணுக்கு, காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி ஆகியவற்றின் தன்மைகள் வருவதும் போவதும் அதனுடன் கலக்கமில்லை. அதுபோல், அழியாத ஆன்மாவுக்கு சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மனதில் சுழற்சி தரும் காரணிகள் எதுவும் ஒட்டாது.

ததாபி ஸங்கஃ பரிவர்ஜநீயோ குணேஷு மாயாரசிதேஷு தாவத் । மத்‍பக்தியோகேந த்ரு'டேந யாவத் ரஜோ நிரஸ்யேத மநஃகஷாயஃ

இருப்பினும், மாயையால் உருவான குணங்களுடன் சேர்ந்து இருப்பதை தவிர்க்க வேண்டும்; என் மீது உறுதியான பக்தியால், மனதில் உள்ள ரஜஸ் குணம் நீங்கும் வரை.

குயோகிநோ யே விஹிதாந்தராயை ர்மநுஷ்யபூதைஸ்த்ரிதஶோபஸ்ரு'ஷ்டைஃ । தே ப்ராக்தநாப்யாஸபலேந பூயோ யுஞ்ஜந்தி யோகம் ந து கர்மதந்த்ரம்

தவறான யோகிகள், மனிதர்கள் அல்லது தேவர்கள் ஏற்படுத்தும் தடைகளால் இடைஞ்சலுக்குள்ளாகி, கடந்த கால பழக்கத்தின் வலிமையால் மீண்டும் யோகத்தை முயற்சிக்கிறார்கள்; ஆனால் அது கர்ம வழியில் அல்ல.

கரோதி கர்ம க்ரியதே ச ஜந்துஃ கேநாப்யஸௌ சோதித ஆநிபதாத் । ந தத்ர வித்வாந் ப்ரக்ரு'தௌ ஸ்திதோऽபி நிவ்ரு'த்தத்ரு'ஷ்ணஃ ஸ்வஸுகாநுபூத்யா

செயல்கள் நிகழ்கின்றன, உயிரினம் அவற்றைச் செய்கிறது, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அல்லது விதியால் தூண்டப்படுகிறது; ஆனால் ஞானி, இயற்கையில் இருந்தும், ஆசையை விட்டுவிட்டு, தன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

திஷ்டந்தமாஸீநமுத வ்ரஜந்தம் ஶயாநமுக்ஷந்தமதந்தமந்நம் । ஸ்வபாவமந்யத் கிமபீஹமாநம் ஆத்மாநமாத்மஸ்தமதிர்ந வேத

நின்றாலும், அமர்ந்தாலும், நடக்கையிலும், படுத்தாலும், வெளியேற்றினாலும், உணவு உண்டாலும், ஆன்மா எவ்வாறு இருந்தாலும், தன்னில் நிலைபெற்ற மனம் அதை வேறுபட்டதாக அறியாது.

யதி ஸ்ம பஶ்யத்யஸதிந்த்ரியார்தம் நாநாநுமாநேந விருத்தமந்யத் । ந மந்யதே வஸ்துதயா மநீஷீ ஸ்வாப்நம் யதோத்தாய திரோததாநம்

அசத்தியான அறிவுப்புலப் பொருளை ஒருவர் கண்டாலும், பலவிதமான யோசனைகளால் எதிர்மாறாகப் பார்த்தாலும், ஞானிகள் அதை உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள்; கனவு விழித்தவுடன் மறைந்து போவது போல.

பூர்வம் க்ரு'ஹீதம் குணகர்மசித்ரம் அஜ்ஞாநமாத்மந்யவிவிக்தமங்க । நிவர்ததே தத்புநரீக்ஷயைவ ந க்ரு'ஹ்யதே நாபி விஸ்ரு'ஜ்ய ஆத்மா

முன்பு அறியாமையால் ஆன்மாவுடன் கலந்துகொண்ட குணங்களும் செயல்களும், வெறும் கவனிப்பால் விலகிவிடும்; ஆன்மா பிடிக்கப்படுவதும் இல்லை, விடப்படுவதும் இல்லை.

யதா ஹி பாநோருதயோ ந்ரு'சக்ஷுஷாம் தமோ நிஹந்யாந்ந து ஸத் விதத்தே । ஏவம் ஸமீக்ஷா நிபுணா ஸதீ மே ஹந்யாத்தமிஸ்ரம் புருஷஸ்ய புத்தேஃ

மனிதர்களின் கண்களுக்கு சூரியன் உதயமாகும் போது இருட்டை நீக்கினாலும், அதை உருவாக்காது. அதுபோல், எனது கூர்மையான பகுத்தறிவு, ஒருவரின் புத்தியில் உள்ள அறியாமை இருளை நீக்கும்.

ஏஷ ஸ்வயம்ஜ்யோதிரஜோऽப்ரமேயோ மஹாநுபூதிஃ ஸகலாநுபூதிஃ । ஏகோऽத்விதீயோ வசஸாம் விராமே யேநேஷிதா வாகஸவஶ்சரந்தி

இந்தத் தானாக ஒளிரும், பிறப்பில்லாத, அளவிட முடியாத ஆன்மா, பெரிய அனுபவம், எல்லா அனுபவங்களின் ஆதாரம்; இரண்டாவது எதுவும் இல்லாதவன், சொல் நிற்கும் போது, சொல் மற்றும் உயிரை இயக்குபவன்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏதாவாந் ஆத்மஸம்மோஹோ யத் விகல்பஸ்து கேவலே । ஆத்மந்ந்ரு'தே ஸ்வமாத்மாநம் அவலம்போ ந யஸ்ய ஹி

சுத்தமான நிலையில் வேறுபாடு எனும் எண்ணமே ஆன்மா பற்றிய மயக்கம்; ஆன்மாவைத் தவிர தன் ஆதரவுக்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

யந்நாமாக்ரு'திபிர்க்ராஹ்யம் பஞ்சவர்ணமபாதிதம் । வ்யர்தேநாப்யர்தவாதோऽயம் த்வயம் பண்டிதமாநிநாம்

பெயரும் உருவமும் கொண்டு, ஐந்து வகையாக, மறுக்க முடியாதவையாக உணரப்படுவது—even பொருள் இல்லாத போதும்—பொய்யான புகழ்ச்சி மட்டுமே; இந்த இருமை, தங்களை ஞானிகள் என்று கருதுவோருக்கே உரியது.

யோகிநோऽபக்வயோகஸ்ய யுஞ்ஜதஃ காய உத்திதைஃ । உபஸர்கைர்விஹந்யேத தத்ராயம் விஹிதோ விதிஃ

யோகத்தில் முழுமையாக நிலைபெறாத யோகிக்கு, உடலில் எழும் இடையூறுகள் தடையாக இருக்கலாம்; அதற்கு இங்கு விதிமுறை கூறப்பட்டுள்ளது.

யோகதாரணயா காம்ஶ்சித் ஆஸநைர்தாரணாந்விதைஃ । தபோமந்த்ரௌஷதைஃ காம்ஶ்சித் உபஸர்காந் விநிர்தஹேத்

யோகத்தில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, சிலர் ஆசனங்களும் மூச்சை தடுத்தும் துன்பங்களை நீக்குகிறார்கள்; மற்றவர்கள் தவம், மந்திரம், மூலிகைகள் கொண்டு உடலை தொந்தரவு செய்யும் நோய்களை அகற்றுகிறார்கள்.

காம்ஶ்சித் மமாநுத்யாநேந நாமஸங்கீர்தநாதிபிஃ । யோகேஶ்வராநுவ்ரு'த்த்யா வா ஹந்யாத் அஶுபதாந்சநைஃ

சிலர் என்னை மனதில் நினைத்து, என் நாமத்தை பாடி அல்லது யோகத்தில் தேர்ந்தவர்களின் வழியை பின்பற்றி, தீய சக்திகளை நீக்குகிறார்கள்.

கேசித் தேஹமிமம் தீராஃ ஸுகல்பம் வயஸி ஸ்திரம் । விதாய விவிதோபாயைஃ அத யுஞ்ஜந்தி ஸித்தயே

சில புத்திசாலிகள் இளம் வயதில் உடலை உறுதியாகவும் நன்றாகவும் வைத்துக்கொண்டு, பலவிதமான முறைகள் மூலம் Siddhi-ஐ அடைய முயல்கிறார்கள்.

ந ஹி தத் குஶலாத்ரு'த்யம் ததாயாஸோ ஹ்யபார்தகஃ । அந்தவத்த்வாத் ஶரீரஸ்ய பலஸ்யேவ வநஸ்பதேஃ

ஆனால் அந்த நுண்ணறிவு பெரிதாக மதிக்கப்பட வேண்டியது அல்ல; அந்த முயற்சி பயனற்றது, ஏனெனில் உடல் மரம் போல பழம் போல் அழியும்.