ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ப்ராப்தம் வீக்ஷ்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் லோகபாலஃ ஸபர்யயா । மஹத்யா பூஜயித்வாऽऽஹ தத்தர்ஶநமஹோத்ஸவஃ

ஹரீஷிகேசன் வந்ததைப் பார்த்த உலகத்தின் காவலன், மிகுந்த மரியாதையுடன் அவரை வரவேற்று, பெரும் புகழுடன் வழிபட்டு, அவரை காணும் மகிழ்ச்சி பெரும் திருவிழா எனச் சொன்னான்.

ஶ்ரீவருண உவாச - அத்ய மே நிப்ரு'தோ தேஹோ அத்யைவார்தோऽதிகதஃ ப்ரபோ । த்வத்பாதபாஜோ பகவந் அவாபுஃ பாரமத்வநஃ

ஸ்ரீ வருணன் சொன்னான்: இன்று எனது உடல் அமைதியடைந்தது; இன்று என் குறிக்கோள் நிறைவேறியது. உம்மை அடைந்தவர்கள், பகவானே, வாழ்வின் கடைசிப் பயணத்தை கடந்துவிட்டார்கள்.

நமஸ்துப்யம் பகவதே ப்ரஹ்மணே பரமாத்மநே । ந யத்ர ஶ்ரூயதே மாயா லோகஸ்ரு'ஷ்டிவிகல்பநா

உமக்கு வணக்கம், பகவானே, பரம்பொருளே, பரமாத்மாவே; அங்கு மாயையும் உலகத்தை உருவாக்கும் கற்பனைகளும் இல்லை.

அஜாநதா மாமகேந மூடேநாகார்யவேதிநா । ஆநீதோऽயம் தவ பிதா தத் பவாந் க்ஷந்துமர்ஹதி

நான் அறியாமையாலும், அறிவில்லாத முடிவினாலும் உன் தந்தையை இங்கு அழைத்துவந்தேன்; அதை நீ மன்னிக்க வேண்டும்.

மமாப்யநுக்ரஹம் க்ரு'ஷ்ண கர்தும் அர்ஹஸ்யஶேஷத்ரு'க் । கோவிந்த நீயதாமேஷ பிதா தே பித்ரு'வத்ஸல

எல்லாவற்றையும் காண்பவரே கிருஷ்ணா, எனக்கும் உன் அருள் செய்ய வேண்டும். கோவிந்தா, தந்தையை நேசிப்பவரே, உன் தந்தை மீண்டும் செல்லட்டும்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஏவம் ப்ரஸாதிதஃ க்ரு'ஷ்ணோ பகவாந் ஈஶ்வரேஶ்வரஃ । ஆதாயாகாத் ஸ்வபிதரம் பந்தூநாம் சாவஹந் முதம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னான்: இப்படிச் சமாதானம் செய்யப்பட்ட கிருஷ்ணன், எல்லா இறைவர்களுக்கும் இறைவன், தன் தந்தையை அழைத்து, உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து திரும்பினார்.

நந்தஸ்த்வதீந்த்ரியம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகபாலமஹோதயம் । க்ரு'ஷ்ணே ச ஸந்நதிம் தேஷாம் ஜ்ஞாதிப்யோ விஸ்மிதோऽப்ரவீத்

நந்தன், உலகத்தின் காவலனின் அதிசய மகிமையையும், கிருஷ்ணனுக்காக அவர்கள் செய்த மரியாதையையும் பார்த்து, ஆச்சரியமடைந்து தன் உறவினர்களிடம் சொன்னான்.

தே சௌத்ஸுக்யதியோ ராஜந் மத்வா கோபாஸ்தமீஶ்வரம் । அபி நஃ ஸ்வகதிம் ஸூக்ஷ்மாம் உபாதாஸ்யததீஶ்வரஃ

அந்த ஆயர்கள், ராஜா, ஆவலுடன், 'இந்த இறைவன் நம்முடைய நுண்ணிய பயணத்தை எங்களுக்கு காண்பிப்பாரா?' என்று எண்ணினர்.

இதி ஸ்வாநாம் ஸ பகவாந் விஜ்ஞாயாகிலத்ரு'க் ஸ்வயம் । ஸங்‌கல்பஸித்தயே தேஷாம் க்ரு'பயைததசிந்தயத்

அவரவர் உள்ளத்தை அறிந்த பகவான், தன் மக்களுக்கு கருணையால், அவர்களின் விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும் என்று எண்ணினார்.

ஜநோ வை லோக ஏதஸ்மிந் அவித்யாகாமகர்மபிஃ । உச்சாவசாஸு கதிஷு ந வேத ஸ்வாம் கதிம் ப்ரமந்

இந்த உலகில் மக்கள் அறியாமை, ஆசை, செயல் ஆகியவற்றால் குழம்பி, உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பல வழிகளில் சுற்றிக்கொண்டு, தங்கள் உண்மையான பயணத்தை அறியாமல் இருக்கின்றனர்.

இதி ஸஞ்சிந்த்ய பகவாந் மஹாகாருணிகோ ஹரிஃ । தர்ஶயாமாஸ லோகம் ஸ்வம் கோபாநாம் தமஸஃ பரம்

இதை எண்ணி, பேரகருணையுள்ள ஹரி பகவான், அந்த ஆயர்களுக்கு இருள் கடந்த தன் உலகத்தை காண்பித்தார்.

ஸத்யம் ஜ்ஞாநமநந்தம் யத் ப்ரஹ்ம ஜ்யோதிஃ ஸநாதநம் । யத்தி பஶ்யந்தி முநயோ குணாபாயே ஸமாஹிதாஃ

அது உண்மை, அறிவு, முடிவில்லாதது; பிரம்மம், என்றும் ஒளிரும் ஜோதி; முனிவர்கள் குணங்கள் நீங்கியபோது மனதை ஒருமைப்படுத்தி அதைக் காண்கிறார்கள்.

தே து ப்ரஹ்மஹ்ரதம் நீதா மக்நாஃ க்ரு'ஷ்ணேந சோத்‌த்ரு'தாஃ । தத்ரு'ஶுர்ப்ரஹ்மணோ லோகம் யத்ராக்ரூரோऽத்யகாத் புரா

அவர்கள் பிரம்மத்தின் குளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, கிருஷ்ணனால் முழுகி மீண்டும் எடுக்கப்பட்டு, அக்காலத்தில் அக்ரூரன் சென்ற பிரம்மலோகத்தைப் பார்த்தார்கள்.

நந்தாதயஸ்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமாநந்தநிவ்ரு'தாஃ । க்ரு'ஷ்ணம் ச தத்ரச்சந்தோபிஃ ஸ்தூயமாநம் ஸுவிஸ்மிதாஃ

நந்தனும் மற்றவர்களும் அந்த இடத்தைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, அங்கே கிருஷ்ணன் வேதப்பாடல்களால் புகழப்படுவதை ஆச்சரியத்துடன் கண்டார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே அஷ்டாவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தி எட்டாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஜ்ஞாநம் விவேகோ நிகமஸ்தபஶ்ச ப்ரத்யக்ஷமைதிஹ்யமதாநுமாநம் । ஆத்யந்தயோரஸ்ய யதேவ கேவலம் காலஶ்ச ஹேதுஶ்ச ததேவ மத்யே

அறிவு, பகுத்தறிவு, வேதம், தவம், நேரடி அனுபவம், மரபு, ஊகமுறை — இவை எல்லாவற்றின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இருப்பது, காலமும் காரணமும், அதுவே நடுவிலும் உள்ளது.

யதா ஹிரண்யம் ஸ்வக்ரு'தம் புரஸ்தாத் பஶ்சாச்ச ஸர்வஸ்ய ஹிரண்மயஸ்ய । ததேவ மத்யே வ்யவஹார்யமாணம் நாநாபதேஶைரஹமஸ்ய தத்வத்

ஒரு பொன் பொருளை முன்பும் பின்னும் தானே உருவாக்கினாலும், அந்த பொன் எல்லா பொன் பொருள்களிலும் நிறைந்திருப்பது போல, பல பெயர்களில் நடுவிலும் நானே இருக்கிறேன்.

விஜ்ஞாநமேதத் த்ரியவஸ்தமங்க குணத்ரயம் காரணகார்யகர்த்ரு' । ஸமந்வயேந வ்யதிரேகதஶ்ச யேநைவ துர்யேண ததேவ ஸத்யம்

அன்புள்ளவனே, இந்த அறிவு மூன்று நிலைகளில் உள்ளது; அது மூன்று குணங்களால் ஆனது—காரணம், விளைவு, செய்பவர். அவை ஒன்றாகவும், தனித்தனியாகவும் இருப்பினும், அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட நான்காவது நிலையே உண்மையானது.

ந யத்புரஸ்தாத் உத யந்ந பஶ்சாந் மத்யே ச தந்ந வ்யபதேஶமாத்ரம் । பூதம் ப்ரஸித்தம் ச பரேண யத் யத் ததேவ தத் ஸ்யாதிதி மே மநீஷா

முன்பும், பின்பும், நடுவிலும் இல்லாதது பெயரளவாக மட்டுமே உள்ளது; பரமனால் உண்மையாக நிலைபெற்றது மட்டுமே உண்மையாகும் என எனது கருத்து.

அவித்யமாநோऽப்யவபாஸதே யோ வைகாரிகோ ராஜஸஸர்க ஏஷஃ । ப்ரஹ்ம ஸ்வயம் ஜ்யோதிரதோ விபாதி ப்ரஹ்மேந்த்ரியார்தாத்மவிகாரசித்ரம்

இல்லாதது போலும் தோன்றுவது இந்த ரஜஸ் குணத்தால் உண்டாகும் மாற்றம். பிரம்மம் தானாகவே ஒளிரும்; அதனால் பிரம்மம், அறிவு, பொருட்கள், மனம் மற்றும் அவற்றின் மாற்றங்கள் எல்லாம் வித்தியாசமாக வெளிப்படுகின்றன.

ஏவம் ஸ்புடம் ப்ரஹ்மவிவேகஹேதுபிஃ । பராபவாதேந விஶாரதேந । சித்த்வாऽऽத்மஸந்தேஹமுபாரமேத । ஸ்வாநந்ததுஷ்டோऽகிலகாமுகேப்யஃ

இவ்வாறு பிரம்மத்தை தெளிவாக வேறுபடுத்தும் அறிவால், எதிர்ப்புகளை திறமையாக மறுத்து, மனத்தில் தோன்றும் சந்தேகங்களை அறுத்து, தன் ஆனந்தத்தில் திருப்தியுடன் இருந்து, எல்லா ஆசைகளிடமும் விருப்பமின்றி அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

நாத்மா வபுஃ பார்திவமிந்த்ரியாணி தேவா ஹ்யஸுர்வாயுர்ஜலம் ஹுதாஶஃ । மநோऽந்நமாத்ரம் திஷணா ச ஸத்த்வம் அஹங்க்ரு'திஃ கம் க்ஷிதிரர்தஸாம்யம்

ஆன்மா பூமியால் ஆன உடலல்ல, அறிவுப்புலங்களும் அல்ல, தேவர்கள், அசுரர்கள், காற்று, நீர், நெருப்பு ஆகியவை அல்ல; மனம் உணவால் ஆனது, புத்தி சத்த்வம், அகங்காரம் ஆகாயம், பூமி என்பது பஞ்சபூதங்களின் சமநிலை.

ஸமாஹிதைஃ கஃ கரணைர்குணாத்மபி ர்குணோ பவேந்மத்ஸுவிவிக்ததாம்நஃ । விக்ஷிப்யமாணைருத கிம் நு தூஷணம் । கநைருபேதைர்விகதை ரவேஃ கிம்

குணங்களால் ஆன அறிவுப்புலங்கள், என் தனித்துவமான இருப்பை எவ்வாறு பாதிக்க முடியும்? அவை கலங்கினாலும் என்ன குறை? மேகங்கள் இருந்தாலும், அவை விலகியபின் சூரியனை எதுவும் பாதிக்க முடியாதது போல.

யதா நபோ வாய்வநலாம்புபூகுணை ர்கதாகதைர்வர்துகுணைர்ந ஸஜ்ஜதே । ததாக்ஷரம் ஸத்த்வரஜஸ்தமோமலை ரஹம்மதேஃ ஸம்ஸ்ரு'திஹேதுபிஃ பரம்

விண்ணுக்கு, காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி ஆகியவற்றின் தன்மைகள் வருவதும் போவதும் அதனுடன் கலக்கமில்லை. அதுபோல், அழியாத ஆன்மாவுக்கு சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மனதில் சுழற்சி தரும் காரணிகள் எதுவும் ஒட்டாது.

ததாபி ஸங்கஃ பரிவர்ஜநீயோ குணேஷு மாயாரசிதேஷு தாவத் । மத்‍பக்தியோகேந த்ரு'டேந யாவத் ரஜோ நிரஸ்யேத மநஃகஷாயஃ

இருப்பினும், மாயையால் உருவான குணங்களுடன் சேர்ந்து இருப்பதை தவிர்க்க வேண்டும்; என் மீது உறுதியான பக்தியால், மனதில் உள்ள ரஜஸ் குணம் நீங்கும் வரை.

குயோகிநோ யே விஹிதாந்தராயை ர்மநுஷ்யபூதைஸ்த்ரிதஶோபஸ்ரு'ஷ்டைஃ । தே ப்ராக்தநாப்யாஸபலேந பூயோ யுஞ்ஜந்தி யோகம் ந து கர்மதந்த்ரம்

தவறான யோகிகள், மனிதர்கள் அல்லது தேவர்கள் ஏற்படுத்தும் தடைகளால் இடைஞ்சலுக்குள்ளாகி, கடந்த கால பழக்கத்தின் வலிமையால் மீண்டும் யோகத்தை முயற்சிக்கிறார்கள்; ஆனால் அது கர்ம வழியில் அல்ல.

கரோதி கர்ம க்ரியதே ச ஜந்துஃ கேநாப்யஸௌ சோதித ஆநிபதாத் । ந தத்ர வித்வாந் ப்ரக்ரு'தௌ ஸ்திதோऽபி நிவ்ரு'த்தத்ரு'ஷ்ணஃ ஸ்வஸுகாநுபூத்யா

செயல்கள் நிகழ்கின்றன, உயிரினம் அவற்றைச் செய்கிறது, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அல்லது விதியால் தூண்டப்படுகிறது; ஆனால் ஞானி, இயற்கையில் இருந்தும், ஆசையை விட்டுவிட்டு, தன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

திஷ்டந்தமாஸீநமுத வ்ரஜந்தம் ஶயாநமுக்ஷந்தமதந்தமந்நம் । ஸ்வபாவமந்யத் கிமபீஹமாநம் ஆத்மாநமாத்மஸ்தமதிர்ந வேத

நின்றாலும், அமர்ந்தாலும், நடக்கையிலும், படுத்தாலும், வெளியேற்றினாலும், உணவு உண்டாலும், ஆன்மா எவ்வாறு இருந்தாலும், தன்னில் நிலைபெற்ற மனம் அதை வேறுபட்டதாக அறியாது.

யதி ஸ்ம பஶ்யத்யஸதிந்த்ரியார்தம் நாநாநுமாநேந விருத்தமந்யத் । ந மந்யதே வஸ்துதயா மநீஷீ ஸ்வாப்நம் யதோத்தாய திரோததாநம்

அசத்தியான அறிவுப்புலப் பொருளை ஒருவர் கண்டாலும், பலவிதமான யோசனைகளால் எதிர்மாறாகப் பார்த்தாலும், ஞானிகள் அதை உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள்; கனவு விழித்தவுடன் மறைந்து போவது போல.