ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஏவம் க்ரியாயோகபதைஃ புமாந்வைதிகதாந்த்ரிகைஃ । அர்சந் உபயதஃ ஸித்திம் மத்தோ விந்தத்யபீப்ஸிதாம்

இவ்வாறு, வேத மற்றும் தந்திர முறைகளில், பூஜை மற்றும் யோக வழிகளில், ஒருவர் என்னை ஆராதித்தால், அவன் விரும்பிய சித்தியை இரு வழிகளிலும் எட்டுவான்.

மதர்சாம் ஸம்ப்ரதிஷ்டாப்ய மந்திரம் காரயேத் த்ரு'டம் । புஷ்போத்யாநாநி ரம்யாணி பூஜாயாத்ரோத்ஸவாஶ்ரிதாந்

என் உருவத்தை நிறுவி, உறுதியான கோயிலை கட்டி, அங்கு பூஜைக்கும் திருவிழாக்களுக்கும் அழகான மலர் தோட்டங்களை அமைக்க வேண்டும்.

பூஜாதீநாம் ப்ரவாஹார்தம் மஹாபர்வஸ்வதாந்வஹம் । க்ஷேத்ராபணபுரக்ராமாந் தத்த்வா மத்ஸார்ஷ்டிதாமியாத்

பூஜை முதலானவை தொடர்ந்தும் நடைபெற, பெரிய விழாக்களிலும் தினமும், நிலங்கள், கடைகள், நகரங்கள், கிராமங்களை அர்ப்பணித்து, என் உலகை அடைய வேண்டும்.

ப்ரதிஷ்டயா ஸார்வபௌமம் ஸத்மநா புவநத்ரயம் । பூஜாதிநா ப்ரஹ்மலோகம் த்ரிபிர்மத்ஸாம்யதாமியாத்

நிறுவை மூலம் மூன்று உலகங்களிலும் அதிகாரம் பெற்று, பூஜை முதலானவற்றால் பிரம்மாவின் உலகை அடைந்து, மூன்று வழிகளிலும் என்னுடன் சமம் பெறுவான்.

மாமேவ நைரபேக்ஷ்யேண பக்தியோகேந விந்ததி । பக்தியோகம் ஸ லபதே ஏவம் யஃ பூஜயேத மாம்

என்னை மட்டும் பற்றிக் கொண்ட பக்தி யோகத்தால் ஒருவன் என்னை அடைவான்; இவ்வாறு யார் என்னை பூஜை செய்கிறார்களோ, அவர்கள் பக்தி யோகத்தை பெறுவார்கள்.

யஃ ஸ்வதத்தாம் பரைர்தத்தாம் ஹரேத ஸுரவிப்ரயோஃ । வ்ரு'த்திம் ஸ ஜாயதே விட்புக் வர்ஷாணாம் அயுதாயுதம்

தான் அல்லது மற்றவர்கள் தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் வாழ்வாதாரமாக வழங்கியதை எவன் எடுத்துக்கொள்கிறானோ, அவன் பத்தாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் மலத்தை உண்ணும் நிலைக்கு வீழ்வான்.

கர்துஶ்ச ஸாரதேஹேதோஃ அநுமோதிதுரேவ ச । கர்மணாம் பாகிநஃ ப்ரேத்ய பூயோ பூயஸி தத்பலம்

செய்யும் ஒருவருக்காகவும், அதன் சாரத்திற்காகவும், அனுமதிப்பவருக்காகவும், அந்தச் செயல்களில் பங்குபெறும் அனைவரும், இறந்தபின் மீண்டும் மீண்டும் அதற்குரிய பலனை பெரிதாக பெறுவார்கள்.

விகாலேऽவகாஹநாத் வருணதூதேந வருணாலயம் நீதஸ்ய நம்தஸ்ய பகவதா புநரநயநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஏகாதஶ்யாம் நிராஹாரஃ ஸமப்யர்ச்ய ஜநார்தநம் । ஸ்நாதும் நந்தஸ்து காலிந்த்யாம் த்வாதஶ்யாம் ஜலமாவிஶத்

ஶுகர் சொன்னார்: ஏகாதசியன்று உண்ணாமல் இருந்து, நந்தன் ஜனார்த்தனரை ஆராதித்து, துவாதசியன்று காலிந்தி நதியில் குளிக்க நீரில் இறங்கினார்.

தம் க்ரு'ஹீத்வாநயத் ப்ரு'த்யோ வருணஸ்யாஸுரோऽந்திகம் । அவஜ்ஞாயாஸுரீம் வேலாம் ப்ரவிஷ்டமுதகம் நிஶி

அப்போது வருணனின் ஒரு சேவகர், அசுரன், நந்தனை பிடித்து, அசுரர்களுக்கான எல்லையை மீறி இரவில் நீரில் நுழைந்ததால், அவனை வருணனிடம் கொண்டு சென்றான்.

சுக்ருஶுஸ்தமபஶ்யந்தஃ க்ரு'ஷ்ண ராமேதி கோபகாஃ । பகவாம்ஸ்ததுபஶ்ருத்ய பிதரம் வருணாஹ்ரு'தம் । ததந்திகம் கதோ ராஜந் ஸ்வாநாமபயதோ விபுஃ

கிருஷ்ணனையும் இராமனையும் காண முடியாமல், அந்த ஆயர்கள் அழுதார்கள். அவர்களின் அழைப்பைக் கேட்டு, பகவான் கிருஷ்ணன் தன் தந்தை வருணனால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டதை அறிந்து, ராஜா, தன் மக்கள் அனைவருக்கும் அஞ்சல் நீக்குபவராக, அங்கே சென்றார்.

ப்ராப்தம் வீக்ஷ்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் லோகபாலஃ ஸபர்யயா । மஹத்யா பூஜயித்வாऽऽஹ தத்தர்ஶநமஹோத்ஸவஃ

ஹரீஷிகேசன் வந்ததைப் பார்த்த உலகத்தின் காவலன், மிகுந்த மரியாதையுடன் அவரை வரவேற்று, பெரும் புகழுடன் வழிபட்டு, அவரை காணும் மகிழ்ச்சி பெரும் திருவிழா எனச் சொன்னான்.

ஶ்ரீவருண உவாச - அத்ய மே நிப்ரு'தோ தேஹோ அத்யைவார்தோऽதிகதஃ ப்ரபோ । த்வத்பாதபாஜோ பகவந் அவாபுஃ பாரமத்வநஃ

ஸ்ரீ வருணன் சொன்னான்: இன்று எனது உடல் அமைதியடைந்தது; இன்று என் குறிக்கோள் நிறைவேறியது. உம்மை அடைந்தவர்கள், பகவானே, வாழ்வின் கடைசிப் பயணத்தை கடந்துவிட்டார்கள்.

நமஸ்துப்யம் பகவதே ப்ரஹ்மணே பரமாத்மநே । ந யத்ர ஶ்ரூயதே மாயா லோகஸ்ரு'ஷ்டிவிகல்பநா

உமக்கு வணக்கம், பகவானே, பரம்பொருளே, பரமாத்மாவே; அங்கு மாயையும் உலகத்தை உருவாக்கும் கற்பனைகளும் இல்லை.

அஜாநதா மாமகேந மூடேநாகார்யவேதிநா । ஆநீதோऽயம் தவ பிதா தத் பவாந் க்ஷந்துமர்ஹதி

நான் அறியாமையாலும், அறிவில்லாத முடிவினாலும் உன் தந்தையை இங்கு அழைத்துவந்தேன்; அதை நீ மன்னிக்க வேண்டும்.

மமாப்யநுக்ரஹம் க்ரு'ஷ்ண கர்தும் அர்ஹஸ்யஶேஷத்ரு'க் । கோவிந்த நீயதாமேஷ பிதா தே பித்ரு'வத்ஸல

எல்லாவற்றையும் காண்பவரே கிருஷ்ணா, எனக்கும் உன் அருள் செய்ய வேண்டும். கோவிந்தா, தந்தையை நேசிப்பவரே, உன் தந்தை மீண்டும் செல்லட்டும்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஏவம் ப்ரஸாதிதஃ க்ரு'ஷ்ணோ பகவாந் ஈஶ்வரேஶ்வரஃ । ஆதாயாகாத் ஸ்வபிதரம் பந்தூநாம் சாவஹந் முதம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னான்: இப்படிச் சமாதானம் செய்யப்பட்ட கிருஷ்ணன், எல்லா இறைவர்களுக்கும் இறைவன், தன் தந்தையை அழைத்து, உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து திரும்பினார்.

நந்தஸ்த்வதீந்த்ரியம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகபாலமஹோதயம் । க்ரு'ஷ்ணே ச ஸந்நதிம் தேஷாம் ஜ்ஞாதிப்யோ விஸ்மிதோऽப்ரவீத்

நந்தன், உலகத்தின் காவலனின் அதிசய மகிமையையும், கிருஷ்ணனுக்காக அவர்கள் செய்த மரியாதையையும் பார்த்து, ஆச்சரியமடைந்து தன் உறவினர்களிடம் சொன்னான்.

தே சௌத்ஸுக்யதியோ ராஜந் மத்வா கோபாஸ்தமீஶ்வரம் । அபி நஃ ஸ்வகதிம் ஸூக்ஷ்மாம் உபாதாஸ்யததீஶ்வரஃ

அந்த ஆயர்கள், ராஜா, ஆவலுடன், 'இந்த இறைவன் நம்முடைய நுண்ணிய பயணத்தை எங்களுக்கு காண்பிப்பாரா?' என்று எண்ணினர்.

இதி ஸ்வாநாம் ஸ பகவாந் விஜ்ஞாயாகிலத்ரு'க் ஸ்வயம் । ஸங்‌கல்பஸித்தயே தேஷாம் க்ரு'பயைததசிந்தயத்

அவரவர் உள்ளத்தை அறிந்த பகவான், தன் மக்களுக்கு கருணையால், அவர்களின் விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும் என்று எண்ணினார்.

ஜநோ வை லோக ஏதஸ்மிந் அவித்யாகாமகர்மபிஃ । உச்சாவசாஸு கதிஷு ந வேத ஸ்வாம் கதிம் ப்ரமந்

இந்த உலகில் மக்கள் அறியாமை, ஆசை, செயல் ஆகியவற்றால் குழம்பி, உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பல வழிகளில் சுற்றிக்கொண்டு, தங்கள் உண்மையான பயணத்தை அறியாமல் இருக்கின்றனர்.

இதி ஸஞ்சிந்த்ய பகவாந் மஹாகாருணிகோ ஹரிஃ । தர்ஶயாமாஸ லோகம் ஸ்வம் கோபாநாம் தமஸஃ பரம்

இதை எண்ணி, பேரகருணையுள்ள ஹரி பகவான், அந்த ஆயர்களுக்கு இருள் கடந்த தன் உலகத்தை காண்பித்தார்.

ஸத்யம் ஜ்ஞாநமநந்தம் யத் ப்ரஹ்ம ஜ்யோதிஃ ஸநாதநம் । யத்தி பஶ்யந்தி முநயோ குணாபாயே ஸமாஹிதாஃ

அது உண்மை, அறிவு, முடிவில்லாதது; பிரம்மம், என்றும் ஒளிரும் ஜோதி; முனிவர்கள் குணங்கள் நீங்கியபோது மனதை ஒருமைப்படுத்தி அதைக் காண்கிறார்கள்.

தே து ப்ரஹ்மஹ்ரதம் நீதா மக்நாஃ க்ரு'ஷ்ணேந சோத்‌த்ரு'தாஃ । தத்ரு'ஶுர்ப்ரஹ்மணோ லோகம் யத்ராக்ரூரோऽத்யகாத் புரா

அவர்கள் பிரம்மத்தின் குளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, கிருஷ்ணனால் முழுகி மீண்டும் எடுக்கப்பட்டு, அக்காலத்தில் அக்ரூரன் சென்ற பிரம்மலோகத்தைப் பார்த்தார்கள்.

நந்தாதயஸ்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமாநந்தநிவ்ரு'தாஃ । க்ரு'ஷ்ணம் ச தத்ரச்சந்தோபிஃ ஸ்தூயமாநம் ஸுவிஸ்மிதாஃ

நந்தனும் மற்றவர்களும் அந்த இடத்தைப் பார்த்து பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, அங்கே கிருஷ்ணன் வேதப்பாடல்களால் புகழப்படுவதை ஆச்சரியத்துடன் கண்டார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே அஷ்டாவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தி எட்டாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஜ்ஞாநம் விவேகோ நிகமஸ்தபஶ்ச ப்ரத்யக்ஷமைதிஹ்யமதாநுமாநம் । ஆத்யந்தயோரஸ்ய யதேவ கேவலம் காலஶ்ச ஹேதுஶ்ச ததேவ மத்யே

அறிவு, பகுத்தறிவு, வேதம், தவம், நேரடி அனுபவம், மரபு, ஊகமுறை — இவை எல்லாவற்றின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இருப்பது, காலமும் காரணமும், அதுவே நடுவிலும் உள்ளது.

யதா ஹிரண்யம் ஸ்வக்ரு'தம் புரஸ்தாத் பஶ்சாச்ச ஸர்வஸ்ய ஹிரண்மயஸ்ய । ததேவ மத்யே வ்யவஹார்யமாணம் நாநாபதேஶைரஹமஸ்ய தத்வத்

ஒரு பொன் பொருளை முன்பும் பின்னும் தானே உருவாக்கினாலும், அந்த பொன் எல்லா பொன் பொருள்களிலும் நிறைந்திருப்பது போல, பல பெயர்களில் நடுவிலும் நானே இருக்கிறேன்.

விஜ்ஞாநமேதத் த்ரியவஸ்தமங்க குணத்ரயம் காரணகார்யகர்த்ரு' । ஸமந்வயேந வ்யதிரேகதஶ்ச யேநைவ துர்யேண ததேவ ஸத்யம்

அன்புள்ளவனே, இந்த அறிவு மூன்று நிலைகளில் உள்ளது; அது மூன்று குணங்களால் ஆனது—காரணம், விளைவு, செய்பவர். அவை ஒன்றாகவும், தனித்தனியாகவும் இருப்பினும், அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட நான்காவது நிலையே உண்மையானது.

ந யத்புரஸ்தாத் உத யந்ந பஶ்சாந் மத்யே ச தந்ந வ்யபதேஶமாத்ரம் । பூதம் ப்ரஸித்தம் ச பரேண யத் யத் ததேவ தத் ஸ்யாதிதி மே மநீஷா

முன்பும், பின்பும், நடுவிலும் இல்லாதது பெயரளவாக மட்டுமே உள்ளது; பரமனால் உண்மையாக நிலைபெற்றது மட்டுமே உண்மையாகும் என எனது கருத்து.