ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சித்தேந ஹ்ரு'தயம் சைத்யஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ப்ராவிஶத்யதா । விராட்ததைவ புருஷஃ ஸலிலாத் உததிஷ்டத

சித்தத்துடன் உள்ளுணர்வு, அந்த அறிவாளி இதயத்தில் நுழைந்தபோது, அந்தப் பெருமகன் நீரிலிருந்து எழுந்தான்.

யதா ப்ரஸுப்தம் புருஷம் ப்ராணேந்த்ரியமநோதியஃ । ப்ரபவந்தி விநா யேந நோத்தாபயிதுமோஜஸா

ஒரு மனிதன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, உயிரும், அறிவும், மனமும், புத்தியும் இருந்தாலும், அவனுடைய உயிர்சக்தி இல்லாமல் அவனை எழுப்ப முடியாதது போல,

தமஸ்மிந் ப்ரத்யகாத்மாநம் தியா யோகப்ரவ்ரு'த்தயா । பக்த்யா விரக்த்யா ஜ்ஞாநேந விவிச்யாத்மநி சிந்தயேத்

அதேபோல், யோகத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தி, பக்தி, வைராகியம், அறிவு ஆகியவற்றால் அந்த அகத்துள்ள ஆத்மாவை ஆராய்ந்து, தன்னைத் தானே சிந்திக்க வேண்டும்.

விகதமதஸ்ய இம்த்ரஸ்ய ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸந்நிதௌ க்ஷமாப்ரார்தநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) கோவர்தநே த்ரு'தே ஶைலே ஆஸாராத் ரக்ஷிதே வ்ரஜே । கோலோகாதாவ்ரஜஜ் க்ரு'ஷ்ணம் ஸுரபிஃ ஶக்ர ஏவ ச

கோவர்த்தனமலை தூக்கி, வ்ரஜவாசிகளை மழையிலிருந்து காப்பாற்றியபோது, கோலோகத்தில் கண்ணனைச் சந்திக்க சுரபியும் இந்திரனும் வந்தார்கள் என்று ஶுகர் சொன்னார்.

விவிக்த உபஸங்‌கம்ய வ்ரீடீதஃ க்ரு'தஹேலநஃ । பஸ்பர்ஶ பாதயோரேநம் கிரீடேநார்கவர்சஸா

தனது தவறுக்காக வெட்கப்பட்ட இந்திரன், தனியாக அருகில் வந்து, சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கும் கிரீடத்தால் கண்ணனின் பாதங்களைத் தொட்டான்.

த்ரு'ஷ்டஶ்ருதாநுபாவோऽஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்யாமிததேஜஸஃ । நஷ்டத்ரிலோகேஶமத இதமாஹ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

கிருஷ்ணரின் அளவில்லாத வலிமையை பார்த்தும் கேட்டும், மூன்று உலகங்களின் அரசர்களுக்குள்ளிருந்த பெருமை அழிந்தபின், அவன் கைவளைத்து பணிந்து இவ்வாறு பேசினான்.

இந்த்ர உவாச - ( மிஶ்ர ) விஶுத்தஸத்த்வம் தவ தாம ஶாந்தம் தபோமயம் த்வஸ்தரஜஸ்தமஸ்கம் । மாயாமயோऽயம் குணஸம்ப்ரவாஹோ ந வித்யதே தே க்ரஹணாநுபந்தஃ

இந்திரன் கூறினான்: உமது இருப்பிடம் தூய்மைமிக்கது, அமைதியானது, தவத்தால் நிரம்பியது, ஆசை-அகங்காரம் இல்லாதது. மாயையால் உருவாகும் இந்த குணங்களின் ஓட்டம் உம்மை கட்டிப் போடாது; உமக்கு பற்றும் இல்லை.

குதோ நு தத்தேதவ ஈஶ தத்க்ரு'தா லோபாதயோ யேऽபுதலிந்கபாவாஃ । ததாபி தண்டம் பகவாந்பிபர்தி தர்மஸ்ய குப்த்யை கலநிக்ரஹாய

அப்பொழுது, அறியாமையால் ஏற்படும் பேராசை போன்ற காரணங்கள் உமக்கு எவ்வாறு உண்டாகும், ஆண்டவரே? இருந்தாலும், நீதி காக்கவும், தீயவர்களை அடக்கவும், பகவான் தண்டனை வழங்குகிறார்.

பிதா குருஸ்த்வம் ஜகதாமதீஶோ துரத்யயஃ கால உபாத்ததண்டஃ । ஹிதாய ஸ்வேச்சாதநுபிஃ ஸமீஹஸே மாநம் விதுந்வந் ஜகதீஶமாநிநாம்

நீ உலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தை, ஆசான், ஆண்டவன், கடக்க முடியாத காலம், தண்டனை ஏந்துபவன். எல்லோருக்கும் நன்மை செய்ய, உன் விருப்பப்படி உருவம் எடுத்து, உலகை ஆண்டதாக நினைக்கும் பெருமையுள்ளவர்களின் அகம்பாவத்தை நீக்குகிறாய்.

( இம்த்ரவம்ஶா ) யே மத்விதாஜ்ஞா ஜகதீஶமாநிநஃ த்வாம் வீக்ஷ்ய காலேऽபயமாஶு தந்மதம் । ஹித்வாऽऽர்யமார்கம் ப்ரபஜந்த்யபஸ்மயா ஈஹா கலாநாமபி தேऽநுஶாஸநம்

என்னைப் போன்ற உத்தரவைக் கேட்காதவர்கள், தங்களை உலகின் ஆண்டவர்களாக எண்ணுபவர்கள், உம்மை சரியான நேரத்தில் பார்த்தவுடன் விரைவில் தங்கள் பெருமையை இழந்து, நல்ல வழியை விட்டு, மரியாதையின்றி நடக்கிறார்கள்; தீயவர்களுக்குக் கூட உமது போதனை பயனளிக்கிறது.

( மிஶ்ர ) ஸ த்வம் மமைஶ்வர்யமதப்லுதஸ்ய க்ரு'தாகஸஸ்தேऽவிதுஷஃ ப்ரபாவம் । க்ஷந்தும் ப்ரபோऽதார்ஹஸி மூடசேதஸோ மைவம் புநர்பூந்மதிரீஶ மேऽஸதீ

ஆண்டவரே, என் செல்வத்திலும் பெருமையிலும் மயங்கி, அறியாமையால் செய்த தவறை மன்னிக்க வேண்டும். என் மனம் குழப்பமடைந்தது; இனி இப்படிப் பொய்யான எண்ணங்கள் எனக்குள் எழாமல் இருக்க வேண்டும்.

தவாவதாரோऽயமதோக்ஷஜேஹ புவோ பராணாம் உருபாரஜந்மநாம் । சமூபதீநாமபவாய தேவ பவாய யுஷ்மத் சரணாநுவர்திநாம்

அதோக்ஷஜா, உமது இந்த அவதாரம், பூமியைப் பாரம் ஏற்ற அரசர்களால் ஏற்பட்ட கனமான சுமையை அகற்றவும், படைத்தலைவர்களை அழிக்கவும், உமது பாதத்தைப் பின்பற்றுவோருக்கு நன்மை செய்யவும் வந்ததாகும்.

( அநுஷ்டுப் ) நமஸ்துப்யம் பகவதே புருஷாய மஹாத்மநே । வாஸுதேவாய க்ரு'ஷ்ணாய ஸாத்வதாம் பதயே நமஃ

உமக்கு வணக்கம், பரமபுருஷா, மகாத்மா, வாசுதேவா, கிருஷ்ணா, சாத்வதர்களின் தலைவா, உமக்கு வணக்கம்.

ஸ்வச்சந்தோபாத்ததேஹாய விஶுத்தஜ்ஞாநமூர்தயே । ஸர்வஸ்மை ஸர்வபீஜாய ஸர்வபூதாத்மநே நமஃ

இச்சைப்படி உருவம் எடுப்பவரே, தூய அறிவாக விளங்குபவரே, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவரே, எல்லாவற்றிற்கும் விதையாக இருப்பவரே, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

மயேதம் பகவந் கோஷ்ட நாஶாயாஸாரவாயுபிஃ । சேஷ்டிதம் விஹதே யஜ்ஞே மாநிநா தீவ்ரமந்யுநா

பகவானே, நான் பெருமையிலும் கடும் கோபத்திலும் ஆட்பட்டு, இந்த கோபர்களின் கிராமத்தை அழிக்க, பலத்த காற்றும் புயலும் எழுப்பினேன்; யாகம் நிறுத்தப்பட்டபின் அவ்வாறு நடந்தேன்.

த்வயேஶாநுக்ரு'ஹீதோऽஸ்மி த்வஸ்தஸ்தம்போ வ்ரு'தோத்யமஃ । ஈஶ்வரம் குருமாத்மாநம் த்வாமஹம் ஶரணம் கதஃ

உமது அருளால் என் பெருமை அகன்று, என் வீணான முயற்சி அழிந்தது; ஆண்டவரும், ஆசானும், என் ஆத்மாவுமான உம்மை நான் சரணடைந்தேன்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஏவம் ஸங்‌கீர்திதஃ க்ரு'ஷ்ணோ மகோநா பகவாநமும் । மேககம்பீரயா வாசா ப்ரஹஸந் இதமப்ரவீத்

ஶுகன் கூறினான்: இவ்வாறு மகவன் கிருஷ்ணரை புகழ்ந்தபோது, பகவான், மேகக் கரகரப்பைப் போல ஆழமான குரலில் சிரித்தபடி இவ்வாறு பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - மயா தேऽகாரி மகவந் மகபங்‌கோऽநுக்ரு'ஹ்ணதா । மதநுஸ்ம்ரு'தயே நித்யம் மத்தஸ்யேந்த்ரஶ்ரியா ப்ரு'ஶம்

பகவான் கூறினார்: மகவனே, உனக்கு அருள் செய்யவும், நீ எப்போதும் என்னை நினைக்கவும், இந்திரனுடைய பெருமையில் மயங்காமல் இருக்கவும், உன் யாகத்தை நான் நிறுத்தினேன்.

மாமைஶ்வர்யஶ்ரீமதாந்தோ தண்டபாணிம் ந பஶ்யதி । தம் ப்ரம்ஶயாமி ஸம்பத்‍ப்யோ யஸ்ய சேச்சாம்யநுக்ரஹம்

செல்வத்திலும் அதிகாரத்திலும் பெருமை கொண்டு கண் மூடிக்கொள்வோர் தண்டனை ஏந்துபவரை காணமாட்டார்கள்; அவர்களுக்கு அருள் செய்ய விரும்பினால், அவர்களின் செல்வத்தை நான் அகற்றுவேன்.

கம்யதாம் ஶக்ர பத்ரம் வஃ க்ரியதாம் மேऽநுஶாஸநம் । ஸ்தீயதாம் ஸ்வாதிகாரேஷு யுக்தைர்வஃ ஸ்தம்பவர்ஜிதைஃ

போய்வா, சக்கிரா; உங்களுக்கு எல்லாம் நன்மை உண்டாகட்டும். என் கட்டளையைப் பின்பற்றுங்கள். தக்க முறையில், பெருமை இல்லாமல், உங்களுடைய கடமைகளில் நிலைத்திருங்கள்.

அதாஹ ஸுரபிஃ க்ரு'ஷ்ணம் அபிவந்த்ய மநஸ்விநீ । ஸ்வஸந்தாநைருபாமந்த்ர்ய கோபரூபிணமீஶ்வரம்

பின்னர் சுரபி, மனம் நிறைந்தவளாக, தன் பிள்ளைகளுடன், கோபர் வடிவில் இருந்த பகவானான கிருஷ்ணரிடம் சென்று வணங்கினாள்.

ஸுரபிருவாச - க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ண மஹாயோகிந் விஶ்வாத்மந் விஶ்வஸம்பவ । பவதா லோகநாதேந ஸநாதா வயமச்யுத

சுரபி கூறினாள்: கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, மகா யோகி, உலகின் ஆத்மா, எல்லாவற்றிற்கும் காரணமானவரே, உலகங்களின் ஆண்டவராகிய உம்மால் நாங்கள் பாதுகாக்கப்படுகிறோம், தவறாதவனே.

த்வம் நஃ பரமகம் தைவம் த்வம் ந இந்த்ரோ ஜகத்பதே । பவாய பவ கோவிப்ர தேவாநாம் யே ச ஸாதவஃ

உம்மே நம் பரம தெய்வம், இந்திரன் அல்ல, உலகத்தின் ஆண்டவரே; பசுக்கள், பிராமணர்கள், தேவர்கள், நல்லவர்கள் ஆகியோருக்காக நீ இருப்பாய்.

இந்த்ரம் நஸ்த்வாபிஷேக்ஷ்யாமோ ப்ரஹ்மணா சோதிதா வயம் । அவதீர்ணோऽஸி விஶ்வாத்மம் பூமேர்பாராபநுத்தயே

பிரம்மா உத்தரவு செய்ததால், நாம் உன்னை, இந்திரா, அபிஷேகம் செய்யப் போகிறோம். உலகத்தின் ஆத்மாவாகிய நீ, பூமியின் பாரத்தை அகற்ற வருவாயாகியுள்ளாய்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஏவம் க்ரு'ஷ்ணமுபாமந்த்ர்ய ஸுரபிஃ பயஸாத்மநஃ । ஜலைராகாஶகங்‌காயா ஐராவதகரோத்‌த்ரு'தைஃ

ஶுகர் சொன்னார்: இப்படிச் கிருஷ்ணரை அழைத்து, சுரபி தன் பாலை கொண்டு அவரை அபிஷேகம் செய்தாள்; மேலும், ஐராவதம் கொண்டு வந்த ஆகாய கங்கை நீராலும் அவர் குளித்தார்.

இந்த்ரஃ ஸுரர்ஷிபிஃ ஸாகம் சோதிதோ தேவமாத்ரு'பிஃ । அப்யஸிஞ்சத தாஶார்ஹம் கோவிந்த இதி சாப்யதாத்

இந்திரன், தேவர்ஷிகள் மற்றும் தேவிமார்கள் உத்தரவு செய்தபடி, தாசார்ஹ குலத்தவராகிய கோவிந்தனை அபிஷேகம் செய்து, அவரை 'கோவிந்தா' என்று அழைத்தான்.

( மிஶ்ர ) தத்ராகதாஸ்தும்புருநாரதாதயோ கந்தர்வவித்யாதரஸித்தசாரணாஃ । ஜகுர்யஶோ லோகமலாபஹம் ஹரேஃ ஸுராங்‌கநாஃ ஸம்நந்ரு'துர்முதாந்விதாஃ

அங்கே தும்புரு, நாரதர் மற்றும் பலர்—கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள்—வருகை தந்து, உலகங்களின் மாசை போக்கும் ஹரியின் புகழை பாடினர்; தேவஸ்திரீகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஆடினர்.

தம் துஷ்டுவுர்தேவநிகாயகேதவோ வ்யவாகிரந் சாத்‍புதபுஷ்பவ்ரு'ஷ்டிபிஃ । லோகாஃ பராம் நிர்வ்ரு'திமாப்நுவம்ஸ்த்ரயோ காவஸ்ததா காமநயந் பயோத்ருதாம்

தேவகணங்களின் தலைவர்கள் அவரை புகழ்ந்து, அதிசயமான பூவிழிகளை பொழிந்தனர்; மூன்று உலகங்களும் பேரின்பம் அடைந்தன; அந்த நேரத்தில் பசுக்கள் பால் பெருக்காக வழங்கின.

( அநுஷ்டுப் ) நாநாரஸௌகாஃ ஸரிதோ வ்ரு'க்ஷா ஆஸந் மதுஸ்ரவாஃ । அக்ரு'ஷ்டபச்யௌஷதயோ கிரயோऽபிப்ரதுந்மணீந்

பலவகை நதிகள், மரங்கள் தேனைப் பொழிந்தன; பயிரிடாமல் தானாகவே தானியங்களும் மூலிகைகளும் வளர்ந்தன; மலைகள் விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்களை தாங்கின.