ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஏதாந்யஸம்ஹத்ய யதா மஹதாதீநி ஸப்த வை । காலகர்மகுணோபேதோ ஜகதாதிருபாவிஶத்

இந்த ஏழு — மகத்துவம் முதலானவை — ஒன்றாக சேர்ந்து, காலம், செயல், குணங்கள் உடன் இணைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்ப வடிவில் புகுந்தன.

ததஸ்தேநாநுவித்தேப்யோ யுக்தேப்யோऽண்டம் அசேதநம் । உத்திதம் புருஷோ யஸ்மாத் உததிஷ்டதஸௌ விராட்

இவை இவ்வாறு ஊடுருவி, ஒன்றாக இணைந்தபோது, உயிரற்ற பிரபஞ்ச முட்டை தோன்றியது; அதிலிருந்து மகா புருஷன் எழுந்தார்; அவர் விராட் உருவில் எழுந்தார்.

ஏததண்டம் விஶேஷாக்யம் க்ரமவ்ரு'த்தைர்தஶோத்தரைஃ । தோயாதிபிஃ பரிவ்ரு'தம் ப்ரதாநேநாவ்ரு'தைர்பஹிஃ । யத்ர லோகவிதாநோऽயம் ரூபம் பகவதோ ஹரேஃ

இந்த விசேஷமான பிரபஞ்ச முட்டை, தண்ணீர் முதலான பத்து அடுக்குகளால் ஒவ்வொன்றாக சூழப்பட்டு, வெளியே முதன்மை பொருளால் மூடப்பட்டு, இந்த உலகங்களின் பரப்பும், ஹரியின் வடிவும் அதிலேயே உள்ளது.

ஹிரண்மயாத் அண்டகோஶாத் உத்தாய ஸலிலேஶயாத் । தமாவிஶ்ய மஹாதேவோ பஹுதா நிர்பிபேத கம்

பொன்னிற முட்டை ஓட்டிலிருந்து எழுந்து, நீரில் படுத்து, அந்த மகாதேவன் அதனுள் புகுந்து, பலவிதமாக அந்த அகலத்தை உடைத்தார்.

நிரபித்யதாஸ்ய ப்ரதமம் முகம் வாணீ ததோऽபவத் । வாண்யா வஹ்நிரதோ நாஸே ப்ராணோऽதோ க்ராண ஏதயோஃ

முதலில் அவருடைய வாய் திறக்கப்பட்டது; அதிலிருந்து பேச்சு தோன்றியது; பேச்சிலிருந்து தீ, பிறகு மூக்கு, அதிலிருந்து மூச்சு, அதிலிருந்து மணம் உணர்வு தோன்றின.

க்ராணாத் வாயுரபித்யேதாம் அக்ஷிணீ சக்ஷுரேதயோஃ । தஸ்மாத்ஸூர்யோ ந்யபித்யேதாம் கர்ணௌ ஶ்ரோத்ரம் ததோ திஶஃ

மணம் உணர்விலிருந்து காற்று தோன்றியது; பின்னர் கண்கள், அதிலிருந்து பார்வை; அதிலிருந்து சூரியன்; பின்னர் காதுகள், அதிலிருந்து கேட்கும் உணர்வு; அதிலிருந்து திசைகள் தோன்றின.

நிர்பிபேத விராஜஸ்த்வக் ரோமஶ்மஶ்ர்வாதயஸ்ததஃ । தத ஓஷதயஶ்சாஸந் ஶிஶ்நம் நிர்பிபிதே ததஃ

விராட் தோல் உடைத்தார்; அதிலிருந்து முடி, உடல் முடி முதலியவை தோன்றின; அதன் பின் செடிகள் தோன்றின; பிறகு இனப்பாகம் உருவானது.

ரேதஸ்தஸ்மாதாப ஆஸந் நிரபித்யத வை குதம் । குதாதபாநோऽபாநாச்ச ம்ரு'த்யுர்லோகபயங்கரஃ

வீரியத்திலிருந்து நீர் தோன்றியது; பின்பு புறப்பாதை உருவானது. அந்தப் பாதையில் இருந்து அபானம் தோன்றியது; அபானத்திலிருந்து, உலகை அச்சுறுத்தும் மரணம் பிறந்தது.

ஹஸ்தௌ ச நிரபித்யேதாம் பலம் தாப்யாம் ததஃ ஸ்வராட் । பாதௌ ச நிரபித்யேதாம் கதிஸ்தாப்யாம் ததோ ஹரிஃ

கைகளும் உருவாகி திறக்கப்பட்டன; அவற்றால் வலிமை தோன்றியது, அதிலிருந்து இந்திரன் பிறந்தான். கால்களும் உருவாகி திறக்கப்பட்டன; அவற்றால் நடப்பது உண்டாயிற்று, அதிலிருந்து விஷ்ணு தோன்றினார்.

நாட்யோऽஸ்ய நிரபித்யந்த தாப்யோ லோஹிதமாப்ரு'தம் । நத்யஸ்ததஃ ஸமபவந் உதரம் நிரபித்யத

அவனுடைய நரம்புகள் திறக்கப்பட்டன; அவற்றில் இரத்தம் நிரம்பியது. அதன் பின் நதிகள் தோன்றின; வயிறும் திறக்கப்பட்டது.

க்ஷுத்பிபாஸே ததஃ ஸ்யாதாம் ஸமுத்ரஸ்த்வேதயோரபூத் । அதாஸ்ய ஹ்ரு'தயம் பிந்நம் ஹ்ரு'தயாந்மந உத்திதம்

பின்னர் பசி மற்றும் தாகம் எழுந்தன; அவற்றுக்கு ஆதரவாக சமுத்திரம் இருந்தது. அடுத்ததாக, அவனுடைய இதயம் பிளந்தது; அந்த இதயத்திலிருந்து மனம் தோன்றியது.

மநஸஶ்சந்த்ரமா ஜாதோ புத்திர்புத்தேர்கிராம் பதிஃ । அஹங்காரஸ்ததோ ருத்ரஃ சித்தம் சைத்யஸ்ததோऽபவத்

மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; புத்தியிலிருந்து வாக்கின் அதிபதி தோன்றினார். அகங்காரத்திலிருந்து ருத்ரன் எழுந்தார்; சித்தத்திலிருந்து உள்ளுணர்வு பிறந்தது.

ஏதே ஹி அப்யுத்திதா தேவா நைவாஸ்யோத்தாபநேऽஶகந் । புநராவிவிஶுஃ காநி தமுத்தாபயிதும் க்ரமாத்

இவ்வாறு எழுந்த தெய்வங்கள் அவனை எழுப்ப முடியவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இடத்திற்குள் திரும்பி, அவனை எழுப்ப முயன்றனர்.

வஹ்நிர்வாசா முகம் பேஜே நோததிஷ்டத் ததா விராட் । க்ராணேந நாஸிகே வாயுஃ நோததிஷ்டத் ததா விராட்

அக்னி வாக்காக வாயில் நுழைந்தான்; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. வாயுவும் நாசியில் நாற்றமாக நுழைந்தான்; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

அக்ஷிணீ சக்ஷுஷாதித்யோ நோததிஷ்டத் ததா விராட் । ஶ்ரோத்ரேண கர்ணௌ ச திஶோ நோததிஷ்டத் ததா விராட்

சூரியன் கண்களில் பார்வையாக நுழைந்தான்; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. திசைகள் செவிகளில் கேள்வியாக நுழைந்தன; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

த்வசம் ரோமபிரோஷத்யோ நோததிஷ்டத் ததா விராட் । ரேதஸா ஶிஶ்நமாபஸ்து நோததிஷ்டத் ததா விராட்

மூலிகைகள் தோலில் முடியுடன் நுழைந்தன; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. நீர், வீரியத்துடன் பிறப்பிடத்தில் நுழைந்தது; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

குதம் ம்ரு'த்யுரபாநேந நோததிஷ்டத் ததா விராட் । ஹஸ்தாவிந்த்ரோ பலேநைவ நோததிஷ்டத் ததா விராட்

மரணம் அபானத்துடன் புறப்பாதையில் நுழைந்தது; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. இந்திரன் வலிமையுடன் கைகளில் நுழைந்தான்; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

விஷ்ணுர்கத்யைவ சரணௌ நோததிஷ்டத் ததா விராட் । நாடீர்நத்யோ லோஹிதேந நோததிஷ்டத் ததா விராட்

விஷ்ணு நடப்பதுடன் கால்களில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. நதிகள் இரத்தத்துடன் நரம்புகளில் நுழைந்தன; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

க்ஷுத்த்ரு'ட்ப்யாம் உதரம் ஸிந்துஃ நோததிஷ்டத் ததா விராட் । ஹ்ரு'தயம் மநஸா சந்த்ரோ நோததிஷ்டத் ததா விராட்

பசி, தாகத்துடன் சமுத்திரம் வயிறில் நுழைந்தது; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. சந்திரன் மனத்துடன் இதயத்தில் நுழைந்தான்; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

புத்த்யா ப்ரஹ்மாபி ஹ்ரு'தயம் நோததிஷ்டத் ததா விராட் । ருத்ரோऽபிமத்யா ஹ்ரு'தயம் நோததிஷ்டத் ததா விராட்

புத்தியுடன் பிரம்மாவும் இதயத்தில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அந்தப் பெருமகன் எழவில்லை. அகங்காரத்துடன் ருத்ரனும் இதயத்தில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவன் எழவில்லை.

சித்தேந ஹ்ரு'தயம் சைத்யஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ப்ராவிஶத்யதா । விராட்ததைவ புருஷஃ ஸலிலாத் உததிஷ்டத

சித்தத்துடன் உள்ளுணர்வு, அந்த அறிவாளி இதயத்தில் நுழைந்தபோது, அந்தப் பெருமகன் நீரிலிருந்து எழுந்தான்.

யதா ப்ரஸுப்தம் புருஷம் ப்ராணேந்த்ரியமநோதியஃ । ப்ரபவந்தி விநா யேந நோத்தாபயிதுமோஜஸா

ஒரு மனிதன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, உயிரும், அறிவும், மனமும், புத்தியும் இருந்தாலும், அவனுடைய உயிர்சக்தி இல்லாமல் அவனை எழுப்ப முடியாதது போல,

தமஸ்மிந் ப்ரத்யகாத்மாநம் தியா யோகப்ரவ்ரு'த்தயா । பக்த்யா விரக்த்யா ஜ்ஞாநேந விவிச்யாத்மநி சிந்தயேத்

அதேபோல், யோகத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தி, பக்தி, வைராகியம், அறிவு ஆகியவற்றால் அந்த அகத்துள்ள ஆத்மாவை ஆராய்ந்து, தன்னைத் தானே சிந்திக்க வேண்டும்.

விகதமதஸ்ய இம்த்ரஸ்ய ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸந்நிதௌ க்ஷமாப்ரார்தநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) கோவர்தநே த்ரு'தே ஶைலே ஆஸாராத் ரக்ஷிதே வ்ரஜே । கோலோகாதாவ்ரஜஜ் க்ரு'ஷ்ணம் ஸுரபிஃ ஶக்ர ஏவ ச

கோவர்த்தனமலை தூக்கி, வ்ரஜவாசிகளை மழையிலிருந்து காப்பாற்றியபோது, கோலோகத்தில் கண்ணனைச் சந்திக்க சுரபியும் இந்திரனும் வந்தார்கள் என்று ஶுகர் சொன்னார்.

விவிக்த உபஸங்‌கம்ய வ்ரீடீதஃ க்ரு'தஹேலநஃ । பஸ்பர்ஶ பாதயோரேநம் கிரீடேநார்கவர்சஸா

தனது தவறுக்காக வெட்கப்பட்ட இந்திரன், தனியாக அருகில் வந்து, சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கும் கிரீடத்தால் கண்ணனின் பாதங்களைத் தொட்டான்.

த்ரு'ஷ்டஶ்ருதாநுபாவோऽஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்யாமிததேஜஸஃ । நஷ்டத்ரிலோகேஶமத இதமாஹ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

கிருஷ்ணரின் அளவில்லாத வலிமையை பார்த்தும் கேட்டும், மூன்று உலகங்களின் அரசர்களுக்குள்ளிருந்த பெருமை அழிந்தபின், அவன் கைவளைத்து பணிந்து இவ்வாறு பேசினான்.

இந்த்ர உவாச - ( மிஶ்ர ) விஶுத்தஸத்த்வம் தவ தாம ஶாந்தம் தபோமயம் த்வஸ்தரஜஸ்தமஸ்கம் । மாயாமயோऽயம் குணஸம்ப்ரவாஹோ ந வித்யதே தே க்ரஹணாநுபந்தஃ

இந்திரன் கூறினான்: உமது இருப்பிடம் தூய்மைமிக்கது, அமைதியானது, தவத்தால் நிரம்பியது, ஆசை-அகங்காரம் இல்லாதது. மாயையால் உருவாகும் இந்த குணங்களின் ஓட்டம் உம்மை கட்டிப் போடாது; உமக்கு பற்றும் இல்லை.

குதோ நு தத்தேதவ ஈஶ தத்க்ரு'தா லோபாதயோ யேऽபுதலிந்கபாவாஃ । ததாபி தண்டம் பகவாந்பிபர்தி தர்மஸ்ய குப்த்யை கலநிக்ரஹாய

அப்பொழுது, அறியாமையால் ஏற்படும் பேராசை போன்ற காரணங்கள் உமக்கு எவ்வாறு உண்டாகும், ஆண்டவரே? இருந்தாலும், நீதி காக்கவும், தீயவர்களை அடக்கவும், பகவான் தண்டனை வழங்குகிறார்.

பிதா குருஸ்த்வம் ஜகதாமதீஶோ துரத்யயஃ கால உபாத்ததண்டஃ । ஹிதாய ஸ்வேச்சாதநுபிஃ ஸமீஹஸே மாநம் விதுந்வந் ஜகதீஶமாநிநாம்

நீ உலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தை, ஆசான், ஆண்டவன், கடக்க முடியாத காலம், தண்டனை ஏந்துபவன். எல்லோருக்கும் நன்மை செய்ய, உன் விருப்பப்படி உருவம் எடுத்து, உலகை ஆண்டதாக நினைக்கும் பெருமையுள்ளவர்களின் அகம்பாவத்தை நீக்குகிறாய்.