ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஷட்‌விம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பகுதியில் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஸந்தோऽநபேக்ஷா மச்சித்தாஃ ப்ரஶாந்தாஃ ஸமதர்ஶிநஃ । நிர்மமா நிரஹங்காரா நிர்த்வந்த்வா நிஷ்பரிக்ரஹாஃ

சாந்தர்கள் பற்றில்லாதவர்கள், என் நினைவில் முழுமையாக இருப்பவர்கள், அமைதியானவர்கள், எல்லாவற்றையும் சமமாக見るவர்கள், சொந்தம், அகம்பாவம் இல்லாதவர்கள், இரட்டைய உணர்வுகளால் பாதிக்கப்படாதவர்கள், ஆசை இல்லாதவர்கள்.

தேஷு நித்யம் மஹாபாக மஹாபாகேஷு மத்கதாஃ । ஸம்பவந்தி ஹிதா ந்ரு'ணாம் ஜுஷதாம் ப்ரபுநந்த்யகம்

பெரும் பாக்கியசாலி, அந்தச் சாந்தர்களிடம் என் கதைகள் எப்போதும் தோன்றுகின்றன; அவற்றை விரும்பி கேட்பவர்கள் பாவங்களை நீக்கி தூய்மையடைவார்கள்.

தா யே ஶ்ர்ரு'ண்வந்தி காயந்தி ஹ்யநுமோதந்தி சாத்ரு'தாஃ । மத்பராஃ ஶ்ரத்ததாநாஶ்ச பக்திம் விந்தந்தி தே மயி

அவற்றை மரியாதையுடன் கேட்பவர்கள், பாடுவோர், மனதில் ஒப்புக்கொள்வோர், எனக்கு பக்தியுடன் நம்பிக்கையுடன் இருப்போர், அவர்கள் என்னிடம் பக்தியை அடைவார்கள்.

பக்திம் லப்தவதஃ ஸாதோஃ கிமந்யத் அவஶிஷ்யதே । மய்யநந்தகுணே ப்ரஹ்மண்யாநந்தாநுபவாத்மநி

பக்தியை பெற்ற சாந்தருக்கு, எல்லா குணங்களும் கொண்ட ஆனந்த வடிவான என்னுள் ஆனந்தம் அனுபவிக்கும்போது, வேறு எது எஞ்சியிருக்கிறது?

யதோபஶ்ரயமாணஸ்ய பகவந்தம் விபாவஸும் । ஶீதம் பயம் தமோऽப்யேதி ஸாதூந் ஸம்ஸேவதஸ்ததா

எப்படி தீயை அணுகும் போது, குளிரும், பயமும், இருளும் அகலுகிறதோ, அதுபோல் சாந்தர்களைச் சேர்ந்தால் அதே பலன் கிடைக்கும்.

நிமஜ்ஜ்யோந்மஜ்ஜதாம் கோரே பவாப்தௌ பரமாயநம் । ஸந்தோ ப்ரஹ்மவிதஃ ஶாந்தா நௌர்த்ரு'டேவாப்ஸு மஜ்ஜதாம்

இந்த பயங்கரமான பிறவிப் பெருங்கடலில் மூழ்கி எழும் உயிர்களுக்கு, பிரம்மத்தை அறிந்த அமைதியான சாந்தர்கள், நீரில் மூழ்குபவர்களுக்கு உறுதியான படகுபோல் இருப்பார்கள்.

அந்நம் ஹி ப்ராணிநாம் ப்ராண ஆர்தாநாம் ஶரணம் த்வஹம் । தர்மோ வித்தம் ந்ரு'ணாம் ப்ரேத்ய ஸந்தோऽர்வாக் பிப்யதோऽரணம்

உயிர்களுக்கு உணவு உயிராகும்; துன்புற்றவர்களுக்கு நான் அடைக்கலமாய் இருப்பேன்; மரணத்திற்கு பிறகு மனிதர்களுக்கு தர்மமே செல்வம்; இந்த உலகில் பயப்படும்வர்களுக்கு சாந்தர்களே பாதுகாப்பு.

ஸந்தோ திஶந்தி சக்ஷூம்ஷி பஹிரர்கஃ ஸமுத்திதஃ । தேவதா பாந்தவாஃ ஸந்தஃ ஸந்த ஆத்மாஹமேவ ச

சாந்தர்கள் வெளியில் எழும் சூரியனைப் போல் பார்வையைக் கொடுக்கிறார்கள்; தேவர்கள், உறவினர்கள், சாந்தர்கள், நானும் - இவர்கள் எல்லாம் சாந்தர்களே.

வைதஸேநஸ்ததோऽப்யேவம் உர்வஶ்யா லோகநிஸ்ப்ரு'ஹஃ । முக்தஸங்கோ மஹீமேதம் ஆத்மாராமஶ்சசார ஹ

வைத்தசேனன், உர்வசியைத் தாண்டியும், உலக ஆசைகள் இல்லாமல், பற்றுகள் நீங்கி, ஆன்மாவில் ஆனந்தம் கொண்டு, இந்த பூமியில் சுற்றினான்.

ம்ரு'துத்வம் கடிநத்வம் ச ஶைத்யமுஷ்ணத்வமேவ ச । ஏதத்ஸ்பர்ஶஸ்ய ஸ்பர்ஶத்வம் தந்மாத்ரத்வம் நபஸ்வதஃ

மென்மை, கடினம், குளிர்ச்சி, வெப்பம் - இவை எல்லாம் தொடுதலின் பண்புகள்; அவை வாயுவின் நுண்ணிய தன்மைகள்.

சாலநம் வ்யூஹநம் ப்ராப்திஃ நேத்ரு'த்வம் த்ரவ்யஶப்தயோஃ । ஸர்வேந்த்ரியாணாம் ஆத்மத்வம் வாயோஃ கர்மாபிலக்ஷணம்

இடமாற்றம், சேர்த்தல், அடைதல், பொருட்கள் மற்றும் ஒலிகளில் முன்னிலை, எல்லா உணர்வுகளுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பது - இவை எல்லாம் வாயுவின் செயல்கள்.

வாயோஶ்ச ஸ்பர்ஶதந்மாத்ராத் ரூபம் தைவேரிதாதபூத் । ஸமுத்திதம் ததஸ்தேஜஃ சக்ஷூ ரூபோபலம்பநம்

வாயுவின் தொடுதலின் நுண்ணிய தன்மையிலிருந்து, தெய்வீக சக்தியால் உருவம் தோன்றியது; அதன்பின் ஒளி பிறந்தது, கண்கள் உருவத்தை அறியும் கருவியாக ஆனது.

த்ரவ்யாக்ரு'தித்வம் குணதா வ்யக்திஸம்ஸ்தாத்வமேவ ச । தேஜஸ்த்வம் தேஜஸஃ ஸாத்வி ரூபமாத்ரஸ்ய வ்ரு'த்தயஃ

ஓ நல்லவரே, பொருளாக இருப்பது, குணமாக இருப்பது, தனி உயிராக இருப்பது — இவை எல்லாம் தீயின் தூய வடிவத்தின் செயல்களாகும்.

த்யோதநம் பசநம் பாநம் அதநம் ஹிமமர்தநம் । தேஜஸோ வ்ரு'த்தயஸ்த்வேதாஃ ஶோஷணம் க்ஷுத்த்ரு'டேவ ச

ஒளி தருவது, சமைப்பது, சூடு கொடுப்பது, எரிப்பது, குளிரை நீக்குவது, உலர்த்துவது, பசிப்பும் தாகமும் உண்டாக்குவது — இவை எல்லாம் தீயின் செயல்கள்.

ரூபமாத்ராத் விகுர்வாணாத் தேஜஸோ தைவசோதிதாத் । ரஸமாத்ரம் அபூத் தஸ்மாத் அம்போ ஜிஹ்வா ரஸக்ரஹஃ

தீயால் தூய வடிவம் மாற்றம் பெற்று, தெய்வ சக்தியால் தூண்டப்பட்டு, அதிலிருந்து தூய சுவை தோன்றியது; அதிலிருந்து தண்ணீர் பிறந்தது, சுவையை உணர நாக்கும் உருவானது.

கஷாயோ மதுரஸ்திக்தஃ கட்வம்ல இதி நைகதா । பௌதிகாநாம் விகாரேண ரஸ ஏகோ விபித்யதே

தண்ணீர் முதலிய பொருட்களின் மாற்றத்தால், ஒரே சுவை பலவகையாக — கசப்பு, இனிப்பு, கசப்பு, கார்ப்பு, புளிப்பு என்று — பிரிக்கப்படுகிறது.

க்லேதநம் பிண்டநம் த்ரு'ப்திஃ ப்ராணநாப்யாயநோந்தநம் । தாபாபநோதோ பூயஸ்த்வம் அம்பஸோ வ்ரு'த்தயஸ்த்விமாஃ

ஈரப்படுத்துவது, உறைபடச் செய்வது, திருப்தி தருவது, உயிரை வாழ வைப்பது, ஊட்டமளிப்பது, மகிழ்ச்சி தருவது, வெப்பத்தை குறைப்பது, நிறைவாக இருப்பது — இவை எல்லாம் தண்ணீரின் செயல்கள்.

ரஸமாத்ராத் விகுர்வாணாத் அம்பஸோ தைவசோதிதாத் । கந்தமாத்ரம் அபூத் தஸ்மாத் ப்ரு'த்வீ க்ராணஸ்து கந்தகஃ

தண்ணீரால் தூய சுவை மாற்றம் பெற்று, தெய்வ சக்தியால் தூண்டப்பட்டு, அதிலிருந்து தூய மணம் தோன்றியது; அதிலிருந்து பூமி பிறந்தது, மணத்தை உணர மூக்கும் உருவானது.

கரம்பபூதிஸௌரப்ய ஶாந்தோக்ராம்லாதிபிஃ ப்ரு'தக் । த்ரவ்யாவயவவைஷம்யாத் கந்த ஏகோ விபித்யதே

பொருட்களின் கலவையில் வேறுபாடு காரணமாக, ஒரே மணம் பலவகையாக — மண்ணின் வாசனை, அழுகிய வாசனை, மணமுள்ளது, மென்மை, தீவிரம், புளிப்பு போன்றவையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.

பாவநம் ப்ரஹ்மணஃ ஸ்தாநம் தாரணம் ஸத்விஶேஷணம் । ஸர்வஸத்த்வகுணோத்‍பேதஃ ப்ரு'திவீவ்ரு'த்திலக்ஷணம்

உருவாக்கத்திற்கு அடிப்படையாக இருப்பது, பரமத்துவத்தின் இருப்பிடம், ஆதரவாக இருப்பது, உண்மையான தனித்துவம், எல்லா உயிர்களின் குணங்கள் வெளிப்படுவது — இவை பூமியின் தன்மைகள்.

நபோகுணவிஶேஷோऽர்தோ யஸ்ய தச்ச்ரோத்ரமுச்யதே । வாயோர்குணவிஶேஷோऽர்தோ யஸ்ய தத்ஸ்பர்ஶநம் விதுஃ

விண்ணின் சிறப்பு குணம் பொருளாக இருப்பதை கேட்கும் உணர்வு என்று கூறுவர்; காற்றின் சிறப்பு குணம் பொருளாக இருப்பதை தொடும் உணர்வு என்று அறிந்துள்ளனர்.

தேஜோகுணவிஶேஷோऽர்தோ யஸ்ய தச்சக்ஷுருச்யதே । அம்போகுணவிஶேஷோऽர்தோ யஸ்ய தத்ரஸநம் விதுஃ । பூமேர்குணவிஶேஷோऽர்தோ யஸ்ய ஸ க்ராண உச்யதே

தீயின் சிறப்பு குணம் பொருளாக இருப்பதை பார்வை என்று கூறுவர்; தண்ணீரின் சிறப்பு குணம் பொருளாக இருப்பதை சுவை உணர்வு என்று அறிந்துள்ளனர்; பூமியின் சிறப்பு குணம் பொருளாக இருப்பதை மணம் உணர்வு என்று கூறுவர்.

பரஸ்ய த்ரு'ஶ்யதே தர்மோ ஹி, அபரஸ்மிந் ஸமந்வயாத் । அதோ விஶேஷோ பாவாநாம் பூமாவேவோபலக்ஷ்யதே

ஒரு பொருளில் ஒரு குணம் காணப்படுகிறது, மற்றொன்றில் இல்லை; அவை சேர்க்கப்பட்டிருப்பதால் இவ்வாறு. எனவே, எல்லா வேறுபாடுகளும் பூமியில் தான் தெளிவாக அறியப்படுகின்றன.

ஏதாந்யஸம்ஹத்ய யதா மஹதாதீநி ஸப்த வை । காலகர்மகுணோபேதோ ஜகதாதிருபாவிஶத்

இந்த ஏழு — மகத்துவம் முதலானவை — ஒன்றாக சேர்ந்து, காலம், செயல், குணங்கள் உடன் இணைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்ப வடிவில் புகுந்தன.

ததஸ்தேநாநுவித்தேப்யோ யுக்தேப்யோऽண்டம் அசேதநம் । உத்திதம் புருஷோ யஸ்மாத் உததிஷ்டதஸௌ விராட்

இவை இவ்வாறு ஊடுருவி, ஒன்றாக இணைந்தபோது, உயிரற்ற பிரபஞ்ச முட்டை தோன்றியது; அதிலிருந்து மகா புருஷன் எழுந்தார்; அவர் விராட் உருவில் எழுந்தார்.

ஏததண்டம் விஶேஷாக்யம் க்ரமவ்ரு'த்தைர்தஶோத்தரைஃ । தோயாதிபிஃ பரிவ்ரு'தம் ப்ரதாநேநாவ்ரு'தைர்பஹிஃ । யத்ர லோகவிதாநோऽயம் ரூபம் பகவதோ ஹரேஃ

இந்த விசேஷமான பிரபஞ்ச முட்டை, தண்ணீர் முதலான பத்து அடுக்குகளால் ஒவ்வொன்றாக சூழப்பட்டு, வெளியே முதன்மை பொருளால் மூடப்பட்டு, இந்த உலகங்களின் பரப்பும், ஹரியின் வடிவும் அதிலேயே உள்ளது.

ஹிரண்மயாத் அண்டகோஶாத் உத்தாய ஸலிலேஶயாத் । தமாவிஶ்ய மஹாதேவோ பஹுதா நிர்பிபேத கம்

பொன்னிற முட்டை ஓட்டிலிருந்து எழுந்து, நீரில் படுத்து, அந்த மகாதேவன் அதனுள் புகுந்து, பலவிதமாக அந்த அகலத்தை உடைத்தார்.

நிரபித்யதாஸ்ய ப்ரதமம் முகம் வாணீ ததோऽபவத் । வாண்யா வஹ்நிரதோ நாஸே ப்ராணோऽதோ க்ராண ஏதயோஃ

முதலில் அவருடைய வாய் திறக்கப்பட்டது; அதிலிருந்து பேச்சு தோன்றியது; பேச்சிலிருந்து தீ, பிறகு மூக்கு, அதிலிருந்து மூச்சு, அதிலிருந்து மணம் உணர்வு தோன்றின.