ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( மிஶ்ர ) ததோऽநுரக்தைஃ பஶுபைஃ பரிஶ்ரிதோ ராஜந் ஸ்வகோஷ்டம் ஸபலோऽவ்ரஜத்தரிஃ । ததாவிதாந்யஸ்ய க்ரு'தாநி கோபிகா காயந்த்ய ஈயுர்முதிதா ஹ்ரு'திஸ்ப்ரு'ஶஃ

அன்பு நிறைந்த ஆயர்களால் சூழப்பட்ட ஹரி, பலராமனுடன் தன் ஆயர்பாடலுக்கு திரும்பினார். அப்போது, கோபிகள் அவருடைய அதிசய செயல்களைப் பாடிக்கொண்டே, ஆனந்தமுடன், மனதை ஆழமாகத் தொட்டபடி பின்தொடர்ந்தனர்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே பஞ்சவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தைந்து ஆம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குணஸங்கம் விநிர்தூய மாம் பஜந்து விசக்ஷணாஃ। நிஃஸங்கோ மாம் பஜேத்வித்வாநப்ரமத்தோ ஜிதேந்த்ரியஃ

புத்திசாலிகள் இயற்கை குணங்களுக்கான பாசங்களை நீக்கி, என்னைத் தியானிக்க வேண்டும்; பற்றில்லாத, அறிவுள்ள, மனம் கட்டுப்படுத்தியவர்கள் கவனத்துடன் என்னை வழிபட வேண்டும்.

ரஜஸ்தமஶ்சாபிஜயேத்ஸத்த்வஸம்ஸேவயா முநிஃ। ஸத்த்வம் சாபிஜயேத்யுக்தோ நைரபேக்ஷ்யேண ஶாந்ததீஃ। ஸம்பத்யதே குணைர்முக்தோ ஜீவோ ஜீவம் விஹாய மாம்

ஒரு முனிவர், சத்துவகுணத்தை வளர்த்து, இராகம், தமஸை வெல்ல வேண்டும்; பின்னர், பற்றின்மையும் அமைதியான மனதாலும் சத்துவத்தையும் வென்று, குணங்களில் இருந்து விடுபட்டு, தனிப்பட்ட உயிரை விட்டுவிட்டு என்னை அடைகிறார்.

ஜீவோ ஜீவவிநிர்முக்தோ குணைஶ்சாஶயஸம்பவைஃ। மயைவ ப்ரஹ்மணா பூர்ணோ ந பஹிர்நாந்தரஶ்சரேத்

உயிர், மற்ற உயிர்களிலிருந்தும், குணங்களால் தோன்றும் ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, என்னில், பரம்பொருளில் முழுமையாக ஒன்றாகி, வெளியிலும் உள்ளிலும் அசையாமல் நிலைபெறும்.

அதோ விபூதிம் மம மாயாவிநஸ்தாம் ஐஶ்வர்யமஷ்டாங்கமநுப்ரவ்ரு'த்தம் । ஶ்ரியம் பாகவதீம் வாஸ்ப்ரு'ஹயந்தி பத்ராம் பரஸ்ய மே தேऽஶ்நுவதே து லோகே

என் மாயையின் ஆற்றலை அறிந்தவர்கள், எட்டுவித ஐஸ்வர்யம் பெற்றாலும், பகவதியின் செல்வத்தையும் விரும்புவதில்லை; அவர்கள் இந்த உலகில் என் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்.

ந கர்ஹிசிந்மத்பராஃ ஶாந்தரூபே நங்க்ஷ்யந்தி நோ மேऽநிமிஷோ லேடி ஹேதிஃ । யேஷாமஹம் ப்ரிய ஆத்மா ஸுதஶ்ச ஸகா குருஃ ஸுஹ்ரு'தோ தைவமிஷ்டம்

என்னை முழுமையாக நேசித்து அமைதியான மனமுடையவர்கள் ஒருபோதும் அழிவதில்லை; காலத்தின் ஆயுதம் அவர்களைத் தொடாது. நான் அவர்களுக்கு ஆத்மாவாகவும், மகனாகவும், நண்பனாகவும், ஆசானாகவும், நல்வாழ்க்கை தருவனாகவும், விரும்பும் தெய்வமாகவும் இருக்கிறேன்.

இமம் லோகம் ததைவ அமும் ஆத்மாநம் உபயாயிநம் । ஆத்மாநம் அநு யே சேஹ யே ராயஃ பஶவோ க்ரு'ஹாஃ

இந்த உலகையும், மறுமையையும், இரண்டையும் தாண்டிச் செல்லும் உயிரையும், இங்கு சொந்தமான செல்வம், மாடு, வீடு ஆகிய அனைத்தையும்—

விஸ்ரு'ஜ்ய ஸர்வாந் அந்யாம்ஶ்ச மாமேவம் விஶ்வதோமுகம் । பஜந்தி அநந்யயா பக்த்யா தாந்ம்ரு'த்யோரதிபாரயே

அனைத்தையும் விட்டு, என்னை மட்டும், எல்லா இடத்திலும் இருப்பவனை, பக்தியுடன் வழிபடுவோர், அவர்களை நான் மரணத்தைத் தாண்டச் செய்கிறேன்.

நாந்யத்ர மத்‍பகவதஃ ப்ரதாநபுருஷேஶ்வராத் । ஆத்மநஃ ஸர்வபூதாநாம் பயம் தீவ்ரம் நிவர்ததே

என்னிடமல்லாமல் வேறு எங்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதியாகிய பரமபொருளிடம் தவிர, உயிரின் ஆழமான பயம் நீங்காது.

மத்‍பயாத் வாதி வாதோऽயம் ஸூர்யஸ்தபதி மத்‍பயாத் । வர்ஷதீந்த்ரோ தஹத்யக்நிஃ ம்ரு'த்யுஶ்சரதி மத்‍பயாத்

என்னைப் பயந்து, காற்று வீசுகிறது, சூரியன் ஒளிர்கிறான், இந்திரன் மழை பொழிகிறார், அக்னி எரிகிறது, மரணம் நடமாடுகிறது.

ஜ்ஞாநவைராக்யயுக்தேந பக்தியோகேந யோகிநஃ । க்ஷேமாய பாதமூலம் மே ப்ரவிஶந்தி அகுதோபயம்

அறிவும், பற்றின்மையும் கொண்ட யோகிகள், பக்தியோகத்தின் மூலம், எந்த பயமும் இல்லாத என் திருவடிகளை அடைந்து, நலமடைவர்.

ஏதாவாந் ஏவ லோகேऽஸ்மிந் பும்ஸாம் நிஃஶ்ரேயஸோதயஃ । தீவ்ரேண பக்தியோகேந மநோ மய்யர்பிதம் ஸ்திரம்

இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை இதுவே: தீவிரமான பக்தியுடன், மனதை உறுதியாக என்னில் நிலைநிறுத்துதல்.

ஸப்தோபரி க்ரு'தா த்வாரஃ புரஸ்தஸ்யாஸ்து த்வே அதஃ । ப்ரு'தக் விஷயகத்யர்தம் தஸ்யாம் யஃ கஶ்சநேஶ்வரஃ

மேலே ஏழு வாசல்கள், முன்னால் இரண்டு, கீழே இரண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளன; இவை ஒவ்வொன்றும் புலன்களின் இயக்கத்திற்கு, அவற்றுக்குள் ஒருவன் ஆண்டவன் வாழ்கிறான், அரசே.

பஞ்ச த்வாரஸ்து பௌரஸ்த்யா தக்ஷிணைகா ததோத்தரா । பஶ்சிமே த்வே அமூஷாம் தே நாமாநி ந்ரு'ப வர்ணயே

இதில், ஐந்து வாசல்கள் கிழக்கில், ஒன்று தெற்கில், ஒன்று வடக்கில், இரண்டு மேற்கில் உள்ளன. இவற்றின் பெயர்களை இப்போது விவரிக்கிறேன், அரசே.

கத்யோதாऽऽவிர்முகீ ச ப்ராக் த்வாராவேகத்ர நிர்மிதே । விப்ராஜிதம் ஜநபதம் யாதி தாப்யாம் த்யுமத்ஸகஃ

கொய்யொற்றுப் போல, கிழக்கு வாயிலில் இரண்டு வாசல்கள் ஒன்றாக கட்டப்பட்டிருந்தன; அவற்றில் ஊடாக தியுமத்ஸகன் பயணித்து, அந்த நாட்டை ஒளிரச் செய்கிறான்.

நலிநீ நாலிநீ ச ப்ராக் த்வாரௌ ஏகத்ர நிர்மிதே । அவதூதஸகஸ்தாப்யாம் விஷயம் யாதி ஸௌரபம்

நளினி, நாளினி என்ற பெயருடைய இரண்டு வாசல்கள் கிழக்கில் ஒன்றாக கட்டப்பட்டிருந்தன; அவற்றில் ஊடாக அவதூதசகன் மணமோசமான நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.

முக்யா நாம புரஸ்தாத் த்வாஃ தயாऽऽபணபஹூதநௌ । விஷயௌ யாதி புரராட் ரஸஜ்ஞவிபணாந்விதஃ

முக்கியா எனும் வாசல் முன்னால் இருக்கிறது; அங்கு பல கடைகள், உணவு படகுகள் உள்ளன. அந்த வாசலில் ஊடாக, சுவையை அறிந்த வியாபாரிகளுடன் நகரின் அரசன் அந்த நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.

பித்ரு'ஹூர்ந்ரு'ப புர்யா த்வாஃ தக்ஷிணேந புரஞ்ஜநஃ । ராஷ்ட்ரம் தக்ஷிணபஞ்சாலம் யாதி ஶ்ருததராந்விதஃ

அரசே, பித்ருஹூ என்ற பெயருடைய தெற்கு வாசலில் ஊடாக புரஞ்சன், அறிவை ஏந்தியவர்களுடன் தெற்கு பஞ்சால நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.

தேவஹூர்நாம புர்யா த்வா உத்தரேண புரஞ்ஜநஃ । ராஷ்ட்ரம் உத்தரபஞ்சாலம் யாதி ஶ்ருததராந்விதஃ

தேவஹூ என்று பெயருடைய வடக்கு வாசலில் ஊடாக புரஞ்சன், அறிவை ஏந்தியவர்களுடன் வடக்கு பஞ்சால நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.

ஆஸுரீ நாம பஶ்சாத் த்வாஃ தயா யாதி புரஞ்ஜநஃ । க்ராமகம் நாம விஷயம் துர்மதேந ஸமந்விதஃ

ஆசுரி என்று பெயருடைய மேற்கு வாசலில் ஊடாக புரஞ்சன், 'கிராமக' என்று அழைக்கப்படும் நாட்டுக்குள் அகந்தையுடன் செல்கிறான்.

நிர்‌ரு'திர்நாம பஶ்சாத் த்வாஃ தயா யாதி புரஞ்ஜநஃ । வைஶஸம் நாம விஷயம் லுப்தகேந ஸமந்விதஃ

நிர்ருதி என்று பெயருடைய மேற்கு வாசலில் ஊடாக புரஞ்சன், 'வைசச' என்று அழைக்கப்படும் நாட்டுக்குள் பேராசையுடன் செல்கிறான்.

அந்தாவமீஷாம் பௌராணாம் நிர்வாக் பேஶஸ்க்ரு'தாவுபௌ । அக்ஷண்வதாமதிபதிஃ தாப்யாம் யாதி கரோதி ச

அந்தா, அவமீஷா என்று பெயருடைய நகர வாசல்கள் இரண்டும் அமைதியாகவும், திறமையாகவும் உள்ளன; பார்வையுள்ள அதிபதி அவற்றில் ஊடாக சென்று செயல் புரிகிறார்.

ஸ யர்ஹ்யந்தஃபுரகதோ விஷூசீநஸமந்விதஃ । மோஹம் ப்ரஸாதம் ஹர்ஷம் வா யாதி ஜாயாத்மஜோத்‍பவம்

அவன் அகப்புறத்துக்குள் சென்றபோது, விஷூசி உடன் இருந்தால், அவன் தன் மனைவி, பிள்ளைகள் மூலம் தோன்றும் மயக்கம், மகிழ்ச்சி, சந்தோஷம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறான்.

ஏவம் கர்மஸு ஸம்ஸக்தஃ காமாத்மா வஞ்சிதோऽபுதஃ । மஹிஷீ யத் யத் ஈஹேத தத்தத் ஏவாந்வவர்தத

இவ்வாறு, செயல்களில் மூழ்கி, ஆசையால் இழுக்கப்பட்டு, ஏமாற்றப்பட்டு, அறியாமல், அவன் தன் மனைவி விரும்பும் அனைத்தையும் பின்பற்றுகிறான்.

க்வசித்பிபந்த்யாம் பிபதி மதிராம் மதவிஹ்வலஃ । அஶ்நந்த்யாம் க்வசிதஶ்நாதி ஜக்ஷத்யாம் ஸஹ ஜக்ஷிதி

ஒரு சமயம் அவள் குடிக்கும் போது, அவன் மதுவை குடித்து மயங்குகிறான்; அவள் சாப்பிடும் போது, அவன் சாப்பிடுகிறான்; அவள் அனுபவிக்கும் போது, அவனும் அவளுடன் அனுபவிக்கிறான்.

க்வசித்‍காயதி காயந்த்யாம் ருதத்யாம் ருததி க்வசித் । க்வசித் ஹஸந்த்யாம் ஹஸதி ஜல்பந்த்யாமநு ஜல்பதி

ஒரு சமயம் அவள் பாடும் போது, அவன் பாடுகிறான்; அவள் அழும் போது, அவன் அழுகிறான்; சில நேரம் அவள் சிரிக்கும் போது, அவன் சிரிக்கிறான்; அவள் பேசும் போது, அவன் பதிலளிக்கிறான்.

க்வசித் தாவதி தாவந்த்யாம் திஷ்டந்த்யாமநு திஷ்டதி । அநு ஶேதே ஶயாநாயாம் அந்வாஸ்தே க்வசிதாஸதீம்

ஒரு சமயம் அவள் ஓடினால், அவன் ஓடுகிறான்; அவள் நின்றால், அவன் நிற்கிறான்; அவள் படுத்தால், அவன் கூட படுக்கிறான்; சில நேரம் அவள் உடன் அமர்கிறான்.

க்வசித் ஶ்ர்ரு'ணோதி ஶ்ர்ரு'ண்வந்த்யாம் பஶ்யந்த்யாமநு பஶ்யதி । க்வசித் ஜிக்ரதி ஜிக்ரந்த்யாம் ஸ்ப்ரு'ஶந்த்யாம் ஸ்ப்ரு'ஶதி க்வசித்

ஒரு சமயம் அவள் கேட்கும் போது, அவன் கேட்கிறான்; அவள் பார்ப்பது போல், அவன் பார்கிறான்; சில நேரம் அவள் மணம் பார்க்கும் போது, அவன் மணம் பார்க்கிறான்; அவள் தொடும் போது, அவன் தொடுகிறான்.