ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ததா நிர்விவிஶுர்கர்தம் க்ரு'ஷ்ணாஶ்வாஸிதமாநஸஃ । யதாவகாஶம் ஸதநாஃ ஸவ்ரஜாஃ ஸோபஜீவிநஃ

கிருஷ்ணன் தைரியம் அளித்ததால், வ்ரஜவாசிகள் தங்கள் செல்வம், குடும்பம், சார்ந்தவர்கள் உடன், இடம் இருந்த அளவுக்கு அந்த பள்ளத்தாக்கிற்குள் நுழைந்தார்கள்.

க்ஷுத்த்ரு'ட்வ்யதாம் ஸுகாபேக்ஷாம் ஹித்வா தைர்வ்ரஜவாஸிபிஃ । வீக்ஷ்யமாணோ ததாவத்ரிம் ஸப்தாஹம் நாசலத் பதாத்

பசி, தாகம், வலி, சௌகரியம் எனும் ஆசைகளை விட்டுவிட்டு, வ்ரஜவாசிகள் கிருஷ்ணன் ஏழு நாட்கள் மலையைத் தூக்கி நிற்பதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

க்ரு'ஷ்ணயோகாநுபாவம் தம் நிஶம்யேந்த்ரோऽதிவிஸ்மிதஃ । நிஃஸ்தம்போ ப்ரஷ்டஸங்‌கல்பஃ ஸ்வாந் மேகாந் ஸம்ந்யவாரயத்

கிருஷ்ணனின் அற்புதமான யோகசக்தியை அறிந்து, இந்திரன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் உறைந்து, மன உறுதி குலைந்து, மேகங்களை திரும்ப அழைத்தான்.

கம் வ்யப்ரமுதிதாதித்யம் வாதவர்ஷம் ச தாருணம் । நிஶம்யோபரதம் கோபாந் கோவர்தநதரோऽப்ரவீத் நிர்யாத த்யஜத த்ராஸம் கோபாஃ ஸஸ்த்ரீதநார்பகாஃ । உபாரதம் வாதவர்ஷம் வ்யுதப்ராயாஶ்ச நிம்நகாஃ

வானம் தெளிந்து, சூரியன் பிரகாசித்து, கடும் புயலும் மழையும் நின்றதும், கோவர்த்தனத்தை தூக்கியவன் ஆயர்களிடம் கூறினான்: "ஆயர்களே, உங்கள் மனைவிகள், செல்வம், பிள்ளைகள் உடன் வெளியே வாருங்கள்; பயம் வேண்டாம். புயலும் மழையும் நின்றுவிட்டது, நதிகளும் குறைந்துவிட்டன."

ததஸ்தே நிர்யயுர்கோபாஃ ஸ்வம் ஸ்வமாதாய கோதநம் । ஶகடோடோபகரணம் ஸ்த்ரீபாலஸ்தவிராஃ ஶநைஃ

பின்னர் ஆயர்கள் தங்கள் தத்தம் மாடுகள், வண்டிகள், பொருட்கள், பெண்கள், பிள்ளைகள், மூப்பர்கள் உடன் மெதுவாக வெளியே வந்தார்கள்.

பகவாநபி தம் ஶைலம் ஸ்வஸ்தாநே பூர்வவத்ப்ரபுஃ । பஶ்யதாம் ஸர்வபூதாநாம் ஸ்தாபயாமாஸ லீலயா

பகவான் அந்த மலையை முன்புபோல், எல்லா உயிர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, விளையாட்டாக மீண்டும் அதே இடத்தில் வைத்தார்.

( மிஶ்ர ) தம் ப்ரேமவேகாந் நிப்ரு'தா வ்ரஜௌகஸோ யதா ஸமீயுஃ பரிரம்பணாதிபிஃ । கோப்யஶ்ச ஸஸ்நேஹமபூஜயந் முதா தத்யக்ஷதாத்‌பிர்யுயுஜுஃ ஸதாஶிஷஃ

அன்பு மிகுதியால் வ்ரஜவாசிகள் அமைதியாக வந்து கிருஷ்ணனை அணைத்தார்கள்; ஆய்ச்சியர் மனமார்ந்த பாசத்துடன் மகிழ்ச்சியோடு வழிபட்டு, தயிரும் அகண்ட அரிசியும் அர்ப்பணித்து, எப்போதும் நல்ல ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) யஶோதா ரோஹிணீ நந்தோ ராமஶ்ச பலிநாம் வரஃ । க்ரு'ஷ்ணமாலிங்‌க்ய யுயுஜுஃ ஆஶிஷஃ ஸ்நேஹகாதராஃ

யசோதா, ரோகிணி, நந்தன், மற்றும் பலவரத்தில் முதன்மைபிடித்த ராமர் ஆகியோர், கிருஷ்ணனை அன்போடு அணைத்து, மிகுந்த பாசத்துடன் மனமார்ந்த ஆசிகள் கூறினார்கள்.

திவி தேவகணாஃ ஸித்தாஃ ஸாத்யா கந்தர்வசாரணாஃ । துஷ்டுவுர்முமுசுஸ்துஷ்டாஃ புஷ்பவர்ஷாணி பார்திவ

வானுலகத்தில் தேவர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோர் மகிழ்ச்சியுடன் கிருஷ்ணனைப் புகழ்ந்து, பூமியில் மலர்களை மழையாக பொழிந்தனர்.

ஶங்‌கதுந்துபயோ நேதுர்திவி தேவப்ரசோதிதாஃ । ஜகுர்கந்தர்வபதயஃ தும்புருப்ரமுகா ந்ரு'ப

தேவர்கள் தூண்டியதால் வானில் சங்கு, முரசு போன்ற இசைக்கருவிகள் முழங்கின. கந்தர்வர்களின் தலைவர்களும், தும்புருவும் முன்னிலை வகித்து, பாடினர், அரசே.

( மிஶ்ர ) ததோऽநுரக்தைஃ பஶுபைஃ பரிஶ்ரிதோ ராஜந் ஸ்வகோஷ்டம் ஸபலோऽவ்ரஜத்தரிஃ । ததாவிதாந்யஸ்ய க்ரு'தாநி கோபிகா காயந்த்ய ஈயுர்முதிதா ஹ்ரு'திஸ்ப்ரு'ஶஃ

அன்பு நிறைந்த ஆயர்களால் சூழப்பட்ட ஹரி, பலராமனுடன் தன் ஆயர்பாடலுக்கு திரும்பினார். அப்போது, கோபிகள் அவருடைய அதிசய செயல்களைப் பாடிக்கொண்டே, ஆனந்தமுடன், மனதை ஆழமாகத் தொட்டபடி பின்தொடர்ந்தனர்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே பஞ்சவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தைந்து ஆம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குணஸங்கம் விநிர்தூய மாம் பஜந்து விசக்ஷணாஃ। நிஃஸங்கோ மாம் பஜேத்வித்வாநப்ரமத்தோ ஜிதேந்த்ரியஃ

புத்திசாலிகள் இயற்கை குணங்களுக்கான பாசங்களை நீக்கி, என்னைத் தியானிக்க வேண்டும்; பற்றில்லாத, அறிவுள்ள, மனம் கட்டுப்படுத்தியவர்கள் கவனத்துடன் என்னை வழிபட வேண்டும்.

ரஜஸ்தமஶ்சாபிஜயேத்ஸத்த்வஸம்ஸேவயா முநிஃ। ஸத்த்வம் சாபிஜயேத்யுக்தோ நைரபேக்ஷ்யேண ஶாந்ததீஃ। ஸம்பத்யதே குணைர்முக்தோ ஜீவோ ஜீவம் விஹாய மாம்

ஒரு முனிவர், சத்துவகுணத்தை வளர்த்து, இராகம், தமஸை வெல்ல வேண்டும்; பின்னர், பற்றின்மையும் அமைதியான மனதாலும் சத்துவத்தையும் வென்று, குணங்களில் இருந்து விடுபட்டு, தனிப்பட்ட உயிரை விட்டுவிட்டு என்னை அடைகிறார்.

ஜீவோ ஜீவவிநிர்முக்தோ குணைஶ்சாஶயஸம்பவைஃ। மயைவ ப்ரஹ்மணா பூர்ணோ ந பஹிர்நாந்தரஶ்சரேத்

உயிர், மற்ற உயிர்களிலிருந்தும், குணங்களால் தோன்றும் ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, என்னில், பரம்பொருளில் முழுமையாக ஒன்றாகி, வெளியிலும் உள்ளிலும் அசையாமல் நிலைபெறும்.

அதோ விபூதிம் மம மாயாவிநஸ்தாம் ஐஶ்வர்யமஷ்டாங்கமநுப்ரவ்ரு'த்தம் । ஶ்ரியம் பாகவதீம் வாஸ்ப்ரு'ஹயந்தி பத்ராம் பரஸ்ய மே தேऽஶ்நுவதே து லோகே

என் மாயையின் ஆற்றலை அறிந்தவர்கள், எட்டுவித ஐஸ்வர்யம் பெற்றாலும், பகவதியின் செல்வத்தையும் விரும்புவதில்லை; அவர்கள் இந்த உலகில் என் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்.

ந கர்ஹிசிந்மத்பராஃ ஶாந்தரூபே நங்க்ஷ்யந்தி நோ மேऽநிமிஷோ லேடி ஹேதிஃ । யேஷாமஹம் ப்ரிய ஆத்மா ஸுதஶ்ச ஸகா குருஃ ஸுஹ்ரு'தோ தைவமிஷ்டம்

என்னை முழுமையாக நேசித்து அமைதியான மனமுடையவர்கள் ஒருபோதும் அழிவதில்லை; காலத்தின் ஆயுதம் அவர்களைத் தொடாது. நான் அவர்களுக்கு ஆத்மாவாகவும், மகனாகவும், நண்பனாகவும், ஆசானாகவும், நல்வாழ்க்கை தருவனாகவும், விரும்பும் தெய்வமாகவும் இருக்கிறேன்.

இமம் லோகம் ததைவ அமும் ஆத்மாநம் உபயாயிநம் । ஆத்மாநம் அநு யே சேஹ யே ராயஃ பஶவோ க்ரு'ஹாஃ

இந்த உலகையும், மறுமையையும், இரண்டையும் தாண்டிச் செல்லும் உயிரையும், இங்கு சொந்தமான செல்வம், மாடு, வீடு ஆகிய அனைத்தையும்—

விஸ்ரு'ஜ்ய ஸர்வாந் அந்யாம்ஶ்ச மாமேவம் விஶ்வதோமுகம் । பஜந்தி அநந்யயா பக்த்யா தாந்ம்ரு'த்யோரதிபாரயே

அனைத்தையும் விட்டு, என்னை மட்டும், எல்லா இடத்திலும் இருப்பவனை, பக்தியுடன் வழிபடுவோர், அவர்களை நான் மரணத்தைத் தாண்டச் செய்கிறேன்.

நாந்யத்ர மத்‍பகவதஃ ப்ரதாநபுருஷேஶ்வராத் । ஆத்மநஃ ஸர்வபூதாநாம் பயம் தீவ்ரம் நிவர்ததே

என்னிடமல்லாமல் வேறு எங்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதியாகிய பரமபொருளிடம் தவிர, உயிரின் ஆழமான பயம் நீங்காது.

மத்‍பயாத் வாதி வாதோऽயம் ஸூர்யஸ்தபதி மத்‍பயாத் । வர்ஷதீந்த்ரோ தஹத்யக்நிஃ ம்ரு'த்யுஶ்சரதி மத்‍பயாத்

என்னைப் பயந்து, காற்று வீசுகிறது, சூரியன் ஒளிர்கிறான், இந்திரன் மழை பொழிகிறார், அக்னி எரிகிறது, மரணம் நடமாடுகிறது.

ஜ்ஞாநவைராக்யயுக்தேந பக்தியோகேந யோகிநஃ । க்ஷேமாய பாதமூலம் மே ப்ரவிஶந்தி அகுதோபயம்

அறிவும், பற்றின்மையும் கொண்ட யோகிகள், பக்தியோகத்தின் மூலம், எந்த பயமும் இல்லாத என் திருவடிகளை அடைந்து, நலமடைவர்.

ஏதாவாந் ஏவ லோகேऽஸ்மிந் பும்ஸாம் நிஃஶ்ரேயஸோதயஃ । தீவ்ரேண பக்தியோகேந மநோ மய்யர்பிதம் ஸ்திரம்

இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை இதுவே: தீவிரமான பக்தியுடன், மனதை உறுதியாக என்னில் நிலைநிறுத்துதல்.

ஸப்தோபரி க்ரு'தா த்வாரஃ புரஸ்தஸ்யாஸ்து த்வே அதஃ । ப்ரு'தக் விஷயகத்யர்தம் தஸ்யாம் யஃ கஶ்சநேஶ்வரஃ

மேலே ஏழு வாசல்கள், முன்னால் இரண்டு, கீழே இரண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளன; இவை ஒவ்வொன்றும் புலன்களின் இயக்கத்திற்கு, அவற்றுக்குள் ஒருவன் ஆண்டவன் வாழ்கிறான், அரசே.

பஞ்ச த்வாரஸ்து பௌரஸ்த்யா தக்ஷிணைகா ததோத்தரா । பஶ்சிமே த்வே அமூஷாம் தே நாமாநி ந்ரு'ப வர்ணயே

இதில், ஐந்து வாசல்கள் கிழக்கில், ஒன்று தெற்கில், ஒன்று வடக்கில், இரண்டு மேற்கில் உள்ளன. இவற்றின் பெயர்களை இப்போது விவரிக்கிறேன், அரசே.

கத்யோதாऽऽவிர்முகீ ச ப்ராக் த்வாராவேகத்ர நிர்மிதே । விப்ராஜிதம் ஜநபதம் யாதி தாப்யாம் த்யுமத்ஸகஃ

கொய்யொற்றுப் போல, கிழக்கு வாயிலில் இரண்டு வாசல்கள் ஒன்றாக கட்டப்பட்டிருந்தன; அவற்றில் ஊடாக தியுமத்ஸகன் பயணித்து, அந்த நாட்டை ஒளிரச் செய்கிறான்.

நலிநீ நாலிநீ ச ப்ராக் த்வாரௌ ஏகத்ர நிர்மிதே । அவதூதஸகஸ்தாப்யாம் விஷயம் யாதி ஸௌரபம்

நளினி, நாளினி என்ற பெயருடைய இரண்டு வாசல்கள் கிழக்கில் ஒன்றாக கட்டப்பட்டிருந்தன; அவற்றில் ஊடாக அவதூதசகன் மணமோசமான நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.

முக்யா நாம புரஸ்தாத் த்வாஃ தயாऽऽபணபஹூதநௌ । விஷயௌ யாதி புரராட் ரஸஜ்ஞவிபணாந்விதஃ

முக்கியா எனும் வாசல் முன்னால் இருக்கிறது; அங்கு பல கடைகள், உணவு படகுகள் உள்ளன. அந்த வாசலில் ஊடாக, சுவையை அறிந்த வியாபாரிகளுடன் நகரின் அரசன் அந்த நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.

பித்ரு'ஹூர்ந்ரு'ப புர்யா த்வாஃ தக்ஷிணேந புரஞ்ஜநஃ । ராஷ்ட்ரம் தக்ஷிணபஞ்சாலம் யாதி ஶ்ருததராந்விதஃ

அரசே, பித்ருஹூ என்ற பெயருடைய தெற்கு வாசலில் ஊடாக புரஞ்சன், அறிவை ஏந்தியவர்களுடன் தெற்கு பஞ்சால நாட்டுக்குள் செல்கிறான்.